Book title in original: Пясецкі Сяргей. Каханак Вялікай Мядзведзіцы

A- A A+ White background Book background Black background

To main » Пясецкі Сяргей » Каханак Вялікай Мядзведзіцы.



убрать рекламу



Читать онлайн Каханак Вялікай Мядзведзіцы. Пясецкі Сяргей.

Сяргей Пясецкі

КАХАНАК ВЯЛІКАЙ МЯДЗВЕДЗІЦЫ

 Сделать закладку на этом месте книги

Гэты пераклад прысвячаю святой памяці бацькоў: Марылі-Ірэны і Язэпа, якія вучылі нас, сваіх дзяцей: Казіміра, Фэлікса, Язэпа, Валяр'яна і Альгерда шанаваць Айчыну і сваё месца народзінаў — Ракаў.




Пераклад з польскай Фелікса Янушкевіча.

Кіраўнік выдавецкага праекта «Сяргей Пясецкі і Беларусь» Язэп Янушкевіч.


© Янушкевіч Ф., пераклад на беларускую, 2009

© Расолька М., Янушкевіч Ф., вокладка, 2009

© Янушкевіч Ф., Янушкевіч Я., афармленне, 2009



Прадмова

 Сделать закладку на этом месте книги

Летам 1936 г. я зрабіў восем тысячаў кіламетраў, кружляючы ўздоўж усходняй сцяны.

Наша граніца з Саветамі хоць і патужэла ў абдратаванні, дрыжыць непакоем. Так, нібы мы знаходзімся ля падножжа вулкана. На ім растуць кветкі і пасвяцца козы. Толькі застылыя ў падножжа шлакавыя лавы прамаўляюць пра тое, што было. I чуем пад зямлёй няўломнае трымценне.

Тыя застылыя лавы мінуўшчыны — гэта крыжы па лясах, стаўляныя загінуўшым у барацьбе з дыверсійнымі бандамі паліцыянтам, гэта людскія праломіны пад стрэхамі сялянскіх хацін, праломіны сярод людзей, якіх выбухі Еўраазіі змялі, ці вымелі. Гэта крывае апавяданне, што дыхае злачынствам усходу, пасля якога ў душах людзей засталіся глыбокія раны.

Трымценне тое няўломнае — часам гэта прыведзены на стражніцу КОПУ[1] індывідуум, які імкнецца за драты, гэта няўлоўныя чуткі, што невядомымі шляхамі раптоўна паўзуць па вёсках, гэта прадуманая дыверсія, якая знянацку насычае камуністычнымі настроямі нашыя камунікацыйныя артэрыі, нашы вузлавыя пункты.

На граніцы прамінуў час залатых інтарэсаў — імпартовых і экспартовых, кантрабандысцкага эльдарада, ашалелых рэйдаў, арганізаваных гуртоў. Жыццё граніцы пайшло пад зямлю, але не замерла.

Я паходжу з Віцебска-Смаленскай брамы, брамы семдзесят кіламетраў ушыркі, у якой на працягу яе гісторыі адбылося 28 вялікіх бітваў. Можа, таму мы, людзі адтуль, маем адмыслова адчувальнае сейсмічнае вуха на шолахі з еўразійскіх абшараў, на мелодыю граніцы, якая ўсяляк у нашай гісторыі бегла ад бярозкі да бярозкі, ад балацінкі да балацінкі, пасам невядомым, пасам шырокім, не раз на некалькі дзесяткаў кіламетраў.

Можа таму я спецыяльна старанна занатоўваў тыя трымценні граніцы.

Таму для мяне сталася вялікім здарэннем, калі аднойчы я атрымаў з астрога на Святым Крыжы два вялікія агульныя сшыткі, засыпаныя дробным макам літарак, і калі ўчытаўся ў іх, зразумеў, што гэта піша свае ўспаміны колішні перамытнік з ракаўска-івянецкага памежжа.

Сяргей Пясецкі — так называўся аўтар, — пісаў:

«Калі б вечарам, у глухую восеньскую ноч, адкінуць з граніцы на даўжэйшым яе прамежку павалоку змроку, мы б убачылі партыі перамытнікаў, якія цягнуцца да граніцы… Ідуць па трох, па пяцёх і нават па дзесяцёх і звыш. Большыя групы вядуць „машыністы“, якія дасканала ведаюць мяжу і пагранічча. Малыя партыі ходзяць пераважна на сваю руку. Ідуць нават жанчыны, па некалькі адразу, каб за золата, срэбра і даляры купіць у Польшчы тавараў і з ліхвой прадаць у Саветах. Ёсць і ўзброеныя групы, але іх вельмі мала. Зброю перамытнікі не носяць. А калі хтосьці з іх бярэ з сабой комін, дык пры затрыманні, калі бачыць, што мае справу не з хамамі, абрэзаў[2] якіх перамытнікі баяцца больш за ўсё, тады адкідае зброю ад сябе. Са зброяй ходзяць Алінчукі, Сашка і некаторыя іншыя перамытнікі, што маюць на тое вельмі важкія падставы.

Адхінуўшы заслону змроку з пагранічча, мы ўбачылі б акул граніцы: сялян з абрэзамі, карабінамі, рэвальверамі, сякерамі, віламі і каламі, якія цікуюць здабычу. Часам убачылі б і дыверсійную банду ў складзе звыш дзесятка ці некалькі дзесяткаў людзей, узброеных рэвальверамі, карабінамі, гранатамі, а зрэдку і кулямётамі. Убачылі б мы і канакрадаў, што пераводзяць скрадзеных коней з Польшчы ў Саветы і з Саветаў у Польшчу. Нарэшце, убачылі б незвычайную постаць… чалавека, які самотна перамервае пагранічча і пераходзіць мяжу… Найчасцей ідзе самымі небяспечнымі дарогамі. Крочыць з рэвальверамі ў руках, з гранатамі за пасам, з кінжалам на баку. Гэта шпіён… Стары, загартаваны, цудам ацалелы ў дзесятках сутычках, рашучы, нібы д’ябал, да шаленства смелы пірат граніцы. Усе баяцца яго: і перамытнікі і стражнікі, і агенты ўсіх падраздзяленняў выведкі і контрвыведкі, і сяляне… Злавіць перамытніка — запаветная мара! Але ўзбіцца на такую сатану — найстрашнейшая справа! Убачылі б і шмат іншых цікавых рэчаў… Пра некаторыя з іх раскажу далей у маёй аповесці».

Я ўчытаўся ў рукапіс. Вось ужо другі раз аднекуль з глыбіні турэмных лёхаў да мяне выцягваюцца рукі, замураваныя ад свету. Якая ж гэта жахлівая справа доўгімі месяцамі, гадамі сляпіцца над пісаннем, у страшнейшых умовах брацца за пісаніну людзям, якія да яе нясхільныя: не мець аніякай дапамогі, аніякай падказкі, аніякага заахвочвання, аніякай ўзнагароды, падаць пад цяжарам сумненняў, прасоўвацца ў поўнай невядомасці, у недасведчанай галаве круціць слова — новую прыладу, якая так адрозніваецца ад нажа і браўнінга, а пасля пасылаць разбухлую рэч у далёкі, адпаліраваны свет.

Той першы — гэта быў Урка Гвалтаўнік. De profundis[3] жыдоўскага гета, выцягнуты з турмы ўзмоцненага рэжыму, семнаццацігадовага тэрміну зняволення, падтрыманы дапамогай, ён хутка адшукаў у сабе мяшчанскія запатрабаванні, далікатным розумам ацаніў, што прафесія злачынцы не з’яўляецца дыхтоўнай. Ажаніўся з акушэркай, а выдавецтва як шлюбны падарунак ахвяравала яму шырокі французскі ложак. Пасля ён пачаў добра зарабляць на ганарарах з амерыканскіх газет.

Рукапіс Пясецкага быў рукапісам з цалкам іншых перажыванняў. Больш складаных. Назва гэтага рамана або аповесці «Каханак Вялікай Мядзведзіцы». Гэта пад халодным бляскам таго ніколі не заходзячага сузор’я свае першыя крокі ставіць пасля дэмабілізацыі з войска малады, недасведчаны хлапец, якога калегі бяруць на першую перамытную выправу. Пад нагамі ўгінаецца срабрысты верас, чорныя лясныя нетры адчыняюць ясныя палянкі, над якімі ў бляску сваіх сямі зорак стаіць Вялікая Мядзведзіца.

У сталай небяспецы і празмерных грашах цячэ жыццё ў пагранічным Эльдарада. Адважны і прадпрымальны дзяцюк бярэ ўсё большыя вышыні. Распараджаецца тысячамі даляраў. Мае з абодвух бакоў граніцы каханак, дыктуе граніцы свой закон. Перастае насіць тавар, пачынае «вадзіць фігуркі», гэта значыць пераводзіць людзей праз граніцу. Аж нарэшце выплывае на шырокія воды сапраўднага пірацтва ў таварыстве з двума другімі шалёнымі галовамі, пачынае нападаць з засадаў на перамытнікаў, што вярталіся з далярамі і залатымі рублямі з-за мяжы. Тыднямі ён спіць пад балдахінамі лясных ялін. Ведае кожны перасмык, па якім ідзе зверына, ведае калі ўдарыць не намарна, ведае яе звычкі.

Напрыклад, гісторыя палявання на Бэрку, званага Станогім.

«Шчур (мянушка кампаньёна Пясецкага) даведаўся ў мястэчку, што пэўная група паўстанцаў[4] ходзіць за граніцу не прама з мястэчка Ракава, але з Волмы. У той бок нясуць вельмі каштоўны тавар, а на нашым адрэзку вяртаюцца без яго. У той жа час іх праваднік Бэрка Станогі пасля перакідкі двух-трох груп вяртаўся з-за мяжы адзін і з выплачанымі яму за тавар грашыма. У залежнасці ад колькасці і вартасці перакінутага праз граніцу тавару, насіў вялікія сумы ад пяці да дзесяці тысяч даляраў. Нам падказалі прыкладны адрэзак, якім з Саветаў вяртаўся Бэрка Станогі. Ён знаходзіўся непадалёку ад Тэклі Поля. Па нейкім часе мы ўдакладнілі, што Бэрка Станогі пасля пераходу граніцы ідзе шасцю дарогамі. Праходзіць каля дубравы дзедзіча Навіцкага, ярам непадалёку стадолы ўпраўляючага таго маёнтка Карабіновіча; каля карчмы па дарозе з Волмы да Ракава, і, нарэшце, лесам, паблізу ад карчмы. Там ішоў трыма дарогамі: лугам, каля вёскі, левым ускрайкам лесу і сцежкай, якая перасякала лес на другі бок. Прымаючы пад увагу шэраг розных акалічнасцяў, рабілі засады на адной з тых дарог. Усё безвынікова. А пасля ў мястэчку Шчур даведваўся, што Бэрка Станогі зноў вярнуўся прамежкам, які мы пільнавалі. Шчур шалеў.

Пачаліся месячныя ночы. Калі неба ачышчалася ад хмараў, было зручней рыхтаваць засады. Аднаго разу, як звыкла, зрабілі засаду ў двух пунктах: я на сцежцы, якая вяла праз сярэдзіну леса, а Шчур на яго левым крыле. Прыкідвалі, што Станогі будзе вяртацца па адной з тых дарог.

Была другая гадзіна ночы. Месцы нашых засад знаходзіліся ў значнай адлегласці ад мяжы. Баючыся каб не прагледзіць жыда, які вяртаецца з-за граніцы, я ўважліва ўзіраўся ў прастору перад сабой. Калі здавалася, што ўхапіў нейкія зрухі на мясцовасці, падымаўся і пільна аглядаў наваколле. Пераконваўся ў зрокавым падмане і зноў сядаў на спілаваны хваёвы пень.

У нейкую хвіліну пачуў злева лямант. Пабег туды ўскрайкам лесу. Наблізіўся да месца засады Шчура. Убачыў, што абшуквае нейкага селяніна, які галасліва прасіўся, каб Шчур яго адпусціў; даваў дзесяць рублёў золатам. Селянін нёс у мяшку звыш дзесяці кілаграмаў авечай воўны і казаў, што ідзе да сваякоў, якія жывуць паблізу Волмы.

Нечакана мне прыйшла ў галаву адна думка. Калі Шчур адпусціў селяніна, я сказаў калегу, што як на мой розум, дык Бэрка Станогі ніколі не вяртаецца з Саветаў адзін, а заўсёды ідзе разам з селянінам і бабай, якія ідуць першымі на адлегласці ў некалькі дзесяткаў крокаў ад сябе, а за імі зводдаль прастуе Бэрка. Прыгадаў яму бабу, якую затрымалі непадалёку ад свірна Карабіновіча. Шчур, нічога не кажучы, пабег дарогай, якой папярэдне прайшоў селянін. Праз квадру гадзіны вярнуўся і прамовіў:

— Маеш рацыю: ззаду ішла баба, а далей нехта ў ботах; аб’ягорылі нас».

Каб даць пробу фактуры прывёў нейкі з фрагментаў. Чытаў гэтую кніжку са штабной картай у руках.

Паступова Пясецкі застаецца адзін. Калегаў перастралялі, або яны разышліся. Шчур, напрыклад, падаўся ў свет, у далёкі Растоў; гэта быў даваенны растоўскі злодзей. Што гнала яго туды? Сам бы не адказаў. Нейкая невылечная настальгія кіруе паводзінамі тых людзей.

Правёўшы сябра, Пясецкі вяртаецца з таго боку граніцы.

«Воўк ірвануў з месца і праз некалькі скокаў вылецеў на паласу. Спяшаючыся, я падаўся за ім. Перад маімі вачыма паказалася шырокая адкрытая прастора пагранічнай паласы, узятая з двух бакоў, нібы ў раму, сценамі леса. Воўк імчаў да драцянай засекі. Уляцеў у разрыў, зроблены мною мінулай ноччу, і знік у лесе на другім баку паласы. Недзе мае вельмі пільную справу… Перабег за ім пагранічную паласу і апынуўся ў лесе. Затым накіраваўся на захад».

Цяпер, самотны нібы воўк, ірве ды кусае людзей. Нарэшце падлавіў Бэрку Станогу і адбірае ў яго 7400 даляраў. Ужо і сам не ведае, колькі грошай мае на мялінах. Але яны не цешаць: заўсёдная невылечная хандра раздзірае яго. Ідзе развітацца з магілай, месцам, дзе калісьці калегі знайшлі яго, абамлелага, без сіл, па ўцёках з савецкіх турмаў. Тут з’яўлялася здань, сам некалькі разоў бачыў белы цень. I зараз ёсць цень. Гэта дачка расейскага афіцэра, забітага на тым месцы над час пераходу мяжы. Развітваюцца.

«На паўночным захадзе ззяе неверагодна прыгожая Вялікая Мядзведзіца. Яе атулілі лёгкія пушыстыя снежна-белыя аблокі. Гэта быў канец майго трэцяга залатога сезона. Гэта была гадавіна смерці Сашкі Вэбліна — некаранаванага караля граніцы. Гэта была мая апошняя ноч на памежжы…»

Так закончыўся гэты тоўсты рукапіс, густа пазначаны сінімі штэмпелямі турэмнай цэнзуры.

Выдавецтва адпісала, просячы падрабязнасцяў. Адказ прыйшоў праз доўгі тэрмін (турэмная цэнзура). Аўтар паведамляў:

«Маё пакаранне скончыцца 30 верасня 1941 г. Акружным судом г. Вільні я быў засуджаны да пакарання смерцю, літасціва замененай Прэзідэнтам на 15 гадоў. Згодна закону, па адбыццю двух трэціх пакарання я быў бы пераведзены пад умоўны тэрмін, аднак не маю магчымасці пераканаць, што не вазьмуся зноў на пражыццё зарабляць зброяй».

Пераходзячы да спраў свайго рукапісу, ён пісаў:

«Пішу, бо пісаць павінен. Гэта ёсць мая арганічная патрэба, неадольнае і непераможнае жаданне. Навала ўспамінаў часам палохае мяне, якія (выкрэслена цэнзурай ) на паперу бы (выкрэслена цэнзурай ). Развальвае гэта мой розум. А ў той жа час здаровы сэнс падказвае пісаць павольна, цярпліва, спланавана, удасканальваць стыль, пазнаваць мову, пашыраць навуку. Як гэта цяжка без неабходных кніг, у неадпаведных умовах. Як прыкра раскладваць працу на месяцы, гады, калі хочацца яе зрабіць адразу… каб мець супакой.

Мне вельмі прыкра, што моўнае адзенне аповесці такое благое. Пасля года працы над авалоданнем мовы гэта добра разумею. Упэўнены, такія памылкі, якія дапускаю, выглядаюць дзікімі і камічнымі. Пазбаўлюся іх у наступных раманах… Мне шмат перашкаджае знаёмства з расейскай мовай і тое, што дагэтуль не сутыкаўся з людзьмі, якія правільна размаўляюць па-польску, паколькі я больш дзесяці гадоў знаходжуся ў асяроддзі людзей, якія прыслугоўваюцца дзівоснымі дыялектамі, або ўжываюць гратэскавую трасянку з некалькіх моў. Дагэтуль адзіным маім правадніком і настаўнікам былі „Wiadomości Literackie“, якія я, па маёй просьбе, атрымліваю ад пана рэдактара, з сакавіка 1935 г. задарма. З іх чэрпаю веды, вучуся мове і нават баюся падзякаваць любімай газеце за тое, што недзе там за бартом жыцця ёсць чалавек, які сам, нічога не даючы, карыстаецца працай, талентам і арганізацыяй шматлікіх людзей, што стаяць ля варштата культуры. Яны былі маёй радасцю, маім святлом, і з іх я найбольш скарыстаў… Мару пра тое, каб у будучым падзякаваць ім.

…Пісаць сур'ёзна я пачаў з сакавіка 1934 г., аднак усе дачасныя спробы лічу толькі ўступам да грунтоўнай літаратурнай працы… Нядаўна меў магчымасць прачытаць выдатную прадмову Яна Парандоўскага да „Школы сэрца“ Густава Флабэра. Зрабіла на мяне агромістае ўражанне. Памятаю з яе цэлыя абзацы. Гэта будзе для мяне… школай працы. Што праўда, не патраплю пісаць павольна, бо тэма заўсёды спальвае мяне, але гэта будуць тыя лейцы, якімі як-небудзь затрымаю непатрэбны і шкодны разгон.

…Закранаю шматлікія пытанні, бо гэты ліст асаблівы (наступны тэкст выкрэслены цэнзурай ). Другі раз не буду магчы так шырока пісаць. Таму адразу прашу прабачэння, калі далейшая карэспандэнцыя будзе лаканічная і сухая…»

I зноў апусцілася заслона, і зноў мы нічога не ведалі. Але ўжо быў след да спраў Віленскага Акруговага суда. Перагледзеў тыя акты і, што вычытаў у іх, падаю.

Гэтыя судовыя справы агромністыя, таўшчэзныя. Беспамылковай сцежкай, з непахіснай мудрасцю вядуць яны да страты.

Пакуль даведаюся, вывальваецца да мяне малая ружовая «фішка» з інфармацыяй: «Сяргей Пясецкі, праваслаўны, паляк, шляхціч, падхарунжы, выведчык II Аддзела, какаініст, асаблівыя прыкметы: зарубцаваныя агнястрэльныя раны на левым плячы і назе».

I толькі з актаў паўстае яго пакручастае жыццё.

Народжаны ў 1901 як сын паштовага чыноўніка. Закончыў сямікласную гімназію ў Пакрове. Маладзенькім хлапчынай бярэ ўдзел у паўстанцкай антыбальшавіцкай арганізацыі «Зялёны Дуб», кантактуе з польскімі войскамі пры захопе Менску, і падчас гэтай акцыі быў упершыню паранены. Накіроўваецца ў школу падхарунжых у Варшаве, адкуль выходзіць са званнем падхарунжага і ў гэтым званні служыць у дабраахвотных беларускіх фармаваннях у кампаніі 1921 г. Пасля вайны ягонымі паслугамі карыстаецца Другі Аддзел.

Прагал у справе. I далей, што 21 месяц сядзіць у Наваградскай турме, дзе за абрабаванне і знішчэнне перамытніцкай групы знаходзіцца пад следствам, але 26 жніўня 1925 г. выпушчаны без прысуду; аднак ужо ў кастрычніку зноў паранены на савецкай тэрыторыі. За той кароткі тэрмін трыццаць разоў пераходзіць граніцу.

Нейкія там за той граніцай адбываюцца пагромы, забойствы; ірванне кантрактаў. 18 сьнежня 1926 г. Пясецкага адхіляюць ад службы. Дзе пойдзе, калі ягоная прафесія — гульня з небяспекай? Хоча выехаць у Іншаземны Легіён, але, як афіцэр запасу, не атрымлівае дазволу. Прапаноўвае свае паслугі французскай выведцы, ведае Расею, але яго не прымаюць. Што зробіць? Грошай не мае, бо ніколі не цаніў іх. Залатыя перамытніцкія часы прайшлі; граніца ўмацавалася і нічога на ёй нельга зарабіць.

Знаходзіцца ў галечы. Церпіць голад. Пяшком ідзе да брата ў Гародню. Але высвятляецца, што і брат таксама знаходзіцца ў нястачы. Пясецкі валачэцца назад у Вільню. Дарэшты разваліўся абутак. Крочыць босы. З лепшых часоў застаўся толькі адзін надзейны сябар — наган. Зброю любіць, у ягонай аповесці частыя згадкі пра зброю.

Пачуваецца бяздомным зверам. Прымае ўвесь дарэшты какаін — палову грама. У актах знаходзіцца выснова спецыяліста пра тое, што звычайна какаіністы ўжываюць пяць сотых грама, а на працягу дня — пятнаццаць сотых, што адзін грам з’яўляецца сьмяротнай дозай.

Незвычайна ўзбуджаны. Калі на шашы з’яўляецца фура з жыдамі, якія едуць на кірмаш, выцягвае наган: «Рукі ўгору!» Атрымалася. Забірае 1054 зл. Шчодра дае фурману на піва і скіроўваецца да Наваградка. Там яшчэ за тую справу (напад на перамытнікаў), сядзіць верны кампаньён Невяровіч, капрал у валанцёрскім атрадзе Дамброўскага, двойчы паранены, потым сяржант міліцыі на нейтральнай паласе, што, як і Пясецкі, ведае і савецкія турмы.

У Наваградку Пясецкі, купляе адзенне і абутак для Невяровіча, ідзе ў астрог. Хоча зрабіць заставу за Невяровіча, але пераконваецца, што яго ўжо вызвалілі. Пакідае толькі сорак злотых на турэмную бібліятэку.

Невяровіча знаходзяць у Вільні. Што будуць рабіць у Польшчы? Мусяць крочыць сцежкай, якая ёсць іх прафесіяй. Навучыце рысь харчавацца раслінамі. Нехта даверліва адкрыў Пясецкаму месцазнаходжанне дрывотні ў Маскве, дзе закапаў дыяменты. За іх зварот паабяцаў палову, гэта было б 6000 даляраў. На справу мяркуе ісці разам з Невяровічам, а тым часам, каб было таней, перабіраюцца з гатэля да каханкі Невяровіча ў Новую Вілейку. З той таннасці зрабілася тое, што спусцілі ўвесь капітал, паспеўшы толькі купіць Невяровічу рэвальвер. Апошні раз трэба выпрабаваць шчасце. Затрымліваюць конку, якая рухалася вузкакалейкай з Васілішак. Польскаму чыноўніку дазваляюць апусціць рукі і не абшукваюць. Таксама як і нейкую польку. Калі супраць гэтага пратэстуе пасажырка жыдоўка, Пясецкі кажа ёй зняць яшчэ завушніцы, а калі тая супраціўляецца, б’е яе рукаяткай па галаве. Здабыча надзвычай марная — 160 злотых.

Далейшы працяг надзвычай шаблонны. Здраджвае каханка Невяровіча. Паліцыя і кайданы. Палявы суд.

У актах прысуд віднеецца здалёк. Аднак перш, чым вынесуць прысуд, прыляцелі два задыханыя ганцы. Адзін высланы смерцю з пажаданнем карнага аддзялення суда. I высланы жыццём — пасведчанне Другога Аддзела ад 9.01.26 г.: «…праца Пясецкага была вельмі выніковая… Данясенні маюць вялікую вартасць… выказаў вялікую адданасць польскай справе… вызначаўся бравуровай адвагай. У выведцы служыў старанна. Даручаныя заданні выконваў не ашчаджаючы жыцця і здароўя».

Намарна!..

«Прымаючы пад увагу і г.д. суд аднагалосна прызнаў слушным і справядлівым пакараць абодвух стратай — расстрэлам паводле арт. 25, 28, 30, 31, 34, і паводле судовага заканадаўства з маёмасці падсудных Пясецкага і Невяровіча ўзяць па шэсцьсот злотых, а таксама аднолькава прысудзіць ім аплату судовага справаводства».

Яшчэ адзін акт — паведамленне пра памілаванне з заменай на пятнаццаць гадоў. А потым ціша.

I пасля, пачынаючы з 1930 г., нібы стук з труны прашэнне пра памілаванне.

Першае прашэнне пра скарачэнне тэрміна пакарання напісана ў Равічах у студзені 1930 г. на імя Прэзідэнта.

«…да бацькі, — піша вязень, — падацца не мог, бо той жыў у Менску-Літоўскім, у Іншаземны Легіён я трапіць не мог як афіцэр запаса. Шэсць месяцаў марных намаганняў і прыніжэнняў… усе акалічнасці склаліся на тое, каб мяне схіліць на злачынства, і ў той жа час не было ніводнай, каб утрымаць мяне ад яго… У Расеі, круцячыся ў сферах чыноўнікаў і афіцэраў Чырвонай арміі, я навучыўся шырока распаўсюджанаму там ужыванню какаіну: не быў дарэшты сапсаваны чалавекам, але нешчаслівы… Я не заслужыў сабе нічога за сваю працу, нават адпачынку… пасля больш чым некалькігадовага туляння ў войску, акопах, шпіталях…»

Суд на таемным пасяджэнні 18.11.30 г. «не знайшоў падстаў».

I зноў прашэнне ад 16.08.32 г. пра памілаванне, дасланае з турмы ўзмоцненага рэжыму ў Каранове.

Суд на таемным пасяджэнні ад 3.11.32 г. «не бачыць падстаў».

Цяпер яго асаджваюць на Св. Крыж, і з’яўляецца звычайны госць — сухоты.

На падставе заключэння турэмнага лекара з далучаным пасведчаннем стрыечнага брата сталяра з Наваградка, што той дае яму памяшканне і бярэ на ўтрыманне, звяртаецца да суда 2 снежня 1933 г. I зноў намарна.

13 красавіка зноў прашэнне — без выніку.

Нарэшце — апошняе — прашэнне ад 24 красавіка 1936 г. Спасылаючыся на стрыечных братоў Кулакоўскіх з Наваградка, роднага брата Анатоля з Гародні, на пасведчанне II Аддзела, на лекарскае заключэнне, на пасведчанне ад турэмнага кіраўніцтва пра добрыя паводзіны, на адбыццё дзесяці гадоў турмы ўзмоцненага рэжыму…

На таемным пасяджэнні Віленскі Акружны суд ад 28 траўня 1936 г. вырашае, «што ні ў акалічнасцях справы, ні ў прашэннях просьбіта суд не бачыць ніякіх падстаў прызнаць Сяргея Пясецкага вартым памілавання».

Дзякуючы прыхільнасці міністра Грабоўскага, я атрымаў магчымасць наведаць Пясецкага на Святым Крыжы.

Некалі, перад вайной, я вандраваў з Сандаміра ў Апатаў, Клімантаў, Слупы праз свентакшыжскія горы на Кельцы. Збіў ногі. Угіналіся пад плецакамі. Пнуліся ўгару, хіба аднолькава марудна, быццам той святы, забыўся як яго звалі, які штогоду, падобна, уздымаецца на паўметра. У нашых галовах шумеў пачатак «Папёлаў», навакол нас шумела яловая пушча. Набожна ўглядаліся на камяністыя вяршыні Лысіцы, на якія нібыта зляталіся на шабаш д’яблы. Існавалі мы Польшчай беднай і знішчанай, вольнай ад думак пра нормы харчавання для вязняў, вольнай ад пасяджэнняў таемных судоў; галоднай у буднія дні і шчодрай па святах, скрываўленай але бесклапотнай.

Я начаваў у гатэлі «Польскім», у пакоі, прызначаным для гасцей, якія прыязджаюць у адведкі да вязняў. Раніцай з’явіўся шафёр у зялёнай форме. Захутаны ў футра, я зноў ехаў дарогай, перамеранай калісьці залатанымі, збітымі пятамі.

Каля высокай гатычнай брамы стаяў вартаўнік з рэвальверам у руцэ. Над стромкім мурам, што апаясваў астрог, навісала шэсць вежаў, у якіх нясуць варту ўзброеныя стражнікі.

Мяне прымаў начальнік турмы, у мінулым кіраўнік расейскага астрога ў Радаме, у прысутнасці аўтэнтычнага прыручанага ваўка. Калі я выконваў фармальнасці, ваўканяр глядзеў на мяне крывавым зрокам.

Я атрымаў дазвол на сустрэчу з вязнем Пясецкім. Земляністы, знясілены твар. Хто ж вызначыць узрост гэтай маскі? Бліскучыя, глыбока запалыя вочы. Гэта той чалавек, які штогод стукаецца ў свет з прадоння труны?..

Гаворыць толькі пра пісаніну. He скардзіцца. Пытаецца, усцяж пытаецца, як трэба пісаць. Паведамляю яму, што аванс з ганарара пакідаю ў начальніка астрога. Гэта яго зусім не цікавіць. Пытаецца, ліхаманкава пытаецца, як жа пішацца. Кажа, над чым працуе, што распачаў трылогію з жыцця злачыннага свету.

Я купіў яму вечнае пяро і бутлік атраманту, а таксама пачак паперы. Але паперу не прымае: правілы не дазваляюць трымаць паасобную паперу — павінна быць збрашураванай. Абяцаю выслаць агульныя сшыткі. Напаўняю асадку. З захапленнем глядзіць, як запаўняецца празрысты балончык.

Набожна бярэ ў руку пяро і спрабуе пісаць. За вокнамі, узятымі ў пляцёнку тоўстых крат, вялікімі мяккімі аплаткамі павольна ападае снег. I з гэтага простага акту перадачы прылады працы творыцца нейкі абрад. Пазіруе? He — гэта хутчэй нейкія два адрозныя між сабой сусветы хочуць паразумецца між сабой.

Пытаю яго пра колішніх сяброў. Гэтым летам паеду туды; буду з імі размаўляць. Але што можа распавесці пра іх пасля адзінаццаці гадоў? Дае адрасы, якія некалі былі актуальнымі, называе прозвішчы людзей, якіх, напэўна, шмат разоў парасцярушваў, параскідаў вецер.

Развітваемся.

А потым я іду аглядаць астрог. На скрыжаванні кожнага калідора ахоўнік працягла крычыць: «У-ва-а-а-га-а!..» і глухі гул, якім поўніцца гмах, замірае. Што азначае гэты гул?

У камерах, адасобленых пляцёнкамі крат ад калідораў, падлогі якіх адпаліраваныя да бляску (вязні паліруюць іх бутэлькамі), стаяць па стойцы «Зважай!» дзве шарэнгі вязняў у арыштанцкай вопратцы. Тыя твары — гэта твары вупыраў. Толькі адзін Саберай — забойца дырэктара мясной біржы — не страціў яшчэ выгляду. Да агульнай матавасці гэтай земляністай скуры яшчэ не дацягнулі і ўкраінцы са змовы на св[ятой] п[амяці] Пярацкага.

У камерах, малых камерах, велічынёй з палавіну пакойчыка, сядзіць больш дзесятка вязняў. Іх сяннікі паднятыя высака пад столь. Уначы не застаецца і пядзі зямлі. У камеры па нейкія тры зэдлікі на дзесятак людзей. Рэшта…

«Адпачывай…» Глухі гул зноў нараджаецца ў астрозе. Гэта арыштанцкі тлум у семсот з нечым пачынае хадзіць па камерах, стукаючы драўлянымі падэшвамі ступакоў.

Ходзіць… Але як?

Камеры гэткія цесныя, што хадзіць немагчыма. Таму вынайшлі тэхніку: становяцца ў дзве шарэнгі і крочаць па камеры, паварочваючыся па камандзе. Так, ходзячы, размаўляюць, або… думаюць. Ніхто не можа збіцца з кроку, ні адступіцца на палову рытма, бо ўсё змяшалася б.

Зараз праходзім шэраг закратаваных камер, і ў кожнай бачым больш дзесятка забойцаў, бандытаў, кровазмяшальнікаў, шпіёнаў, альфонсаў, атрутнікаў, наёмнікаў (на Святы Крыж рэдка трапляе вязень, які атрымаў менш дзесяці гадоў, а колькі ж тут пажыццёва асуджаных, што засталіся ў спадчыну яшчэ ад немцаў). У рытме, адбіваным драўлянымі ступакамі, яны ходзяць, кідаючыся ад сцяны да сцяны. Страшныя твары нарастаюць, сунуцца да дзвярэй, каб праз хвіліну перад намі былі шарэнгі стрыжаных патыліц. Як дзікі драпежнік, кідаецца астрог ад кратаў да вакна, ад вакна да кратаў на дзвярах.

У нейкай з тых камер піша свае раманы Пясецкі.


* * *

У Варшаве атрымаў ад яго ліст. Паведамляе, што перасылае мне раман «Пяты этап» і раман пад назвай «Жыццё раззброенага чалавека».

«Я вельмі хацеў, каб у будучым спадар ганарыўся б мною, — піша Пясецкі, — і я пастараюся гэтага дасягнуць. Дзякуй, вялікі дзякуй за вечнае пяро. Як дзіця цешуся ім. Сапраўды… Вечарам думаю, як падымуся дык буду ім пісаць… і вельмі недаверліва гляджу на кожнага, хто на яго пазірае. Радуе мяне больш, чым некалі зброя… Вялізная палёгка для працы. Нарэшце я магу карыстацца тым, што ўяўляе сабой часціну культуры. He маючы чым падзякаваць спадару, пасылаю прывітанне ад Вялікай Мядзведзіцы. Пагодлівымі вечарамі бачу яе з маёй камеры… Якія прыгожыя, якія прыгожыя, якія цудоўныя, якія прамяністыя мае вочы!..»

Мельхіёр Ваньковіч

Частка першая

Пад коламі вялікага воза

 Сделать закладку на этом месте книги

На граніцы дождж абмые, 

А сонца высушыць; 

Лес ад кулі захавае, 

Вецер крокі зглушыць. 

З песні перамытнікаў

1

 Сделать закладку на этом месте книги

Гэта была мая першая дарога. Нас ішло дванаццаць. Я і яшчэ дзевяць перамытнікаў; вёў групу «машыніст» Юзік Трафіда, бывалы, дасведчаны праваднік; тавар пільнаваў жыд — Лёва Цыліндар. «Ношкі» мелі лёгкія: кожная па трыццаць фунтаў, але былі яны досыць вялікія. Тавар неслі дарагі: панчохі, шалікі, рукавічкі, шаўкі, гальштукі, грабеньчыкі…

Патанаючы ў змроку, сядзелі мы ў доўгім, вузкім і вільготным канале, які праходзіў пад стромістым насыпам. Угары бегла дарога, што вяла з Ракава на паўднёвы ўсход да граніцы. Ззаду мігцелі агеньчыкі Паморшчыны. Наперадзе была граніца.

Адпачывалі перад яе пераходам. Хлопцы, скрытыя ў канале, хаваючы папяросы ў рукавы куртак, курылі апошні раз перад пераходам. Курылі паволі, хціва ўцягваючы ў грудзі тытунёвы дым. Некаторыя, паспяшаўшыся, ужо цягнулі другую папяросу. Сядзелі на кукішках, абапёртыя на вільготныя сцены канала плячыма, на якіх пасамі былі ўмацаваны вялікія, як пляцакі, ношкі.

Я сядзеў з краю. Побач, каля выйсця з канала, на цёмным фоне неба маячыла невыразная постаць Трафіды. Павярнуўшыся да мяне бляклай плямай твару, ён пачаў шаптаць сіпатым, быццам бы застуджаным, голасам:

— Трымайся мяне… Разумееш? Ну і гэта… Калі б за намі пагналіся… ношкі не кідай!.. Уцякай з ношкай… Бальшавікі без тавару зловяць… прышыюць шпіянаж… Тады гамон!.. Пераробяць на шаўро!..

У знак таго, што я зразумеў, кіўнуў яму галавой.

Праз некалькі хвілін вырушылі наперад. Доўгай вужакай краліся па лугавіне, ля высахлага рэчышча. Наперадзе крочыў Трафіда. Часам затрымліваўся. У той жа момант спыняліся ўсе і, напружваючы з


убрать рекламу




убрать рекламу



рок і слых, вывучалі навакольны змрок.

Вечар быў цёплы. На чорным фоне неба імгліста ззялі зоркі. Я імкнуўся трымацца як мага бліжэй да нашага правадніка. Hi пра што не думаў, толькі пра тое, каб не згубіць з вачэй шэрую пляму ношкі на Трафідавых плячах, бо больш нічога не мог убачыць… Напружваў зрок, але не паспяваў дакладна вымяраць у цемры адлегласць і некалькі разоў грудзьмі налятаў на правадніка.

Убачыў далёка перад намі агеньчык. Трафіда стаў; я апынуўся побач.

— Што гэта? — ціха запытаўся я.

— Граніца… ужо блізка… — прашаптаў праваднік.

Да нас падышло яшчэ некалькі хлопцаў. Астатніх я не мог угледзець. Яны паселі на вільготнай траве. Трафіда знік у цемры: пайшоў разведаць пераход праз граніцу. Калі праз некалькі хвілін вярнуўся да нас, вымавіў ціха і, як мне падалося, нават весела:

— Ну, братва, шуруем далей!.. Масалкі кімараць!..

Рушылі ў дарогу. Крочылі досыць хутка. Я трохі хваляваўся, але не баяўся зусім. Магчыма, таму, што не разумеў, на якую небяспеку нарываюся. Цішыня, таямнічасць нашага паходу і нават само слова «граніца» мяне толькі ўзбуджала.

Нечакана Трафіда спыніўся. Я затрымаўся каля яго. Некалькі хвілін прастаялі без руху. Раптоўна праваднік зрабіў шырокі рух рукой, як бы працінаючы паветра з поўначы на поўдзень, і ціха кінуў мне: «Граніца!» Адразу пакрочыў наперад. He адчуваючы зусім цяжару ношкі, я накіраваўся за ім. Напружваў увесь зрок, каб не згубіць з вачэй шэры квадрат ношкі.

Зноў пайшлі павольней. Я адчуў новую небяспеку, але не мог адгадаць — якую?

Праваднік замер. Доўга ўслухоўваўся. Пасля, абмінаючы мяне, пайшоў назад. Я накіраваўся за ім, але ён затрымаў: «Чакай!» Неўзабаве вярнуўся са Шчурам — шчуплым, сярэдняга веку перамытнікам — вельмі спрытным і смелым. Той ішоў без ношкі, бо яе на нейкі час узяў хтосьці з сябраў. Спыніліся побач са мной.

— Пойдзеш логам… Рэчку пяройдзеш па каменнях… — шаптаў Трафіда.

— Каля Кабылінай Галавы? — запытаўся Шчур.

— Так… Чакай на другім баку!

— Git! — адказаў Шчур і хутка знік у цемры.

Праз хвіліну рушылі і мы. Трафіда паслаў Шчура «на зман». Калі б яго затрымалі, павінен быў ратавацца ўцёкамі альбо, злоўлены, так лямантаваць, каб мы яго пачулі і паспелі ўцячы.

Пераправы праз рэчку былі заўсёды рызыкоўнымі. Тут найчасцей на нас рабіліся засады. Гэта было тым прасцей, што існавала мала прыдатных мясцін для перапраў. Ведаючы пра гэта, пагранічная ахова часта займала іх. Былі на рэчцы і брады, аднак нам не заўсёды хацелася залазіць глыбока ў ваду, каб пасля мокрымі ісці далей. Рызыкуючы, пераходзілі граніцу ў небяспечных, але прыдатных для гэтага месцах.

Павольна прадзіраліся праз шырокую паласу, густа зарослую лазняком. Тым не менш рабілі шмат шуму. Ужо здалёк я пачуў булькат вады па каменнях, і неўзабаве мы затрымаліся на абрывістым беразе рачулкі. Моцна трымаючыся за лазовыя дубцы, я стаў каля Трафіды, чакаючы, што будзе далей. А ён лёг на бераг і памалу пачаў ссоўвацца ўніз. Праз хвіліну да мяне даляцеў прыглушаны плескатам вады голас:

— Спаўзай сюды!.. Жвава!..

Я лёг на бераг рачулкі, а пасля завіс нагамі ў паветры, Трафіда дапамог мне саскочыць. Потым ён памалу пасунуўся да процілеглага берагу, трымаючы мяне за плячо. Ногі слізгаліся па мокрых каменнях, якія перакочваліся пад падэшвамі, рассоўваліся ў бакі.

Нарэшце мы пераправу закончылі. Калі апынуліся на другім баку рачулкі і чакалі ў зарасніку астатніх, я заўважыў постаць, што высунулася з цемры. Хутка адскочыўшы, я ледзь не ўваліўся ў ваду. Мяне затрымаў Трафіда.

— Чаго ты?.. Гэта ж свой!..

Сапраўды, гэта быў Шчур, які разведваў месца каля пераправы ў некалькіх сотняў кроках ад нас.

— Усё клёва! Можна дыбаць далей! — сказаў ён Трафіду.

Калі ўся група перабралася, вырушылі наперад. Зараз крочылі хутка, амаль не захоўваючы асцярожнасць.

Неба крыху ачысцілася ад хмар. Стала святлей. Цяпер без намаганняў мог назіраць за постаццю пярэдняга калегі. Прыкмеціў, што той час ад часу зменьвае накірунак. He разумеў толькі, з якою мэтай.

Ішлі ўсё хутчэй. Я адчуваў сябе вельмі стомленым: смылелі ногі, бо боты былі падзёртыя, а пад час пераправы набралі вады. З радасцю папрасіўся б у Трафіды адпачыць, але было няёмка. Сціснуўшы зубы, цяжка дыхаючы і з роспаччу ў душы, прабіраўся далей.

Увайшлі ў лес. Тут было зусім цёмна. Мы падымаліся на стромкія ўзгоркі, спускаліся ў лагчыны. Ногі запляталіся ў густой папараці, чапляліся за кусты, карэнні дрэў. Я адчуваў ужо не стомленасць, а нібы здранцвеласць у кожнай клетцы свайго цела. Крочыў аўтаматычна.

Нарэшце апынуліся на ўскрайку вялікай паляны. Тут Трафіда затрымаўся:

— Стоп, хлопцы!

Перамытнікі пачалі скідаць з плячэй ношкі, а пасля класціся на зямлю, упіраючыся ў яе плячыма і галавой. Спяшаючыся, я скінуў шырокія палатняныя рамяні хатуля і пачаў рабіць практыкаванні, як яны.

Ляжаў, гледзячы ў далечыню. Прагна, на ўсе грудзі, хапаў халоднае паветра. У галаве стаяла толькі адна думка: «Каб не так ужо хутка вырушылі ў дарогу!»

Да мяне падсунуўся Трафіда.

— Ну як, Уладзік?.. Намахаўся?

— Н…не…

— Ну, не кажы! Я ведаю… напачатку кожнаму цяжка!..

— У мяне дрэнь боты. Ногі баляць.

— А боты купім новыя… Хромавыя эф-эф! Апранешся на сто два!

Перамытнікі размаўлялі напаўголаса. Некаторыя курылі.

— Хлопцы, добра было б пагрэцца! — прагаварыў Ванька Бальшавік.

— Мудра! — хапатліва падтрымаў Болек Лорд, які не абмінаў ніводнай аказіі да выпіўкі.

Пачуўся ўдар далоні аб дно бутэлькі. Проста з рыльца Трафіда доўга піў гарэлку, закінуўшы галаву далёка назад. Пасля падаў мне напаўадпітую пляшку:

— Трымай! Кульні сабе!.. Лепей стане.

Упершыню ў жыцці я піў гарэлку проста з рыльца.

— Цягні да канца! — падахвочваў мяне сябра.

Калі я выпіў гарэлку, ён падаў ладны кавалак каўбасы. Хлеба ў нас не было. Каўбаса мне падалася надзвычайнай. Еў з прагнасцю, не абдзіраючы скурку. Затым запаліў папяросу, якая таксама здалася надзіва духмянай… Зрабілася весела. Адчуваў сябе выдатна. Па ўсім целе полымем разлілася гарэлка. Дадала мне новых сіл.

Амаль праз гадзіну адпачынку накіраваліся далей. Цяпер яшчэ больш пасвятлела. Прызвычаеныя да змроку вочы без напругі адрознівалі ў некалькіх метрах ад мяне рухавую постаць Трафіды. Ісці стала лягчэй. Мінула стомленасць. He адчуваў ніякай трывогі. Прытым быў пэўны ў нашым машынісце.

На паграніччы Юзік Трафіда слыў надзейным, вельмі асцярожным правадніком. Ён ніколі не рызыкаваў. «На ўра» ішоў толькі тады, калі ўжо не было выйсця. Выдатна ведаў шляхі за граніцу і кожны раз зменьваў іх. Адной дарогай ішлі ў Саветы, другой вярталіся назад. З ім найахвотней хлопцы хадзілі «на работу», яму гандляры давяралі самыя каштоўныя тавары. Юзік лічыўся шчасліўчыкам, але шчасце перш за ўсё трымалася на ягонай асцярожнасці… Ён ніколі не блукаў. У найбольш цёмныя восеньскія ночы, пры страшэнным бездарожжы, рухаўся так упэўнена, нібы крочыў днём па добра знаёмай дарозе. Нюхам вычуваў напрамак.

Гэта быў мой адзіны знаёмы ў мястэчку. Мы некалі разам служылі ў войску. Пасля сустрэліся ў Вільні, дзе я доўгі час бадзяўся без працы. Ён жа прыехаў туды на закупы. Калі даведаўся, што цярплю нястачу, прапанаваў падацца да яго на пагранічча. Я адразу наважыўся. Пасля пераезду ў Ракаў пасяліўся ў ягонай хаце, і цяпер упершыню мы вырушылі разам на работу. Юзік не хацеў мяне браць у дарогу. Раіў яшчэ адпачыць, набрацца сілы, але я заўпарціўся: пайду, і вырушыў з ім пры самым блізкім выпадку.

Аднастайнай група Трафіды не была. Часцяком асобныя хлопцы выходзілі з яе і пачыналі працаваць на «ўласную руку», або далучаліся да хаўрусаў іншых перамытнікаў. Іхныя вольныя месцы займалі новыя, і работа не спынялася. У залежнасці ад колькасці «перакіданага» праз граніцу тавару, Трафіда звычайна вадзіў ад сямі да дванаццаці чалавек.

Калі першы раз у Вільні я ўбачыў Трафіду, ледзьве пазнаў яго, хоць і мінула каля двух гадоў ад часоў нашай службы ў войску. Ён схуднеў, загарэў, галаву трымаў крыху ўцягнуўшы ў плечы, нібы баючыся ўдару ззаду, вочы меў злёгку прыплюшчаныя. А калі я ўважліва прыгледзеўся — заўважыў на ягоным твары шмат зморшчын. Ён відавочна пасталеў, хоць і быў толькі на пяць гадоў старэйшы за мяне. Па-ранейшаму застаўся вясёлым, любіў жартаваць і апавядаць показкі, але рабіў гэта ўсё больш неахвотней, нібы пад прымусам. Думкі яго луналі дзесь у іншым месцы. Пасля, праз некалькі гадоў, я зразумеў гэта добра. Зведаў усё тое, што хавалася ў прыплюшчаных вачах сябра, што адвыклі ад дзённага святла.

Мы ішлі палямі і лугамі. Ногі слізгаліся на мокрай траве, абсоўваліся з вузкіх узмежкаў, засмоктваліся ў балоце. Крочылі лясамі, прадзіраліся праз кустоўе. Абміналі ўсялякія перашкоды. Мы маглі адно здагадвацца, усё ведаў толькі Трафіда. Часам здавалася, што ідзём бязмэтна, што збіваемся з напрамку, блукаем… Нядаўна, нібыта, узбіраліся па стромістым адхоне пагорка, на вяршыне якога расла бяроза, што бялела ў цемры. Зараз зноў ускараскваемся па гліністай глебе, і зноў… бяроза. Меў жаданне звярнуць на тое ўвагу Юзіка, аднак рабіць гэта мне не выпадала.

Крадзёмся паўз вёску. Адрозніваю ў цемры шэрыя абрысы будынкаў. Пералазім праз плот. Ідзём па нейкай дарозе. Час ад часу ў некалькіх дзесятках метраў ад нас вынырваюць са змроку агеньчыкі ў вокнах хацін. Стараюся не глядзець туды, бо пасля змрок гусцее і цяжэй сачыць за постаццю Трафіды.

Хоць ветру няма, нечакана паблізу пачынаюць захлынацца ад брэху сабакі — пачулі нас. Мы пайшлі хутчэй. Ступаем на палявую, гліністую сцежку. Яна нібы засмоктвае ступні ног. Намагаючыся, робім кожны крок. У мяне ўзнікае жаданне, нахіліўшыся, падтрымліваць халявы ботаў, якія пры кожным чарговым кроку злазяць з ног. Злосна ўядаючы, за намі пагнаўся нейкі сабака. Думаю: «Добра, што я не іду ззаду». Праз хвіліну чую сабачае скавытанне. Усё ж перапала яму камянём.

Зноў ныраем у цемру. Пнёмся па бездаражы. Цягнемся некуды ў таямнічую далячынь. Раптам я заўважыў, што згубіў дарогу… што не бачу перад сабой Трафідавай ношкі. Пайшоў хутчэй наперад — нікога. Бяру ўлева — нікога. У права — нікога. Ззаду толькі чую злосны голас Лорда: «Чаго круцішся?» Хацеў ужо паклікаць Юзіка, але адчуў, як нехта бярэ мяне за руку.

— Што з табой? — запытаўся Трафіда.

— Цёмна… Згубіў цябе…

— Зараз будзе лепш, — адказвае Юзік і ідзе наперад.

Цяпер ісці выгодна. Увесь час бачу перад сабой выразную белую пляму. Яна сваім трапятаннем нагадвае мне лунаючых у небе галубоў. Гэта Трафіда, каб было мне лягчэй за ім назіраць, заткнуў за каўнер курткі канец белай насоўкі. Зараз нічога больш не бачу навокал, толькі тая белая пляма віруе ў паветры. To шыбуе недзе ў змрочную далячынь, то зноў трапеча перад вачыма.

Алкаголь перастаў дзейнічаць на мяне. Штораз адчуваю большую стомленасць. Адначасова ахоплівае санлівасць. Падцягваю ўгару рамяні ношкі і, нахіліўшыся, усё валакуся наперад за плывучай у бясконцую ноч белай плямай хустачкі на Трафідавай шыі. Заплятаюцца ногі, заносіць управа і ўлева, але іду… хутчэй сілай волі, чым сілай цягліц.

2

 Сделать закладку на этом месте книги

Пасля сямі гадзін дарогі ад часу пераходу граніцы мы знаходзімся каля хутара Бамбіны. Гэта быў «пункт», з якога перакідваўся тавар у Менск.

Па чарзе пералазім праз паркан і пракрадаемся ў бок гумна. Я засланяю далонямі твар ад удараў галінак садовых дрэў. Зноў пералезлі праз паркан і ўперліся ў сцяну. Пачуў Трафідаў голас:

— Лорд, схадзі паглядзі, як там у гумне… Жвава!

Перамытнік, прайшоўшы каля нас, знікае за рагом будыніны.

Хутка даляцела ціхае парыпванне павольна адсунутай завалы. Калі праз некалькі хвілін Лорд вярнуўся, кінуў нам коратка:

— Хадзем!

У стадоле было цёпла. Пахла сенам. У цемры бліскалі захіленыя рукамі праменні святла ад ліхтарыкаў.

Чую голас Трафіды:

— Ношкі скідайце сюды… у кучу!.. Адным духам, хлопцы!

З уздыхам прыемнай палёгкі я скінуў з плячэй невыносны цяжар. Падышоў да Трафіды і вымавіў:

— Юзік, мне вельмі хочацца спаць!

— Залазь на шасток і кімар.

Трафіда паказаў на драбіну, па якой я ўзлез на гару. Сцягнуўшы з ног боты, накрыўся курткай і, як у цёплую ванну, праваліўся ў моцны сон.

Прачнуўся я позна. У гумне панаваў паўзмрок. Некалькі перамытнікаў сядзела недалёка ад мяне. Паціху размаўлялі. Я пачаў прыслухоўвацца. Ванька Бальшавік апавядаў нейкую эратычную гісторыю. Гэта была яго ўлюбёная тэма. Звычайна расказваў альбо пра Думенку і яго пераемніка — Будзёнага (ён сам некалі служыў у кавалерыі Будзёнага), альбо пра жанчын. Яго слухалі: Фэлік Маруда — моцны і крыху сагнуты, з расплюшчаным спераду носам мужчына сталага ўзросту; Юлік Вар’ят — малады перамытнік з надзвычай буйнай фантазіяй (адсюль — вар’ят), і Салавей — малы, шчуплы, заўсёды ўсмешлівы хлопец; ён прыгожа спявае, бо валодае выдатным голасам.

Аблізваючы сасмяглыя вусны, Ванька расказвае:

— Баба, скажу вам, была як адлітая з бетону! Нідзе не ўшчыкнеш. Дасі пстрычку па… — як звон гудзіць! Пацярэ нагамі — іскры лятуць! Э-лек-трыч-насць!

— Халера! — кажа Фэлік Маруда.

Юлік Вар’ят з шырока расплюшчанымі вачыма круціць галавой.

Паблізу ад іх са зробленай у сене нары, як з-пад зямлі, вылазіць Болек Лорд. Вочы ў яго іранічна прыплюшчаныя.

— Цела, скажу вам, хлопцы, нібы алябастар!.. — Ванька прыцмоквае вуснамі і лашчыць даланёй паветра.

Лорд, не вытрымаўшы, прагаварыў:

— Цьфу, пся крэў: алябастар! Пяты парэпаныя! Гной паміж пальцамі! Калена як наждак! На палову вярсты сырам смярдзіць! А ён: а-ля-бас-тар! Цьфу, цьфу.

— А табе што?

— Анічога. Злавіў слухачоў, дык залівай.

Яны пачынаюць спрачацца паміж сабой і ўзаемна дацінаць адзін другога.

Я падняўся. Абуў боты і падышоў да іх.

— Дзе Юзік? — запытаўся я ў Салаўя.

— На хутар пайшоў.

— Візіт Бамбіне складае, — дадаў Лорд.

— Рабуючы цыцкі! — уставіў Ванька Бальшавік.

— Доўга ж есці не нясуць! — неспадзявана прагаварыў Фэлік Маруда.

— Гэтаму заўсёды ў галаве шамка стаіць, — кажа Лорд.

— I мае ж дар да жратвы, — кідае Шчур.

Мы запальваем папяросы і асцярожна, каб не зацерушыць у сена, курым. Хутка астатнія перамытнікі выпаўзаюць з нораў. Пацягваючыся, пазяхаючы, далучаюцца да нас.

He хапае толькі жыда Лёўкі і Юзіка.

Шчур, дастаўшы з кішэні карты, прапаноўвае згуляць у 66. Бульдог паслаў на сене сваю куртку подшыўкай наверх, і на ёй пачалі гуляць у карты. Да іх далучыўся Мамант і Ванька Бальшавік.

Побач з імі з сур’ёзнай мінай Лорд пачаў апавядаць Юліку Вар’яту, як можна без стрэльбы ўпаляваць зайца.

— Разумееш, купляеш пачак табакі і раніцай, пакуль заяц спіць, абыходзіш палеткі і на кожны камень кладзеш па каліву тытуня… Раніцой заяц прачнецца, пацягнецца, пачухае лапкай за вухам і, як сабачка, пабяжыць за патрэбай. Прыскочыць да камяня і адразу ж панюхае. Тытунь заляціць яму ў нос. Чыхне — трэснецца ілбом у камень, ападзе набок і ляжыць. А ты раніцой выходзіш і збіраеш іх у мяшок.

— Баіш?

— Баю? Галаву даю наадрэз, што не. А на мядзведзя палююць інакш. Палююць толькі ўвосень, калі лісце з дрэваў ападае. Тады бярэш вядро з клеем і ідзеш у лес, дзе жывуць мядзведзі. Намазваеш клеем лісты, а сам хаваешся. Мядзведзь ідзе: члап-члап! члап-члап! Да яго лап прыліпаюць лісты. Усё больш, больш, аж, нарэшце, столькі іх назбірае, што не можа з месца паварухнуцца. Тады выходзіш з-за кустоў, абвязваеш яго вяроўкай, на воз і дахаты!

Шчур, гуляючы ў карты, не вытрымаў і адгукнуўся:

— Яшчэ аднаго вар’ята маем!

— He вар’ята, а пана вар’ята! — адказаў Лорд.

— Такі пан на саломе спіць і зубамі блох ловіць!

Распачалі сварку. Заўважыў, што робяць гэта не са злосцю, a для забавы. Апоўдні Трафіда прыйшоў у гумно. Быў відавочна на падпітку.

— Ну, братва, валіце да мяне!.. Зараз будзе шамка!

Усе пазлазілі з гары на ток.

— Як там тавар? — запытаўся Лорд у Юзіка.

— Зараз прыйдуць «пераношчыцы». Лёўка ва ўсю працуе. Бамбіна жратву вам шыкуе.

— He заціснуў яе там? — пытаецца Бальшавік.

— Патрэбна мне такая… абноска!

Знадворку данесліся крокі, і ў гумно, надзіва лёгкім крокам, увайшла рослая, налітая кабета гадоў 35. «Прыфранцілася». Па ўсім гумне пацягнуўся пах парфумаў. На нагах мела шаўковыя, пад колер цела, панчохі, кароткая сукенка моцна падкрэслівала буйныя формы.

— Дабрыдзень, хлопчыкі! — прагаварыла голасна, весела, паказваючы сваёй усмешкай ладныя белыя зубы.

Усе прывіталіся. Ванька Бальшавік, падскочыўшы наперад, узяў у яе з рук два вялікія кашы. Паставіў іх на ток, а пасля, жартуючы, паспрабаваў абхапіць Бамбіну. Жанчына ж так стукнула яму кулаком у грудзі, што ён заваліўся.

— Гэтак яму! — вымавіў Юзік.

— Спёкся? — запытаўся Шчур у Бальшавіка.

Смеючыся, Бамбіна прыглядалася да нас. Зірнула на мяне, а потым павярнулася да Трафіды.

— Гэта новенькі?

— Так… свой хлопец…

Кіўнула мне галавой. Праз хвіліну выйшла з гумна, залішне круцячы клубамі і пружынячы пры хадзьбе.

— Гэта баба!.. Як матрац! — з захапленнем вымавіў Ванька.

— He баба, а кабыла! — паправіў яго Шчур.

Хлопцы апаражнялі кашы. Там была вялікая патэльня яечні. Саган упрэлай капусты з мясам. Стос гарачых бліноў. Тры боханы хлеба і ладны кавалак бачка.

У куце гумна Трафіда выцягнуў з саломы тры пляшкі спірту і развёў яго вадой, якая стаяла ля дзвярэй у ёмкай дубовай дзежцы. Лорд накройваў сцізорыкам вялікія лусты хлеба.

Пачалі піць гарэлку і есці. Нібы машыны змяталі харч. Найбольш заўзята стараўся Фэлік Маруда. З сапеннем, пляскаючы вуснамі і чамкаючы, ён знішчаў мяса. Аблізваў тлушч з пальцаў то з адной, то з другой рукі.

— Бачыце, як запіхвае! — абціраючы вусны, кажа Лорд. — За вушамі пішчыць, а нос у клубок згінаецца! Да работы апошні, да жратвы ж — першы!

— Mae рацыю! — адказвае Шчур. — Няхай конь працуе! Mae вялікую галаву, чатыры нагі, доўгі хвост… а ў яго?

Перамытнікі скончылі есці. Толькі Фэлік Маруда, не звяртаючы ні на кога ўвагі, дабіваў рэшткі стравы. Болек Лорд пачаў апавядаць:

— Чуеце, хлопцы, я ведаў адну такую бабу, якая штодня з’ядала на сняданне яечню з трыццаці яек.

— Напэўна, была як наша Бамбіна, — запальваючы папяросу, прабурчэў Бульдог.

— …Дык аднаго разу «яе» мужык вырашыў пажартаваць і да трыццаці яек, якія яна разбіла, дабавіў яшчэ тры дзесяткі. Прыйшла баба, усмажыла яечню і давай есці. Насілу справілася.

— Халера, не лопнула! — прагаварыў Салавей, круцячы галавой.

— …Умяла і сядзіць. Сапе, нібы паравоз. А тут падыходзіць суседка і пытаецца, чаму такая чырвоная! А яна адказвае так: «Ведаеш што, суседачка. Альбо я хворая, альбо захварэю — з трыццаці яек яечню ледзь утаптала!»

Хлопцы смяюцца і, закурыўшы папяросы, пачынаюць апавядаць пра розныя вядомыя ім выпадкі абжорства. Пад час гэтай размовы дзверы ў гумно адчыняюцца і зноў заходзіць Бамбіна, грацыёзна несучы поўны кош яблык і сліў.

— Бярыце, хлопцы! Закусіць вам прынесла!.. Але ж і надымілі! Глядзіце, каб мне гумно не спалілі!

— Толькі на таку курым… Пільнуемся… — супакоіў яе Юзік.

— Ну-ну!.. Глядзіце!.. — Закінуўшы за галаву рукі, доўга папраўляла хустку, знарок выстаўляючы напаказ выпуклыя грудзі. Падпітыя хлопцы галоднымі вачыма сочаць за яе рухамі. Гэта Бамбіну ятрыць. Прыжмурыўшы вочы, хістаючы бёдрамі, нахіляецца ўзад і ўперад. Затым, узяўшы кош з пустымі гаршкамі, выходзіць.

Мне здалося, што перад гэтым вельмі ўважліва паглядзела на мяне і ўсміхнулася. А можа, я памыліўся? Магчыма, тая ўсмешка была адрасавана ўсім нам?

Юзік Трафіда меркаваў, што начаваць мы будзем на мяліне Бамбіны і толькі назаўтра ўвечары пойдзем у зваротны шлях. Аднак жыды не даставілі з Менска тавар, які мы меліся забраць у Польшчу. Калі пачало змяркацца, да нас прыйшоў Лёўка. Заклапочана паціраючы худыя рукі, наракаў:

— Холерыя іх бяры з такім роботам!.. Яны, мусіць, думаюць, што мы цягніком ездзім!

Адышоўшы з Трафідам у кут гумна, доўга там напаўголаса размаўлялі. Я пачуў пару Юзікавых выразаў:

— Мне гэта ганс-памада — ідзём мы з таварам ці без!.. Плаці мне — і ўжо! Хлопцам таксама!.. Я за работай не ганюся… Калі будзеце махляваць, дык пушчу ўсё гэта дымам, і шлюс.

На змярканні пачалі рыхтавацца ў дарогу. Лёўка застаўся ў Бамбіны, каб падрыхтаваць тавар для наступнага разу. А мы павінны былі вярнуцца ў Ракаў і праз два дні прыйсці з чарговай партыяй тавару.

Вырушылі ў зваротны шлях. Ісці без цяжару было лёгка. Трафіда з месца пайшоў спорным крокам. Стараючыся ісці шырока і роўна, я след у след трымаўся за ім.

Паветра было халоднае. Ноч — выдатная. Раі зорак свяціліся на небе. Праз нейкі час, прыстасаваўшыся да размеранага руху, я ўжо крочыў аўтаматычна. Аднастайнае калыханне цела і пануючая навокал ціш спрыялі засынанню. Пачынаў марыць пра розныя рэчы… Усміхаўся, махаў рукамі. Злавіўшы сябе на гэтым, голасна рассмяяўся. Трафіда ў хадзе павярнуў да мяне галаву і ціха вымавіў:

— Штосьці сказаў?

— He… He…

He даходзячы пяці кіламетраў да граніцы, зрабілі адпачынак. Спыніліся непадалёку густога зарасніку на беразе малой рачулкі. Паколькі не мелі гарэлкі, дык, асцярожна закурыўшы, ляжалі ў густой траве і адпачывалі.

Трафіда прылёг побач. Пасля працяглага маўчання ён звярнуўся да мяне:

— Ці знаешся на зорах?

— На зорах?.. — запытаўся я, здзіўлены. — He… не разбіраюся…

— Шкада. Калі раптам давядзецца даваць драпака, дык павінен ведаць, як выйсці за граніцу… Бачыш вунь тыя зоркі?

— Якія?

Юзік пальцам паказаў мне сузор’е Вялікага Воза — сем большых зорачак на паўночнай, бліжэй да захаду, частцы неба, якія ўтваралі нешта накшталт чатырох калёс з дышлем наперадзе. Малюючы пальцам на небе і, як мне здавалася, датыкаючыся паасобку да кожнай з іх, Трафіда дакладна вызначыў зоркі, пра якія хацеў мне сказаць.

— Так… Бачу… I што?..

— Калі нас, магчыма, некалі пагоняць і разваляць партыю, дык арыентуйся так, каб гэтыя зоркі былі з правага боку!.. Куды ні пойдзеш, заўсёды выйдзеш на граніцу. Разумееш — па правай руцэ!

— Разумею.

Я доўга глядзеў на гэтыя зоркі. Былі прыгожыя. Дзівосна блішчэлі. Пераліваліся рознымі фарбамі. Заўважыў, што яны маюць шмат усялякіх адценняў. Мяне зацікавіла пэўная думка: навошта гэтыя зоркі так цудоўна падабраныя адна да другой? Можа, узаемна кахаюць сябе, як часамі на зямлі людзі — і супольна вандруюць па небе. Можа, яны размаўляюць паміж сабой… перамігваюцца?.. Калі ўважлівей прыгледзеўся да гэтых зорак, яны нагадалі мне сваім абрысам — лебедзя.

Неўзабаве вырушылі далей. Цяпер Трафіда крочыў памалу. Раз-пораз спыняўся і прыслухоўваўся. Тады і мы ўсе затрымліваліся.

Адразу пасля поўначы выйшлі на граніцу. Трафіда прыпыніўся паміж двума слупамі. Я стаў побач.

— Гэта пагранічныя слупы, а гэта… граніца… — ціха сказаў мне Юзік.

Я з цікавасцю ўзіраўся на невялікія капцы з чатырохбаковымі слупамі на версе. На іх знаходзіліся дзяржаўныя гербы і нумарныя знакі. На польскім слупе быў знак з намаляваным белым арлом на чырвоным фоне. На савецкім — адціснутая на блясе пяціпраменная зорка з сярпом і молатам.

З пагранічнай паласы накіраваліся па вузкай мяжы ў напрамку Паморшчыны. У нейкі момант мы зноў спыніліся. Нечакана пачуўся здушаны шэпт:

— Хло-о-п-цы!..

Гэта быў голас Салаўя. Я паглядзеў улева і ўбачыў у цемры нешта белае: яно хутка рухалася перад намі. Гэта не была постаць чалавека, бо было яно занадта малым і мільгацела ў паветры, то падымаючыся ўгару, то апускаючыся ўніз. Гэта была хіба здань.

З моцным тахканнем у сэрцы я глядзеў на незвычайную з’яву. Пасля падышоў да Трафіды:

— Што гэта, Юзік?

— Халера яго ведае, што гэта? — адказаў мне сябра. — Можа, упыр ці д’ябал страшыць?.. Кажуць, што гэта душа капітана… Бааняры таксама баяцца «таго»!

Ужо пазней Юзік расказаў мне такую гісторыю. Адзін расейскі капітан, па паходжанні паляк, пад час рэвалюцыі выехаў з Расеі. Калі бальшавікі ўзялі ўладу ў свае рукі, ён не змог вярнуцца ў Саветы. Але там засталася дачка і жонка. Вельмі хацеў забраць іх адтуль і з гэтай мэтай прыехаў на пагранічча.

Пасяліўшыся непадалёку ад Выганіч на хутары ў сялян, ён звёз туды свае рэчы, паколькі вырашыў заставацца ў іх да таго часу, пакуль не пераправіць з Саветаў сям’ю. Імкнуўся выканаць гэтую задуму з дапамогай мясцовых сялян, бо ўсе астатнія шляхі былі безвыніковыя.

Сын гаспадара, у якога спыніўся капітан, некалі служыў у расейскай арміі і добра ведаў дарогі да Мінска. Ён згадзіўся дапамагчы капітану перавесці ягоную сям’ю ў Польшчу… Выбраліся ў далёкую дарогу. Трапілі ў Менск, а потым, затраціўшы багата часу, пасля шматлікіх прыгод апынуліся ў Ніжнім Ноўгарадзе, дзе некалі капітан пакінуў сям’ю. Там ён даведаўся, што жонка памерла, a дачка Ірына жыве ў былога вартаўніка камяніцы, недзе на прадмесці. Ледзьве здолелі яе адшукаць і вырушылі ў зваротны шлях.

Калі дабраліся да Масквы, іх таварыш па падарожжы захварэў тыфусам. З вакзала забралі яго ў шпіталь, дзе той неўзабаве памёр. Капітан з дачкой даехалі да Менска, а пасля пехатой пайшлі ў Ракаў. Уначы каля Вялікага Сяла заблудзіліся, і недалёка ад граніцы іх пераняў савецкі патруль. Затрымалі. Капітан пачаў абараняцца і, забіўшы двух салдат, кінуўся з дачкой уцякаць. Яго засыпалі кулямі і гналіся за параненым нават на польскай тэрыторыі. Капітан зваліўся ў двухстах кроках за граніцай на нейкі капец, які стаяў там з даўнейшых часоў. Здолеў яшчэ крыкнуць дачцэ: «Уцякай!» і, паміраючы, рэштай сіл і патронаў прыкрыў яе ўцёкі. Бальшавікі забралі труп і перацягнулі яго на свой бок. Дачка капітана збегла ад іх, адшукала хутар, на якім жыў бацька перад апошняй вандроўкай у Саветы. Пасялілася ў сялян і зараз жыве там. Яе лічаць кранутай, аднак любяць за дабрыню і працавітасць. Курган, на якім загінуў капітан, ад таго часу называюць Капітанскай Магілай.

Пасля гэтага выпадку зводдаль ад капца і на паграніччы пачала з’яўляцца здань. Адзін з салдатаў, бааняр, хацеў яе падстрэліць. Выпаліў з карабіна пяць разоў. Здань знікла. А на другі дзень ён падарваўся на гранаце, з якой забаўляўся ў казарме. Затым яшчэ двое зухаў зрабілі на яе засаду і ўшчалі страляніну. Праз два дні аднаго з іх хтось застрэліў на граніцы, а другі, цяжка захварэўшы, памёр у шпіталі. Ад таго часу больш ніхто не паляваў на здань, якая з’яўлялася па начах на паграніччы.

Гэтую гісторыю мне расказаў Юзік пасля вяртання дахаты. Зацікавіла мяне вельмі, бо гучала як байка, а была праўдай: яе потым і пацвердзіла шмат людзей.

Паглядаючы на знікаючую здань, мы доўга стаялі ў полі зводдаль ад граніцы.

Захоўваючы асцярожнасць, перайшлі насыпаную дарогу, якая вяла да граніцы, а крыху пазней пакрочылі па дарозе з Паморшчыны ў Ракаў. Затым, берагам Іслачы, паволі накіраваліся да мястэчка.

Недалёка ад млына хлопцы разышліся ў розныя бакі. Я пайшоў з Юзікам да яго хаты на Слабаду. Не ўваходзячы ў дом, каб нікога не будзіць, падаліся ў гумно і там паклаліся спаць на свежым, духмяным сене.

3

 Сделать закладку на этом месте книги

Раніцай мяне разбудзіла малодшая з сясцёр Трафіды — Янінка. Гэта была дзівосная дзяўчынка; мела гадоў 12, але выглядала паважнай, нібы дарослая. Часам яна задавала такія нечаканыя пытанні, што цяжка было адразу знайсці адказ.

— Хадзіце снедаць, бо сонейка ўжо шчыруе! — звярнулася да мяне.

Я папрасіў яе, каб прынесла ручнік і мыла. Затым пайшоў агародамі да рачулкі. Дзяўчынка пацягнулася за мной.

— Ідзі дахаты… Я зараз прыйду…

— А я тут пасяджу сабе… Я не буду глядзець… Гэта мяне ўвогуле не цікавіць… Юзік мяне ніколі не гоніць… Гэта нядобра — крыўдзіць меншых.

— Сядзі, сядзі… Якая ты яшчэ неразумная!

— Гэта і добра. Каб усе былі мудрымі, дык павар’яцелі б.

Пакінуўшы дзяўчынку пад вярбой, я пайшоў уніз, па плыні рэчкі. Выкупаўся і вярнуўся назад. Янінка дрэпала побач. Праз хвіліну я пачуў:

— Гэлька казала, што вы бедны.

— Чаму?

— Бо не маеце ні мамы, ні брата, ні сястры…

— Але ў мяне ёсць Юзік.

— Ну так… Але сястры не маеце!

— У мяне ёсць ты.

Хвілінку падумаўшы, сказала:

— Але вы мяне не кахаеце!

— Бо ты малая і неразумная… Калі вырасцеш, буду кахаць цябе… Ды і не я адзін, а яшчэ шмат хлопцаў.

Памаўчаўшы, нечакана прагаварыла:

— Я начыхаць хацела на іх!

Гэты выраз яна, напэўна, чула ад старэйшых дзяўчат.

У пакоі мяне чакала Гэля — старэйшая з сясцёр Юзіка, досыць ладная васемнаццацігадовая дзяўчына, бландзінка. Яна была поўнай процілегласцю Янінкі: тая ніколі не смяялася, а Гэля пры кожным выпадку залівалася галасістым смехам да слёз, часам беспадстаўна.

Гэля прынесла мне гарбаты ў чайніку, хлеб, масла і вясковы сыр.

— Калі ласка, снедаць. Я чакала пана, бо хачу ісці ў сад.

— А дзе Юзік?

— Пайшоў у горад. Зараз вернецца. Загадаў не будзіць пана. Але як гэта можна: столькі часу не есці!

Неўзабаве Гэля выйшла ў сад, а я застаўся ў памяшканні з Янінкай. Піў гарбату, дзяўчынка ж залезла на канапу, падкурчыла ногі і, упершыся даланёй у шчаку, упарта ўзіралася мне ў твар.

— Чаго так углядаешся?

— Пан падобны на зайца.

— На зайца?

— На малога зайца… Я бачыла, як ён еў капусту… Юзік злавіў яго і прынёс. Ён варушыў мордачкай таксама, як пан…

Янінка пачала паказваць носам і шчокамі.

— А ты падобна на сароку.

— Няўжо?..

— Так. Сарока сядзе на плоце і… галоўкай улева, галоўкай управа — за людзьмі цікуе.

— He, гэта не


убрать рекламу




убрать рекламу



так. Яна не цікуе.

— А што яна робіць?

— Яна «камбінуе».

— Што камбінуе?

— Усялякія рэчы. Хіба я ведаю. Я чула розныя апавяданні, як сарокі між сабой пра людзей балбочуць.

Маці паклікала Янінку на кухню, а я застаўся адзін. Хадзіў узад і ўперад па вялікім пакоі. Перад сабой у вакне я бачыў, як па вуліцы доўгай, часам у некалькі радоў, шарэнгай цягнуцца сялянскія вазы. Прыгадаў, што сёння ў мястэчку кірмаш.

Я закурыў папяросу і ўсеўся на крэсла ля вакна, якое ад саду аддзяляў вузкі пераход на двор. Бачыў, як Гэля абірала яблыкі, стоячы на прыстаўленай да яблыні драбіне, і складвала іх у вялікі кош, які трымала перад сабой, абапёршы яго на прыступку. Доўга назіраў за ёй праз вазонніцы расстаўленых на падваконніку кветак.

Пачуў, як фортка ў браме адчынілася. Я падумаў, што гэта Юзік вяртаецца дахаты. Прыціскаючыся тварам да шыбіны, выглянуў на падворак. Убачыў там мужчыну гадоў 32, які крочыў па двары ў цёмна-сінім гарнітуры, лакерках, белым, з палакіраваным брыльком, картузе. У руцэ ён трымаў ляску, якой пры хадзьбе пастукваў па нагавіцах. Меў вельмі правільны твар. Яго ўпрыгожвалі чорныя вусікі, але псавалі вочы, якія зіркалі па баках.

«Што за цаца?» — падумаў я.

Тады я не здагадваўся, што гэты чалавек у будучым зробіць шмат прыкрых спраў мне і маім сябрам.

З нейкай камічнай грацыяй, адначасова галавой, картузам і ляскай незнаёмы схіліўся перад Гэляй і штосьці сказаў. Дзяўчына павярнула да яго галаву, і яе твар расквітнеў вясёлай усмешкай… Мне зрабілася прыкра. Хоць не быў закаханы ў Гэлю, але палюбіў яе як сястру свайго сябра і як сімпатычную дзяўчыну.

Незнаёмы ўвайшоў у сад і, стоячы каля драбіны, нешта гаварыў Гэлі. Яна смяялася, ківаючы галавой, якую ўпрыгожвала вялікая доўгая каса, штосьці адказвала яму.

«Буркуюць галубкі!» — амаль са злосцю падумаў я.

У нейкі момант заўважыў, што незнаёмы, падняўшы ўгару руку, правёў далоняй па лытцы дзяўчыны. Мне зрабілася горача. Убачыў, як Гэля хутка зіркнула на вокны хаты і пасля саскочыла з драбіны. Яна стаяла з чырвоным тварам і нешта хутка казала свайму кавалеру. Я не заўважыў, каб яна на яго разгневалася: напэўна, рабіла яму вымову за «нетактоўнасць», а магчыма, і за… неасцярожнасць?

Гэля з кошыкам яблыкаў накіравалася да хаты, а яе залётнік, узяўшыся ў бакі, з усмешкай глядзеў ёй услед. Пасля з размаху працяў паветра ляскай і рушыў да брамы.

Я пачаў хадзіць па пакоі. Затым, падышоўшы да вакна, якое выходзіла на вуліцу, убачыў, што мужчына з ляскай стаіць на процілеглым баку вуліцы і аглядае мінаючыя яго вазы. Тады ж я ўбачыў Юзіка, які, спяшаючыся, ішоў па вуліцы. Мужчына з ляскай падаўся насустрач. Яны прывіталіся і некалькі хвілін размаўлялі. Потым развіталіся. Юзік пачаў перасякаць вуліцу, кіруючыся да сваёй хаты.

Ён зайшоў у памяшканне.

— Ужо падняўся?

— Даўно.

— Я крыху затрымаўся. Клопаты з жыдамі! Забраў у іх грошы за работу і аддаў хлопцам… Заўтра ў дарогу. Нам падрыхтоўваюць тавар…

Ён выняў з кішэні дзве залатыя дзесяцірублёўкі і падаў мне.

— Трымай два гузікі… Гэта твой першы заробак… Плюнь на шчасце!..

Я ўзяў грошы. Дзесяць рублёў хацеў пакінуць Юзіку, каб той аддаў сваёй матцы на маё ўтрыманне: бо жыў і харчаваўся разам з імі, але ён не пажадаў прыняць. Адказаў, што ўсё ўжо дамоўлена і мы будзем рахавацца пазней, калі болей зараблю.

Потым я запытаўся ў Юзіка пра мужчыну з ляскай, якога бачыў разам з ім на вуліцы. Юзік рассмяяўся.

— Гэта, браце, нумар!.. Адкуль яго ведаеш?

— He ведаю зусім… Бачыў толькі, як размаўляў з табой…

— Гэта Гэлькін нарачоны… He падабаецца ён мне, але дзяўчына ў яго ўтрэскалася… Што з бабай зробіш?..

— Ён таксама перамытнік?

— Так. Гэта Альфрэд Алінчук. Іх пяць братоў: Альфрэд, Альбін, Адольф, Альфонс і Амброжы. Усе на «А». I прозвішча на «А» — Алінчукі. За граніцу ходзяць толькі адны. Са зброяй ходзяць… Перамытнікі добрыя, але хлопцы дрэнь. Задзіраюць насы, халеры, і іншых хлопцаў за нішто маюць! У вялікіх паноў гуляюць, а ногі дзёгцем смярдзяць. Іх дзед смалакурню меў, а бацька дзёгцем і вупражжу гандляваў… Ну, няхай іх сабака задзярэ! Ідзём на рынак. Трэба ж табе боты купіць!

Я ўзяў шапку, і мы выйшлі з памяшкання на вуліцу.

Дабраліся да вялізарнага, як вокам сягнуць, пляца, застаўленага вазамі. Сярэдзіну рынка займаў вялікі аднапавярховы прастакутнік з крамаў. Па краях пляца таксама былі жыдоўскія крамкі, чайныя, заезджыя двары і рэстараны. Недалёка ад крамак знаходзіліся буданы вандроўных гандляроў і шаўцоў. Мы з цяжкасцю пракладвалі сабе дарогу ў шчыльным натоўпе.

Над усёй плошчай можна было б павесіць агромністую харугву Бахуса. Пілі ўсе. Пілі ўсюды. Пілі стоячы, лежачы, седзячы. Пілі на вазах, паміж вазамі і пад вазамі. Пілі мужчыны і жанчыны. Маткі паілі малых дзяцей, каб і яны пазабаўляліся на кірмашы; паілі і немаўлят, каб тыя не плакалі. Бачыў нават, як, задзёршы ўгару шчэлепы, п’яны селянін уліваў у конскае горла гарэлку з бутэлькі: вяртаючыся дахаты, ён хацеў пафарсіць перад усім «светам» хуткай яздой.

Праз нейкі час Трафіда завёў мяне ў будан да шаўца. Прывітаўшыся з гаспадаром, ён сказаў:

— Патрэбны боты. Але патрэбны, разумееш, каб ціп-топ і першы клас!.. Залаты тавар, залатая работа! Бо гэта для залатога хлопца за залатымі інтарэсамі хадзіць!

— Добра, — адказаў шавец. I, не здымаючы з латка боты, дастаў з-пад прылаўка куфэрак. Адтуль выцягнуў пару хромавых ботаў.

— Лепшых і ў Вільні не зробяць! Толькі ці падыдуць?

Я прымераў да нагі. Былі трохі велікаватыя, але Юзік параіў цесных не браць, бо надыходзіць зіма і можна будзе накручваць тоўстыя анучы.

— Колькі просіш за скокі? — запытаўся Трафіда ў шаўца.

— Пятнаццаць рублёў.

Юзік засмяяўся.

— Бачыш, Уладзік: залатое дно. Усё ўсюды за даляры і золата. Канада, пся крэў! Бутэлька гарэлкі каштуе срэбраны рубель, пляшка спірытусу залаты рубель, а за гэтыя «колы» пан майстар жадае пятнаццаць залатых хрусцікаў. I так кругом !

Боты мы старгавалі за дзесяць рублёў і адзін даляр. На дадатак пакінулі шаўцу мае старыя атопкі.

Задаволены Юзік аглядаў мае ногі.

— Аматарскае мастацтва, пся крэў! Сам англійскі кароль такіх колаў не мае!.. Можа, яшчэ штосьці хочаш купіць?

— Не.

— Ну і добра. Наступным разам купім табе гарнітурчык эф-эф. Прыбярэшся, як сам граф! Тут ужо я пастараюся! А боты трэба пакрапіць… на шчасце і каб добра насіліся! Ідзём да Гінты!

Мы абмінулі дзвюх дзяўчат, якія павольна крочылі каля латкоў з таварамі. Яны лускалі семкі і сплёўвалі лушчынне ва ўсе бакі. Адна была ў чырвонай сукенцы і зялёнай хустачцы на галаве. Другая — у зялёнай сукенцы і жоўтай хустачцы. У руках неслі вялікія скураныя сумкі з бліскучымі, нікеліраванымі замкамі. Дзяўчаты занадта смела, амаль з выклікам, зірнулі на нас.

— Гэльцы і Маньцы нашае найніжэйшае ўшанаванне! — весела азваўся да іх Юзік.

— Нашых два!.. — адрэзала адна.

— Пашмараванні, — дабавіла другая.

— Што за яны? — запытаўся я ў Трафіды.

— Перамытніцы. Гэлька Пудзель і Маня Дзюньдзя.

— Дык і жанчыны ходзяць з кантрабандай?

— Яшчэ як! Некаторыя лепей фартуюць, чым хлопцы. Але іх няшмат. На ўсё мястэчка дзесяці не набярэцца. Ходзяць тыя, хто мае сваякоў за мяжой.

Мы наблізіліся да рэстарацыі Гінты. Перад уваходам віраваў натоўп хлопцаў з бутэлькамі ў кішэнях і руках. Дзверы ўсярэдзіну былі адчынены насцеж: адтуль разам з парам і тытунёвым дымам далятаў шум галасоў і воклічы п’яных.

Да нас падышоў Шчур. Бліскаючы вачыма і паказваючы жоўтыя зубы з-пад тонкіх вуснаў, ён халоднымі касцістымі пальцамі паціснуў нашыя далоні. I, сплёўваючы праз зубы на боты сялян, якія праходзілі побач нас, запытаў:

— Да Гінтулькі… ці што?

— Так.

— I я з вамі.

Шчур выглядаў дзівакавата. На галаве ён меў вялікую амерыканскую клятчатую шапку, а на шыі па-турэцку завязаную чырвоную хусцінку. Рукі заўсёды трымаў у кішэнях нагавіц. Ішоў ён перавальваючыся. Гэта быў растоўскі злодзей з цёмным і бурным мінулым. Увесь парэзаны нажамі, сам ніколі з нажом не раставаўся. Hi разу не прамінуў ні адной бойкі, нават заведама прайгранай.

Мы ступілі на патанаючы ў балоце падворак і праз цёмныя, жахліва смуродныя сенцы апынуліся ў вялікім пакоі. Спачатку нічога не мог разгледзець: усё знікала ў густым тытунёвым дыме. Ужо пазней я заўважыў некалькі столікаў з людзьмі. Былі гэта толькі перамытнікі.

Неспадзявана на процілеглым канцы залы зайграў гармонік, напаўняючы пакой гукамі старога расейскага марша. Гэтак гарманіст Антось — малы чалавечак, неакрэсленага ўзросту, з зеленаватым тварам і раскудлачанымі ва ўсе бакі валасамі — прывітаў уваход Трафіды.

— Здароў, хлапцы! — выгукнуў Юзік, абыходзячы столікі, вітаючыся з прысутнымі.

Антосю ён кінуў залатую пяцірублёўку. Гарманіст, не спыняючыся, спрытным рухам рукі злавіў яе ў паветры.

— Гэта табе за марш, — сказаў Трафіда.

Па яго прыкладу я абышоў столікі, паціскаючы рукі перамытнікам. Даланю Маманта не здолеў абхапіць, той жа не сціскаў яе, відавочна, баючыся, каб не пашкодзіць маю руку.

Перамытнікі ссунулі тры столікі і заставілі іх бутэлькамі з півам і гарэлкай, талеркамі з кілбасой, хлебам і агуркамі.

Напачатку з нашай групы я ўгледзеў толькі Болека Лорда, Фэльку Маруду, Бульдога і Маманта.

Галоўнае месца за сталом займаў Болек Камета — славуты перамытнік, мужчына гадоў пяцідзесяці, з доўгімі чорнымі вусамі. Гэта быў вядомы на ўсё пагранічча п’яніца і гуляка. Пазней я даведаўся, што мянушку «Камета» той атрымаў вось з якой нагоды: калі ў 1912 годзе на зямлю «ішла» камета Галея і меўся адбыцца канец свету, ён на гэтай падставе прапіў і прагуляў усю сваю гаспадарку. Каля яго сядзеў Кітаец — высокі, худы хлопец з жоўтым абліччам і прыгожымі, крыху раскосымі, вачыма. Было яшчэ некалькі хлопцаў, але я пазнаёміўся з імі бліжэй праз нейкі час.

— Кажу і сцвярджаю, — гаварыў Камета, вылупліваючы вочы і рухаючы вусамі, — хто не п’е — той не жыве, а гніе!

— Мудра! — ухваліў Лорд, ударам аб калені выбіваючы коркі адразу з дзвюх бутэлек.

Наліў гарэлку да палавіны шклянак.

Мамант, штосьці мармычучы і нахіляючы набок галаву, прысунуў да сябе шклянку і асцярожна выпіў, нібы баючыся скрышыць у руцэ шкло. Выпіў гарэлку, хукнуў у паветра, а пасля падміргнуў мне і нешта буркнуў. Я ніколі не чуў, каб Мамант сказаў больш, чым адзін сказ. Звычайна абмяжоўваўся адным словам або жэстам рукі і падміргваннем вока.

— Ведаеце, хлопцы, — адгукнуўся Кітаец, — што мне сказаў Фэлік Маруда?

— Што камбінуе, як венік з’есці! — ляпнуў Бульдог.

— Не… Ён сказаў, што гусь найдурнейшая птушка на свеце!

— ?.. — рухам далоні і ўзнятымі ўгору брывамі запытаўся Мамант.

— Бо… адной замала, а двух зашмат!.. Курэй, качак заўсёды можна дапасаваць: мала дзвюх — з’еш тры, мала трох — упрэш чатырох, а з гусямі горш!

— Напэўна, ты памыліўся, — прагаварыў Шчур. — Мусіць, гаворка ішла не пра птушкі, а пра цялушкі.

He звяртаючы ўвагу на шпількі, Маруда, трушчачы зубамі косткі і аблізваючы пальцы, даводзіў гуся да парадку.

Болек Лорд выконваў абавязкі гаспадара. Ён прыносіў з буфета гарэлку і закуску, наліваў шклянкі гарэлкай і півам і, як умеў, бавіў хлопцаў. He забываўся ён і пра музыку — заносячы час ад часу Антосю гарэлку ў шклянцы і закуску. Набліжаючыся да яго, прыпяваў:


А насупраць пан Антоні:
Рыпцюм-пыпцюм на гармоні!
Ім-там турлю! Ім-там турлю!
Ім-там турлю! Уха-ха!

Антось прыпыняў гранне. Браў шклянку. Выпіваў адным духам гарэлку і, абапёршыся локцямі на гармонік, пачынаў прыкусваць. Ён нагадваў мне пацука, які абгрызае хлебную скарынку.

Вечарэла. За вокнамі штораз рабілася цямней. Хлопцы пазавешвалі фіранкі. Гінта запаліла керасінавую лямпу, якая на драцяной дузе вісела пад столлю.

Працягвалі выпіваць.

Нечакана Кітайца пачало ванітаваць. Спачатку на стол, а пасля на падлогу.

— Нарабіў сечкі для сабакі! — прагаварыў Лорд, уладкоўваючы Кітайца на вузкай, абцягнутай чорнай цыратай, канапе, што стаяла пад вакном.

— Антось, грай пахавальны марш! — крыкнуў Шчур.

Гарманіст пачаў выконваць марш Шапэна. Шчур зноў наліў шклянкі і пракрычаў:

— За здароўе нябожчыка, хлопцы! Няхай ён жыве!

— Мудра! — адказаў Лорд, беручы шклянку ў рукі.

Я ніколі не бачыў, каб пілі гарэлку ў такой колькасці. Асабліва шмат спажывалі Мамант і Болек Камета. Таксама не марнавалі часу Фэлік Маруда з Бульдогам. Найменей піў Юзік, ну, і я.

У пэўны момант я пачуў крык адразу з некалькіх горлаў:

— Ура!

— Няхай жыве!

— Давай яго сюды!

Я азірнуўся і ўбачыў Салаўя. Гэта быў малады хлопец. Усміхаючыся і крыху збянтэжаны такой гучнай сустрэчай, ён падышоў да стала. Па чарзе паціснуў нам рукі. Болек Камета пачаў яго прасіць:

— Салавей! Душачка! Заспявай, браток!

Сталася дзіўная рэч. Раптоўна гэтыя галаслівыя, п’яныя людзі сцішыліся, і ў пакоі залегла маўчанне. З суседняга пакоя адчыніла дзверы ўстрывожаная Гінта, але, пераканаўшыся, што ўсё ў парадку, зноў іх прымкнула.

Хлопец з хвіліну стаяў нерухома пасярэдзіне пакоя, а затым зацягнуў песню перамытнікаў ціхім, крыху дрыжачым голасам, які паступова набіраў моц і пачуццё:


Пайшлі хлопцы на работу,
Дзяўчаты смуткуюць:
Днём і ноччу ўсё мяркуюць,
Ці назад прыбудуць.

Салавей падняў угару вочы. Сум і стрыманая скарга гучалі ў яго голасе. Я адчуў, як у мяне па плячах і па галаве пабеглі мурашы. У пакоі я нічога не бачыў, акрамя дзівосных вачэй Салаўя, і кожнай клеткай сваёй душы адчуваў пранікнёны матыў песні.

Калі Салавей скончыў спяваць, усе доўга маўчалі. Паглядзеўшы на Маманта, я ўбачыў, што па яго няроўных, шэрых, нібы вычасаных з каменя шчоках цяклі слёзы. Пачуўся голас Шчура:

— Гэта, пся крэў!

— Салавей, дарагі! — выцягнуўшы да яго рукі, казаў Болек Камета. — Спявай, душка! Яшчэ спявай! Злітуйся, Божа! Спявай!

— Дайце яму перадыхнуць! — вымавіў Лорд. — Тонік! — крыкнуў ён Антону. — Грай наперамену «Дунайскія хвалі»!

Антось зайграў вальс, а Лорд, усадзіўшы за стол Салаўя, паіў яго гарэлкай. Я прыгледзеўся да перамытніка. У яго былі дзіцячыя вочы. Лёгкая ўсмешка блукала па ягоных вуснах. Ён ствараў уражанне не звычайнага перамытніка, а пераапранутага каралевіча. Падумалася: можа, недзе ёсць каралевічы з тоўстымі шчокамі, з тупымі позіркамі вачэй і брыдкімі вуснамі.

Крыху пазней Салавей зацягнуў іншую, больш вясёлую пагранічную песню.

— Хлопцы, кажу і сцвярджаю, што калі я не вып’ю падвойную, дык маё сэрца разарвецца! — прагаварыў Камета пасля таго, як Салавей скончыў песню.

— Мудра! — адгукнуўся Лорд, наліваючы амаль поўныя шклянкі.

У нейкі момант я заўважыў, як Мамант выняў з кішэні гімнасцёркі 20-даляровы банкнот і, сапучы, усунуў яго Салаўю. Той паглядзеў здзіўлена на грошы і адкінуў іх на стол.

— Чаго ты!.. Навошта?.. Я не хачу… Бо не буду спяваць!..

— Забяры грошы! — адрывіста прагаварыў Юзік Трафіда Маманту. — Гэта свой хлопец… сам фартуе… За грошы ён не спявае!

З цяжкасцю падняўшыся з месца, Мамант узяў са стала банкнот і аддаў яго гарманісту. Антось з абыякавым выглядам сунуў грошы ў кішэню і нават не падзякаваў. Для яго гэта не мела ніякага значэння. Іграў бы і без аплаты. Галоўнае, абы навокал быў смех, воклічы, каб плюхала ў шклянках гарэлка, каб усе былі вясёлыя.

Юзік меўся пайсці да гандляра і запытаўся ў мяне:

— Патрапіш сам дахаты?

— Чаму ж не?.. патраплю…

— Тады добра… Ты тут нічога не павінен… Я за ўсё заплаціў.

Развітаўшыся з сябрамі, Трафіда выйшаў з «салона».

Забава не спынялася. Я быў ужо зусім п’яны. Мне зрабілася вельмі горача і весела. Я піў, еў, смяяўся, слухаў песні Салаўя і гармонік. He памятаю, калі выбраўся з салона Гінты і як апынуўся на вуліцы.

Памалу сунуўся нейкім цёмным завулкам. Крок за крокам чэпаў па гразкім балоце. Нечакана да мяне даляцеў здзіўлены крык, і ў некалькіх метрах перад сабой я ўбачыў купку людзей, што біліся пры святле ад вакна нейкага дома. Тры мужчыны білі чацвёртага, які, павалены на зямлю, бараніўся ад іх з апошніх сіл. He раздумваючы, я рвануўся наперад. Бакавым ударам, з усяго размаху цела, збіў аднаго, другому так засадзіў кулаком у твар, што той, пакаціўшыся назад, сеў у балота. Трэці кінуўся на мяне; ён таксама быў п’яны. Пачаў мяне кусаць. Я біў яго кулакамі па галаве. Той адпусціў. Гатовы да новай бойкі, хоць і быў напаўпрытомным, я ўсё ж ускочыў на ногі. Раптам мяне званітавала. Пасля адчуў, што нехта вядзе мяне пад руку. Гэта быў той мужчына, якому я прыйшоў на дапамогу. Ён нешта пытаўся, але я не разумеў яго.

Потым ужо памятаю, як выціралі мне мокрым ручніком твар, як нахіляліся нада мной нейкія незнаёмыя абліччы. Потым алкаголь адабраў рэшткі свядомасці.

Раніцой я прачнуўся ў незнаёмым памяшканні. Быў здзіўлены тым, што тут апынуўся. Запытаўся голасна:

— Ці ёсць хто ў хаце?

У дзвярах кухні паказалася смешная круглая галава амаль без валасоў.

— Пан учора быў такі п’яны… Пан нічога не разумеў! — гаварыў, набліжаючыся да мяне, незнаёмы мне жыд.

— Але як я тут апынуўся?

— Я прывёў пана сюды… Пан, напэўна, прыезджы, бо я пана не ведаю. Учора ўначы галганы хацелі мяне забіць, а пан мяне абараніў.

— Я жыву на Слабадзе, у Трафіды.

— Дык пан Юзікаў сябра?

— Так.

— Гэта прыстойны чалавек! Гэта залаты чалавек!.. Ай!.. Мяне завуць Ёська, а гэта мой дом.

Мне хацелася смяяцца, калі я глядзеў на рухі і міміку жыда.

Пасля таго як я апрануўся, Ёська ўпрасіў мяне застацца з ім паснедаць. Вымушаны быў згадзіцца. Ёська паставіў на стол бутэльку пэйсахоўкі, а з буфета прынёс фаршыраванага шчупака. Неўзабаве прыйшла з кухні і прысела побач з намі ягоная жонка, маладая і вельмі прыгожая жыдовачка, з малым дзіцем на руках. Я пачаў з імі гаворку. Ёськава жонка таксама дзякавала мяне за дапамогу яе мужу.

— За што вы пабіліся? — запытаўся я ў Ёські.

— Мы гулялі ў карты. Я іх абыграў… На фарт гуляў… не абшукваў, — тлумачыў мне жыд. — А яны вырашылі адабраць ад мяне грошы. Калі б яны былі цвярозымі, дык гэтага не зрабілі б… А так маглі мяне забіць!

Ёська паказваў мне гузакі на галаве, сінякі на руках і карку. Калі я выходзіў з хаты, Ёська падаўся за мной у сенцы.

— Магчыма, пану што-небудзь будзе патрэбна?.. Дык хай пан прыйдзе… Я ўсё зраблю!

— А чым пан займаецца? — запытаўся я.

Усміхнуўшыся, ён паклаў мне далонь на плячук і прагаварыў:

— Няхай пан запытае ў Юзіка: чым займаецца Ёська Гусяр?.. Ён пану раскажа… Шчаслівай дарогі!..

Ад Трафіды я даведаўся, што гэта прафесійны злодзей.

— Калісь быў славутым злодзеем, — казаў Юзік, — але, ажаніўшыся па каханні, пацішэў. Найчасцей гуляе ў карты. Шулер.

4

 Сделать закладку на этом месте книги

З Сашкам Вэбліным — каралём граніцы і перамытнікам — упершыню спаткаўся пры незвычайных абставінах. Сустрэліся ў ягоным каралеўстве — на граніцы.

У чацвёрты раз я ішоў праз граніцу з групай Трафіды. Непадалёку ад Альшанкі перабраліся праз граніцу. Ноч была цёмная. Паўднёвую частку неба загрувасцілі хмары. Усходні вецер сёк па вачах, і гэта ўскладняла дарогу.

Я крочыў услед за Юзікам. Перад выхадам з мяліны, на паграніччы, дзе перахоўваліся ношкі, мы выпілі па паўпляшкі гарэлкі. Зрабілася цёпла і весела. Я прызвычаіўся да нашай работы і палюбіў яе. Мяне вабілі далёкія дарогі. Захапляла таямнічасць нашых паходаў. Мне падабалася адчуванне лёгкай узбуджанасці, якую выклікае небяспека. Палюбіліся адпачынкі па лясах і днёўкі на мялінах. Я палюбіў сваіх сябраў, іх гучныя, простыя забавы.

Некалькі дзён таму купіў сабе новы гарнітур. Цяпер меў «на сваю руку» кішэнны ліхтарык і гадзіннік. А на дарогу ў сваю кішэню клаў адну альбо дзве пляшкі спірытусу. Быў ужо прафесійным перамытнікам. Фартаваў таксама, як астатнія хлопцы.

Прастуючы за Юзікам, думаў пра розныя рэчы. Без намаганняў сачыў за ім. Я таксама навучыўся насіць цяжкія ношкі. Адначасова сачыў за мясцовасцю, прыслухоўваючыся і назіраючы па баках — перад і тыл былі забяспечанымі.

У некалькіх кроках ад граніцы ўвайшлі ў нейкі зараснік. Наперадзе булькацела вада. Трафіда пасоўваўся вельмі павольна, часта спыняўся. Ніколі дагэтуль ён не паводзіў сябе так асцярожна, як зараз. У адным месцы затрымаўся, і мы вельмі доўга стаялі без руху. Я пачаў замярзаць… Зноў пакрочылі далей. Плёскат вады ўсё ўзмацняўся. Раптам Юзік пачаў адыходзіць назад. Наблізіўся да мяне. Схапіўшы за руку, прымусіў прысесці ў хмызняку… Перад сабой я выразна пачуў булькатанне вады і — у той жа момант начную цішыню разарваў карабінавы стрэл і перапалоханы голас, амаль крык:

— Сто-ой!..

У тое ж імгненне прагучала некалькі стрэлаў з рэвальвера. Пасля загрымелі з карабінаў. Ззаду даляцеў тупат ног людзей, якія ўцякалі. Дуднела зямля. Трашчэлі кусты. Несліся бясконцыя крыкі:

— Стой!.. Стой!.. Стой!..

Навокал усё віравала. Што адбываецца, у цемры цяжка было зразумець. Трафіда падняўся і, цягнучы мяне за руку, пачаў таропка адыходзіць убок. Пасля ўперад. Я кіраваўся за ім. Адчуў, што ідзём па вадзе, якая была мне ніжэй калена. Стараўся не згубіць з вачэй сябра, што крочыў наперадзе.

Мы дабраліся да гразкага берага рачулкі, парослага чаротам. Вылезлі з вады. У гэты ж момант адбылося нешта незвычайнае. Тут жа спераду ляснуў стрэл, і я адчуў, як хтосьці зваліўся на мяне. Удар быў настолькі неспадзяваны і моцны, што я паляцеў на зямлю і скаціўся з берага ў ваду. Мяне прыдушыла цяжкая ношка. Хтосьці бег рэчышчам, распырскваючы ваду. Вакол грымелі стрэлы і разносіліся ўсхваляваныя галасы. Заслонены абрывістым берагам, я сядзеў у гразкім глеі.

Праз некалькі хвілін навокал мяне запанавала цішыня: стрэлы і крыкі аддаліліся ўлева. Тады я паціху вылез з вады на бераг і пасунуўся ў процілеглым напрамку, далей ад граніцы.

Увайшоў у лес. Ступаць было цяжка. Кожную хвіліну маю дарогу перагароджвалі дрэвы, кусты і залежы галля. He ведаючы мясцовасці, баяўся трапіць у рукі зялёнак.

У нейкім месцы, прысеўшы на паваленую хвою, доўга адпачываў. Пасля ўсляпую вырушыў наперад, імкнучыся трымацца аднаго накірунку. Такім чынам меркаваў выбрацца з лесу.

Па доўгім пераходзе прыпыніўся на ўскрайку лесу ў гушчары кустоў. Мне запомнілася, што калі ішлі за граніцу, дык вецер дзьмуў у твар. Гэта значыць — дзьмуў з усходу. Зразумеў, што, крочучы па ветру, я перайду назад граніцу. Крыху паразважаўшы, прыкінуў, што вецер мог змяніцца, і тады памылюся. Мяне ахапіла роспач. Адчуваў сябе згубленым у акіяне цямрэчы, у якім не дам рады той небяспецы, што хавалася на кожным кроку. Ворагі адусюль цікуюць на маю загубу. Калі б са мной быў Юзік, дык лёгка вывеў бы адгэтуль. Але дзе ён цяпер? Магчыма, дарэмна шукае мяне?

У пэўнае імгненне прыйшло ў галаву тое, што казаў Трафіда пра зоркі, калі мы ўпершыню вярталіся з-за граніцы. Я пакрочыў назад, стараючыся як мага далей адысці ад лесу.

Апынуўшыся ў чыстым полі, пачаў разглядаць неба. Яго большую палову зацягнулі хмары, аднак на другой палове ўбачыў сузор’е (як пасля даведаўся ад Петруся Філосафа) Вялікага Воза, або Вялікай Мядзведзіцы. На цёмным фоне неба мігцела сем вялікіх зорак, і я, стаіўшы ўздых, доўга ўзіраўся на іх з радасцю, якая распінала мае грудзі. Прыгадаліся Юзікавы словы: «Калі за намі пагоняцца і разаб’юць групу, дык трымайся так, каб гэтыя зоркі былі заўсёды ў цябе з правага боку. Куды не пойдзеш, заўсёды выйдзеш на граніцу!»

Я стаў правым бокам да зорак і адчуў, што вецер дзьме ў патыліцу. Так: напрамак — на захад — дакладны!

Рушыў наперад. Каб не рабіць галасу, крочыў павольна, бо не ведаў, дзе знаходжуся, і каб без патрэбы не стамляцца.

Мінаў палі, лугі, узгоркі… Перайшоў нейкі ручэй, але не ведаў, дзе знаходжуся. Можа, яшчэ ў Саветах, а можа, ужо ў Польшчы? Вырашыў ісці як мага далей. Лічыў за лепшае трапіць у лапы польскіх стражнікаў, там за перамытніцтва (асабліва па першым разе) пакаранне было лягчэйшае, чым у Саветах, дзе гэтая справа каралася вельмі сурова.

Бязгучна, упоцемках, памалу, крок за крокам пасоўваўся ўперад. Калі спыняўся, доўга прыслухоўваўся, стараючыся пры гэтым прабіць вачыма змрок.

Апынуўшыся каля падножжа нейкага кургана, узышоў на ўзгорак. Прыгадалася апавяданне Юзіка пра капітана і здань. «Дык гэта ж Капітанская Магіла», — падумаў я.

Зразумеў, што знаходжуся ў Польшчы. Зараз мне будзе лёгка адшукаць шлях да мястэчка.

Прысеў, абапёршыся ношкай аб схіл пагорка, і доўга глядзеў на паўночны захад… Там, дзе казачнымі фарбамі пералівалася шырока раскінутая па небе цудоўная Вялікая Мядзведзіца. Я яшчэ не ведаў гэтай назвы, але моцна палюбіў яе. Проста не мог адарваць вачэй ад тых зорак.

Калі сядзеў нерухома, загледзеўшыся на зоркі, да мяне даляцеў знізу нейкі шоргат. Падняўшыся, падцягнуў уверх лямкі ношкі і падрыхтаваўся ўцякаць. Шоргат не спыняўся. Я ціха апусціўся ўніз і лёг у лагчынку каля кургана. Праз нейкі час заўважыў постаць, якая памалу паўзла да насыпу. Гэта быў чалавек.

«Напэўна, не зялёнка, а перамытнік, — падумаў я. — У зялёнак шынялі колеру хакі, якія ў начы святлейшыя за твар… Пры тым няма сэнсу красціся ўдалечыні ад граніцы… Магчыма, гэта хто-небудзь знаёмы? Можа, я ведаю?»

Паўзун сеў. Я ўбачыў яго чорны, пахілены абрыс. Крыху пазней заўважыў шэры прастакутнік ношкі.

Пачуўся ціхі стогн і неспадзявана прагучаў сцішаны праклён. «А можа, гэта Юзік?» Не вагаючыся болей, паклікаў:

— Юзік, гэта ты?

Цёмная постаць сутаргава схамянулася. З хвіліну панавала маўчанне, а пасля прагучаў ціхі голас:

— Хто там?.. Хадзі сюды!.. О, халера!..

Я падышоў да сядзеўшага ў траве чалавека. Схіліўся над ім. Незнаёмы запытаўся:

— Ты хто?

— Я?.. Уладзік… Сябра Юзіка Трафіды.

— Адкуль ідзеш?.. Ад чырвоных?..

— Не… ішлі мы з таварам у дарогу… Вёў Трафіда… У Альшанцы зялёнкі пагналі нам ката…

Пачуў здзіўленае:

— Ага!.. Гэта вы былі!..

— Пайшлі! — сказаў я перамытніку.

— Не магу, халера! Звіхнуў нагу.

— Дык я дапамагу табе.

— Добра. Вазьмі маю ношку.

Ён ссунуў ношку з плячэй на траву. Хвіліну памаўчаў, а пасля прагаварыў:

— Бяры ношку і пакладзі на кургане… Разумееш?.. Сваю таксама… Інакш няма як… Потым пашлю за імі… Будзь упэўнены!..

Я узняўся на ўзгорак і паклаў ношкі. Пасля вярнуўся да перамытніка.

— Здолееш занесці мяне ў мястэчка? — хрыпла запытаў ён.

— Чаму ж не? Адпачываючы, можна.

Ускінуўшы яго на плечы «на барана», павольна пакрочыў праз поле ў напрамку Ракава. Зрэдку перамытнік удакладняў мне дарогу: «Управа!.. Улева!» I так памалу пасоўваліся наперад у начным змроку. Час ад часу перамытнік стагнаў ад болю, асабліва калі я чапляўся або падкідваў яго на плячах.

Данёс да могілак. Тут адпачылі, потым панёс далей. Дарога цягнулася бясконца. Я вельмі стаміўся.

Нарэшце ўвайшоў у нейкі завулак, а пасля на падворак вялікай хаты. Тут, побач з вакном, апусціў яго на зямлю. Ён паціху пастукаў у шыбіну. Неўзабаве з сярэдзіны данёсся незадаволены жаночы голас:

— Хто стукае?

— Адчыні, Фэля! Жвава!

— Зараз… Паспееш…

Мы апынуліся ў будынку. Гэта была ладная пярэдняя хата, меньшую частку якой займала развешаная бялізна. Справа я ўбачыў двое дзвярэй: адны на кухню, другія да кутняга пакоя.

Фэля — сястра Сашкі Вэбліна запаліла лямпу і шчыльна занавесіла вокны. Калі пры святле зірнуў на яе, дык знерухомеў, не зводзячы вачэй. Гэта была высокая, смуглая жанчына гадоў 28. На яе плечы ападалі густыя чорныя валасы, заплеценыя ў косы. Была распранутая: усцягнула спадніцу і на нагах мела хатнія тапці, але ўвогуле не зважала на маю прысутнасць. Круцілася па пакоі, штосьці парадкуючы. У яе быў дзівосны твар — падоўжаны, матава-белы, правільны, які меў нейкі асаблівы выраз годнасці. Яго аздаблялі вялікія выразныя вочы, цёмныя бровы і з прыгожым абрысам вусны. Асабліва зачароўвалі яе аголеныя плечы і смуглая шыя. Дасюль я не бачыў прыгажэйшай жанчыны. Так мне здавалася, і так тады думаў. I сапраўды — Фэля Вэблінянка была найладнейшай дзяўчынай мястэчка. Каханнем да яе згаралі ўсе тутэйшыя хлопцы. Аднак вельмі хутка астывалі ад яе досціпаў і пад халодным, пагардлівым поглядам прыгожых зялёных вачэй, у якіх жыла незвычайная моц, што прываблівала і… палохала. Глядзецца ў іх — як у прорву!

Фэля дапамагла мне пакласці Сашку на канапу і пачала нажніцамі распорваць яму бот на правай назе. Нахіліўшыся, я стаяў побач. Сачыў за рухамі поўных, зграбных рук, якія яснелі аголенай прывабнасцю. Нечакана яна перапыніла сваю працу — заўважыла мой сквапны погляд і амаль крыкнула:

— Чаго ўставіўся? Дапамагай!.. Адзін клопат, халера!.. Трэба павесіцца!

— Ну, ты супакойся! — са злосным бляскам у вачах сказаў ёй Сашка. — Бо я цябе зараз утаймую.

Фэля кінула нажніцы на канапу і выйшла ў бакоўку. Праз хвіліну вярнулася, зашпіляючы на грудзях блузку. Яе твар змяніўся да непазнавальнага. Вочы холадна ззялі. Вусны былі моцна сцяты.

Калі здымалі бот з вывіхнутай нагі, Сашка ад болю пагрыз да крыві вусны; потым ён звярнуўся да сястры:

— Скокні хуценька да Жывіцы. Каб ён зараз жа быў тут! Калі не застанеш Жывіцу ў хаце, ляці да Маманта. Але на адной назе… Пайшла!

Нешта буркаючы, Фэля апранула паліто і захінула галаву вялікай цёплай хусткай. Грукнуўшы дзвярыма, выйшла з хаты.

— Змяя, пся крэў! — выгукнуў Сашка і пачаў аглядаць вывіхнутую ў костцы і моцна апухлую нагу.

Сашка Вэблін быў самым вядомым перамытнікам на паграніччы — ад Радашковіч да Стоўбцаў. Паколькі добра ведаў мяжу і абодва паграніччы, ён быў дасканалым правадніком, але яго баяліся і купцы, і большасць перамытніка


убрать рекламу




убрать рекламу



ў. Баяліся за празмерную, проста шалёную адвагу, якая штурхала яго на незвычайныя, амаль бяссэнсоўныя ўчынкі. Ён меў шмат ворагаў у мястэчку і на паграніччы, якія, ненавідзячы яго, адначасова і паважалі гэтага караля перамытнікаў. Ён меў некалькі адданых яму сяброў, якія палюбілі яго за адвагу, за шырыню жыцця, за марнатраўства і за «фантазію». Найбліжэйшым ягоным прыяцелем быў Жывіца, самы моцны мужчына на паграніччы. Той быў поўнай супрацьлегласцю Сашкі, і я неаднойчы здзіўляўся, што магло аб’ядноўваць гэтых людзей з такімі рознымі характарамі?

Сашку было трыццаць пяць гадоў. Высокі і худы, ён хадзіў нахіліўшыся ўперад. Меў шэрыя, заўсёды прыжмураныя вочы, а ў іх праглядалі такія глыбіні, што лепей туды было не зазіраць. Звычайна ён часта смяяўся і жартаваў, аднак рабіў гэта толькі адной мімікай твару… Вочы заставаліся заўсёды халоднымі. Усмешка выглядала як грымаса.

He раз Сашка зарабляў вялікія грошы. Аднак з такой бесклапотнасцю раскідваў іх, што праз некаторы час зноў нічога не меў. Ніхто з такім азартам не гуляў у карты, як ён! Ніхто не даваў жанчынам столькі грошай! Ніхто столькі не прапіваў.

Калі я застаўся адзін на адзін з Сашкам, ён, гледзячы на апухлую нагу, доўга маўчаў і чамусьці ўсміхаўся, а пасля вымавіў:

— Наша фартуна ходзіць па коле, то лясне ў морду, то ў вочы плюне!

— Гэта так, — пацвердзіў ягоныя словы.

— Гэта Юзіку пагналі ката ў Альшанцы? — запытаўся ён праз хвіліну.

— Яму.

— Колькі вас было? Дзесяць?

— Адзінаццаць.

Паківаў галавой.

— Ну і ну!.. Ці ўсе вернуцца?.. Масалкі густа секлі!..

— Хтосьці таксама валіў у іх.

Ён падняў на мяне вочы.

— Кажаш, нехта сёк па іх з капыта?

— Так.

— Гэта і добра… Бо занадта смеласці набраліся!.. Забыліся, што ёсць граніца і што мы фартуем… Палявалі б як на зайцоў…

Я не зусім яго зразумеў.

Неўзабаве вярнулася Фэля, а следам у хату, спяшаючыся, увайшоў моцны мужчына гадоў трыццаці. Яго магутнасць скрадваў чорны гарнітур, але і пад адзеннем адчуваліся сталёвыя скруткі цягліц.

Гэта быў слынны перамытнік Жывіца, які за граніцу насіў па тры ношкі за раз. Мамант таксама быў вельмі моцны, аднак нязграбны, а Жывіца, пры магутным збудаванні, быў надзвычай спрытным. Пра яго мне апавядалі такую гісторыю. Аднаго разу Жывіца заклаўся па п’янцы з Юрліным — досыць заможным машыністам перамытнікаў, — што перанясе яго каня з Віленскай вуліцы на Менскую да хаты сваёй маткі, дзе ён жыў. Калі б занёс гэтага каня, дык той стаў бы яго ўласнасцю, калі б не — прайграў бы Юрліну пяцьдзесят рублёў золатам. Каню звязалі пярэднія і заднія ногі. Жывіца падлез пад ніз і падняў яго. Крыху пахілены, прытрымліваючы вяроўкі, якімі быў звязаны конь, ён павольна крочыў па вуліцы. Прайшоў большую частку дарогі, аднак на Рынку конь неспадзявана тузануўся — і абое паваліліся на зямлю. Жывіца прайграў заклад, хоць мог і выйграць. Ламанне падкоў і срэбраных рублёў было для яго забаўкай.

Вось гэтага чалавека я бачыў перад сабой. Ён меў лагодны твар, з якога весела і добразычліва паглядалі добрыя, дзіцячыя вочы. Шырокія, густыя бровы былі высока ўзнятыя ўгару. У яго была вельмі прыемная ўсмешка. Калі гэта ўсмешка з’яўлялася на твары, дык цяжка было не адказаць на яе. Я заўважыў, што яму вельмі цяжка давалася выказваць свае думкі, чым нагадваў Маманта, які ўвогуле не размаўляў, а жэстыкуляваў.

Жывіца наблізіўся да канапы, на якой ляжаў Сашка, і, відавочна занепакоены, запытаўся ў яго амаль шэптам:

— Ну і што?.. Што з табой?.. Га?..

— Нічога… Падвіхнуў сабе нагу… Быў шухер… Даваў квінта… У Альшанцы масалкі падвярнуліся. Нарабілі гаю як халеры! Уцякаючы, зачапіўся за пень… Гэты прывалок мяне дахаты… He ведаю, як бы сам далез сюды.

Сашка рухам галавы паказаў у мой бок. Жывіца весела зірнуў на мяне і, бліснуўшы вачыма, паціснуў у локці маю руку так, што тая забалела, а пасля кіўнуў:

— Гэта муравана!.. Так!.. Гэта я разумею!..

Пазней Сашка сказаў Жывіцу:

— Схадзі забяры ношкі… Дзве ношкі, яго і маю… Пойдзеш да Капітанскай Магілы, там яны ляжаць на кургане, на зямлі… Прывалачэш сюды!

— Добра… Зараз…

Жывіца сарваўся з месца і пакрочыў да дзвярэй.

— Вазьмі комін, — вымавіў Сашка. — Магчыма, хто трапіцца.

Жывіца з хвіліну стаяў каля парога, разважаючы, а пасля, махнуўшы даланёй, паказаў на ўсю шырыню ўсмешкі свае зубы і адказаў:

— Не трапіцца…

Праз гадзіну Жывіца вярнуўся. Прынёс абедзве ношкі. Рухаўся з імі без напругі. Яго твар быў заліты потам, бо вельмі спяшаўся. Пакінуў іх каля парога і асцярожна прысеў на канапу каля Сашкі. Фэлі ў пакоі не было. Калі прыйшоў Жывіца, Сашка загадаў ёй класціся спаць. Нейкі час Жывіца ўзіраўся мне ў твар, а потым запытаўся:

— Ты чый?

— Юзіка Трафіды, са Слабодкі, сябра, — адказаў за мяне Сашка. — Здаецца, таксама залаты хлопец.

— Ну і клёва! — вымавіў Жывіца, стукнуўшы мяне даланёй па калену.

— Зрабі што-небудзь пашамаць! — сказаў Сашка Жывіцу. — Гарэлка, хлеб і каўбаса ў шафе, агуркі ў місцы на палічцы… З нагой раніцай разбяромся. Фэлька пакліча фельчара… Пацярплю… Мне ўжо не так баліць…

Жывіца паставіў на стол шклянкі і талеркі, а потым падсунулі яго да канапы. Утрох выпілі чатыры пляшкі гарэлкі. Пасля Сашка запытаўся ў мяне:

— Што хочаш рабіць з ношкай?

— Аддам Юзіку… Гэта чужы тавар…

— Тавар зараз твой!.. — выразна вымавіў Сашка. Гэта не «агранда». Ніхто не аддасць… хіба дурань!.. Гэта твой фарт. Разумееш? Жыда халера не возьме!.. Раз-два адкуецца! А ты крыху кадзіла раздзьмухаеш!.. Зразумеў?

— Я ў Юзіка запытаю.

— Добра. Запытайся. А ношку можаш пакінуць у мяне. Я піхну за граніцу. Яшчэ і на гэтым заробіш… Заўтра мне скажаш… Я вашага купца добра ведаю. Гэта жмінда! Яго шчасце, што з Трафідай працуе! Ладныя тысячы зарабіў… Калісьці (два гады назад) Шлёма Бэргер рызманамі і бутэлькамі гандляваў. А зараз Шлёма Бэргер грос купец: у Вільні крамы адчыняе і камяніцы купляе!

Замоўк. Задумаўшыся, ён доўга глядзеў у кут пакоя. Потым вымавіў:

— Ну, дык ідзі сабе!.. А заўтра скажаш… Я хачу, каб ты больш зарабіў.

Развітаўшыся з Сашкам і Жывіцай, я пайшоў дахаты.

Юзік яшчэ не спаў. Калі пастукаўся ў дзверы пакоя, за вокнамі якога заўважыў святло, сябра сам адамкнуў дзверы і ледзьве не задушыў мяне ў абдымках:

— Гэта, брацейка, клёва!.. А я ўжо думаў халера ведама што!.. Лазіў дзве гадзіны па паграніччы — цябе шукаў… Амаль не папаўся… А ты сам… Ну, апавядай, як там было?

Калі падрабязна расказаў пра сваё блуканне па лясах, пра сустрэчу з Сашкам на паграніччы, як і пра ўсё, што адбылося пазней, Юзік задумаўся… Праз хвіліну вымавіў:

— Ведаеш, брат, клёвыя гэта хлопцы, і ты добра зрабіў, што дапамог яму. Але з Сашкам не сыходзься, бо гэта сарвігалава! З ім не адзін загінуў! Гэтая «кампанія» не для цябе! Так!

— Ён увогуле не запрашаў рабіць разам…

— Ну і клёва! А з таварам табе добра пашанцавала! Ён прадасць за граніцай, бо калі тут «пойдзе па блату», дык ты мала атрымаеш. Сашка ў пяць разоў болей возьме. Ён табе хоча дапамагчы. Бачыць, што хлопец ты што трэба, ну, і таго…

— Дык я раніцай схаджу туды.

— Добра.

— А я думаў, што тавар трэба вяртаць.

Юзік усміхнуўся і сказаў тое самае, што я нядаўна пачуў ад Сашкі:

— Гэта не агранда! Бэргера д’яблы не возьмуць. За дзве партыі ўсё верне. А мы крыху падкуёмся… Пару хлопцаў сапраўды кінулі ношкі… Можа, вып’еш?

— He. Я выпіў у Сашкі разам з Жывіцай.

Праз хвіліну Юзік з усмешкай запытаў:

— Ты Фэлю бачыў?

— Бачыў.

— Ну, як табе, спадабалася?

— Ладная!.. Вельмі ладная!

— Так, так… Дзеўка — маляваная, але ўрэдная, халера! Ты туды пойдзеш, дык не захапіся. Яна любіць хлопцам галовы круціць.

— На мяне нават не глядзела.

— Яна ні на кога не глядзіць, бо вочы паскудныя мае… Ашалееш, як у іх зазірнеш!

Трафіда ўздыхнуў і замоўк. Магчыма, і ён быў у яе закаханы.

Калі мы пайшлі спаць, я доўга не мог заснуць. Перад вачыма праплывалі розныя малюнкі і постаці. Бачыў то сем цудоўных зорак у сузор’і Вялікай Мядзведзіцы, то камічны твар Ёські Гусяра, то Салаўя, які спявае, то Лорда, які жартуе, то Антося, які іграе на гармоніку, то Сашку, то Жывіцу. Нарэшце ўсіх засланіла Фэля. Мела прыгожыя аголеныя плечы, выдатны годны твар, чорныя валасы… I так прыемна мне ўсміхалася!

5

 Сделать закладку на этом месте книги

Назаўтра, паснедаўшы, пайшоў да Сашкі. Ён адпачываў на канапе. Нага была забінтавана.

— Як маешся? — запытаўся ў яго.

— Добра. Быў фельчар, агледзеў мне нагу. За пару дзён ужо можна будзе хадзіць.

— Выдатна!

— Ну, як там з таварам?

— Мне ўсё роўна. Юзік сказаў, што ты найлепей апыліш. Але я не хацеў бы дадаваць табе клопату.

— Які там клопат… Апылю разам з маім таварам. Тыдзень пачакаю… А можа, табе зараз сармак патрэбны?

— Маю крыху… Для мяне хопіць.

— Ну і клёва!

У пакой увайшла Фэля. Яна была ў прыгожай цёмна-сіняй сукенцы і лакіраваных чаравіках. Я прывітаўся з ёю. Заўважыў, што ў яе зялёныя вочы. Яна пачала прыбіраць у пакоі. З прыемнасцю сачыў за яе зграбнымі рухамі. Некалькі разоў зкоса зірнула на мяне.

Праз нейкі час Сашка спытаў у сястры:

— Пойдзеш у касцёл?

— А як жа!.. Пайду…

— Адна?

— А з кім?

— Вось сябручок цябе праводзіць. Ты пойдзеш з Фэляй? — запытаўся ў мяне Сашка.

Крыху зніякавеўшы, я хутка вымавіў:

— Безумоўна. З ахвотай пайду!

Неўзабаве разам з Фэляй выйшаў з памяшкання. Дзень быў выдатны. Вуліцай, у напрамку касцёла, цягнулася шмат народу, пераважна моладзь. Паколькі я не ведаў, пра што размаўляць з Фэляй, дык крочылі ў маўчанні. Калі набліжаліся да касцёла, нас абмінала шмат святочна апранутых людзей. Амаль кожны вітаўся з маёй таварышкай.

— Ушанаванне панне Фэліцыі!

— Дзень добры, панна Фэля!

Яна адказвала ім, нядбала ківаючы галавой.

Непадалёку ад касцёла заўважыў групу з пяці мужчын ва ўзросце ад дваццаці пяці да трыццаці пяці гадоў. З імі быў і Альфрэд Алінчук, якога бачыў разам з Гэляй у Трафідавым садзе. Умомант зразумеў, што гэта браты Алінчукі. Былі апрануты па-мяшчанску з прэтэнзіяй на шык: лакеркі альбо чаравікі, рознакаляровыя касцюмы, яркія гальштукі, капелюшы і цыліндры. У руках усе трымалі лясачкі.

Калі Альфрэд Алінчук прыкмеціў мяне разам з сястрой Сашкі, дык высунуўся наперад, і на твары з’явіўся злосны, задзірысты выраз. Калі ж падышлі яшчэ бліжэй, яго засаладзіла масляная, штучная ўсмешка. Нахіліўся — як некалі перад Гэляй — адразу капелюшом, лясачкай і галавой:

— Маё ўшанаванне панне Фэліцыі!

Фэля, кіўнуўшы галавой, зычліва вымавіла:

— Ушанаванне пану!

Пасля звярнулася да мяне:

— Я сама пайду. Можаце пачакаць, калі маеце ахвоту і час. А як не, дык да пабачэння!

— Я пачакаю.

— Добра.

Яна пайшла ў касцёл, а я пачаў шпацыраваць побач. На касцёльных прыступках размясціліся маляўнічыя групы дзяўчат у каляровых сукенках. Хлопцы, надутыя, нібы паўліны, дэфілявалі перад касцёлам туды-сюды, хто гуртам, а хто паасобку, нібыта не звяртаючы ўвагі на дзяўчат, хоць знарок зіркалі на іх спадцішка.

Хтосьці тузануў мяне за рукаў. Убачыў Лорда. Паціснуў яму руку.

— Што тут робіш? — запытаўся ён.

— Чакаю Фэлю Вэблінянку.

— О! Дык ты яе ведаеш?

— Так.

— Ну, ну!.. Моцная дзеўка!

Потым кіўнуў галавой у бок дзяўчат на касцёльных прыступках, вымавіў:

— Цэлы касяк баб сабраўся! Усялякага колеру і калібру! На любы густ. На выбар!

Пакусваючы англійскія вусікі, некуды падаўся ад мяне.

Я пачаў шпацыраваць па дзядзінцы, штохвілі зіркаючы на дзверы касцёла ў чаканні Фэлі.

У нейкі момант апынуўся непадалёку ад братоў Алінчукоў. Альфрэд заступіў дарогу і, зводзячы вузкія бровы, глядзеў мне ў вочы. Хацеў прайсці міма, аднак той сказаў:

— Ты прывёў Фэлю?

— Я… А табе што да гэтага?

— Ну дык матай дахаты.

— Гэта чаму?

— Я яе адвяду.

— Гэта як яна захоча.

Алінчук нахіліў да мяне пачырванелы твар і сыкнуў:

— Не скачы, смыку, бо ўтаймую!.. Фраер!..

— Ану паспрабуй!

Я зрабіў крок назад. Альфрэдавы браты павыцягвалі рукі з кішэняў. У той жа момант адзін з Алінчукоў хістануўся, папхнуты, і перад Альфрэдам стаў Шчур. Наблізіў твар да яго твару і, па-забіяцку пасвістваючы яму ў нос, жмурыў вочы. Заціскаючы кулакі, Альфрэд адхіснуўся. А Шчур, павольна працэджваючы праз зубы словы, вымавіў:

— Ты, шпанюга! Чаго так расхадзіўся?

— Мудра! — даляцеў голас Лорда, які набліжаўся да нас.

— Бачыш ты яго! Зу-ух! — з’едліва прагаварыў Шчур, паказваючы рухам галавы на Альфрэда.

— Зух — на аднаго ўдвух! А супраць зуха — здохлая муха, — адгукнуўся Лорд. I праз момант дадаў: — Сцеражыся, Шчур, каб табе яны не ўлілі! Глядзі: пяць такіх жаканаў!

— Я маю іх там, дзе курыца яйка трымае! Усіх пяцёх. Моцныя, але пысаю!

— Ну, ты не кажы! Калі Фрэдак не зух, дык свіння не прыгажуня! Гэта небяспечны задзіра!

— Каровам хвасты задзіраць.

Каля нас пачалі збірацца разявакі. Разнесліся выбухі смеху. Алінчукі выйшлі за тын на вуліцу. Пабаяліся рабіць авантуру, бо ведалі, што Шчур не будзе біцца на кулакі, а мае падрыхтаваны нож. А Шчур, нібы надакучлівая муха, трымаючы ў кішэнях рукі, у развалку кружыў непадалёку.

Лорд шпацыраваў са мной.

— Ты сцеражыся Алінчукоў. А найбольш Альфрэда. Гэта дрэнь! Ён да Фэлькі клеіцца. Хацеў цябе адстрашыць… Ты купі сабе лязо, бо ўсялякае можа быць!

Нараніцу, трымаючыся парады Лорда, купіў сабе вялікі складанчык на пружыне. Юзік навастрыў яго, як брытву, нават галіў ім валасы на руцэ.

Калі Фэля выйшла з касцёла, я разам з Лордам адвёў яе да хаты. Запрасіла нас у памяшканне.

Сашка быў адзін і відавочна сумаваў. Прапанаваў раскінуць «тысячу» па пяць рублёў за партыю. Гулялі ў карты да змяркання. А пасля, развітаўшыся з Сашкам, я разам з Лордам выйшаў з хаты. Фэля не паказалася са свайго пакою, каб развітацца з намі.

Калі выбраліся на вуліцу, пачаў ісці дождж і сарваўся вецер.

— Халера, сабачы час! — вымавіў Лорд.

— Так… Паганае надвор’е!

Марудна сунуліся вузкім завулкам. Ногі танулі ў балоце. Лорд спыніўся і запытаўся ў мяне:

— А можа, пойдзеш да Калішанак?

— Што за яны?

— Вясёлыя дзяўчаты. Нагамі на жыццё зарабляюць!.. Тут пару крокаў. Хадзі!


* * *

На ўскрайку мястэчка мы падышлі да адасобленай хаты. Лорд пастукаў у ваканіцу. З сярэдзіны адгукнуўся вясёлы голас:

— А хто там?

— Я, ягамосць граф Баляслаў з прыяцелем!

— Ага! Зараз.

Праз хвіліну мы ўвайшлі ў велікаваты пакой. Ён быў дастаткова чысты. Па сценах вісела шмат малюнкаў і жывапісных рэпрадукцый. У адным куце хаты стаяў вялікі стол, засцелены блакітнай цыратай.

— Хай жыве Франька! — крыкнуў Лорд. Схапіў аберуч дзяўчыну і, падняўшы ўгару, хутка закруціўся па хаце, ды так, што тая засвісцела нагамі ў паветры.

— Адпусці, вар’ят, бо ў лоб трэсну, — крычала дзяўчына.

Я ўбачыў Болека Камету, які сядзеў за сталом. Лорд таксама заўважыў яго і, шырока раскінуўшы рукі, вымавіў, звяртаючыся да мяне:

— Глядзі, Уладзік. Мы трапілі на неба! — ён паказаў рукой на старэйшую мажную жанчыну і прагаварыў: — Сонца! — пасля, паказваючы па чарзе на трох дзяўчат, якія знаходзіліся ў пакоі, дадаў: — Зоркі! — Нарэшце паказаў на перамытніка і вымавіў: — А гэта камета! Усё ў камплекце!

Зузя Калішанка, гаспадыня памяшкання, рыхтавала вячэру. Яна паставіла на стол вялікую міску адваранай бульбы, якая паравала аж пад столь, і ладную міску кіслага малака.

— Кіслае малако з бульбай — гэта аб’ядзенне! — цалуючы коньчыкі пальцаў, сказаў Лорд. — Што ты на гэта, Камета!

— Угум… — адгукнуўся перамытнік, які відавочна быў ужо п’яны.

— Найсаладзейшая Зузя! — звярнуўся Лорд да гаспадыні. — Каб кропельку вадзіцы!

— Ага, зараз! — адказала жанчына. — Каб мне пасля бузы нарабілі.

— Хіба ты нас не ведаеш, анёл! — соладка казаў Лорд.

— Вядома, што ведаю. Таму і не дам.

Аднак пані Зюзя доўга не ўпіралася і хутка прынесла пляшку гарэлкі. Камета ажыў, вярнулася мова.

— Кажу і сцвярджаю, хлопцы, што няма парадку на свеце! — прамовіў ён сіпата. — Халера яго ведае, дзе ўсё падзелася! Ані выпіць, ані павесяліцца, нават Антося няма!

— Hi бяды! Абыдземся. У такой кампаніі, — Лорд падміргнуў жанчынам, — не надаесць і без музыкі!

Сузана Калішанка ўжо больш дзесяці гадоў прафесійна займалася гандлем любові. Па гэтай дарозе пайшлі таксама і тры яе дачкі. Калі глядзеў на тых чатырох жанчын, дык атрымліваў дзіўнае ўражанне. He верылася, што гэта — адна сям’я: матка і дочкі. Малодшая дачка, Алеся, была пульхнай бландынкай. Сярэдняя, Франька, мела рыжыя валасы, была амаль гэткай крэпкай і высокай, як і матка. А матка іх была рослай, тугой брунеткай. He зважаючы на старэйшы ўзрост, Зузя яшчэ добра трымалася і «працавала» ўпаровень з дочкамі. У некаторых сталых наведвальнікаў яна карысталася большым попытам, чым дочкі, бо была майстрам у мастацтве любові.

Тую ноч я пераспаў у Калішанак з Алесяй. Яна мне вельмі спадабалася. Ёсць у ёй нейкае падабенства да Трафідавай сястры Гэлі.

Болек Камета вылецеў з хаты, як толькі мы выпілі ўсю гарэлку.

— Гэта мачыморда! — вымавіў Лорд. — За гарэлкай на край свету пойдзе.

6

 Сделать закладку на этом месте книги

Восень.

Золата вісіць на дрэвах. Золата лунае ў паветры. Золата шапоча пад нагамі. Навокал мора золата.

Крочым па залатых кілімах. I гэты сезон, калі глухія восеньскія ночы надоўга атуляюць зямлю, таксама называецца «залатым».

Граніца кіпіць жыццём. Партыя за партыяй, ноч у ноч перамытнікі ідуць за граніцу. Яны працуюць шалёна. Ім ледзьве хапае часу на прапіванне заробленых грошай. Амаль не бачым дзённага святла, бо ўдзень спім пасля доўгай працоўнай ночы.

Я схуднеў і ўчарнеў. Трафіда таксама. Аднак я стаў нашмат здаравейшы і мацнейшы, чым тады, калі ўпершыню апынуўся на граніцы. Зараз для мяне трыццацікіламетровы пераход ноччу, усляпую, з 30–40-фунтовай ношкай на плячах, — проста забава. Быў ужо за кардонам 11 разоў. Некалькі разоў нас абстралялі… Калі ўпершыню ў цемры пачуў посвіст куль, мне чамусьці зрабілася весела. Ведаў, што трапіць ноччу ў мяне цяжка, зрэшты, нават не дбаў пра сябе.

Калі мы выходзілі ў дарогу і па некалькі, часамі больш чым дзесяткам людзей знікалі ў змроку, дык мне здавалася, што мы крочым, нырнуўшы ў ваду. Як маракам, нам пагражалі ўсялякія небяспекі, але мы спрытна абміналі іх і даплывалі да прыстані.

Калі б вечарам, у глухую восеньскую ноч, адкінуць на даўжэйшым адрэзку граніцы павалоку змроку, дык мы б убачылі партыі перамытнікаў, якія цягнуцца да граніцы… Ідуць утрох, упяцёх і нават дзесяткам і больш дзесятка. Большыя групы вядуць «машыністы», якія дасканала ведаюць мяжу і пагранічча. Меншыя ходзяць пераважна «на ўласную руку». Ідуць нават жанчыны, па некалькі адразу, каб за золата, срэбра і даляры купіць у Польшчы тавараў і з ліхвой прадаць у Саветах. Ёсць і ўзброеныя групы, але іх няшмат. Зброю перамытнікі не носяць. А калі хтосьці з іх бярэ з сабой комін, дык пры затрыманні, калі бачыць, што мае справу не з «хамамі», абрэзаў якіх перамытнікі баяцца больш за ўсё, тады адкідвае зброю ад сябе. Са зброяй ходзяць Алінчукі, Сашка і некаторыя іншыя перамытнікі, што маюць на тое вельмі важкія падставы.

Адхінуўшы заслону змроку на паграніччы, мы ўбачылі б акул граніцы: сялян, якія з абрэзамі, карабінамі, рэвальверамі, сякерамі, віламі і каламі ў руках цікуюць здабычу. Часам убачылі б і дыверсійную банду ў складзе дзесятка ці некалькіх дзесяткаў людзей, узброеных рэвальверамі, карабінамі, гранатамі, а зрэдку і кулямётамі. Убачылі б мы і канакрадаў, што пераводзяць коней з Саветаў у Польшчу і з Польшчы ў Саветы. Нарэшце мы б убачылі нязвыклую постаць… чалавека, які самотна перамервае пагранічча і пераходзіць мяжу… Найчасцей ідзе самымі небяспечнымі дарогамі. Крочыць з рэвальверамі ў руках, з гранатамі за пасам, з кінжалам на баку. Гэта шпіён… Стары, загартаваны, цудам ацалелы ў дзесятках сутычках, рашучы, нібы д’ябал, да шаленства смелы пірат граніцы. Перамытнікі і стражнікі, агенты ўсіх падраздзяленняў выведкі і контрвыведкі, сяляне — усе баяцца яго… Злавіць перамытніка — запаветная мара! Але ўзбіцца на такую сатану — найстрашнейшая справа! Убачылі б і шмат іншых цікавых рэчаў… Пра некаторыя з іх раскажу далей на працягу маёй аповесці.

Я ад нейкага часу моцна пасябраваў з Петрусём Філосафам. Гэта малады хлапец, гадоў 19-ці. Мае такія незвычайныя вочы: уважлівыя і спакойныя. Ніколі не заўважыў, каб Пятрусь піў гарэлку або гуляў з хлопцамі ў мястэчку. Безумоўна, і ён піў, аднак рабіў гэта адно каб «пагрэцца» або для «гумару», але не для забавы. He жартаваў. Амаль заўсёды маўчаў і не прымаў удзелу ў агульных размовах. Калі ж яго пра штосьці пыталіся, адказваў паважна, ёмка. Заўважыў, што нават у дарогу бярэ з сабой кніжкі, якія, як толькі меў час, чытаў. Каля яго заўсёды трымаўся Юлік Вар’ят, і яны пра нешта размаўлялі. Ад хлопцаў я чуў, што Пятрусь адукаваны і што ён асеў на паграніччы ў 1920 годзе, калі пад час наступу Чырвонай Арміі на Варшаву згубіў бацьку і маці. Разам з Юлікам Вар’ятам жыў ён у аднаго эмігранта — Мужаньскага, які танна і добра рамантаваў гадзіннікі і якога лічылі дзіваком.

Як пачалося маё сяброўства з Петрусём Філосафам, раскажу больш падрабязна. Я ўжо прыгадваў, як Юзік Трафіда паказаў на небе сем зорак, што некалькі разоў дапамаглі мне адшукаць дарогу з-за граніцы. Вельмі прыцягвалі яны мяне, і калі на небе не было хмар, глядзеў туды, і мне было так весела, нібыта глядзеў у вочы самаму лепшаму прыяцелю. Затое, калі неба засцілі хмары, мяне адольваў смутак.

Аднойчы ў прыгожую ціхую ноч, калі неба іскрылася зоркамі, я звярнуўся да Ванькі Бальшавіка, які, абапёршыся на кінутую ў траву ношку, адпачываў непадалёку ад мяне. Дакладна паказаў яму тыя сем зорак. Калі ён нарэшце ўцяміў, пра якія зоркі кажу, дык запытаў:

— Ну, бачу іх… I што з таго?

— Што яны нагадваюць табе сваім выглядам?

Гледзячы прыжмуранымі вачыма ў неба, Бальшавік доўга маўчаў. Пасля надзьмуў вусны і вымавіў:

— Гуся… Тлустага гусака з доўгай шыяй…

Гэта мяне абразіла. Раптам убачыў, што ён мае вушы, якія брыдка тырчаць, доўгі сіні нос, тоўстыя вусны, і што ён… дурань… Адчуў нават фізічна агіду. Болей з ім не размаўляў.

Іншым разам задаў гэтае пытанне Фэльку Марудзе. Ён доўга не мог зарыентавацца, пра якія зоркі пытаюся. Калі ж урэшце зразумеў, дык адказаў:

— А… бачу… Гэтую каструлю!..

Ён мяне раззлаваў. Яму заўсёды ў думках толькі каструлі з ежай. Урэшце, чаго пытацца пра зоркі ў людзей, якія ніколі не глядзяць на неба і за гарэлкай і жратвой нічога іншага не бачаць!

Доўга наважваўся запытацца пра гэтыя зоркі ў Петруся Філосафа, які імпанаваў мне сваім выглядам і разважлівасцю. Аднаго разу надарылася добрая магчымасць, і я звярнуўся да яго з гэтым пытаннем.

Пятрусь умомант зразумеў мяне і адказаў:

— Гэтыя зоркі маюць агульную назву. Назву сузор’я. Называюцца Вялікі Воз.

— Вялікі Воз? — радасна паўтарыў я.

— Так. Ёсць яшчэ адна назва, лацінская: Ursa Major.

— Гэтага я не разумею.

— Яно азначае: Вялікая Мядзведзіца… I гэта праўдзівая назва сузор’я.

— Вялікая Мядзведзіца! Вялікая Мядзведзіца! Як вучоныя людзі маглі даць ёй такую цудоўную назву!.. Вялікая Мядзведзіца! — паўтараў я з захапленнем.

— Пан цікавіцца зоркамі? — запытаўся Пятрусь. — Магу пазычыць кніжку па касмаграфіі. Там пан прачытае шмат чаго цікавага пра зоркі.

— He… He трэба, — адказаў я. — Мяне зацікавілі толькі гэтыя зоркі.

Ад таго выпадку я пасябраваў з Петрусём Філосафам і яго неадлучным кампаньёнам, Юлікам Вар’ятам.

7

 Сделать закладку на этом месте книги

Мы сядзім на мяліне ў стадоле Бамбіны. Ужо папалуднавалі. Ежа разагрэла, а гарэлка ўзбудзіла. Курылі папяросы. Нечакана адгукаецца Юлік Вар’ят і з захапленнем у голасе кажа:

— Ведаеце, хлопцы, учора чытаў адзін урывак пра арлеанскую дзеву… Гэта, хлопцы, баба! Гэта баба!

— Ну і што там, гэта… армянская дзеўка, — зацікавіўся Ванька Бальшавік, — здорава давала?

Прыходзячы на дапамогу сябру, якога такое пытанне проста выбіла з раўнавагі, да размовы далучыўся Пятрусь Філосаф.

— Зусім не давала! Бо, як бачым з самой назвы, была дзева. А называлася не армянская, а арлеанская, ад назвы горада Арлеан у Францыі.

Ванька Бальшавік з недаверам паківаў галавой і вымавіў:

— Ну, ну! Тут штосьці не так!.. Хто яе там правяраў?!. А калі была дзевай, дык чаму называлася цэлым горадам?

Тады Юлік пачынае апавядаць гісторыю жыцця Жанны д’Арк. Штораз з большым запалам. Размахвае рукамі. Збіваецца… Нарэшце дайшоў да таго моманту, як яе спалілі на вогнішчы. Тут п’яны перамытнік не вытрымаў і неспадзявана для ўсіх заплакаў… Ніхто гэтага не чакаў. З хвіліну ўсе моўчкі глядзелі на хлопца, які плакаў. Пасля я пачуў, як Ванька Бальшавік коратка, нібы пытаючыся, пырскнуў смехам. Гэтага хапіла нам усім, каб выбухнуць шалёным рогатам.

Юлік перастаў плакаць. Збялеў. Глядзеў на нас шырока расплюшчанымі, напоўненымі слязьмі вачыма. Затым, падняўшыся з месца, прамовіў:

— Ведаеце што?.. Ведаеце што?.. Я вам гэтага ніколі не казаў, але думаў… Так… А зараз скажу вам: вы хамы! хамы! хамы!.. Бо з гэтага смяяцца нельга… Так… вы хамы!.. Толькі Пятрусь…

— Такі самы дзівак, як і ты! — спакойным голасам адгукнуўся Шчур, перакідваючы ў другі кут рота папяросу.

— Мудра! — падтрымаў яго выснову Лорд.

Мне ж стала сорамна, бо і я смяяўся з Юліка. Пасля, каб не абразіць яго чым-небудзь, пачаў больш уважліва сачыць за сабой.

Вечарам прыходзіць Юзік і звяртаецца да мяне:

— Хадзі, Уладзік, дапамажы перавязы рабіць для пераношчыц. Зваліўся тавар з трох груп. Лёўка і Бамбіна не паспяваюць. Заробіш як за адзін пераход!

Хвіліну падумаўшы, я падняўся і разам з Юзікам выйшаў са стадолы. Кіруемся сцежкай у садзе. Удалечыні заўважаю вялікую хату. Вакол яе панавала цішыня і парадак.

Калі мы выходзілі са стадолы, Бальшавік крыкнуў:

— Ушанаванне Бамбіне!.. Поспеху!.. — ляснуў у далоні і шматзначна кашлянуў.

Бамбіна сустрэла нас у сенцах. Зараз жа вярнулася ў хату і занадта пахапліва пачала гаварыць мне:

— Столькі працы, а дапамагчы няма каму. Юзік параіў мне, каб узяць пана для галопу!..

Юзік пасміхаўся куточкамі вуснаў. Лаўлю тую ўсмешку, і мне чамусьці робіцца сорамна. Зразумеў, што ўсе хлусяць. А Бамбіна далей пляскала языком:

— Пан мне не адмовіць… Гэта лёгкая работа… Робім перавязы для пераношчыц… Столькі таго сабралася… Немагчыма ўжо тавар прымаць!..

— Чаму ж не. Я дапамагу. He ведаю толькі, ці патраплю працаваць?

— Пан убачыць — нічога цяжкага.

Са святліцы ўваходзім у малы бакавы пакойчык. Адзінае вакно занавешана вялікай жаночай хусткай. Над доўгім сталом гарыць падвешаная да бэлькі лямпа, і пры яе святле сядзіць, схіліўшыся над сталом, жыд Лёўка. Вакол яго стосамі ляжаць розныя рэчы: панчохі, шаўкі, рукавічкі, шалікі, грабеньчыкі, брытвы, машынкі для стрыжкі, паяскі, хром, шаўро, лак…

Пры нашым з’яўленні жыд выпростваецца і пацірае худыя далоні:

— Мне гэтага ўжо досыць! Хай яго халера возьме! Што я з гэтага маю? Няшчасны працэнт!

З пагардай сапнуўшы носам, зноў нахіліўся над сталом.

Юзік таксама ўзяўся за працу. Бамбіна пачала паказваць мне, як «напаўняць перавяз». Дакраналася далонямі да маіх рук. Упіралася ў маё плячо грудзямі. Адчуваў на твары дотык яе валасоў і няшмат разумеў з таго, што мне казала. Заўважыла гэта, усміхнулася і прамовіла:

— Спачатку няхай пан складае панчохі. Тузінамі. Стосам. Больш нічога. Пазней пан сам разбярэцца ў тым.

Неўзабаве Юзік пачаў збірацца ў дарогу. Лёва напісаў і даў яму распіску для купца. Юзік, развітаўшыся з Бамбінай і Лёўкам, звярнуўся да мяне:

— Хадзі на хвіліну!

Выйшаў з ім на падворак. Юзік пачаў мне паціху казаць:

— Гэта Бамбіна папрасіла мяне, каб я цябе пакінуў… Нібыта для дапамогі. Разумееш? Калі табе не дужа хочацца тут заставацца, хадзем з намі… Як хочаш… Але раю застацца… Ёсць для чаго… He пашкадуеш!..

— Як жа гэта?..

— А так… Ці ты не разумееш? Стары бык, дваццаць тры гады на гарбе, а ламаешся, як пятнаццатка!.. Толькі не апракудзься!

— Што? Што? — адказаў я, здзіўлены.

— Нічога, нічога, — адрэзаў Юзік і знік у цемры.

З адыходам Юзіка мне зрабілася сумна. Зірнуў на паўночную частку неба. У разрывах хмар дзе-нідзе выглядалі цікаўныя зоркі. Вялікае Мядзведзіцы я не бачыў. Знерухомеўшы, доўга стаяў, слухаючы далёкі брэх сабакі, і пазіраў на мігатлівае ўдалечыні святло ў вокнах хацін. У бліжэйшай вёсцы я пачуў залівісты сабачы брэх.

«Нашы прайшлі», — падумаў.

Наляцеў халодны ўсходні вецер. Зрабілася зусім цёмна. Я хутка вярнуўся ў хату.

— Дзе пан хадзіў? — звярнулася да мяне Бамбіна.

— Праводзіў Юзіка.

— Яго не трэба праводзіць. Ён сам усюды патрапіць. Пэўна, абгаворвалі мяне.

— Нічога блізкага!

Яна прыжмурыла вочы і локцем штурханула мяне ў бок.

— Ужо ж я ведаю… Ведаю вас! Чула, пра што там адны размаўляеце! Але досыць пра тое. Мяне не паменьшае…

Мы напружана працавалі гадзіны да 10-й вечара. Затым Бамбіна пайшла рыхтаваць вячэру. Апроч на


убрать рекламу




убрать рекламу



с на чорнай палове хаты круцілася зусім глухая дзеўка і працавіты, маўклівы парабак — далёкі сваяк Бамбіны. Яны працавалі на гаспадарцы, а Бамбіна займалася перамытніцтвам.

Калі засталіся ў пакоі адзін на адзін з Лёўкам, дык і далей моўчкі ўкладвалі пакеты. Перавязы — гэта пасы для дзяўчат, якія пераносяць тавар з пункта ў горад. Яны ўяўляюць сабой нешта накшталт вялікіх камізэлек даўжынёй ад грудзей да ног. Гэта падвойныя палатняныя мяшкі, пустэчу паміж якімі запаўняюць таварам. Пераношчыца апранае такую камізэльку вагой ад 20 да 30 фунтаў і замацоўвас яе паяскамі на плячах. На пакет апранае кажух і накіроўваецца ў дарогу. Патаемнымі шляхамі і сцежкамі крочыць адна або з сяброўкамі да горада. Такая пераношчыца робіць за дзень два, тры або нават чатыры рэйсы, зарабляючы ад пяці да дваццаці рублёў золатам.

Бамбіна мела сем пераношчыц, якія працавалі надзейна, паколькі добра ведалі мясцовасць. Спрыялі іхняй працы навакольныя лясы, даючы поўную абарону і схоў. Дарога была настолькі надзейная, што дзяўчаты працавалі не толькі ўначы, але і днём.

Бамбіна паклікала мяне з Лёўкам на вячэру. Закончылі работу і выйшлі ў святліцу, дзе ўбачылі вялікі стол, засцелены беласнежным абрусам. Вячэра была шчодрая, але простая. Была і гарэлка, закрашаная нейкім сокам. Лёўка еў мала, неахвотна. Сядзеў задуменны і штосьці рахаваў у памяці: перакошваў твар, моршчыў лоб, варушыў пальцамі рук. Калі я глядзеў на яго грымасы, узнікала жаданне рассмяяцца. Гэты чалавек нічога не бачыў і не чуў — быў цалкам адданы інтарэсам — каваў грошы.

Бамбіна заахвочвала мяне есці. Штораз падлівала гарэлку. Напачатку я піў стрымана, аднак пазней, развесяліўшыся, пачаў піць і есці без аглядкі. У пэўны момант адчуў, што Бамбіна, якая сядзела на канцы стала, паклала мне нагу на калена. Засунуўшы пад стол руку, я пачаў лашчыць моцную лытку. Спрабаваў сягаць вышэй калена, аднак было нязручна. Расчырванелая Бамбіна блішчэла вачыма, паказваючы ўсмешкай добрыя зубы, і весела смяялася. Падміргвала мне, рухам брыва павяла на Лёўку і паказала мне язык. Я выбухнуў рогатам. Засяроджаны жыд здрыгануўся і сказаў Бамбіне:

— Я ўжо, можа, пайду сабе… Я хачу спаць…

— Добра, добра!

Бамбіна, хутка падняўшыся з месца, узяла з каморы ліхтарык і разам з Лёўкам выйшла з пакою: завяла на другую палавіну, туды, дзе ён спаў — у бакоўку.

Неўзабаве вярнулася. Замкнула дзверы ад сенцаў на грубую жалезную засоўку. Потым адвесіла занавеску, якая захіляла ложак, што стаяў у куце пакоя, паправіла падушкі і, адкінуўшы набок коўдру, пачала скідваць з сябе свэтар. Я глядзеў на яе.

— Ну, хадзі! — упершыню звярнулася на «ты».

— Патушыць лямпу?

— He, не трэба. Я пазней патушу.

Жанчына была цудоўная. Ложак мяккі, чысты і цёплы. Але думкі мае ўсцяж ляцелі за групай Юзіка Трафіды, якая ў гэты час рухалася ў начным змроку сярод розных небяспек… Распорваючы чорную ноч, хлопцы крочаць на захад. У вушах ім свішча вецер, могуць свістаць і кулі, а мяне сярод іх няма.

Цяпер, напэўна, хлопцы мінаюць Старое Сяло. Шырокім, роўным крокам наперадзе ідзе Юзік. Мружыць вочы, напружвае слых, нюхае паветра. За ім флегматычна калыхаецца Лорд з высунутай уперад ніжняй сківіцай. Потым з кіслай мінай на твары тупае Бульдог. За ім, нахіліўшыся ўперад, сунецца мажны змрочны Мамант. Падскокваючы, крочыць Ванька Бальшавік з заўсёднай усмешкай на твары; прыгадалася яму нейкая незвычайная эратычная гісторыя: «Шкада, што няма каму яе расказаць!» Наступным, калываючыся, валачэцца Шчур, правую руку трымае ў кішэні, а ў руцэ — нож. За ім ідзе Пятрусь Філосаф: пра штосьці думае, звёўшы бровы. Пасля яго след у след ступае неразлучны сябар — Юлік Вар’ят: ідзе лёгка, весела, нібы прытанцоўвае. Затым перавальваецца з нагі на нагу Ісак Консул — жыд, які пільнуе тавар: ён уціскае ў плечы худую шыю і недаверліва глядзіць па баках — асабліва не любіць лес і пераходы праз хмызы; а найгорш, дык гэта — вада… «Хто яго ведае, што там можа па ночы сядзець!» Пасля лёгкім, дробным крокам ідзе Салавей… бесперапынку ўсміхаецца. Далей, распусціўшы па ветру вусы, — Болек Камета, які думае пра вяртанне ў мястэчка і пра добрую выпіўку. У канцы, апошнім сярод іх, валачэцца Фэлік Маруда. Пры хадзьбе ён ківае ўзад і ўперад галавой, нібы ўвесь час перад кімсьці кланяецца: заўважыў, што адстаў ад гурта, пачынае бегчы за сябрамі. А мае такі «чуй», што заўсёды адшукае хвост партыі. Сцежку сябраў адчувае нюхам, як сабака… Калі, даганяючы групу, налятае на Камету, той бурчыць:

— Цягнецца, халера, як смурод за войскам. А пасля нясецца, як асмалены.

— А можа, махнём курткамі? — кажа яму Маруда. — На дадатак дам даляра.

— Цьфу, вар’ят! — плюецца Камета і крочыць далей.

Ляжу з заплюшчанымі вачыма і думаю пра ўсялякія рэчы. Пра Сашку, пра гарманіста Антося і жанчын: пра Гэлю, пра Алесю Калішанку, пра Фэлю Вэблінянку. У думках параўноўваю іх і шукаю падабенства ці адрозненне. Раптам чую голас Бамбіны:

— Пасунься крыху!

Пералазіць праз мяне. Ідзе да стала. Сама ў адной кашулі. Паказвае прыгожае ружовае цела. Знарок некалькі разоў праходзіць па хаце туды і назад. Узлезшы на лаву, здымае штосьці з паліцы. Становіцца на дыбачкі, бо нібыта не дастае. Ведаю, што робіць гэта проста так — толькі каб распаліць мяне. I яна ведае, што я так думаю. З’яўляецца жаданне выскачыць з ложка і схапіць яе за рукі… кусаць альбо цалаваць… Ці я ведаю? Нарэшце, пагасіўшы лямпу, бяжыць да ложка.

— Ху!.. Зі-імна!..

Сваім гарачым, пружыністым целам ціснецца да мяне.

А хлопцы цяпер, напэўна, абмінаюць Смалярню. Доўгім вужом плывуць у начным змроку і думаюць, думаюць, думаюць. Кожны нясе ў сабе шмат думак. Кожны знаходзіцца не там, дзе яго цела, а там, куды лятуць яго мроі.

Калі потым, праз два дні, прыйшла наша партыя, я пасаромеўся выйсці да хлопцаў. Ведаў, што хлопцы будуць строіць кепікі. Калі ж заглянуў у гумно, павіталіся са мною моцнымі крыкамі:

— Ура!

— Няхай жыве!

— Як там найсмачнейшая Бамбіна?

— Прастаўляй саладуху! Ёсць за што!

Я зрабіў абураны выгляд.

— Супакойцеся, хлопцы. Хтосьці падумае, што і сапраўды…

— Ну, не брашы… Ведаем… Нас не ашукаеш!

— Няма чаго ашукваць, але і няма чым хваліцца. А што, я павінен нагаворваць, як Ванька?

Такімі паводзінамі я збіў усіх спанталыку. Крыху пазней Ванька Бальшавік запытаўся ў мяне адзін на адзін:

— Уладзік, скажы праўду. Я нікому не скажу… Хай я здохну, калі хоць адно слова каму піскну!..

— Ну, чаго ты хочаш?

— Скажы праўду, ці ладныя цыцкі мае… Бо астатняе ведаю… бачна адразу!..

— Ведаеш што? — адказаў я. — Заўсёды думаў, што ты крыху дурнаваты. А зараз бачу, што зусім дурань!.. Хочаш ведаць, якія ў Бамбіны цыцкі, дык запытайся ў яе сам. Можа, табе і пакажа альбо скажа…

Калі ў абед у стадолу зайшла Бамбіна, яна, як звычайна, весела прывіталася з хлопцамі. Усе з увагай сачылі за намі. Аднак яна, як заўжды, шмат жартавала, заляцалася. А я, як заўжды, маўчаў. Хлопцы былі здзіўленыя. Я нават Юзіка ашукаў. Ён пазней запытаўся, калі мы ішлі пакаваць перавязы:

— Ну і як табе, ці атрымалася з Бамбінай?

— Добра.

— Як, варта грашыць?

— Сто грахоў вартая!

— Ну і клёва! Будзе мякчэйшая баба… Бачыў, якія кашы з шамкай прыцягнула!

8

 Сделать закладку на этом месте книги

Другі тыдзень не іду на справу.

Здарылася няшчасце. Нашую групу разбілі. Было гэта так. Вярталіся без тавару. Шчасліва абмінулі ўсе небяспечныя месцы і наблізіліся да граніцы. Калі былі недалёка ад Альшанкі, злева прагучалі стрэлы і крыкі. Трафіда падаўся ўправа. Мы апынуліся ўжо пры самай граніцы, але ў гэтым месцы на засеках былі нацягнуты драцяныя агароджы. Калі, шукаючы выйсця, кінуліся ўздоўж іх, дык спераду вылецелі салдаты і прымусілі нас уцякаць каго куды ў поўнай цемры.

Я застаўся адзін. Далёка не пабег. Знарок тут жа ля дратоў лёг на зямлю, а пасля, як мінула пагоня, калечучы рукі і ногі і разрываючы адзенне, памалу прадзёрся на той бок засекі.

Вярнуўся дахаты, аднак Юзіка там не знайшоў. He было яго і на раніцу, а днём я даведаўся, што Трафіду арыштавалі бааняры. Схапілі ў дратах, з якіх не здолеў выблытацца. Раніцой адаслалі яго ў Стоўбцы, у староства. Юзіка злавілі другі раз, і таму ён мог атрымаць некалькі месяцаў за перамытніцтва. Акрамя гэтага, папаліся Бульдог і Кітаец. З імі было горш, пакольку папаліся на савецкім баку. Салавей казаў, што Бульдога або забілі, або падстрэлілі, бо той бег за ім, а пасля стрэлу грымнуўся вобземлю і заенчыў. Ратуючыся, Салавей кінуў яго. Пра Кітайца ніхто нічога не ведаў: напэўна, папаўся ў Саветах, бо да гэтага часу не вярнуўся назад.

Болек Камета прапанаваў мне ўвайсці ў склад славутай вялікай групы Цвіка, з якой пасля «засыпкі» Трафіды той пачаў хадзіць за граніцу, аднак я пакуль што не хацеў гэтага рабіць. Чакаў, што будзе далей. Грошай меў больш пяцісот рублёў, бо за тую ношку, якую Сашка Вэблін піхнуў у Саветах, я атрымаў 420 рублёў золатам, таму нішто не змушала да пільнай працы.

Болек Лорд сказаў, што хоча арганізаваць новую групу і вадзіць яе замест Трафіды. Пра гэта ўжо размаўляў з Бэргерам.

Я сядзеў дома. Гэля шыла на машынцы. Янінка, як звычайна, штосьці балбатала, а я піў гарбату. Размаўлялі пра Юзіка, якога пад аховай адвезлі ў Стоўбцы. У гэты час дзверы адчыніліся, і ў пакой увайшоў Альфрэд Алінчук. Убачыўшы мяне, спахмурнеў. Відавочна, да гэтага моманту ён не ведаў, што жыву ў сям’і Юзіка Трафіды.

Алінчук прывітаўся з Гэляй і Янінкай, а пасля нерашуча накіраваўся да мяне. Працягнуў уперад далоню. Тады я, узяўшы ў адну руку шклянку, а ў другую намазаную маслам лусту хлеба, вымавіў, не падаючы рукі:

— А, гэта пан?.. He вітаюся з панам, бо ўжо выходжу!..

Гэля са здзіўленнем глядзела на нас. Сапнуўшы носікам, Янінка надзвычай паважна прамовіла:

— О, гэта так! Навошта прывітвацца, калі зараз жа трэба адыходзіць?.. А я з Гэлькай ніколі не вітаюся!..

Неўзабаве, узяўшы шапку, выйшаў з памяшкання, пакінуўшы там Алінчука з Гэляй, якая праводзіла мяне здзіўленым позіркам.

Я пайшоў да Сашкі Вэбліна. Захацелася ўбачыць Фэлю, але ў пакоі яе не было.

Прывітаўся з Сашкам. Ён стаяў ля стала і на рамяні даводзіў брытву.

— Што добрага скажаш? — запытаўся ў мяне.

— Няма нічога добрага! Юзіка злавілі…

— Ведаю, ведаю… Хлопцы казалі, што Бульдога забілі, але гэта няпраўда. Прастрэлілі яму нагу і завезлі ў Менск.

— Адкуль ведаеш?

— Я ўсё ведаю!

Сашка перастаў вадзіць брытвай і спачатку паспрабаваў яе пазногцем, затым на валасах, нарэшце, правёў знізу ўверх языком па лязу. Безумоўна, была добра адшліфавана, бо адклаў яе ўбок і пачаў намыльвацца.

— He ходзіш за мяжу? — старанна расціраючы памазком мыла на твары, запытаўся ў мяне.

— He.

— Чаму?

— He спяшаюся… Грошы ёсць.

— Маеш рацыю. Ёсць сармак, дык гуляй! Для працы маеш час!.. Калі ж табе забракне работы, прыходзь да мяне… А зараз гуляй!.. Ад працы, браце, коні дохнуць!..

Выпінаючы худыя шчокі, пачаў галіцца.

— Куды ідзеш? — запытаўся ў мяне пазней.

— Ішоў да Петруся Філосафа. Паабяцаў мне кніжку. Ну, і сюды на дарозе заглянуў.

— Гэта добра! Пойдзем разам. Хачу аддаць гадзіннік у рамонт… Ён жа ў гадзіннікавага майстра жыве.

Зноў замоўк і галіўся далей. Праз хвіліну прамовіў:

— Ага! Ледзь не забыўся табе сказаць. У наступную нядзелю ў нас будзе вечарынка. Дык ты прыходзь! Абавязкова…

— Добра.

— Бо заўтра еду ў Рубяжэвічы. Там ёсць кавалачак працы. Магчыма, раней не ўбачымся… аж на вечарынцы.

Фэля прыйшла, калі Сашка пагаліўся і памыўся. Мела на сабе прыгожую цёмна-зялёную сукенку. Выглядала выдатна. Была ў добрым настроі. I досыць зычліва прывіталася са мной. Ахвотна застаўся б тут у хаце, але пасаромеўся казаць Сашку, што не маю жадання ісці да Петруся. Таму са шкадаваннем развітаўся з Фэляй, і разам з Сашкам выйшлі на вуліцу.

Крочылі па Менскай вуліцы. Заўважыў, што ўсе людзі, якія абміналі нас, з асаблівай увагай глядзяць на Сашку і азіраюцца нам услед. Гэта мне імпанавала. Апынуліся ў нейкім крывым і вузкім завулку.

У адным месцы, выходзячы з-за будынка, я ўбачыў шаўца, які біў папружкай дзесяцігадовага хлапчука. Відавочна, шавец быў п’яны і таму з лютасцю дубасіў дзіця. Сашка нечакана кінуўся наперад і, адпіхнуўшы ўбок шаўца, вырваў у яго з рук скураную дзягу.

— Чаго ты разышоўся?

— А табе якая справа да гэтага?

— Ну, не кідайся! Бо зараз жа даведаешся, як гэта баліць!

Сашка замахнуўся папружкай на шаўца.

— Дык жа ён, халера, разбіў мне лямпу!

Шавец паказаў на кавалкі шкла, што ляжалі на зямлі. Сашка засунуў руку ў кішэню. Выняў пяцідаляровы банкнот і, нахіліўшыся над хлопчыкам, які з шырока расплюшчанымі вачыма ўзіраўся ў твар свайго выратавальніка-абаронцы, сказаў яму:

— Трымай, смык! Плюнь на бацьку і дай яму гэтыя грошы! Няхай купіць сабе дзесяць лямпаў! А як вырасцеш, дык бі хама! Чуеш: улі, як ён табе!

Мы пакрочылі далей. Папругу Сашка кінуў у калюжыну.


* * *

Трапілі ў вялікую, светлую ад вапеннай пабелкі хату. На сценах вісела шмат гадзіннікаў, а пры адным з вакон сядзеў малы лысаваты чалавечак і, нахіліўшыся, нешта рабіў над сталом, на якім ляжалі гадзіннікі і розны інструмент для іх рамонту.

Каля доўгага стала я заўважыў Петруся і Юліка. Юлік штосьці пісаў у сшытак, а Пятрусь, гледзячы яму праз плячо, папраўляў.

Прывіталіся з прысутнымі. Сашка падышоў да Мужаньскага і паказаў яму гадзіннік. Той, уважліва агледзеўшы рэч, вымавіў:

— Дасканалы гадзіннік. Каштоўная штука!.. Праўда, крыху занядбаны. Трэба яго прачысціць!

— Калі пан гэта зробіць?

— Сёння не здолею. Маю неадкладную справу. Хіба што заўтра.

— Да паўдня?

— Добра. Да дзесяці гадзін зраблю.

Дамовіўшыся наконт аплаты, Сашка выйшаў.

— Што чуваць, хлопцы? — запытаўся я ў Петрука і Юліка.

— Сёння ідзём у дарогу, — адказаў Юлік.

— З кім?

— Мамант, Салавей і мы.

— А хто вас вядзе?

— Мамант. Ён добра ведае розныя шляхі… Некалі ён толькі адзін хадзіў… са спіртам…

— Чый тавар?

— Наш. На сваю руку ідзём.

— Ваш?

— Ну, так. Панясём спірт. Лепей заробім, чым у жыда. Можа, і ты хочаш ісці з намі?

Я з хвіліну вагаўся.

— Пайшлі! — сказаў Юлік. — Нам весялей будзе. Ну і заробіш таксама.

— Але ж у мяне няма спірту.

— I ў нас няма. Чакаем Маманта. Па спірт да Шэрага пойдзем.

Фактычна праз квадру гадзіны прыйшоў Мамант, крыху пазней — Салавей, кіўнуўшы нам галавой, прысеў.

— Гэты таксама ідзе з намі, — сказаў яму Юлік.

Мамант доўга глядзеў на мяне, а пасля, з відавочнай напругай і цяжкасцю кіўнуўшы галавой, вымавіў:

— Дык сто?

— Так, — адказаў Юлік. — Возьмем сто пляшак. Можам ужо ісці.

Узялі мяшкі і разам з Салаўём выбраліся з хаты. Праз гадзіну вярнуліся назад. Вынялі з мяшкоў бутэлькі і паставілі іх на стале. Было сто пятнаццаць бутэлек спірытусу.

— Тут больш, чым трэба, — сказаў я Юліку.

— Мамант бярэ трыццаць пляшак, а пяць разап’ём па дарозе.

Пачалі рабіць ношкі. Спачатку на стале пакінулі па дваццаць бутэлек. Затым, выцягнуўшы коркі, далілі іх дапаўна, каб было менш посуду. Пасля зрабілі пяць ношак, у якіх размясцілі бутэлькі, пераклаўшы іх тоўстым лямцом і сенам. Пакаваў Мамант. Рабіў гэта з вопытам прафесійнага «спіртаношы».

Чакалі вечара. Дарога была вельмі далёкая. Вымушаны былі ісці да аднаго з менскіх прадмесцяў, таму шмат залежала ад таго, каб мы як мага раней вырушылі.

Пасля другой гадзіны папалудні з усходу пачалі паўзці шэрыя «дзяды», якія заслалі ўсё неба. Пачаўся дождж. Ён наўскасяк забіваў вакно. Рабілася ўсё цямней. Мамант ад радасці паціраў далоні. Такое надвор’е хоць і рабіла дарогу цяжэйшай, давала амаль поўную гарантыю для нашай бяспекі.

Калі пачало цямнець, мы з’елі вячэру і выпілі разведзенага вадой спірытусу. Пасля чаго ўзяліся за ношкі. Мужаньскі — малы і смешны, гледзячы добрымі блакітнымі вачыма, паціскаў нам рукі.

— Зычу вам шчасця, панове! He затрымлівайцеся там. Хутчэй вяртайцеся! Я буду без вас сумаваць!..

Вырушылі ў дарогу. Крочылі вельмі марудна, абмінаючы розныя, схаваныя ў цемры, перашкоды, і стараліся прызвычаіцца да змроку. Аднак цемра была такая моцная, што прасоўвацца наперад маглі толькі ўсляпую.

Дождж усё мацнеў. Вецер таксама. Штосьці ўбачыць перад сабой было немагчыма. Нечакана Мамант спыніўся, я крочыў за ім, наступны быў Пятрусь, Юлік і апошнім — Салавей.

— На! — прамовіў праваднік, усоўваючы мне ў руку канец аборкі. Я зразумеў і перадаў яе з рук у рукі наступнаму сябру. Цяпер ішлі, трымаючыся за вяроўку. Было нязручна, аднак ведалі, што не пагубляемся.

Пачалі прадзірацца праз нейкі падгайнік, а пасля пакрочылі лесам. У пэўным месцы лес скончыўся. Мамант, узяўшы мяне за плячо, моцна паціснуў. Я зразумеў яго: зараз будзе мяжа. Асцярожна паведаміў пра гэта Петрусю.

Дождж ліў штораз мацней. Мы прамоклі наскрозь, і толькі рух разаграваў нас. Дарога, як ніколі перад гэтым, была цяжкай. Абсалютна нічога не бачачы, з неверагоднай затратай энергіі мы валакліся па мокрай зямлі. Аднак Мамант крочыў досыць упэўнена. Зрэдку спыняўся, шоргаў нагой па глебе, штосьці мармытаў, пасля зноў ішоў.

Калі лес скончыўся, крочыць стала лягчэй. Ва ўсялякім разе я не чапляўся за розныя перашкоды і не патрэбна было ўвесь час захінаць вочы ад удараў галінак, якіх не бачыў у цемры.

Пасля трох гадзінаў дарогі мы адпачылі і выпілі спірту. Пазней зрабілі яшчэ адзін прыпынак і толькі пад раніцу, прайшоўшы трыццаць тры вярсты жахлівай дарогі, праз дзесяць гадзін ад моманту выйсця з Ракава, мы ў поўнай цемры дабраліся да Менска. Пры тым, што мы былі прызвычаеныя да паходаў.

Са спірытусам хадзілі два разы, а потым зрабілі перапынак, бо Мамант і Салавей перайшлі ў партыю Цвіка. Там работа была лягчэйшая і больш надзейная — хадзілі бліжэй і не патрабавалася пра штосьці думаць.


* * *

У суботу вечарам я піў з хлопцамі ў салоне Гінты. Было весела. Антось так рэзаў на гармоніку, што аж шклянкі трэсліся на стале. Неспадзявана нехта зачапіў мяне нагой пад сталом. Гэта зрабіў Мамант. Я паглядзеў на яго. Кусаючы пазногаць большага пальца на левай руцэ, перамытнік вялікім пальцам правай рукі і вачыма паказваў на дзверы. Зірнуў туды. У дзвярах стаяў Альфрэд Алінчук. У гэты ж момант Мамант сіпата засмяяўся і вымавіў:

— П’янчужка.

Усе рассмяяліся. Альфрэд паспешліва знік за дзвярыма.

Пілі далей. Забава ішла ваўсю. Лорд спяваў:


Гэй, там піва! Гэй, гарэлка!
Гэй, там рэжуць на гармоні!
Гэй, там мая Марысенька
Шклянкай аб бутэльку звоніць!

Позна ноччу я вяртаўся дахаты. На небе мігацелі зоркі. Увайшоў на дзядзінец Трафідавай сялібы. Засоваў брамку. У гэты момант справа ад мяне ляснуў стрэл… Потым другі, трэці і чацвёрты… Я зваліўся на зямлю побач з брамай. З саду даляцелі крокі, якія паспешліва аддаляліся. Я хутка падняўся і, выняўшы з кішэні нож, праз адчыненую фортку кінуўся ў сад. Там было ціха. Хвіліну прыслухоўваўся, пасля вярнуўся да брамы і выйшаў на вуліцу. Паблізу нічога не бачыў. Шкада, што не меў пры сабе ліхтарыка. Можна было б па садзе дагнаць таго, хто страляў, а зараз быў бездапаможны што-небудзь зрабіць. Ад таго часу заўсёды насіў пры сабе ліхтарык.

Назаўтра ўважліва агледзеў брамку і сцяну хаты пры браме. Усе кулі сядзелі ў тоўстых бярвеннях. Адну здолеў выцягнуць і схаваў яе.

Калі пастукаўся ў дзверы, Гэля, адамкнуўшы іх, з трывогай запыталася:

— Гэта пан страляў?

— He… Гэта нейкі дурань зганяў ахвоту… Хацеў мяне настрашыць…

— Тут вечарам нейкія круціліся пад вокнамі! — паведаміла дзяўчына.

Назаўтра мяне досыць рана разбудзіла Янінка:

— Там вас нейкі вар’ят кліча!

— Які вар’ят? Чаму вар’ят?

— Ну, бо смяецца і смяецца!

— Дык у цябе кожны, хто смяецца — вар’ят?

— He… Можна крыху пасмяяцца, а ён увесь час…

— Дзе ён мяне чакае?

— За гумном. Сказаў, каб я нікому, акрамя Уладзіка, не казала і што справа ве-е-льмі важная!

Я хутка апрануўся і выйшаў з памяшкання.

За гумном убачыў Ёську Гусяра, які сядзеў у зараслях лапухоў. Ён блішчаў круглай лысай галавой і выглядаў з-за шырокіх лісцяў, нібы месяц з-за хмар.

— Што скажаш? — прамовіў я, вітаючыся.

— Ёсць адна справа. Вельмі важная!

— Калі ласка… Слухаю…

— Толькі гэта па сакрэту. Магу сказаць табе, але пад прысягай, што нікому не перадасі, што гэта пачуў ад мяне.

— Даю табе слова, што нікому пра гэта не скажу!

Ёська, азірнуўшыся па баках, ціха вымавіў:

— Алінчукі хочуць звесці цябе са свету. Альфрэд падбіваў пару нашых хлопцаў, каб яны цябе прышылі. Даваў сто рублёў.

— Адкуль ты гэта ведаеш?

— Яны прыйшлі параіцца. Мяне ўсе ведаюць… пыталіся: што ты за такі пан? Сказаў ім, каб не рабілі гэтага і што ты сябра Юзіка Трафіды… Зараз павінен пільнавацца, бо Алінчукі — гэта халеры!

— Добра, што ты мне расказаў! — прамовіў я да Ёські. — Хоць буду ведаць, хто на мяне палюе! Зараз буду сцерагчыся!.. Учора ўначы, калі вяртаўся дахаты, па мне стралялі!

Ёська здзіўлена выгукнуў:

— Та-ак?! Гэта не з нашых!.. Гэта яны самі секлі! Глядзі! Можа, хочаш мець добрую рулю, дык табе дам… У мяне іх некалькі…

Я развітаўся з Ёськам, які асцярожна падаўся берагам рэчкі, абыходзячы збоку мястэчка. Я пайшоў у хату снедаць. Увесь час разважаў пра тое, што расказаў Ёська.

9

 Сделать закладку на этом месте книги

Увечары я апрануўся ціп-топ! Адзеў зеленаватую, у залатыя кветачкі, камізэльку і з выдумкай завязаў цёмна-фіялетавы гальштук у ружовыя пасачкі. Касцюм быў цёмна-сіні. Узяўшы лясачку, выйшаў з хаты.

На рынку сустрэўся са Шчурам.

— Ты куды? — запытаўся ў мяне перамытнік.

— Да Сашкі.

— Ага, на вячоркі! I я туды дыбаю.

Шчур апрануўся, як сам пан граф. Шэры касцюм, лакіраваныя чаравікі, зялёны гальштук. На галаве светлы фетравы капялюш з шырокімі палямі.

He даходзячы да Сашкавай хаты, мы здалёк пачулі гукі гармоніка.

— Антось рэжа! — вымавіў Шчур.

Дзверы ў хату былі адчынены, і шырокі струмень святла вылятаў адтуль на падворак. Каля хаты сноўдаліся нейкія людзі. Чуўся смех і шэпты.

Мы ўвайшлі ў пакой. Нас аглушыў гармонік, на якім з натхнёным выразам твару іграў, прыжмурыўшы вочы, Антось.

Тут гаспадарылі гул, рух. Ад тупату ног хісталіся сцены. Сярэдзіну прасторнага памяшкання займалі пары танцораў. Антось рэзаў моднага ў той час у нас «Карапэта». Некаторыя падсвіствалі і напявалі мелодыю танца.

Мы разам са Шчурам сталі каля сцяны і прыглядаліся да танцораў. Рухам галавы Шчур паказаў на высокага хлопца з цёмным цыганскім тварам і па-казацку расчэсанымі валасамі.

— Гэта Цвік… Машыніст… — прамовіў у мой бок сябра.

Цвік танцаваў з маладой, амаль пятнаццацігадовай дзяўчынкай, якая ледзьве сягала яму да грудзей. Была вельмі зграбная, з мілым тварыкам. У танцы смешна падскоквала вакол перамытніка, які раз-пораз падымаў яе ўгару. Цвік танцаваў з размахам, выгінаста, з прыскокам і прытупам.

— Гэта яго каханка, — праз хвіліну вымавіў Шчур.

— Ну-у?.. — выгукнуў я, здзіўлены.

Непрыгожых дзяўчат не прыкмеціў увогуле. Каханкамі перамытнікаў былі найпрыгажэйшыя дзяўчаты мястэчка.

Заўважыў Лорда, які, зацята бліскаючы напамажанай галавой, нядбайна, нібы без жадання, танцаваў з высокай крамянай дзяўчынай у цёмна-зялёнай сукенцы. Яна была выдатна збудаваная, але твар мела бляклы, як у вупара, амаль мёртвы, што маска. Можа, наклала больш, чым трэба, неадпаведнай колеру скуры памады.

Убачыў і Ваньку Бальшавіка, які з пакутлівай усмешкай прыціскаў да сябе мясістую дзяўчыну з моцнымі ружовымі аголенымі плячыма. Так абхапіў яе ў танцы, што яна вымушана была адкінуць галаву назад.

Заўважыў дзвюх дзяўчат, якія танцавалі разам. Былі непрыгожыя. Трымаліся з выклікам. Адна высвіствала мелодыю танца, другая прытупвала нагамі і трэсла коратка астрыжанымі валасамі.

— А гэта што за кралі?

— Андзя Салдат і Гэлька Пудзель… Яны перамытніцы…

Я лепей прыгледзеўся да дзяўчат. Андзя Салдат была з шырокімі плячыма і вузкімі клубамі. Выглядала як мужчына, пераапрануты ў кабету. На сабе мела вельмі кароткую сукенку памаранчавага колеру. На яе пальцах прыкмеціў шмат пярсцёнкаў, а на руках бранзалеты. Калі Андзя была высокай і шчуплай, то Гэлька Пудзель — нізкай і моцнай. Мела вясёлы сімпатычны твар з задзёртым угару носікам. На ёй была блакітная сукенка, на шыю завязала чорную стужку. Гледзячы на такую смешную пару, я ад душы пацяшаўся.

Акрамя гэтага, танцавала вельмі шмат хлопцаў і дзяўчат, большасць з якіх я асабіста не ведаў.

Хлопцы з паненкамі стаялі каля сцен, сядзелі на лаўках. Дзяўчаты былі ярка прыбраныя. Тыя з іх, якія мелі прыгожыя ногі, насілі вельмі кароткія сукенкі. Хлопцы мелі пераважна цёмна-сінія, карычневыя, зялёныя і светлыя гарнітуры. Камізэлькі ж і гальштукі, якія выглядалі з-пад расшпіленых фрэнчаў, былі самых фантастычных колераў і ўзораў.

Вачыма я шукаў Фэлю, аднак не знайшоў. Антон перастаў іграць. Танцы спыніліся. Хата напоўнілася галасамі, гаманой. Дзяўчаты пачалі збірацца на адным баку. Хлопцы стаялі каля сцен або па некалькі адразу пахаджвалі па хаце. Трымаліся ненатуральна. Былі занадта надзьмутыя, выпрастаныя. Такімі іх прымушала быць «перамытніцкая слава».

Паненкі перашэптваліся, хіхікалі і зыркалі на хлопцаў. А тыя рабілі выгляд, што занятыя важнымі размовамі пра «інтарэсы» і, увогуле, не звяртаюць на іх увагу. Такія паводзіны былі адзнакай добрага тону.

Шчур тузануў мяне за руку. Я зірнуў на дзверы. У хату ступіў Альфрэд Алінчук, адзеты з шыкам і бляскам, напамажаны, паголены і нібы адпаліраваны. За ім сунуліся Альбін, Адольф, Альфонс і Амброжык. Затрымаліся цесным гуртом непадалёку ад увахода. Размовы патроху прыціхлі. Хлопцы кідалі свае погляды на Алінчукоў і толькі «мамзэлі» (як казаў Лорд) пачалі яшчэ жвавей шаптацца, хіхікаць і яшчэ выразней заляцацца ўсмешкамі, «запускаць жураўля» ў бок Алінчукоў.

У гэты момант я ўбачыў Болека Камету… Ён выйшаў на сярэдзіну хаты, прыгладзіў вусы, паважна агледзеў усіх і раптам, без усялякіх да гэтага падстаў, весела зарагатаў. Гэтага было дастаткова, каб дзяўчаты пачалі смяяцца. Хлопцы таксама ўзарваліся смехам, зрэшты, не ўсе, некаторыя, каб устрымацца, «захаваць павагу», кусалі нават шчокі.

Болек Камета спыніў свой погляд на Антосю, які, абапёршыся падбародкам на інструмент, сядзеў у куце хаты.

— А… пан маэстра! Наша ўшанаванне!.. Прашу ўрывак «на сопках Маньчжурыі»!.. Эйн, цвэй, дрэй!..

Камета кінуў гарманісту залатую манету. А калі Антось павольна зайграў стары расейскі вальс, ён, ухапіўшы пад пахі першую ад краю дзяўчыну, пачаў кружыцца па хаце. Гэта была Гэлька Пудзель. Дзяўчына пачырванела. Камічна дрыгала нагамі ў паветры і адпіхвала ад сябе Камету. Па хаце праляцеў гучны выбух смеху. Болек адпусціў Гэльку, якая скокнула да дзяўчат і адтуль паказала яму язык.

— Па-французску не ўмею, — сур’ёзна адказаў Камета, і хата зноў напоўнілася смехам.

Камета пакрочыў да дзвярэй, якія вялі ў суседні пакой. Хутка пара за парай насярэдзіну пачалі выходзіць танцоры. Перапыненая забава працягвалася далей. Я і Шчур адшукалі месца на лаўцы. Справа ад мяне стаяла, як звычайна скрыўленая, нібы незадаволеная, Маня Дзюньдзя. Некалі разам з Трафідам бачыў яе на рынку. Цяпер прыткнулася ля моцнай дзяўчыны з зачэпістым поглядам чорных смелых вачэй.

— Хто гэта? — запытаўся я ў Шчура.

— Тая, у жоўтым, гэта Маня Дзюньдзя… перамытніца…

— Ведаю яе… А тая ў ружовым?

— Бэлька… Таксама перамытніца. Яна ў іх машыніст… баба гетман!

Бэлька, відавочна, пачула, што размова ідзе пра яе, і паглядзела ў наш бок. Шчур кіўнуў ёй галавой. Адказала лёгкім рухам далоні, якую падняла ўгару. Пасля выпрасталася і, выпіраючы наперад моцна развітыя грудзі, якія трэсліся пры кожным яе руху і да шаленства цвялілі хлопцаў, пачала прыглядацца да танцораў.

— О… I Сашка ёсць! — вымавіў Шчур.

Я ўбачыў Сашку, што выходзіў з дзвярэй, за якімі нядаўна знік Баляслаў Камета. Ён павольна крочыў, паціскаючы працягнутыя да яго рукі. Наблізіўся да нас.

— А ты чаму не танцуеш? — шапнуў мне.

— Маю час…

— А з кім будзе танцаваць… З табой? — прамовіў Шчур.

— Як гэта з кім? — Сашка паказаў рукой на залу. — Дзяўчаты нібы кветкі!.. О, панна Бэлька сумуе… запрасі яе на танец!

Я пакінуў Шчура і пачаў танцаваць з Бэлькай.

— Пан не тутэйшы? — запытала мяне дзяўчына.

— Так. Прыехаў да Юзіка Трафіды.

— Ён сядзіць?

— Сядзіць.

— Шкада яго.

— Што зробіш…

Убачыў, як Сашка падышоў да Алінчукоў і адразу разам з імі падаўся ў пакой, з якога нядаўна выйшаў.

— Панна ведае Алінчукоў? — запытаўся я ў перамытніцы.

— Ведаю.

— Хлопцы іх не хваляць!

— Дрэнь! — адказала дзяўчына.

Абняў яе мацней. He пратэставала. Падумаў, што трэба сказаць ёй нейкі камплімент, і вымавіў:

— У вас вельмі прыгожыя вочы.

— Ну? — прамовіла з запытаннем і ўсміхнулася.

— Праўду кажу! — шчыра адказаў ёй.

Яна засмяялася і рухам галавы адкінула назад валасы. Пасля прамовіла:

— Я ўсё маю прыгожае… не толькі вочы!

— Ого!.. Дык панна Бэлька такая… шчырая… I ўпэўненая ў сабе?..

— Але… Такая…

— Люблю смелых. Калі б ніхто не бачыў, пацалаваў бы панну за гэта!

— А потым бы пан хваліўся па ўсім мястэчку!

— Нічога такога! Даю слова…

— 


убрать рекламу




убрать рекламу



Ну, ну, паглядзім! — загадкава адказала яна.

Адчуў, што падабаецца мне, і што доўга танцаваў бы з ёй, аднак яна сказала:

— Досыць калясіць! Мне ногі баляць. Учора з дарогі вярнулася, а раніцай зноў ісці!..

— Далёка ходзіце?

— Пад Пятроўшчыну.

Гэта было вельмі далёка ад мястэчка — тры вярсты ад Менска.

Адвёў Бэльку да сяброўкі, якая ўступіла ёй сваё месца на лаўцы. Забава працягвалася далей. У хаце стала горача. Твары прысутных блішчэлі ад поту. Заўважыў, што некаторыя хлопцы на падпітку. Спачатку не зразумеў, калі яны здолелі напіцца. А потым убачыў, што тыя выходзяць удвух, утрох на двор і ружовенькімі вяртаюцца назад. Я позіркам шукаў Шчура, але нідзе не мог яго знайсці, пакуль той сам не падышоў да мяне і, міргаючы вокам, не вымавіў:

— Хадзі на хвіліну.

Пакрочыў за ім у наступны пакой.

Апынуліся ў хмарах тытунёвага дыму. Спачатку я нават паветра не мог ухапіць у грудзі, так спёрта было ў малым пакоіку, здавалася, да края напоўненага людзьмі. Калі ж трошкі пачаў арыентавацца, дык убачыў доўгі стол, а навокал яго перамытнікаў, якія сядзелі або стаялі. Некаторых ведаў асабіста, іншых — зрокава, а некалькіх бачыў упершыню.

Хлопцы былі ў разгуле. На галоўным месцы сядзеў Камета са шклянкай у адной руцэ, з бутэлькай у другой і выкрыкваў:

— Кульгавае наша шчасце, хлопцы, дык падапрэм яго бутэлькамі!

— Мудра! — адказаў Лорд.

— Хто не курыць і не п’е, той гніе, а не жыве!

— Мудра! — рыкаў Лорд і дадаваў: — А ў падмацаванне гэтага — яшчэ па адной.

Шчур пацягнуў мяне да стала. Пасадзіў побач на вузкай лаўцы. Лорд паставіў перада мной поўную шклянку гарэлкі і прамовіў:

— Даганяй!

На другім канцы стала гулялі ў карты. Там знаходзіліся браты Алінчукі, Сашка, Жывіца, Ванька Бальшавік і яшчэ некалькі незнаёмых людзей. Гулялі ў «ачко». На стале ляжалі пачкі банкнотаў і купкі залатых манет.

Сашка банкаваў. Хоць у яго на шчоках з’явілася чырвань, гуляў спакойна, старанна тасуючы і раздаючы карты. Перад ім ляжаў значны стос грошай. У нейкі момант Болек Камета звярнуўся да яго:

— Аддасі карту за 50?

Сашка кіўнуў яму галавой:

— За 500 аддам.

— Пайшло 50.

Камета ўзяў тры карты і прайграў. Выплаціў.

— Кажу і сцвярджаю, хлопцы, што ні ў картах, ні ў бабах не маю поспеху!.. Толькі ў гарэлцы. Дзе круцяцца бутэлечкі і звоняць ды міргаюць мне шкляначкі!.. Ну, яшчэ па адной!

— Мудра!

Лорд пачаў насвістваць. Свістаў ён выдатна, але рэдка паказваў гэта мастацтва, таму варта было яго паслухаць. Перарваў свіст і запеў прапітым, сіпатым, як бы застуджаным, голасам:


Прыйшоў туды пад вечар ўсё ж,
Прыбраны зух, ў кішэні нож…

Нейкі, зусім малады, з дзіцячым тварам незнаёмы мне перамытнік, які спяваў звонкім альтам, пачаў дапамагаць:


Мяне сябры бяруць за пас
I садзяць ураз за стол:
«Ты, Болек, хлопец клявы!
Напіся хоць бы кавы!..»

Болек Камета пры слове «кавы» зморшчыўся, нібыта ад абразы, і зрабіў выгляд, што яго ванітуе. Некаторыя рассмяяліся, а Болек Лорд спяваў далей:


«…Бо смага выйшла аж да края!
Усё схлябала зграя тая…»

— Хлусня! — крыкнуў Болек Камета. — Кажу вам і сцвярджаю, хлопцы, пакуль ёсць граніца, нам хутчэй вады забракне, чым гарэлкі!

— Мудра! — адказаў хтосьці за Лорда, які спяваў далей:


Я, як анёлак, там гуляў,
Хоць дзюрак сем у чэрап ўзяў!..

— Фэлька адну мае, але клёвую! — кінуў Ванька Бальшавік, выскаляючы зубы на другім канцы стала.

— Ты Фэлькай морду не абцірай! — бліснуў у яго бок вачыма Сашка.

— Я нічога… Я проста так… гуляю…

— Ну дык гуляй… I глядзі ў мяне!..

Усе былі ўзбуджаныя алкаголем. Разносіліся выбухі шалёнага смеху. У паветры ляталі салёныя жарты. Курылі без перапынку. Падлога была засмечаная недапалкамі і пачкамі ад папярос. На стале блішчэлі расплюханыя лужы гарэлкі і піва.

Мамант, Камета, Шчур і Лорд пілі бесперастанку. Фэлік Маруда, сканцэнтраваўшыся, павольна і паважна еў вялізны кавалак вантрабянкі. Шчур, піхнуўшы мяне локцем у бок, вымавіў:

— Бачыш, на аргане грае?

Болек Камета пачуў гэта і звярнуўся да Маруды:

— Фэлік, любы! Ты зараз выглядаеш, як леў на пустыні, які рыкае і паядае.

— А дзе ты бачыў ільва? — запытаўся ў яго Шчур.

— На малюнку.

— На якім малюнку?

— Езус на ільву ў Ерусалім уязджае.

— Дык гэта ж асёл! — здзівіўся Шчур.

— А я думаў, што леў! — адказаў Камета.

Маруда адарваўся ад яды. Доўга перажоўваў. Праглынуў. А пасля з вельмі паважным выглядам выказаўся:

— А ты выглядаеш, як трынаццаты апостал!

Вымавіўшы гэта, ён зноў узяўся за яду. Усе выбухнулі смехам. Выказванне Маруды, што Камета выглядае, як трынаццаты апостал, здалося нам, невядома чаму, вельмі смешным.

— Адрэзаў яму.

— Адбрахаўся.

— Адгрызся.

— Вось дык пад’ехаў!

— Гэта стары дасціпнік! Як не кажа, дык не кажа, а як скажа…

— Гэта як чорт у балота нарыгае.

Разносіліся галасы перамытнікаў.

Болек Камета выпіў паўшклянкі гарэлкі. Тыльным бокам далоні абцёр вусны. Паправіўшы вусы, вымавіў.

— Гэта гарадскі хлапец, адпаліраваны…

Шчур падхапіў:

— У млын са збожжам ездзіў!

— Карову да быка вадзіў! — дадаў Лорд.

Камета працягваў далей:

— Добра абабіты!

— Катлетай па мордзе! — дадаў Шчур.

— I налятаны, — казаў Камета.

— Каля гумна за свіннямі, — дадаў Лорд.

Маруда скончыў яду, са смакам аблізаў пальцы і флегматычна прамовіў:

— Я маю вас там, дзе курыца яйка трымае!

Зноў шалёны выбух смеху. У гэты момант у пакой увайшла Фэля. Спынілася ў дзвярах і хвіліну прыплюшчвала вочы, стараючыся нешта ўбачыць скроз хмары тытунёвага дыму. Смех заціх. Перарваліся размовы. Усе скіравалі свае вочы да ўвахода.

Фэля была апранута ў чорную шаўковую сукенку. На нагах — чорныя шоўкавыя панчохі і лакеркі, на шыі — залаты ланцужок ад гадзінніка, на руках ззяла шмат бранзалетаў і пярсцёнкаў. Павольна рушыла далей. Ступала велічна, з гонарам падняўшы ўгару незвычайна прыгожую галоўку. Позіркі хлопцаў абляпілі яе, ішлі за ёй, сачылі за кожным яе рухам, жэстам. Ванька Бальшавік аж рот разявіў ад захаплення. Гульня і п’янка перапыніліся. А яна, задаволеная эфектам, які зрабіла на прысутных, лёгкімі крокамі накіравалася да брата.

Сашка зморшчыў лоб:

— Ну… Чаго сюды?..

— Можа, штосьці трэба?

— Нічога не трэба… Ідзі адсюль!

Фэля надзьмула вусны і страсянула галавой. Агледзела ўсіх. Я сустрэў яе погляд, і аж холадна зрабілася… у грудзях нечакана не хапіла паветра.

Раптоўна прагучаў голас Маруды:

— Агуркоў бы…

Шчур пырснуў смехам. Сашка зарагатаў. I крыкнуў сястры, якая перамервала пакой:

— Фэлька, пачакай! Прынясі агуркоў… Поўнае вядро для сябра Маруды. Мігам!

— Добра, — адказала Фэля.

Пасля, наблізіўшыся да дзвярэй, спынілася і зноў звярнулася да брата:

— Дык хадзі, дапаможаш!

Сашка падняўся, паклаў карты на стол. Хвіліну вагаўся, пасля падышоў да мяне:

— Уладзік, схадзі дапамажы Фэлі прынесці агуркі!

Спяшаючыся, я падняўся і накіраваўся за дзяўчынай, якая чакала ля дзвярэй.

10

 Сделать закладку на этом месте книги

Разам з Фэляй апынуліся ў вялікіх сенцах.

— Ёсць ліхтарык? — запыталася дзяўчына.

— Маю.

Размаўлялі стоячы ў сенцах. Праз хвіліну заўважыў, што Фэля нападпітку. Крочыла не вельмі ўпэўнена, пару разоў яе занесла ўбок. Намацаўшы дзверы складзіка, адчыніла іх. Пасвяціў усярэдзіну ліхтарыкам. Пачуўся здушаны жаночы крык, і я ўбачыў хлапца і дзяўчыну, якія ляжалі на падлозе. Ён усхапіўся і стаў на калені, а яна, каб не пазналі, закрыла далонямі твар. Фэля тузанула мяне за рукаў і пацягнула ў сенцы:

— Загасі ліхтарык!.. Хадзі!..

Выйшлі на панадворак. Каля сцяны хаты прыціскалася іншая пара. Пры нашым з’яўленні яны адскочылі адзін ад другога і хутка зніклі ў цемры.

Даляцеў ціхі смех Фэлі. Вельмі ціхі, каб я не пачуў. Узнікла жаданне пасвяціць ліхтарыкам ёй у твар, аднак не асмеліўся зрабіць гэтага. Смех дзіўна падзейнічаў на мяне… Стала горача, а калені нібы самлелі. Тады ж адчуў дотык рукі і пачуў ненатуральны нервовы шэпт:

— Ідзі туды… у камору… Вазьмі вядро і ліхтар… Ідзі…

— Яны там… — перарваў яе.

Пырскнула смехам.

— Дурны ты!.. Ідзі!..

Камора была ўжо пустой. Я знайшоў вялікае ацынкаванае вядро і ліхтар. Узяўшы ўсё, выйшаў на двор.

— Ужо?

— Ужо.

— Дык хадзем!

Крочыла шпарка. Апынуліся ў агародчыку за хатай. Убачыў абсыпаную зямлёй пахіленую стрэшку скляпка. Фэля пакруціла калодку і, нізка нахіліўшыся, ступіла ўсярэдзіну. Падаўся за ёй. Сутыкнуліся ў цемры. Мімаволі, не разумеючы, што раблю, прыцягнуў яе да сябе і моцна абняў. Маўчала. Праз хвілю прамовіла:

— Ну, адпусці!

Адразу адпусціў. Яна запаліла ліхтар і адамкнула малыя дзверцы ў склеп. Павярнуўшыся да мяне, з бледным тварам і нейкім дзіўным голасам, якога я ніколі раней у яе не чуў, прамовіла:

— Залазь туды!.. Трымай ліхтар!..

Па стромкай прымітыўнай драбіне я злез уніз. Паставіў на зямлю ліхтар.

— Лаві, — пракрычала зверху.

Кінула мне вядро і пачала злазіць. У склепе пахла цвіллю. Святло ліхтара гублялася па цёмных закутках.

Я глядзеў угару на дзяўчыну, якая памалу сыходзіла ўніз па драбіне. Бачыў яе смуглыя ногі. Адной рукой Фэля падабрала сукенку… больш, чым было патрэбна для свабоды рухаў.

Калі знаходзілася на прадапошняй перакладзінцы, я падхапіў Фэлю на рукі і азірнуўся навокал па склепе. Угледзеў вялікую скрыню, пастаўленую ўверх дном. Пасадзіўшы дзяўчыну, пачаў цалаваць твар, вусны, шыю. Зірнуў на яе. Вочы былі заплюшчаны. Пачаў расшпільваць сукенку. He пярэчыла гэтаму зусім.

Проста вачам не верылася, што яна такая прыгожая і гэта яна… недаступная, гордая Фэля… Яе вочы заставаліся заплюшчаныя, а твар яшчэ больш пабялеў. Заўважыў, што прыкусіла зубамі ніжнюю вусначку… Але пазней… амаль у апошнюю хвіліну, прамовіла вельмі спакойным голасам, які збянтэжыў мяне:

— Пусці!.. Досыць таго!..

Мяне ахапіла злосць. Паспрабаваў узяць яе прымусам. Неспадзявана пачала крычаць надзвычай непрыемным голасам:

— Пусці, халера!.. Цябе прасіць?.. Зараз закрычу!.. Ужо!.. «Пошол вон!»

Трасучыся ўсім целам, адскочыў ад яе. А яна, не звяртаючы на мяне ўвагу, пачала марудна даводзіць да парадку сукенку. Уважліва агледзела сябе, а потым, узяўшы вядро, падышла да бочкі, што стаяла ў куце склепа. Пачала накідаць агуркі. Роўным спакойным голасам лічыла:

— Раз, два, тры, чатыры…

Гэта найбольш мяне заела. Са злосцю назіраў за яе раскаванымі, зграбнымі рухамі.

— …22, 23, 24, 25…

Агуркі ляцелі ў вядро. Я сціскаў кулакі і кусаў вусны. Імкнуўся крытычна паставіцца да яе… Мела шырока расстаўленыя ногі і нахілілася клубамі да мяне. Пераконваў сябе, што гэта непрыстойная падстава і што, увогуле, у ёй, у Фэлі, няма нічога такога вельмі прыгожага. Хлусіў сам сабе і ведаў пра гэта. А з кута склепа далятала:

— 46, 47, 48, 49, 50… хопіць!

Накрыла агуркі кружком і прыціснула вялікім камянём.

— Бяры вядро! — сказала мне Фэля.

— Сама бяры… Графіня!..

Яна некалькі секунд глядзела мне ў вочы і раптам пачала смяяцца. Ніколі дагэтуль, ні пасля я не чуў ад яе такога прыемнага смеху і не бачыў такога прыгожага твару. Падышла і засунула ў мае валасы пальцы правай рукі.

Левай рукой пагладзіла мяне па шчацэ.

— Бачыў, якая я?

— Ну і што?

— Бачыў? — паўтарыла яна.

— Ну?

— Спадабалася табе?

— Але.

— Ну… дык пасля шлюбу… Будзеш мець усё… Усё, што хочаш!

— Дык навошта мяне… мучыла?

Яна ціха рассмяялася, а пасля прыцягнула мяне да сябе. Я адчуў на шыі яе руку, а на вуснах пацалунак. Доўгі. Пачуццёвы. Я не ўмеў так цалаваць. Прыпала да мяне цёплым, моцным целам. А калі зноў хацеў ухапіць яе ў абдымкі, адпіхнула мяне і прамовіла:

— Гэта, хлопец, для таго, каб ты ведаў, якая я, што не ашукаешся!.. Ну, бяры вядро і хадзі!

Я маўчаў і стаяў на месцы. Яна ўзяла мяне за руку і павольна сказала:

— Разумееш: нельга! Я не хачу стаць салдацкай анучай!.. Мне, можа, горш, чым табе!.. Ты крыху падумай сабе калі-небудзь над гэтым… Ну, бяры вядро!..

Узяўшы вядро, я пачаў падымацца па драбіне. Фэля свяціла знізу, а затым хуценька паднялася да мяне. Падаў ёй руку і дапамог замкнуць склеп. Потым пайшлі ў хату.

З часам, астыўшы, стараўся разабрацца ў тым, што здарылася паміж намі ў склепе. Але гэта цяжка было зразумець. He ведаю чаму, аднак мне здавалася, што ўсё адбылося ў выніку таго, што мы папярэдне падгледзелі ў каморы. Бо безумоўна, яна пасля выглядала вельмі ўзрушанай, але тое, што адбылося пазней, пярэчыла гэтаму… А можа, ёй большага і не патрабавалася? Магчыма, тое, што адбылося паміж намі, яе цалкам задавальняла? Калі б у мяне была старэйшая сястра альбо такая жанчына, у якой мог бы, не саромеючыся, запытацца, дык зрабіў бы гэта… Самому ж цяжка было асэнсаваць.

Мог бы запытацца ў Бамбіны ці Алесі Калішанкі, аднак, каб мяне зразумелі, трэба ж пра ўсё апавядаць. А як пра гэта раскажаш?..


* * *

З вядром агуркоў у руцэ вярнуўся да хлопцаў. Пакой поўніўся. Гулянка ішла як найлепш.

Агуркі разам з вядром паставіў насупраць Фэлькі Маруды.

— На! Засаджвай!

Маруда, не бавячы часу, засунуў руку ў вядро.

— Гэтаму і з бочкай пастаў, не адмовіцца! — заўважыў Лорд. Шукаючы Шчура, я агледзеў пакой. Убачыў яго на другім канцы стала непадалёку ад Алінчукоў. Падміргнуў мне вокам. Я падышоў туды. Альфрэд банкаваў. Ён выцягнуў з кішэні дзве калоды новых карт. Разарваў апаскі. Стасаваў карты і паклаў 200 рублёў.

— У банку дзвесце! — звярнуўся ён да тых, хто гуляў.

Пачаў раздаваць карты. Я таксама ўзяў адну. Першым гуляў Шчур.

— Давай за 50!

Альфрэд суха вымавіў:

— Пастаў куш!

— He бойся. He акантую цябе.

Шчур паклаў на стол 50 рублёў, дакупіў дзве карты і прайграў, бо меў больш 21. Альфрэд згарнуў яго грошы да агульнай кучы.

Другім гуляў Жывіца. Нехта тузануў мяне за руку. Я азірнуўся. Убачыў малады, дзіцячы твар перамытніка, які дапамагаў спяваць Лорду.

— Чаго хочаш? — запытаўся ў яго.

— Пакажы карту. Хачу «памазаць»! — адказаў мне перамытнік.

Я паказаў яму дзесятку.

— Добра! — вымавіў. — Мажу гузіка.

Ён даў мне залатую манету.

Жывіца прайграў. Надышла мая чарга. Я паставіў трыццаць рублёў і выйграў. Аддаў свайму супольніку дваццаць рублёў, але той не ўзяў. Прамовіў:

— На другі раз застанецца.

— Добра. Як цябе завуць? — запытаўся ў яго.

— Кручок, — адказаў хлопец.

Гульня працягвалася. Амаль усе прайгравалі, ва ўсялякім разе тыя, хто ставіў вялікія грошы. Сашка таксама прайграў сто рублёў. Ён быў апошнім на чарзе.

Альфрэд ператасаваў карты. Пачаўся другі тур. Шчур уважліва сачыў за яго рухамі. Раздалі карты. Шчур паклаў на стале 100 рублёў.

— Пайшло на сто!

Альфрэд даў яму карту.

— Досыць! — вымавіў Шчур.

Альфрэд узяў дзве карты і адкрыў іх:

— Дзевятнаццаць.

Шчур прайграў. У яго было ўсяго 17.

Наступны 50 рублёў прайграў Жывіца. Я дадаў да 20 рублёў Кручка 30 сваіх. Шчур сказаў мне:

— Мажу 50.

Я выйграў 100 рублёў і аддаў ім выйгранае.

Пад канец другога тура банк вырас амаль у сем разоў. Там было больш за 1300 рублёў. Альфрэд хваляваўся. Яго твар пачырванеў. На ім паказаліся кропелькі поту. Ператасаваў карты і раздаў. Ішоў трэці, апошні тур.

Шчур паставіў адразу 170 рублёў. Усё, што меў. Узяў карты і — прайграў. Жывіца таксама прайграў. Ён звярнуўся да мяне:

— Пакажы карту!

У мяне быў туз. Жывіца прамовіў:

— Мажу 300 рублёў.

Даў мне грошы. З другога боку Сашка падсунуў мне два банкноты па сто даляраў. Кручок даў 50 рублёў. Бачачы гэта, я зразумеў, што яны хочуць адыграцца і ўзяць з банка. Паставіў 100 рублёў. Шчур падышоў да мяне:

— Можаш паставіць за мяне 200 рублёў?.. Калі прайграю, заўтра аддам табе.

— Добра.

Паставіў разам 200 даляраў і 650 рублёў. Рукі ў Альфрэда трэсліся. Шчур, нахіліўшыся над сталом, уважліва сачыў за кожным яго рухам.

Альфрэд узяў сабе адну карту, пасля павагаўся хвіліну перад тым, як даць мне другую карту. Шчур не зводзіў вачэй з ягоных рук. Альфрэд даў мне карту. Гэта была дзесятка… Я выйграў.

Захрыпеўшым голасам Альфрэд адлічыў мне грошы.

— Клёва, — прамовіў Лорд. — Маеш, браце, шчасце!

Банк зляцеў напалову. Праз некалькі наступных хадоў зноў падрос. Дайшла чарга да Сашкі. Ён адрывіста вымавіў:

— Банк.

— Як? — збялеўшы, запытаўся Альфрэд.

— Кажу: банк!

— Усё-ё?..

— Так.

Сашка паклаў партманет на стол. Альфрэд палічыў грошы ў банку і прамовіў:

— Тут 1040 рублёў і 370 даляраў!

— Іду на ўсё! — адказаў Сашка.

Пабялеўшы, Альфрэд даў Сашку карту. Узяў сабе. Пасля даў Сашку другую і трэцюю карту. Сашка кінуў іх на стол. Меў 24 ачкі.

— Я прайграў, — вымавіў Сашка і пацягнуўся за партманетам, каб выплаціць прайграныя грошы.

У гэты момант адбылася дзіўная рэч. Шчур, выхапіўшы ў Альфрэда карты, крыкнуў:

— Хлопцы! Стыркі пазначаныя цынкам!

Альфрэд знерухомеў. Жывіца паклаў волатаўскую далонь на грошы ў банку. Сашка нахіліўся ўперад.

— Стыркі падцынкованыя?.. Што?.. — працадзіў глуха.

Альфрэд адхіснуўся.

— Хлусіць, гадзіна! — выкрыкнуў ён пісклявым, амаль плакучым голасам.

— А ты кідала! — крыкнуў Шчур.

— Зайздросціць мне і шукае «салдацкага разрахунку»!

У гэтую хвіліну я заўважыў, што Кручок, які вясёлымі вачыма прыглядаўся да інцыдэнту, схапіў пустую бутэльку ад гарэлкі і кінуўся наперад.

— Дык ты так гуляеш з хлапцамі!

Стукнуў бутэлькай Альфрэда, і шкло разляцелася на дробныя кавалачкі. Альфрэд прыкрыў твар рукамі, бо Кручок замахнуўся на яго абломкам горла ад пляшкі. Браты Алінчукі кінуліся на выручку. Адзін з іх схапіў Кручка ззаду за шыю. Шчур умомант бліснуў нажом і крыкнуў:

— Прэч, падлы!!

Раптоўна сярод іх з’явіўся Жывіца і некалькімі рухамі плячэй парасштурхоўваў усіх у бакі.

— Памалу!.. Памалу! — прамовіў ён спакойна.

Сашка падняўся з-за стала і дадаў:

— Ну, досыць гэтага!.. Зараз паглядзім… Альфрэд, хадзі сюды!

Алінчук наблізіўся да стала. Хусткай абціраў са лба кроў.

— Стыркі пазначаныя? — запытаўся ў яго Сашка.

— Я не ведаю… Я купіў карты…

— Стыркі купіў, а пазначыў цынкам сам! — кінуў збоку Шчур.

— Дзе купіў стыркі? — запытаў Сашка.

Вочы ў Альфрэда забегалі па баках.

— У Вільні купіў.

Шчур пырснуў смехам.

Сашка, Лорд і Болек Камета ўважліва агледзелі карты.

— Так. Стыркі цынкованыя! — прамовіў Сашка.

— Я казаў — выгукнуў Шчур і хацеў кінуцца на Альфрэда.

Неспадзявана Сашка тупнуў нагой аб падлогу. Шчур адскочыў. Сашка агледзеў прысутных.

— У сябе ў хаце не дазволю рабіць бардэль!.. Зразумела? Хто хоча парахавацца, можа зрабіць гэта дзе-небудзь у іншым месцы!..

— Паставіў у банк 200 рублёў?

— Так.

Сашка ўзяў з банка 100 даляраў і адклаў банкнот убок.

— Гэта твае 200 рублёў… Розніца малая…

Пасля звярнуўся да прысутных.

— А зараз, хлопцы, ганарова: хто колькі прайграў Альфрэду — хай возьме, хто выйграў — хай кладзе сюды! Але ганарова! Мы не шпанюгі і не альфонсы, а фартовыя!.. Ганарова!..

Разнёсся хор згодных галасоў. Палічылі грошы ў банку. Пасля парахавалі ўсё прайгранае і выйгранае. Сашка падзяліў банк і выйграныя грошы паміж хлопцамі, якія прайгралі. Пасля ўзяў 100 даляраў і звярнуўся да Альфрэда:

— А гэта тваё!

Альфрэд маўчаў. Сашка звярнуўся да Шчура:

— Чыркані запалку і спалі гэтае смецце!

Калі Шчур спаліў банкнот, Сашка зноў звярнуўся да Альфрэда:

— А зараз глядзі! Каб больш з хлопцамі не гуляў! Разумееш? Бо разлічымся з табой па-іншаму… Я разлічуся!.. А вас, хлопцы, папрашу «не стукаць» пра тое, што адбылося… Гэта наша справа, і застанецца яна паміж намі!

Альфрэд хацеў нешта вымавіць, але Сашка абарваў яго:

— Маўчы. У цябе сабачыя вочы і сабачы язык!

Хвіліну маўчаў, а пасля зноў пачаў гаварыць, звяртаючыся да братоў Алінчукоў:

— Дзякую вам, што прыйшлі да мяне ў госці… з пазначанымі цынкам калодамі!.. Хацелі нас на дурніцу ўзяць!.. Больш мы не будзем разам ані гуляць, ані піць!

Звярнуўся да Жывіцы:

— Адчыні вакно!

Жывіца хутка падышоў да вакна і адчыніў яго насцеж..

— Было б несправядліва, каб вас я выпусціў праз дзверы, — сказаў Сашка Алінчукам. — Такіх гасцей адправаджваю праз вакно!.. Ну, ляціце!.. Адзін за другім!..

Ён паказаў пальцам на вакно.

Алінчукі пачалі па чарзе вылазіць праз вакно ў агарод, а Шчур стаяў пры фрамузе і смяяўся. Смяяўся весела, нястрымана, заразліва. Таму ўсе таксама выбухнулі смехам. Стрыманасць захоўвалі толькі Сашка, Жывіца, Мамант і Фэлік Маруда, які працягваў есці, не звяртаючы ўвагу ні на што.


* * *

Пасля «адыходу» Алінчукоў гульня ў карты спынілася. Хлопцы ўзяліся за выпіўку і ежу. Жвава абмяркоўвалі гэты выпадак.

— Але ж Шчур вока мае! — прамовіў Ванька Бальшавік.

Шчур шмаргануў носам.

— Ведаю я такіх шулераў, пільнаваў яго!

Лорд засмяяўся.

— А Кручок добра храбуснуў яго бутэлькай!

— Пачаставаў гарэлкай! — дадаў Камета.

Кручок смяяўся, весела бліскаючы вачыма.

— А чаго хамы хлопцаў ашукваюць!

— Мудра! — пацвердзіў Лорд.

Я падышоў да Сашкі і прамовіў:

— У мяне да цябе ёсць справа. Можа, выйдзем на хвіліну з хаты?

— Нешта важнае?

— Так… Пра Альфрэда…

— Ага! Ты выйдзі і пачакай мяне пры браме!

Я перасёк хату, у якой адбывалася агульная забава. Зводдаль ад брамы пачаў чакаць Сашку. Час ад часу на падворак выляталі хлопцы з паненкамі. Па кутах чуўся дзявочы шэпт, смех і піск.

Хутка падышоў Сашка.

— Ну, што скажаш?

— Учора позна ўвечары я вяртаўся дахаты. Было цёмна. Калі замыкаў брамку, ззаду нехта страляў па мне… Чатыры разы.

— Та-ак?

— Так! Ведаю, што гэта работа Альфрэда.

— Адкуль ведаеш? — жвава запытаўся Сашка.

— Ведаю. Можа, не сам страляў. Магчыма, хто ці з братоў, альбо наняў каго. Мяне сёння раніцай адзін пэўны хлопец папярэдзіў.

— Хто?

— Ён прасіў, каб нікому не казаў пра яго!

— Пра што папярэдзіў?

— Што Альфрэд даў нейкім блатным хлопцам 100 рублёў, каб мяне прыкончылі. Яны прыйшлі да гэтага чалавека і пыталіся: хто я такі? Ён сказаў, каб гэтага не рабілі.

Сашка хвіліну памаўчаў, а пасля прамовіў:

— Ведаю, хто гэта табе казаў.

— ?..

— Ёська Гусяр.

He запярэчыў яму. Сашка задумаўся, а я выняў з кішэні кулю, якую перад тым дастаў з сцяны хаты, і падаў яе. Перамытнік прамовіў:

— З браўнінга паліў! З сямёркі!

Праз хвіліну запытаўся ў мяне:

— Што там у цябе з Альфрэдам?.. Можа, пасварыліся?..

Падрабязна расказаў яму пра сутычку з Альфрэдам ля касцёла, калі праводзіў Фэлю. I пра тое, як прывітаў яго ў хаце Трафідаў, калі ён прыйшоў да Гэлі.

— Добра, што паведаміў! — адгукнуўся Сашка. Паразмаўляю з Жывіцам. Будзем трымаць яго на воку. А ты не дрэйф.

Я засмяяўся.

— Напляваць мне на такіх герояў, што поначы з-за вугла страляюць! Але можа падаслаць на мяне якіх паскуднікаў!.. Хацеў, каб ты пра гэта ведаў.

— Добра. Пабачым, што будзе далей. А як з’явіцца неабходнасць, дык мы раз-два і на шаўро яго пераробім!

Сашка ўжо меўся адыходзіць, аднак мяне ахапіла неспадзяванае жаданне пагутарыць пра Фэлю. Падумалася, што гэта будзе вельмі добра, калі да канца застануся з ім зусім шчырым. Я сказаў:

— У мяне да цябе яшчэ адна справа. Толькі не ведаю, з чаго пачаць. Як табе пра гэта сказаць…

— Як хочаш… Можаш не казаць…

— Раскажу, калі нічога не скажаш Фэлі!

Ён быў відавочна здзіўлены.

— He казаць Фэлі?!. Ну добра, не скажу.

— Слова?

— Кажу: не даведаецца… Гэтага дастаткова. He давяраеш — не кажы!

— Я быў з Фэляй у склепе… Ты паслаў па агуркі…

— Ну?

— Я пайшоў… Ты ж папрасіў..

— Ну, ну?

— Ну і там, таго…

— Што?

— Ну, разумееш…

— Ты палез да яе?

— Так.

— I што?

— Сказала, што… пасля шлюбу!

Сашка раптам засмяяўся. Пасля, паклаўшы мне на плячо руку, вымавіў:

— Фэлька не цнатлівачка. Ёй 27 гадоў. Ужо не аднойчы падпускала. Кажу адкрыта… Хоць і сястра… Але што з таго? Лепей мець такую бабу, чым іншую! Будзе табе добрая жонка і самы прыгожы тварык у мястэчку. Я цябе не намаўляю. Як хочаш… Толькі гэта табе Фэля першаму сказала… He губляй шанец, бо можа перадумаць…

На хвіліну спыніўся, а потым дадаў:

— Фэлька магла разоў сто замуж выйсці, але не мела жадання!.. He ведаю, што гэта на яе зараз наляцела?.. Хлопцы за ёй увіваюцца… Пасаг таксама ёсць… Пакідаю за ёй усю гаспадарку і 15000 рублёў. Разумееш? Мне нічога не трэба. Калі надумаешся, паразмаўляй з ёй, і зрабіце гэту справу. Я супраць не буду. Гэта ваш інтарэс. Альфрэд таксама да яе заляцаўся. Два гады яна яго за нос вадзіла, і нічога… Ну, пайду да хлопцаў.

— Я жаніцца яшчэ не збіраюся. Хачу пагуляць… Я яшчэ малады!

— Гэта твая справа! Хадзем піць альбо ідзі лепей прыгледзься да Фэлі!

Сашка пакінуў мяне ля брамы, а сам пайшоў у памяшканне. Праз хвіліну туды ж зайшоў і я. Спыніўся ў вялікім пакоі.

Забава працягвалася. Антонік рэзаў польку, а моладзь скакала да змору. Іхнія твары гарэлі ад алкаголю і руху. Заўважыў Фэлю, яна танцавала з Цвіком. Пачаў за ёй сачыць. Тое, што адбылося зусім нядаўна паміж намі, зараз здавалася неверагодным. У яе быў такі халодны недатыкальны выраз твару, танцавала на такой адлегласці, што цяжка было даць сабе веры, што той выпадак быў рэальнасцю.

Фэля адчула мой погляд і звяла бровы. Прыкмеціў, што Фэля таксама пачала за мной непрыкметна цікаваць. Сама ў танцы змянілася. Пачала скакаць прыгажэй і… з імпэтам. Дражніла мяне. Зразумеў гэта. Агледзеўшы хату, убачыў Бэльку, якая сядзела на лаўцы з Маняй Дзюньдзяй. Падышоў да яе:

— Паненку Бэльку прашу на скокі!

— Ой, няма жадання… ногі ўжо баляць…

— Але я вельмі прашу!.. Вельмі!..

Трохі здзіўленая, тая паглядзела на мяне. Усміхнулася.

— Ну, добра. Але не доўга.

Пачалі скакаць. Я знарок, каб паказаць, што вельмі ёю захоплены, асабліва блізка прыціснуў яе да сябе. Адначасова імкнуўся трымацца бліжэй да Фэлі. Прыкмеціў, што яна таксама пачала больш жвава размаўляць з Цвіком і нават смяялася.

Забава скончылася вельмі позна. Я праводзіў Бэльку да хаты. Яна жыла на другім канцы мястэчка.

Бэлька адчыніла дзверы ў сенцы і там узялася за дзвярную круцёлку ад свайго пакоя. Я пасвяціў ліхтарыкам.

— Ты адна жывеш? — запытаўся ў яе.

— Так. Матка з дзецьмі на другой палавіне хаты.

Я прыціснуў яе да сябе. Адпіхнула мяне рукамі.

— Ведаю, хлопец, чаго ты ад мяне хочаш. Але сёння нічога не будзе!.. Трэба адаспацца… Заўтра ў дарогу дыбаю.

— А калі?

— Як-небудзь… у цябе ёсць час… Ну, ідзі, а не, дык замкну ў сенцах дзверы!..

Моцна, па-мужчынску, яна паціснула мне далонь.

— Жычу Бэльцы шчаслівай дарогі!

— Дзякую. Прыемных сноў!

Я выйшаў на вуліцу. У мястэчку было ціха. Задумлівы, нібы змораны, лысы месяц плыў сярод хмар. На паўночна-заходнім ускрайку неба мігцела Вялікая Мядзведзіца. Доўга ўглядаўся на яе… Уздыхнуў і пакрочыў дахаты.

11

 Сделать закладку на этом месте книги

Надыходзіў канец залатога сезона. Гэта адчувалі перамытнікі і таму працавалі, не шкадуючы сябе.

Болек Лорд сабраў нашу партыю. Зараз ён ужо машыніст. Мамант з Ванькам Бальшавіком, якія пачалі былі хадзіць з партыяй Цвіка, пусцілі яго ў трубу і далучыліся да нас. Нам не хапае толькі Юзіка Трафіды, Бульдога і Кітайца, якія сядзяць у астрогах. З намі таксама няма Петруся Філосафа — ён хворы і застаўся дома пад даглядам гадзіннікавага майстра Мужаньскага; няма і Салаўя — выехаў да сваякоў у Маладэчна. Затое сярод нас быў новенькі. Высокі малады хлапец маіх гадоў, заўсёды добра апрануты… нават у дарогу. Празвалі яго, напэўна, сыходзячы з гэтай падставы, Алігантам. Гэта яго першая дарога. Тавар пільнуе Лёва. Тавар танны: алоўкі, пудра, туалетнае мыла, грабеньчыкі, батыст. Бэргер не рызыкаваў даць на першы раз дарагі тавар. Ношкі ў нас лёгкія: па 35 фунтаў кожная. Разам з машыністам Лордам і кантралёрам Лёўкай нас было дзесяць. Сабраліся ў хляве на Загуменнай вуліцы на ўскраіне мястэчка. Там былі прыхаваны ношкі.

З набліжэннем начы выйшлі і накіраваліся на поўнач. Болек Лорд вёў нас па новай дарозе, па якой некалі хадзіў з групай Булыгі — слыннага перамытніка, машыніста і правадніка, забітага вясной 1922 года пры перакідцы «фігурак» з Саветаў у Польшчу.

Я іду задумаўшыся, гляджу на сем цудоўных зорак Вялікага Воза і няведама чаму даю ім жаночыя імёны. Першую ўгары злева называю Эвай, другую — Ірэнай, трэцюю — Зосяй, чацвёртую спераду ўгары — «кола Воза» — Марыляй, пятую — «ніжняе кола» — Гэленай, шостую — задняе верхняе «кола» — Лідай, нарэшце, сёмую — ніжняе «кола» — Лёняй. Стараюся запомніць гэтыя імёны.

«Добра, што хлопцы не ведаюць, пра што я думаю! Засмяялі б мяне! Гэта будзе маёй таямніцай!»

Я ўсміхнуўся зоркам, і падалося, што тыя смяюцца ў адказ сваімі прыгожымі прамяністымі вачыма.

Пасля днёўкі ў лесе выходзім на ноч у дарогу і праз дзве


убрать рекламу




убрать рекламу



гадзіны дабіраемся да хутара Бамбіны. Упрэлі, бо крочылі вельмі хутка. Улазім у гумно і пры ўваходзе скідваем з плячэй ношкі. Сядаем на салому, адпачываем. Потым утрох: я, Лорд і Лёва ідзём у бок хутара. Падкрадаемся да вакна і назіраем за тым, што адбываецца ўсярэдзіне… Чужых людзей у памяшканні няма. Бамбіна штосьці робіць пры стале, павярнуўшыся да нас бокам. Пад столлю гарыць вялікая керасінавая лямпа. Уваходзім у сенцы і адтуль у хату.

— Добры вечар каханай гаспадыні! — кажа Лорд.

Бамбіна паварочваецца да дзвярэй. Хвіліну пазірае на нас, а затым, пляснуўшы ў далоні, весела ўсміхаецца.

— Добры вечар!.. не спадзявалася… Сядайце!..

— Што ў вас чуваць? — пытаецца ў яе Лорд.

— Усё добра… А ў вас?

Расказваем ёй аб прыгодзе з апошняй партыяй. Пра засыпку Трафіды, Бульдога і Кітайца. Бамбіна па-бабску выказвае свой жаль па хлопцах.

— Ну, а зараз зноў працуеце? — прамовіла яна праз хвіліну.

— А як жа?.. працуем, — адказвае Лорд.

— Есці хочаце? — пытаецца Бамбіна.

— Яшчэ як! — кажа Лорд.

— Колькі вас прыйшло?

— Акрамя нас трох, яшчэ сямёра.

Бамбіна ўзялася за работу. Пачала смажыць яечню. Лёўка сказаў, што стаміўся і таму не будзе есці. Пайшоў спаць на другую палову хаты.

Праз паўгадзіны мы, нагружаныя кашамі з ежай, вырушылі да гумна. Бамбіна праводзіла нас з ліхтаром у руцэ.

Хлопцы весела прывіталіся з ёй. Ванька Бальшавік завіхаўся ля нашай гаспадыні, засыпаючы яе рознымі кампліментамі. У нейкі момант штосьці сказаў. Я не пачуў тых слоў.

— He для пса каўбаса! — адцяла Бамбіна.

— Мудра! — прамовіў Лорд.

— Кажу і сцвярджаю, хлопцы, — з натхненнем прагаварыў Камета, — што наша Бамбіна — гэта студня з мудрасцю! Куфэрак з золатам, а не баба!

— Кругом шаснаццаць! — дадаў Шчур.

— У такім выпадку, — казаў далей Камета, — трэба выпіць. Няхай Бамбіна жыве сто гадоў!

— Пяцьсот! — паправіў Лорд.

— Тысячу! — рычыць Шчур.

Бамбіна смяецца і выпівае з намі шклянку гарэлкі.

Скончылі есці. Узяўшы ліхтар, Бамбіна паднялася.

— Дабранач, хлопцы! He кідайце тут акуркаў.

Пасля, звярнуўшыся да мяне, прамовіла:

— Зрабі ласку, дапамажы занесці дахаты кашы.

Я збіраю ў кашы посуд, і мы выходзім з стадолы. Калі зачынялі вароты, пачуў голас Бальшавіка. Потым Шчур пырскае смехам і штосьці яму адказвае.

— Мудра! — разносіцца голас Лорда.

— Кажу і сцвярджаю, хлопцы… — пачаў гаварыць Камета.

Аднак што ён «казаў і сцвярджаў», я не пачуў, бо мы пайшлі ў бок хаты.

У пакоі паставіў на лаўцы кошыкі і хацеў вяртацца ў гумно.

— Куды ты? — паклікала Бамбіна.

— Да хлопцаў… Спаць…

— А са мной горш?

— He горш… але…

— Што?

— He выпадае… Што хлопцы падумаюць?.. Будуць з мяне смяяцца… кпіць…

— Няхай смяюцца! Абы не плакалі!.. Табе што? Ці ты яшчэ такі зялёны, што баішся іх размоў?.. Я, бачыш, не баюся… Напляваць мне на ўсё!

Позна ўвечары, калі Бамбіна, пагасіўшы святло, пачала засынаць, прыгадаў сабе Вялікую Мядзведзіцу і тыя імёны, якімі назваў паасобныя зоркі. Прыпомніў, што да гэтага часу не ведаю імя сваёй каханкі. Безумоўна, Бамбіна — гэта не імя. Яна ўжо спала. Пабудзіў яе, тая, разамлеўшы, пацягнулася.

— Ну?.. Чаго табе?..

— Як цябе завуць?

— А навошта гэта табе?.. Толькі дзеля гэтага разбудзіў мяне?

Яна была відавочна здзіўлена.

— Ну так… Хачу ведаць…

Рассмяялася, а потым адказала:

— Лёня.

— Лёня?.. Гэта значыць Леаніда? Так?

— Так… Падабаецца табе?

— Вельмі! — шчыра адказаў я.

Яна пачала смяяцца. А пасля гарачэй, чым звычайна, абняла мяне.

Ад таго часу, але толькі калі былі адны, называў яе Лёняй. А, цікуючы за сузор’ем Вялікай Мядзведзіцы, пры сустрэчы вачыма з яе сёмай зоркай заўсёды прыгадваў Лёню і… сумаваў па ёй.

Я заўважыў, што пасля гэтай начы ў нашыя адносіны закралася больш цяпла і адданасці.

12

 Сделать закладку на этом месте книги

Залаты сезон скончыўся. Двойчы клаўся снег, але хутка знікаў. У бліжэйшыя дні магла стаць «белая сцежка». Гэта вельмі ўскладніла б нашу працу.

Хлопцы працавалі, напружваючы ўсе сілы. Хацелі найлепшым чынам выкарыстаць рэшту восені.

Для перамытнікаў канец залатога сезона закончыўся хваляй неспадзяваных няўдач. Пачалося з таго, што Цвік «паклаў» сваю партыю. Яны засыпаліся на мяліне ў Саветах непадалёку ад граніцы. Іх высачыў падпольнік Макараў. Я ніколі яго не бачыў, аднак шмат чуў пра яго ад хлопцаў.

Макараў сам некалі быў перамытнікам і хадзіў з групай кантрабандыстаў. Потым увайшоў у кантакт з чэкістамі і пачаў «крыць» групу за групай. Паколькі добра ведаў, як працуюць перамытнікі, дзе іх пункты, нарабіў нам шмат шкоды.

Умеў лавіць і перамытнікаў, якія хадзілі «на ўласную руку». Ён увесь час увіхаўся на граніцы, хітра наладжваў на нас засады.

Хлопцы расказалі мне, як выглядае Макараў. Гэта быў высокі, моцны мужчына гадоў пад 40. Меў кароткую рыжую бараду і вялікі шрам ад нажа на левай шчацэ.

Вестку пра засыпку групы Цвіка, якая налічвала 14 чалавек, прынёс Бронак Келб — адзіны ацалелы перамытнік. Ноччу ён захацеў выйсці за патрэбай на двор, але пачуў нейкія шоргаты і шэпт каля варот. He ведаючы яшчэ, што адбываецца, на ўсялякі выпадак залез пад сячкарню, якая стаяла справа ад увахода. Калі чэкісты ўваліліся ўсярэдзіну і пачалі выцягваць з сена разаспаных хлопцаў, ён, схаваны ў цяні пад сячкарняй, прасядзеў, калоцячыся ад страху, да канца вобыску. А калі чэкісты разам з арыштаванымі перамытнікамі выйшлі з гумна, выбраўся праз падваротню, якая была закладзена доўгай дошкай, і да раніцы, амаль што бягом, дабраўся да Польшчы і расказаў пра засыпку. Ракаўскія жыды (купец, які пасылаў тавар, і сваякі Юдкі Балеруна) выслалі ў Менск Шлёму Жарабца, у якога там было шмат уплывовых знаёмых, і ён павінен быў пастарацца выкупіць у першую чаргу Юдку, а калі атрымаецца, і ўсю групу. У гэты ж дзень вечарам Шлёма з 5000 даляраў, зашытымі ў халявы ботаў, пайшоў за граніцу разам з братам Цвіка — Міхалам Гарбатым.

Гэта была першая вялікая засыпка. У наступную ноч на мяжы, паблізу Волмы, нашы бааняры «пагналі ката» групе Кузьмы Стэрдона з Душкава. Двое хлопцаў папаліся у нас, а трое ў Саветах; чацвёра ўцалела. Потым заляцела Гэлька Пудзель з групы Бэлькі — згубілася ў лесе каля Затычына (на савецкім баку) і дагэтуль не вярнулася. Пазней, праз некалькі дзён, атрымалі страшную навіну: у пяці кіламетрах ад граніцы, у лесе, непадалёку ад Гараняў, найшлі ў дрыгве пяць трупаў. Гэта была група з Кучкуноў. Чэкісты пачалі шукаць канцы ў гэтай справе і арыштавалі шэсць сялян з Краснага, Ляхаў і Барсукоў. Яны кампаніяй палявалі на перамытнікаў і пад раніцу злавілі кучкуноўскую групу. Адабралі тавар, грошы, а пасля завялі іх у дрыгву. Там пазабівалі ўсіх стрэламі з наганаў, трупы ж утапталі ў багну і замаскіравалі галлём. Гэта зрабілі таму, каб справа не выкрылася, а мёртвыя не гавораць.

З намі таксама здарылася бяда. Ішлі з таварам за граніцу групай у дзесяць чалавек. На мяжы нас пагналі. Мы пачалі блытаць сляды, кружляць. Ззаду грымелі стрэлы. Несліся ў поўнай цемры, інстынктыўна адшукваючы шлях і рэагуючы на шоргат крокаў, каб не пагубляцца. Ужо былі ў кіламетры ад граніцы, аднак стрэлы гучалі без перапынку. Гэта была ўзмоцненая засада. Раптоўна я пачуў, як нехта войкнуў. Потым спатыкнуўся аб чалавека, які сядзеў на зямлі. Пераскочыў праз яго.

— Хлопцы! — пачуўся голас. — Мяне падстрэлілі.

Я затрымаўся і паклікаў сябраў:

— Стойце, хлопцы! За намі ўжо не гоняцца!

Усе спыніліся. Мы вярнуліся да параненага. Гэта быў Алігант. Куля прашыла яму лытку на левай назе. Ісці далей ён не мог. Пасля кароткай нарады вырашылі вяртацца, несучы ўдвух па чарзе параненага. Тады адгукнуўся Мамант:

— Я сам аднясу яго да Ракава… Здужаю… Вы шуруйце далей…

Мы зноў пачалі раіцца. Нарэшце дамовіліся, што Шчур і Мамант вернуцца з Алігантам у мястэчка, а мы з таварам пойдзем далей. Зрабілі параненаму перавязку з падзёртай на палоскі кашулі, а пасля Мамант ускінуў яго, як барана, на плечы. Шчур пакрочыў першым, каб разведваць яму дарогу. Свае ношкі яны пакінулі нам. Лорд хацеў узяць сабе яшчэ адну, але як правадніку яму гэта было зацяжка. Таму зрабілі так: Болек Камета, Ванька Бальшавік і я ўзялі па дзве ношкі.

Шчасліва дабраліся да пункта. А на зваротным шляху нас зноў абстралялі. На гэты раз безвынікова. Мамант і Шчур «гладка перакінулі» параненага Аліганта праз граніцу і занеслі дахаты.

Калі ж пасля здарэння з Алігантам мы вырушылі ў дарогу, дык я, абцяжараны падвойнай ношкай, праз сілу рухаўся наперад, стараючыся не згубіць з вачэй чатырохкутнік шэрай плямы на плячах Лорда. Раптам мне пачало здавацца, што гэта не ношка, а надмагільная пліта, і што на ёй павінны быць выбіты імя і прозвішча, даты нараджэння і смерці. Уяўленне нават пачало маляваць на фоне гэтай «пліты» знак крыжа і эпітафію. Мне падумалася: «Ходзім па начах з магільнымі камянямі за плячыма. А я нават цягну дзве гэтыя пліты!»

Так, натужлівая і небяспечная прафесія перамытніка! Аднак адчуваў, што кінуць яе мне было б цяжка. Прыцягвала яна, як какаін… Вабілі нашы таямнічыя начныя падарожжы. Прыцягвала нервовая напружанасць, гульня са смерцю і небяспекай. Я люблю вяртанні з далёкіх цяжкіх вандровак. А пасля: гарэлка, песні, гармонік, вясёлыя твары хлопцаў і дзяўчат… якія кахаюць нас не за нашыя грошы, а за смеласць, адвагу, весялосць, разгульнасць і пагарду да грошай… Мы нічога не чытаем. Палітыкай увогуле не цікавімся. Ужо некалькі месяцаў не бачыў газет. Усе нашы думкі віруюць каля адной тэмы — граніцы. А пачуцці каля некалькі іншых, у залежнасці ад густу і тэмпераменту: гарэлка, музыка, песні, гульні ў карты, жанчыны.

Я заўважыў, што ўжо два тыдні, ад таго часу як для нас пачаліся «чорныя» дні — на небе не было Вялікай Мядзведзіцы, — яе зацягнулі хмары.

Калі масалкі падстрэлілі Аліганта, я, вярнуўшыся з-за мяжы, пайшоў да Маманта, каб даведацца, як яны перакінулі параненага. Пераступіўшы парог яго беднай хаты, ўбачыў дзіўны малюнак. Мамант, нязграбны, цяжкі, нібы мядзведзь, стаяў пасярэдзіне пакоя. На ягоным карку сядзеў пяцігадовы хлопчык і паганяў «каня» вяроўчынай. Другі хлопчык, трохі старэйшы, паганяў татку ззаду, стоячы на падлозе. Седзячы на перавернутых дагары начоўках, да гэтай забавы прыглядалася і весела смяялася малая дзяўчынка. А Мамант, удаючы каня, няўклюдна скакаў па хаце цяжкім галопам і іржаў… Гэта быў лагодны і самы лепшы з людзей, якіх я калі-небудзь ведаў; ён быў з тых, каго лёгка ашукаць, пакрыўдзіць, абадраць. I адначасова гэта быў ламброзаўскі тып, пры з’яўленні якога перад турэмнымі кратамі газеты пісалі б «пра пануры пагляд забойцы, пра каменны выраз твару, пазбаўлены людскіх пачуццяў, пазначаны пячаткай злачынства, і пра звярыныя інстынкты дэгенерата» і г. д… пра бедака, безабароннага, нібыта хворае дзіця.

Калі я ўвайшоў у пакой, жонка Маманта, малая, худзенькая жанчынка, паказваючы рухам рукі на Маманта, прамовіла:

— Звар’яцеў! Зусім звар’яцеў! Ён заўсёды такі… Увогуле не мае розуму… Як яго не паб’ю, дык вар’яцее! Без лаянкі не можа абысціся!

А конь-Мамант стаяў пасярод хаты — вялікі, цяжкі, перакананы ў сваёй страшнай правіне. На яго вуснах блукала кранальная ўсмешка. Вачыма ён маліў жонку, каб пакінула яго ў спакоі хоць бы пры чужых людзях. Я не думаў, што ў Маманта такая вялікая сям’я, бо ў калысцы ляжала яшчэ адно дзіця.

Калі вярнуўся дахаты, даведаўся, што Юзік Трафіда прыслаў ліст, у якім паведамляў пра свой шасцімесячны арышт, які будзе адбываць у Наваградскай турме.

Мяне вельмі непакоіла Трафідава сястра — Гэля. Дзяўчына ходзіць сумная, задуменная. Некалькі разоў бачыў яе з заплаканымі вачыма. He раз заўважаў, як увечары цішком выходзіла з хаты. Аднойчы я вырашыў пасачыць. Лепей бы гэтага не рабіў!.. Заўважыў, як на змярканні Гэля спаткалася на мосце з Алінчуком і пакрочыла з ім за мястэчка. Калі б дома быў Юзік, перадаў бы яму, каб той засцярог сястру перад Альфрэдам, расказаўшы пра заляцанні апошняга да шматлікіх местачковых дзяўчат і да Фэлі. Сам жа гаварыць ёй пра гэта не мог, паколькі яна не так мяне зразумела б. Магла падумаць, што зайздрошчу. Гэля вярнулася са спаткання збялеўшай, засмучанай. На яе твары прыкмеціў сляды слёз. I я нічога не мог зрабіць.

Я вельмі пасябраваў з Янінкай. Калі вечарам бываю ў пакоі, дзяўчынка абавязкова прыходзіць да мяне і апавядае розныя фантастычныя гісторыі пра птушак, звяроў, пра тое, што кажуць дрэвы і кветкі. Адкуль у гэткай малой такая фантазія? Цікава, якой яна будзе праз некалькі гадоў, калі стане дарослай паненкай?

Сёння раніцай прыйшоў Лорд. Заўважыў, што ў пакоі ёсць Янінка, і вымавіў:

— Выйдзі на хвілінку. Я хачу табе нешта сказаць.

Дзяўчынка паглядзела на нас і з неспадзяванай паважнасцю зазначыла:

— Можаце казаць усё. Я ў гэтым разбіраюся… Я чужыя сакрэты не слухаю і не выдаю!

Лорд, засмяяўшыся, ухапіў яе пад пахі і падняў угару.

— Гэтага я не люблю! — прамовіла Янінка.

— Выбачайце, пані! — нізка нахіліўшыся, адказаў Лорд.

— Калі ласка. Я не разгневалася… А зараз пайду, а вы паразмаўляйце «свабодна».

Выйшла з пакоя.

— Гэта будзе нумар! — адзначыў Лорд.

— Добрае дзіця, — прамовіў я.

— Дзіцё! — адказаў Лорд. — Гэтая сікса ўсім нашым марухам фору дасць… Такая разважнасць… Фу-ты, ну-ты!..

— Што хацеў сказаць? — запытаўся я ў Лорда.

— Будзе «агранда».

— Калі?

— Сёння ідзём у дарогу. На зваротным шляху нясём скуркі. Разумееш?

— Так.

— Ну, і зробім агранду ў лесе, непадалёку ад граніцы. Сезон канчаецца, трэба крыху адрамантавацца да зімы.

— Хлопцы пра гэта ведаюць?

— Самі прасілі… На гэта намаўлялі Камета, Шчур і Мамант.

— Каб хто-небудзь не заляцеў!

— Ну, цяжка, але неяк абыдзецца. Трэба збольшага направіцца. Сем месяцаў усё ішло гладка. Адну завалім. Папярэджваю цябе, каб ведаў. Калі будзем уцякаць, трымайся мяне.

— Добра.

Вечарам таго дня вырушылі ў дарогу. Тавар ішоў каштоўны: шаўро, лакеркі, хром, баціставыя і ядвабныя панчохі! Ношкі былі па 40 фунтаў.

На пункт прыйшлі каля трэцяй гадзіны ночы. Хлопцы накіраваліся да гумна, а я разам з Лёўкам папраставаў да хутара. Хлопцы спачатку падколвалі з майго раману з Бамбінай, асабліва Ванька Бальшавік. Але аднойчы Шчур сказаў яму:

— А табе шкада?.. Вочы вылазяць ад зайздрасці! Мела рацыю Бамбіна: не для пса каўбаса!

Потым усе пагадзіліся з гэтым, тым больш калі прыкмецілі, што Бамбіна пачала лепей дбаць пра нашае «карыта». Зараз, прыйшоўшы на мяліну, яны кіраваліся да гумна, а я разам з Лёўкам крочыў у хату. Часам толькі Бальшавік не вытрымліваў і казаў: «Падаўся на цёплыя ножкі!»

Бамбіна адамкнула нам дзверы. He звяртаючы ўвагі на прысутнасць Лёўкі, яна абняла мяне гарачымі пульхнымі рукамі. Затым, хутка адаслаўшы Лёўку спаць у бакоўку, вярнулася вясёлая, узбуджаная і нецярплівая. Дапамагла мне зняць намочаныя да каленяў боты і адзенне. Раніцой я знаходзіў усё сухім і чыстым. Мне было з ёй добра. З часам я заўважыў, што яна пачала мяне па-іншаму кахаць… неяк пяшчотней, чуллівей. I я ўсё мацней прырастаў, нават сумаваў па ёй, калі доўгі час не бачыў Лёні. Пераканаўся, што розніца ў гадах не замінала нам. А часам яна нават падавалася маладзейшай — столькі ў ёй было рухавасці, смеху і нейкай дзявоцкай бяздумнасці.

Назаўтра вырушылі ў зваротны шлях. Неслі скуркі. За плячыма я нёс 380 скурак алтайскай вавёркі (19 пачак па 20 скурак у кожнай). Ношка атрымалася надта важкай. Астатнія хлопцы таксама неслі скуркі — толькі вавёрчыныя.

Дарога была незвычайна цяжкая. Ноч — чорная, нібы смала. Мясцовасць — гразкая, ліпучая, як той дэкстрын. Падобныя на мух, мы цягнуліся па балоце, з высілкам дастаючы з глебы свае ногі. Тры разы адпачывалі, пакуль падышлі да граніцы недалёка ад Затычына, дзе надумалі зрабіць агранду.

Увайшлі ў лес. Пачалі прадзірацца па вузкай сцежцы сярод густа паросшых ялінак. Затым выбраліся на шырокую паляну і сярэдзінай падаліся наперад. Узбіліся на нейкую шырокую дарогу, разбітую коламі возаў. Пад нагамі загрукаталі дошкі. «Мост», — падумаў я, стараючыся ісці цішэй.

Нехта, спяшаючыся, мінуў мяне і знік у цемры. Гэта быў Шчур. Лорд на хвіліну затрымаўся, узяў мяне за руку. Нахіліўшы блізка твар, ён шапнуў: «Зараз». Крочылі адзін каля другога. Неспадзявана з левага боку ад дарогі ўспыхнуў электрычны ліхтарык. Бліскавічна слізгануў святлом па доўгай вужацы з хлопцаў, якія ішлі сярэдзінай дарогі. У той жа момант пачуўся нялюдскі крык:

— Сто-ой… Страляю!.. Сто-о-ой!..

Ліхтарык згас. Бухнулі два рэвальверныя стрэлы, пасля яшчэ два. Вакол усё завіравала. Разнесліся крыкі. Затрашчалі прыдарожныя кусты. Трэск стаяў па лесе. Мы з Лордам адскочылі налева, туды, адкуль прагучалі стрэлы і вокліч. А хлопцы джгалі справа ад дарогі.

Праз некалькі хвілін усё заціхла. Мы падняліся. Паблізу раздаўся свіст. Лорд адказаў. Да нас падышоў Шчур. Гэта ён страляў і крычаў. Пачуўся яго ціхі смех.

— Ну, як там? — запытаўся Шчур у Лорда.

— Клёва! Шухер як трэба! Агранда — «першы» клас!

Мы шчасліва перайшлі граніцу. Назаўтра Болек Камета павёз скуркі ў Вільню. Там іх можна было прадаць значна даражэй, чым у мястэчку. Я, Лорд, Шчур і Мамант аддалі яму свае «долі». Усіх скурак, разам з ягонымі, атрымалася 1840 штук.

— Каб не напэцкаў нам! — прамовіў Шчур.

— Ён ашукае? — засмяяўся Лорд. — Ніколі!.. Яго адсюль, з граніцы, мільёнамі не зманіш!

Камета вярнуўся праз два дні. Ён прадаў скуркі за 2024 даляры. Па 1 даляру і 10 цэнтаў за скурку. Мы адлічылі гэтыя 24 даляры Камеце за дарогу, а рэшту, 2000, падзялілі між сабой. Па 400 даляраў на чалавека.

Пра агранду ведала толькі наша пяцёрка. Астатнія хлопцы думалі, што нас сапраўды разбілі. Некаторыя нават сцвярджалі, што гэта работа Макарава. А Ванька Бальшавік дык бажыўся, што бачыў у святле ліхтарыка ягоную рыжую бараду і шрам на левай шчацэ. Усе шчасліва вярнуліся дахаты. Толькі тавар купцу не вярнулі: «пагублялі, пакідалі», зрэшты, увогуле не тлумачылі яму нічога.

13

 Сделать закладку на этом месте книги

Зноў лёг снег і ўжо затрымаўся. Надышла зіма — суровая, завейная і марозная. Граніца ўмацавалася, і тоўстай коўдрай з халоднага пуху накрылася зямля да доўгага сну.

Лягла белая сцежка. Скончыўся залаты сезон. Хлопцы забаўляліся, пілі, гналі самагонку, заляцаліся да дзяўчат. Гэта выглядала так, нібыта кожны імкнуўся як мага хутчэй прасадзіць заробленыя грошы.

Асаблівым поспехам карысталася Гінта. Наш салон быў заўсёды поўны, дзверы проста не зачыняліся. Перамытнікі купаліся ў гарэлцы… Болек Камета знаходзіўся ў сваёй стыхіі. Піў, піў, піў. Невядома калі адпачываў. Фэлік Маруда хоць падтрымліваў яму кампанію, але піў меней, увесь час заняты ежай. Антось іграў без перапынку. Камета прывёз новы, вельмі дарагі гармонік, аддаў яму ў падарунак. Вось чаму гарманіст іграў, рэзаў, сёк і піліў на ім, як той закляты.

Неяк увечары я сустрэўся на рынку з Ёськам Гусяром. Ён весела прывітаўся.

— Куды ідзеш? — запытаўся.

— Дахаты.

— Яшчэ рана. Зойдзем да мяне. Пагамонім сабе трохі. Раскажу адну цікавую показку.

Я хвіліну вагаўся.

— Пра Альфрэда Алінчука табе раскажу! — дадаў Ёська.

Я пайшоў за ім.

Жонка чакала Ёську на вячэру. Мы селі за стол. Гусяр звярнуўся да яе:

— Ідзі спаць, Дора! Мы тут крыху паразмаўляем.

Пасля, як яна выйшла з пакоя, Ёська сур’ёзна сказаў:

— Сцеражыцеся! Альфрэд хоча вас засыпаць!

— Як гэта засыпаць? Данесці ў паліцыю?..

Гусяр усміхнуўся.

— He… Ён хоча вас пакласці па-сапраўднаму… На тым баку…

— Адкуль гэта ведаеш?

— Ён распытваў, куды ходзіце… Дзе мяліна групы Лорда.

— Ці можа ён гэта зрабіць?

— Ён?.. Ты яго дрэнна ведаеш? Ён на любую брыдоту здатны!

— Аж не верыцца!.. Сам жа фартовец!..

Ёська засмяяўся.

— Фартовец!.. Гэта апошняя сука!.. Думаеш, ён за граніцай хаваецца?.. Ён жа на шармачка, на дурніцу, на зыхер ходзіць!

— Аднак жа з машынамі ходзяць?

— Дык што з таго? Яны бяруць пушкі, бо баяцца мужыкоў. А пра вашу групу Альфрэд распытваў з «понтам». Нібыта ён хоча знайсці сабе другі пункт. А ён хоча вас закласці… Вы глядзіце… Я маю адно падазрэнне…

Гусяр прыпыніўся.

— Што за падазрэнне?

— Нікому гэтага не раскажаш?

— He.

— Пад хэйрэм?

— Так.

— Ён засыпаў групу Цвіка, бо хацеў адбіць у яго Андзю Завітчанку.

— Што ты кажаш?

— Пра гэта я не ведаю дакладна. Ведаю толькі, што ён сустракаецца ў Менску з падпольнікам Макаравым. Там яны разам бавяць час. Макараў дапамагае Алінчукам хадзіць з кантрабандай, а яны даюць яму работу… Закладваюць хлопцаў!..

Я ўстрывожыўся. Хвіліну падумаў, а потым вымавіў:

— Ведаеш што, Ёсік? Гэта вельмі важная справа! Я павінен пра гэта сказаць Сашку і Лорду.

— Цяпер яшчэ нельга! Ты ж даў слова… He можна. Я больш даведаюся, і тады вы разлічыцеся з Альфрэдам… Зараз нельга… Скажы толькі Лорду, каб быў больш уважлівы на паваротах і змяніў мяліну. Можаш сказаць, што ад некага чуў, што Альфрэд распытвае паўстанцаў, куды вы ходзіце. Хай папярэдзіць хлопцаў, каб нікому пра пункт не гаварылі… Альфрэд хоча вас засыпаць, як і Цвіка…

Позна ўначы я вяртаўся дахаты з рознымі планамі ў галаве. Думаў, як зрабіць? Баяўся, каб не адпудзіць хлопцаў ад мяліны Лёні. He меў бы тады магчымасці сустракацца з ёю.

Раніцай пайшоў да Лорда. Застаў яго ў хаце. Пасля ўчарашняй гулянкі ў Болека балела галава. Ён выказаў жаданне палепшыць свой настрой.

— Ведаеш што, Болек, — звярнуўся да яго.ў Мы павінны трымаць мяліну ў таямніцы. Альфрэд распытвае, дзе наш пункт у Саветах. Хоча нас лягнуць!

— Адкуль ты гэта ўзяў?

— Ведаю ад аднаго хлопца.

— Каб яго халера, з тым Альфрэдам!.. Гэта сука!..

— Мы павінны быць асцярожнымі!

— Так… Зараз будзем больш уважлівымі. He дачакаецца ён гэтага! He пакладзе нам групу! Сама больш аднаго хлопца цапнуць… Ты гэта ведаеш дакладна?

— He. Толькі так мяркую.

Я не хацеў залішне хваляваць Лорда, каб той не змяніў пункт.

— Трэба папярэдзіць хлопцаў, каб нікому не казалі, дзе мы спыняемся ў Саветах, — вымавіў Лорд.

— Сапраўды. Зрабі так. Няхай пільнуюцца, языкі за зубамі — і шлюс! Урэшце ніхто не ведае прозвішча Бамбіны і не здолее дакладна вызначыць, дзе знаходзіцца яе хутар.

Мы змянілі тэму размовы. А крыху пачакаўшы, пайшлі піць да Гінты.


* * *

Праз два дні мы ўпершыню выбраліся на працу па белай сцежцы. Групу, як звычайна, вёў Лорд. Тавар пільнаваў Лёўка. Тавар быў танны: падэшвы, жаночыя свэтры, ваўняныя шалі… на зімовы сезон. Акрамя мяне, Лорда і Лёвы ішлі: Мамант, Шчур, Болек Камета, Ванька Бальшавік, Фэлік Маруда. Усяго дзевяць чалавек. Пятрусь Філосаф працягваў хварэць, а Алігант не вылечыўся яшчэ ад раны. Цяпер мы больш асцярожныя. He ідзём палямі да будынкаў хутара і агародных дрэў, а ўскрайкам гая набліжаемся да выезджанай санямі дарогі, якой і разлічваем — каб не пакінуць за сабой слядоў — дабрацца да хутара.

Выйшлі мы ў дарогу з Букраўкі, з адрыны на канцы мястэчка, куды днём былі прывезены ношкі. У дарогу вырушылі параней: як толькі пачало змяркацца. Рабілі гэтак з тым разлікам, што зялёнкі не чакаюць такога ранняга выхаду перамытнікаў.

Каля другой гадзіны ночы дабраліся да хутара Бамбіны.

Лорд затрымлівае групу. Падыходзіць да мяне.

— Можа, ты хочаш пайсці першым?.. Паглядзіш, ці ўсё там у парадку на мяліне, у стадоле і на агародзе… Агледзіш увесь хутар. Запытай Бамбіну, ці не круціўся тут хто-небудзь днём? А калі ўсё будзе нармальна, выйдзі на дарогу і зрабі ліхтарыкам у паветры тры вялікія кругі… Хочаш ісці першым?

— Добра. Я пайду.

— Пакінь ношку. Табе будзе лягчэй.

Скідваю з плячэй ношку і выходжу на дарогу. Да хутара прыкладна 300 метраў. Крочу хутка і весела. Без ношкі так лёгка рухацца. Гляджу ўлева на Вялікую Мядзведзіцу і ўсміхаюся. Паўтараю імёны асобных зорак: Эва, Ірэна, Зося, Марыля, Гэлена, Лідзія і Леаніда… Лёня. Пасля паўтараю некалькі разоў «Лёня», смяюся. «Напэўна, яна цяпер спіць і не сніць нават, што я зараз прыйду!»

Прыспешваю крок. Брама і фортка замкнутыя. Пералажу праз плот на дзядзінец. З глыбіні падворка да мяне кідаецца вялізны сабака.

— Нэрон, Нэрон! — клічу сабаку.

Падлятае з падскокамі і з радасным візгатам падымаецца на заднія лапы, стараючыся лізнуць мяне ў твар. Адпіхваю яго ад сябе.

Паціху стукаю ў вакно. Праз хвіліну за шклом бачу белую пляму твара.

— Хто там?

— Я.

— Уладзік?

— Так. Адчыні, Лёня.

— Ужо, ужо!

Трашчаць засаўкі, і я ўваходжу ў цёмную хату. Лёня толькі што паднялася з ложка. Горача цалуе мяне.

— Які ты халодны!.. Хлопцы прыйшлі?..

— Я сам прыйшоў.

— Са-ам?..

— Так.

— Праўда. Чаго?

— Засумаваў па табе і гайда ў дарогу!

Яна смяецца, а пасля сур’ёзна пытаецца:

— He можа быць! Хлусіш!

Я расказаў ёй пра тое, што нас хвалюе. Запэўніла мяне, што на хутары ўсё ў парадку. Аднак я абышоў падворак і сад, агледзеў стадолу і толькі тады выйшаў на дарогу.

Выймаю з кішэні ліхтарык, уключаю яго і раблю перад сабой тры вялікія кругі.

Чакаю.

Неўзабаве на снежнай белі дарогі паказваюцца адзін за другім мае сябры. Упускаю іх на падворак і замыкаю брамку на засаўку.

Хлопцы пайшлі ў гумно, а я з Лёўкам у памяшканне.

Лёня ўжо прыбралася. Круціцца па хаце. Запальвае ў печы. Падрыхтоўвае мне яду, бо хлопцы і Лёва пайшлі спаць.

Пазней, калі мы ляглі, Лёня сказала:

— Ведаеш што, Уладзік?.. Я думала пра адну рэч: заставайся са мной назаўсёды!

— Як гэта?

— Я ўсё абдумала… Зачыню пункт… Досыць мне ўжо гэтага… Грошай хопіць, і табе пад дастаткам будзе. Зажывем разам… Для цябе вырабяць дакументы… Ёсць знаёмыя ў Валвыканкаме і Заслаўі… Гэта можна зрабіць…

— He… Я не хачу…

— Ты не кахаеш мяне?.. Так?..

— Гэта не тое. Але я хачу жыць у сябе… за граніцай…

Лёня доўга пераконвала мяне, каб я згадзіўся з яе прапановай. Прасіла, падмацоўвала рознымі аргументамі. Нарэшце я адказаў, што паразважаю над гэтым. Аднак сам ведаў, што ніколі такога не будзе… Тут я засумаваў бы да смерці. А магчыма, і Лёня абрыдзела б мне. Але не сказаў ёй таго.

14

 Сделать закладку на этом месте книги

Каляды і Новы год прайшлі для нас вельмі весела. А пасля свят мала ў каго з хлопцаў нешта засталося ў кішэні.

У студзені хлопцы зноў пачалі хадзіць у дарогу. Іх гнала бяда. Ішлі, хоць дарогі былі надзвычай цяжкія, хоць панавалі завеі, а па лясах і палях гойсалі ваўкі. Купцы цяпер давалі дрэнны тавар: яны не хацелі рызыкаваць, ведалі, што дарогі вельмі небяспечныя і што марнатраўныя хлопцы могуць спрытна наладзіць агранду. Групы ішлі зрэдку, былі невялікія. У той жа час хлопцы часцей хадзілі на ўласную руку. Насілі спірт, які карыстаўся вялікім попытам у Саветах і які лёгка было збываць.

На свята Трох Каралёў да мяне прыйшоў Лорд і прамовіў:

— Прыслала Фэля…

Я здзівіўся.

— Чаго яна хоча?

— Запрашае заўтра да сябе на вечарынку.

— Сашкі ж няма дома! Паехаў у Стоўбцы.

— Гэта нічога. Яна арганізоўвае малую вечарынку. Будзе некалькі дзяўчат і пару хлопцаў.

— А ты пойдзеш?

— Так.

— Добра. Тады я таксама пайду.

Назаўтра я апрануўся вельмі элегантна і разам з Лордам пайшоў да Фэлі. Было сем гадзін вечара. Засталі ўсіх у зборы. Заўважыў, што Фэля так падабрала хлопцаў і дзяўчат, каб не было гранды і каб можна было «прыстойна» пазабаўляцца.

Акрамя мяне з Лордам са знаёмых былі: Пятрусь Філосаф, Юлік Вар’ят, Алігант. Апроч таго, убачыў братоў Фабіньскіх — Караля і Зыгмунта. Яны былі далёкімі сваякамі Вэблінаў і нядаўна прыехалі з Вільні, таму трымаліся ад нас на пэўнай дыстанцыі і ганарыста. З дзяўчат былі: Фэля, Бэлька, Андзя Салдат, Маня Дзюньдзя. З імі прыйшла Лютка Зубік, якая замяніла ў групе Бэлькі Маньку Пудзель, што папалася ў Саветах і зараз сядзела ў менскім астрозе. Гэта была мясістая дзеўка, якая пры кожным кроку трэсла сваім багатым целам, што і абуджала ў галовах хлопцаў розныя эратычныя згадкі… Прыйшла яшчэ кузынка Фэлі — маладзенькая шаснаццацігадовая дзяўчына, прыемная танклявая бландзінка. Яе твар вельмі ўпрыгожвалі вялікія вочы. Называлася Зосяй.

Калі мы ўвайшлі ў памяшканне, моладзь ужо забаўлялася. На камодзе стаяў вялікі грамафон і, ззяючы нікелем агромністай трубы, іграў вальс. Пасярод хаты круціліся дзве пары: Алігант танцаваў з Зосяй, а Караль Фабіньскі з Фэляй.

Па чарзе прывіталіся з прысутнымі. Пазнаёміліся з тымі, каго не ведалі. Зыгмунт Фабіньскі, нібы робячы ласку, нядбала падаў мне далонь — мяккую і малую, як у жанчыны.

Надуўшы вусны, працягла вымавіў:

— Фа-абіньскі…

Ён мне не спадабаўся. He люблю выпеставаных лялек. У адказ так моцна паціснуў яму руку, што той амаль не войкнуў. Я назваўся:

— Ла-а-бровіч!

Прысеў ля маленькага століка, за якім прыткнуліся Бэлька і Андзя Салдат. Пачаў размаўляць з Бэлькай і адначасова, спадцішка, сачыў за Фэляй, якая працягвала скакаць з Каралём Фабіньскім. Выглядала выдатна. Была ў чорнай сукенцы. Да яе твару найлепш пасавалі цёмныя колеры, з якіх, нібы з рамы, выглядаў смуглы воблік — пекная галоўка і шыя. У скоках рухалася так вольна, што здавалася: танец — гэта адзіны


убрать рекламу




убрать рекламу



ўласцівы ёй сродак перасоўвання.

He мог адарваць ад яе вачэй. Няўважліва слухаў тое, што казала Бэлька, і ўсцяж назіраў за Фэляй. Дзяўчына, здаецца, адчула гэта і прамовіла:

— Пан Уладзік нявыхаваны: ён не слухае мяне!

Схамянуўшыся, пачаў жвава размаўляць з Бэлькай і выказваць да яе падкрэсленую ўвагу. Прапанаваў патаньчываць.

— Ці пану не хапае скокаў на граніцы? — запытала мяне Бэлька.

— Пані мае рацыю.

Нахіліўшыся праз столік, кажу ёй на «ты», як звычайна прынята, калі размаўляюць без «умоўнасцей»:

— Бэлька, калі?

— Што?

— Ну, тое… што абяцала ў мінулы раз, як праводзіў цябе дахаты.

Засмяялася.

— Табе гарыць?

— Надта.

— Ну дык пацярпі або напіся халоднай вады!

Фэля прыкмеціла, што мы так інтымна размаўляем паміж сабой. Некалькі разоў кінула ў наш бок позірк, а пасля перастала танцаваць і падышла да нас разам з партнёрам. Прывіталася са мной:

— Добры вечар, пан Уладзік!

— Добры вечар!

— Пазнаёмцеся, панове! — рухам галавы яна паказала на Фабіньскага.

Караль падае мне такую ж дробную, спешчаную, як у брата, даланю і павольна кажа:

— Фа-а-біньскі!

А я адказваю басам, з відавочным выклікам наслядоўваючы яго інтанацыю:

— Ла-а-бровіч!

Бэлка рассмяялася. Фэля здзіўлена зірнула на мяне. Караль адступіўся.

— Пан вельмі нярвовы! — кідаю я Каралю ўслед.

— Нібы французская сабачка, — дадае Лорд і, зрабіўшы выгляд, што гэта не датычыла Караля, працягвае тлумачыць Андзі Салдатцы, якая яна міленькая і зграбненькая і палахлівенькая…

Бэлька смяецца. Фэля ссоўвае бровы, пасля ідзе да грамафона і ставіць новую пласцінку. Караль сядае каля Зыгмунта, і яны, паціху размаўляючы, акідваюць усіх прысутных крытычнымі позіркамі. Пакрыўдзіліся.

Раптоўна з грамафонавай трубы вылятае ўзбуджаны візгат нейкага тэнара:


«Дзе ж, о ты, маё каханне?
Дзе жывеш, анёле мой?»

— У ліхтарні, — паважна адказвае Лорд.

Дзяўчаты ў смех. Хлопцы таксама рагочуць. Фабіньскія моршчацца.

Мне вельмі хочацца выпіць. Кажу пра гэта Лорду.

— Мудра! — адказвае сябра.

Падыходзіць да Фэлі. Са смехам нешта гаворыць ёй. Пасля разам выходзяць да суседняга пакоя. Гляджу ўслед: на яе смуглыя зграбныя ногі, лёгкія рухі бёдраў пры хадзьбе і адчуваю, што ўсё больш прыцягвае мяне, а ў той жа час баюся яе і… ненавіджу… Д’яблы ведаюць, што гэта такое!

Праз некалькі хвілін Фэля вяртаецца адна і крочыць да мяне праз увесь пакой. Гляджу ёй у вочы. Дзяўчына злёгку, як мне здалося, з іроніяй усміхнулася і прамовіла:

— Пан Баляслаў просіць пана на хвілінку.

Выходжу ў іншы пакой, дзе адбылася авантура з Алінчукамі і пацынкаванымі стыркамі. Зараз стол стаяў каля вакна, побач убачыў Лорда.

— Хадзі, браце! — паклікаў ён. — Трэба трошкі кульнуць сабе!

На стале бачу вялікі графін гарэлкі, закрашанай вішнёвым сокам. На талерках — хлеб, агуркі і ладныя кавалкі шынкі. Лорд робіць шырокі рух рукамі.

— Чым хата багата!

Мы пачалі шклянкамі піць гарэлку. Чарачкі стаялі побач і са смуткам узіраліся на нашу бяседу.

— Фэля сказала мне, каб я цябе не напаіў! — з поўным ротам вымавіў Лорд.

— Так?

— Угм!.. Маеш попыт… Вазьміся за яе… Кароль-баба! Альфрэд два гады лазіў… Дасі яму па носе!..

Хутка ядзім і п’ём. Гарэлка скончылася. Мне робіцца штораз весялей. Лорд есць, пазірае на мяне і кажа:

— Карыстайся аказіяй!.. Я ведаю Фэльку наскрозь. Для цябе арганізавала гэты вечар… Яна трымаецца зводдаль, каб мацней цягнула. Разумееш?.. Памятай адзінаццатае прыказанне! З бабамі ўмець трэба!..

Павучальным тонам дасведчанага чалавека пачынае выхоўваць мяне. Ад гэтага робіцца прыкра, аднак нічога не кажу, бо ведаю, што ўсё ідзе ад яго шчырага сэрца.

Вяртаемся ў залу. Грамафон рэжа полечку. Фэля танцуе з Зыгмунтам Фабіньскім. Яна часта пазірае на мяне. Дзіўная жанчына: яе цела ўсцяж прываблівае, вочы — адпіхваюць. Хлопцы ад яе шалеюць, яна ж з усіх смяецца.

Гарэлка ўздымае мой вясёлы настрой. Жвава размаўляю з Бэлькай і ўсміхаюся Фэлі. Заўважаю на яе твары адбітак непакою: думае, ці не занадта я выпіў!

Праз нейкі час яна скончыла таньчыць і садзіцца ля Лорда. Размаўляе са штучнай усмешкай на вуснах. Пазіраю ёй у вочы і раптоўна адчуваю, што хоча, каб запрасіў яе патаньчыць… Па хаце круцяцца пары: Зося з Юлікам, Лютка Зубік — мажная, моцная — танцуе з Алігантам, смешна падрыгваючы тоўстымі лыткамі, і выклікае ўсмешкі на тварах прысутных, ён жа «элегантна», нахіліўшы набок галаву, на вялікай дыстанцыі ад сябе, вядзе даму ў танцы. Фэля без перапынку глядзіць на мяне. Адчуваю яе просьбу, ці… загад і падыходжу:

— Панну Фэлю запрашаю на скокі!

Хвіліну глядзіць мне ў твар. У яе вачах мяняецца выраз. Неспадзявана амаль са здзекам кажа:

— Вельмі ўдзячна пану!.. Хачу адпачыць!..

Адчуваю сябе ніякавата. Амаль засаромлены вяртаюся да Бэлькі. Лаўлю яе лёгкую ўсмешку.

— Панна Бэльця! Пані дазволіць?..

Дзяўчына падымаецца з месца. Пачынаем круціцца па зале. Стараюся не думаць пра Фэлю, засяроджваю ўвагу на Бэльцы. «У яе такі сімпатычны тварык, прыгожыя вочы, і выдатна збудавана!.. Хлопцы ад яе ў захапленні. Іх вабяць яе высокія грудзі… Магчыма, будзе лепшая, чым Лёня!» He звяртаючы ні на што ўвагі, усё мацней прыціскаю яе да сябе. Бэлька паціху кажа:

— Вар’ят!.. Перастань, ну, бо кіну!.. Людзі глядзяць…

Заўважаю, што мы танцуем адны. Усе цікуюць за намі. Прыкмеціў усмешкі на тварах хлопцаў і дзяўчат. Караль і Зыгмунт пагардліва надзьмулі вусны.

Ціха кажу дзяўчыне:

— Плюнь ты на іх, каханая! Хай паўзіраюцца!

— Табе гэта добра казаць, а мяне на языках пачнуць мяньціць!

Перапыняем танец і садзімся ля вакна. Раблю выгляд, што цалкам заняты дзяўчынай. Фэля і Зося выходзяць з пакоя. Пачынаюць гатаваць гарбату. Браты Фабіньскія трымаюцца асобна ад рэшты людзей. Лорд разваліўся на крэсле паміж Андзяй Салдаткай і Маняй Дзюньдзяй. Нешта ім расказвае. Паненкі смяюцца.

Фэля з Зосяй вяртаюцца. Пры нашай дапамозе ставяць пасярод хаты вялікі стол. Падрыхтоўваюцца да гарбаты. Ёсць варэнне, печыва, бутэрброды, цукеркі, арэхі.

Фэля запрашае нас да стала. Пачынаем піць гарбату. Усе, за выключэннем мяне і Лорда, захоўваюць вельмі паважны выгляд. Караль і Зыгмунт трымаюць шклянкі, адстаўляючы далёка ўбок малыя пальцы, дзяўчаты стараюцца піць так, каб не сёрбаць: марудна, нібы без жадання, адкусваюць бутэрброды і печыва. Размова ўвесь час спыняецца. Адчуваецца агульная напружанасць. Кіслыя твары братоў Фабіньскіх і іх скептычныя позіркі даастатку псуюць агульны настрой. Фэля падыходзіць да грамафона і ставіць новую пласцінку. Па пакоі паляцела гучная, вясёлая мелодыя «Полькі ў лесе».

Я танцаваў з Бэлькай, Зосяй і Люткай.

Танцуючы з Бэлькай, запытаўся:

— Цябе можна правесці дахаты?

Яна ўсміхнулася.

— Ведаю, пра што ты думаеш!

— А што тут дрэннага?.. Ты мне вельмі падабаешся.

— А язык за зубамі трымаць умееш?

— Даю табе слова! Ані пікну! Хай мяне на граніцы першая куля напаткае.

— Ну, ну!.. не заракайся!.. Веру табе!.. Зараз я развітаюся з усімі, а ты пачакай хвілін з дзесяць, патанцуй з Люткай, потым ідзі дахаты. Буду чакаць цябе ў першым завулку налева. Там нікога няма…

Скончылі танцаваць. Я далучыўся да гуртка, у якім сядзеў Лорд і перамытніцы. Фэля размаўляла з Зосяй і братамі Фабіньскімі. Я пачаў заляцацца да Дзюньдзі. Неўзабаве Бэлька, развітаўшыся з усімі, выйшла з памяшкання. Сказала, што ў яе баліць галава.

Пачалі зноў танцаваць. Заўважыў, што Алігант таксама збіраецца адыходзіць. Тады разам, развітаўшыся з сябрамі, мы выйшлі з хаты. На вуліцы сказаў Аліганту:

— Забыўся нешта сказаць Лорду!.. Ты ідзі, праз пару хвілін даганю цябе.

Я ўвайшоў на падворак і, схаваўшыся за брамкай, пачакаў, пакуль Алігант адышоўся, тады хутка накіраваўся да завулка. He спадзяваўся там заспець дзяўчыну, бо стаяў моцны мароз.

Крочу хутка па завулку і не бачу нікога. Раптам чую ціхі свіст і заўважаю Бэльку, якая выходзіць з сутоння, схаваўшыся паміж сцяной нейкай хацінкі і плотам.

— Змерзла? — запытаўся я.

— Эт… Я гарачая. Мне мароз рады не дасць!

Прыціскаю да сябе дзяўчыну і цалую яе халодныя, пругкія рукі, гладкія, нібы костка, вусны. Пасля бяру пад руку, і мы хутка прастуем завулкамі, абмінаючы вялікія вуліцы.

Снег рыпіць пад нагамі. Мароз кусае за шчокі. На небе свецяцца зоркі: хітравата міргаюць нам. Цудоўна зіхаціць Вялікая Мядзведзіца. Гляджу на яе і думаю: «Шкада, што не назваў адну з зорак Бэлькай!»

15

 Сделать закладку на этом месте книги

У сярэдзіне лютага першы раз за гэты месяц выбраўся ў дарогу і нават не меркаваў, што яна закончыцца так трагічна: што на доўгі час апынуся за кратамі.

Пайшоў, як звычайна, з групай Лорда. Нас было дзевяць: я, Лорд, Лёва, Шчур, Болек Камета, Ванька Бальшавік, Мамант, Фэлік Маруда і Алігант. Рэшта хлопцаў па розных прычынах засталася ў Ракаве. Тавар неслі дарагі: шаўро, лакеркі, хром. Усё самага лепшага гатунку. Ношкі былі цяжкія, па 40 фунтаў, аднак яны былі невялікія і добра ўпакаваныя.

У дарогу падаліся адразу пасля змяркання. Круціла невялікая завея. Гэта спрыяла нам. Але хутка, пасля пераходу другой лініі, усхапілася завіруха. Штораз мацнеючы, яна нечакана зрабілася магутнай стыхіяй, якая ператварыла прастору ў адно вялікае мора снегу.

У нейкім месцы група затрымалася. Хлопцы збіліся ў кучу. Стараючыся перакрычаць вецер, Лёўка прапанаваў усім вяртацца ў мястэчка. Лорд не згаджаўся на гэта. Казаў, што мы ўжо прайшлі траціну шляху і што вяртацца назад небяспечней, чым ісці далей, бо зараз цяжка было заўважыць, дзе знаходзіцца граніца, і таму можна лёгка папасціся… Маніў — у такое надвор’е масалкі сядзяць па зямлянках і паляць печкі. Ведаюць, што ў завейную ноч паляваць на кантрабандыстаў неразумна, бо хутчэй можна наляцець на воўчую зграю. Зрэдку толькі перамерваюць граніцу ўзмоцненыя патрулі.

Мы рушылі наперад. Лорд, Мамант і Камета па чарзе вялі групу: першаму ісці па цаліку было найцяжэй — ён пракладваў след для сябраў у глыбокім снезе.

Праз пэўны час завіруха перарасла ў сапраўдную буру. Вакол тварыліся дзівосы. У адно імгненне вецер зрываў з агромністай прасторы снег і падкідваў высока ў неба, а мы, змучаныя, аслепшыя, крочылі па абледзянелым насціле… коўзаліся, валяліся. З упэўненасцю нельга было зрабіць ніводнага кроку. Праз некалькі хвілін бура абвальвала нам на галовы цэлыя сумёты снегу, які перад гэтым віраваў у паветры, а пасля засыпала нас па шыю. Затрымліваліся і адпачывалі. Потым павольна, крок за крокам, патанаючы ў снежных гурбах, рухаліся далей.

Бура, здавалася, паставіла сабе мэту — не даць нам дабрацца да пункта… Яна знянацку пачынае піхаць нас ззаду, нібыта дапамагаючы ісці. Штурхае нас усё мацней, мацней і раптам са свістам і скавытаннем адсоўваецца набок, а мы, не падрыхтаваныя да гэтага, валімся назад у снег. Пасля чаго яна затойваецца на які-небудзь дзесятак секунд і, калі мы, падняўшыся, пачынаем крочыць наперад, адным ударам спераду прымушае нас спыніцца. Неўзабаве, нахіліўшыся ўперад, спрабуем ісці далей з шырока расстаўленымі рукамі, каб захоўваць раўнавагу. Выглядала гэта так, як быццам мы плылі ў гіганцкім бялюткім віры. Тады віхура нясецца ўгару… Трыумфуючы, захлынаецца ад рогату, а мы зноўку ляцім на зямлю, залітыя потам, ледзьве схапіўшы паветра… Сядзім у снезе. А віхура гуляе ўверсе. Здаецца, яна ўвогуле не звяртае на нас увагу… Так сабе, забаўляецца толькі: спявае, галёкае, смяецца, ціха павявае і ганяецца за аплаткамі снегу!

Падымаемся… Знікае прытворства… I яна таксама ўстае… Раз’юшаная, ледзяная, бязлітасная, вострая… Першы свой удар накіроўвае нам у вочы. Б’е цэлым сумётам снегу. Мы схіляем галовы: вітаем яе і молім. He дае сябе ўпрасіць… Мала аднаго абвалу, азвярэўшая, злосная, ап’янелая, збірае ўвесь снег на полі з кіламетровай адлегласці і кідае гэты патоп нам на галовы. Зараз ужо не чуем, як віхура трыумфуе, як шалее, як рыкае… Мы аглушаныя і аслепленыя. Захлынаемся дробным, зімным, асцюкаватым пухам…

Выграбаемся на паверхню. Навобмацак адшукваем адзін другога і, правальваючыся па грудзі ў снезе, сыходзім з вялізнага пагорка, які марудна паўзе наперад.

Віхура маўчыць, і гэта цішыня страшная: рыхтуецца нешта неспадзяванае!.. I я не памыліўся. Немаведама адкуль спадае ўдар: некалькі сотняў тон снегу з усяе моцы абрынулася нам на галовы. He стае часу, каб легчы, бо адразу налятае страшэнны подых ветру. «Ён хоча нас убачыць!» Другі ўдар. Зноў горы снегу абвальваюцца на нас. I зноў паўтараецца магутны подых ветру і зноў удар!.. I так раз за разам, удар за ўдарам.

Чалавек мог бы таксама гэтак забаўляцца. Укінуў бы ў вялікую мядніцу дзевяць майскіх хрушчоў, а пасля біў бы ў іх жменямі мукі і раздуваў яе. Гэта была б вар’яцкая забава. Дурная і нікчэмная. I наш праціўнік не меў літасці. Больш дзесятка разоў ён змяняў тактыку барацьбы, хоць мы нават не маглі бараніцца. Наладжваў засады. Хаваўся. Уздымаў на нашым шляху горы снегу. Спрабаваў нас асляпіць, паваліць, знішчыць, раскрышыць… Ён шалеў. Кідаўся. То грымеў сатанінскім рогатам, то енчыў, то галасіў.

Я крочыў з прыплюшчанымі вачыма. Шапку нацягнуў на вушы, а галаву пахіліў наперад. Хістаўся, валіўся, засядаў у насыпах, але ўпарта прадзіраўся наперад, адшукваў любую магчымасць, каб зрабіць хоць некалькі крокаў. Мы спыняліся, каб паглядзець, ці хто-небудзь не адстаў.

Абміналі палі і трымаліся лесу. Там захіналі нас дрэвы, разбіваючы зацятыя атакі віхуры. Там лягчэй было прасоўвацца наперад. Але лес скончыўся, і зноў трэба было выходзіць на поле і зноў змагацца, упарта заціскаючы зубы і кулакі.

Крочылі, не захоўваючы ніякіх сродкаў бяспекі. «Хто мог за намі пагнацца? Хто выйшаў бы ў такую ноч з хаты?» Мы былі адзінымі жывымі істотамі на вялізнай, залітай снегавым патопам раўніне.

Некалькі разоў у дарозе спыняліся і пілі спірытус. Гэта дадавала нам моцы, уліваючы ў цела полымя, падбухторвала да новай барацьбы з снежнай навалай. Мне было душна і горача. Па твары сцякаў пот. Слёзы ліліся са збалелых вачэй. Я не ішоў, а пнуўся наперад. Вецер жа навокал гукаў, галасіў, выў, спяваў, галёкаў. Дзёр на нас апратку. Ірваў з плячэй ношкі. Матляў перад намі прасторай, нібы белай хусткай. Шумеў, як мора. Гучаў, бы пярун, і рагатаў, рагатаў, рагатаў…

Здавалася, што не выберамся адсюль, што назаўжды застанёмся ў гэтым жахлівым белым пекле… I дзіўная рэч: калі часам, аслеплены, прыкрываў вочы, я бачыў блакіт неба, сонечныя зайчыкі, фарбы кветак… Бачыў прыгожы твар Фэлі. Бачыў усмешку Бэлькі. Чуў ігранне на гармоніку Антося, спеў Салаўя. А найбольш перад вачыма стаяла Лёня. Бачыў яе выразна; чуў яе голас, смех… Найбольш думаў пра яе. Магчыма, таму, што з ёй заўсёды было найлепей, найцяплей, найспакайней.

«Магчыма, праз гадзіну, праз дзве прыйду да яе!.. А можа, і ніколі!»

Толькі пад раніцу, зусім выбітыя з сіл, мы дабраліся да хутара Бамбіны. У дарозе знаходзіліся 14 гадзін.

Хлопцы паселі на снезе, і было падобна, што ўжо не крануцца далей. Выглядалі страшэнна.

Лорд звярнуўся да мяне:

— Пойдзеш на хутар? — вымавіў сіпатым голасам.

— Так.

— Ідзі і глядзі!.. У такую ноч цяжка заўважыць што-небудзь, няма слядоў…

— Добра.

— Зробіш тры кругі… Але каб выразна…


* * *

Я адпіў крыху спірту, скінуў на снег ношку і пайшоў да хутара. Пералез праз плот і апынуўся на дзядзінцы. Здзівіла толькі тая акалічнасць, што да мяне не кінуўся насустрач сабака. Падумаў: «Можа, забіўся ў якую дзюрку ды спіць».

Я падышоў да вакна і памалу пастукаў у шыбіну. Ніхто не адгукнуўся. Пастукаў мацней. У хаце запалілі лямпу, аднак вокны былі завешаны з сярэдзіны, і я не мог нічога ўбачыць. Здзівіла, што Лёня не адказвала праз вакно.

«Магчыма, не спадзяецца, што так позна прыйдзем, і думае, што гэта нехта чужы, і апранаецца».

Я пайшоў на ганак. Дзверы ў сенцы былі адамкнутыя. Наступныя дзверы, што вялі ў памяшканне, таксама. Я ўвайшоў усярэдзіну. Убачыў Лёню, якая, стоячы ля стала, з нейкім незвычайным тварам глядзела мне ў вочы і не ішла насустрач, так, як гэта рабіла заўсёды.

«Дзіўна!.. Так хутка апранулася!.. I чаму не вітаецца са мной!»

— Дзень добры! — прамовіў я.

— Дзень добры. Што вам трэба? — запытала мяне Лёня і скоса паглядзела направа.

Там была доўгая занавеска, за якой стаяў ложак Лёні. Гэтую занавеску можна адсоўваць па дроце, бо была падвешана на жалезных кольцах. Яна засоўвалася на дзень, а ўначы заўжды была адхінутая. Зараз жа шчыльна закрывала ложак, хоць было яшчэ зусім рана.

Унізе занавеска не даставала падлогі. Я паглядзеў туды і заўважыў унізе наскі двух пар ботаў. Адзін з іх зварухнуўся. Сумнення не было: там хаваліся нейкія людзі.

«Засада», — падумаў я і спакойна прамовіў да Лёні.

— Скажыце мне, гаспадынька, якой дарогай можна хутчэй патрапіць да Менска?.. Такая завея! Збіўся я з дарогі, але сюды прыблукаў… He ведаю, дзе і знаходжуся…

Лёня злёгку ўсміхнулася і адказала:

— Ідзіце каля хутара аж да мастка. А там направа… Выйдзеце акурат на тракт.

Я пачуў нейкі шоргат ззаду, за дзвярыма.

«I ў сенцах таксама людзі», — падумаў.

У гэты ж момант занавеска гвалтоўна адсунулася набок, і з-за яе выйшаў высокі мужчына ў доўгім сівым шынялі і будзёнаўцы з вялікай чырвонай зоркай на шлеме. За ім крочыў моцны, плячысты мужчына ў чорнай бякешы, з вялізнай чорнай папахай на галаве. Ён меў кароткую рыжую бараду і шрам на левай шчацэ. З іроніяй свідраваў мяне вачыма.

«Макараў!» — здагадаўся я.

— Ёсць птушачка! — прамовіў, крыва ўсміхнуўшыся, падпольнік. — Скакаў, скакаў і даскакаўся!

Наблізіўся да мяне і замахнуўся кулаком, каб стукнуць. Я ўхіліўся ад удару. Вайсковец загадаў:

— He чапай яго! Паглядзім, што гэта за нумар.

Макараў, адчыніўшы дзверы ў сенцы, гукнуў:

— Хадзіце сюды, таварышы. Адну дрэнь маем!

У хату ўвайшло шэсць чырвонаармейцаў з кароткімі кавалерыйскімі карабінамі ў руках.

— Хорош гусь! — вымавіў адзін.

— He гусь, а мокрая курица! — дадаў другі, маючы на ўвазе маё заснежанае адзенне, з якога ў цёплай хаце пацякла вада.

Вайсковец, на рукаве якога я заўважыў два кубікі, звярнуўся да Макарава:

— Вазьмі чатырох чалавек і ідзі з імі да стадолы! Напэўна, сёння ніхто больш не прыйдзе. А калі ж прыйдуць, дык упусці іх усярэдзіну.

Пасля ён загадаў чырвонаармейцам, што засталіся ў хаце:

— Пільнуйце гэтага госця! Калі зварухнецца — кулю ў лоб!

Пасля паказаў мне пальцам на стол:

— Залазь туды!.. У кут…

Калі я ўсеўся за сталом (наказаў зрабіць так, каб пазбавіць мяне магчымасці ўцячы), вайсковец зноў звярнуўся да чырвонаармейцаў:

— Глядзіце таксама за жанчынай!.. Каб не размаўлялі… Ані слоўка!..

Затым выйшаў з хаты.

Салдаты трымалі зброю напагатове.

Зірнуў на Лёню. Твар мела сумны, але не зляканы. Калі чырвонаармейцы не глядзелі на нас, усміхнулася мне. Адказаў усмешкай.

«Хаця б хлопцы не ўляцелі», — думаў я без перапынку, адначасова плануючы адказы на пытанні, якія маглі мне задаць.

Калі праз паўгадзіны вярнуліся ў хату вайсковец з двума кубікамі на шынялі і Макараў разам з чырвонаармейцамі, я зусім супакоіўся: «Хлопцы далі драла! Столькі часу яны не будуць чакаць… Зразумелі, што адбылася нейкая бяда, і не прыйдуць сюды! Вернуцца за граніцу… Але ж намучаюцца, бедакі!.. Гэта лёс!»

— Выйдзі з-за стала! — звярнуўся да мяне вайсковец.

Я стаў ля сцяны.

— Распранайся!

Пачаў здымаць адзенне. Застаўся толькі ў споднім.

— Здымай усё! — крыкнуў Макараў.

— Там жа жанчына… — адказаў я.

— А што гэта цябе хвалюе!.. He бойся, яна ў такіх рэчах добра разбіраецца! — захіхікаў Макараў.

Раздзеўся дагала. Ператрэслі маё ўбранне. Заглянулі ў рот, пад пахі, пад падэшвы ног, агледзелі нават валасы. Пасля перабралі бялізну і кінулі яе мне.

— Адзенься, — загадаў вайсковец.

Штука за штукай падрабязна агледзелі мае рэчы. Падцяжкі, папружку, партманет, грошы, гадзіннік, сцізорык, ліхтарык, насоўку і паклалі ўсё на стол.

Дазволілі апрануцца.

— Дайце, таварыш, закурыць, — звярнуўся я да вайскоўца.

— Гусь свінні не таварыш! — адрэзаў мне.

Макараў зарагатаў.

З’явілася жаданне запытацца ў вайскоўца: «Хто ж з нас гусь, а хто свіння?»

Праз нейкі час вайсковец падаў з маёй каробкі адну папяросу і сказаў:

— Трымай… закуры і кажы праўду!.. бо будзе дрэнна! Будзем біць!..

Я закурыў папяросу.

Вайсковец выняў з тоўстай папкі аркуш паперы і паклаў на стол. Гэта быў друкаваны фармуляр. Пачаў пытацца ў мяне пра імя, прозвішча, год нараджэння і г. д. А калі ён скончыў запісваць звесткі пра мяне, то пагрозліва запытаўся:

— Ты з Польшчы?

— Так.

— Чаго прыйшоў у Саветы?

Прыгадаў сабе апавяданне Лорда ў Калішанак пра тое, як яго арыштавалі на савецкай заставе і як потым дапытвалі ў Койданаве. Але Лорд быў з таварам, а я не меў пры сабе ношкі. Гэта было добра для Лёні, аднак абцяжарвала маю правіну.

— Дрэнна мне было ў Польшчы, — адказаў, — і таму прыйшоў сюды, каб назаўсёды застацца ў Саветах.

— А грошы адкуль?

— Прадаў усе свае рэчы.

— Выкручваешся, дрэнь!

— Праўду кажу вам.

— Колькі разоў быў тут?

— Упершыню трапіў сюды.

Вайсковец звярнуўся да Лёні:

— Ведаеш яго?

— Не ведаю! — коратка і смела адказала Лёня.

Тады вайсковец звярнуўся да мяне:

— Ты слухай, што я табе скажу! Кажы праўду: колькі разоў быў тут з кантрабандай і дзе твой тавар? Ты яе не шкадуй! — рухам галавы ён паказаў на Лёню. — Ты сябе ратуй, бо будзе кепска. Зразумей гэта: калі ты не кантрабандыст, дык шпіён!.. Ну, расказвай!..

— Я не кантрабандыст і не шпіён. Прыйшоў сюды, каб назаўсёды застацца ў Расеі.

— I застанешся тут назаўжды!.. але ў зямлі! Разумееш?.. — адгукнуўся Макараў.

He адказаў яму і нават не паглядзеў у той бок. Адчуў да гэтага чалавека агіду і нянавісць. Маё маўчання раздражніла яго. Макараў звярнуўся да вайскоўца:

— Што з ім бавішся? Наладзіць яму лазню — па-іншаму заспявае!

Зрабіў некалькі крокаў да мяне. Кулакі былі сціснутыя. З-за прыкрытых вуснаў выглядалі жоўтыя зубы. Згадаў сабе, што Цвік бараніўся, і падумаў: «Усё роўна будуць біць. Дык хоць не намарна!»

Стоячы ў мокрым адзенні, я ўвесь трымцеў ад холаду. Макараву падалося, што калачуся ад страху. Гэта яшчэ больш падахвоціла і асмеліла яго. Калі ж падпольнік замахнуўся кулаком, хутка адбіў удар і ўсім цяжарам свайго цела ірвануў наперад… Стукнуў яго ілбом у нос і ў ніжнюю частку твару. Такі прыём называецца «быком», альбо «дацкім пацалункам», а вынікі ад яго бываюць жахлівыя. Мне падалося, што прагучаў трэск костак. Макараў войкнуў і абсунуўся на падлогу. Закрыў рукамі твар.

Вайсковец крыкнуў чырвонаармейцам:

— Хапайце яго!

Я ўскочыў на лаўку, а з яе на стол. Сарваўшы са сцяны вялікую, апраўленую ў раму рэпрадукцыю карціны, кінуў у лямпу, якая вісела пасярод хаты. Пачуўся бразгат шкла, і хата апынулася ў цемры. Я мацаў рукамі па сценах, шукаючы тое, чым мог бы абараняцца. Патрапіў на вялікі дубовы крыж. Сарваў яго са сцяны. Быў дастаткова важкі.

У гэты момант бліснулі электрычныя ліхтарыкі, і яркі прамень на хвіліну асляпіў мяне.

— Хапайце яго! — зноў крыкнуў вайсковец.

Я падняў угару крыж. Чырвонаармейцы завагаліся. Скарыстаўшы гэта, перакуліў стол на падлогу. Стаў за ім, нібыта за барыкадай.

— Здавайся, або ў лоб пальну! — пракрычаў вайсковец.

— Лупі, хам! — закрычаў я. — Кайданы скінулі, а скуру здзіраеце! Валі!..

— Узяць яго! Наперад!.. Прыкладамі яго!..

Салдаты кінуліся да мяне. Я біўся зацята. Зноў трапіў у сярэдзіну буры. Але зараз асляпляла мяне кроў. Чуў не завыванне віхуры, а крыкі ўзбуджаных бойкай чырвонаармейцаў і ціхі плач Лёні. Мяне крыху засланяў стол, але неўзабаве яго адцягнулі набок.

Тады я кінуўся наперад, б’ючы ўсляпую крыжам управа і ўлева. Амаль не адчуваў удараў ад прыкладаў карабінаў…

Раптам зразумеў, што губляю прытомнасць. Падлога пайшла ў мяне з-пад ног. Апошнім водбліскам свядомасці адчуў непадалёку ад сваёй галавы нечыю нагу. Угрызся ў яе зубамі.

— Гэта сукін сын! — разнёсся вокліч вайскоўца.

Болей нічога не памятаю… Усё патанула ў змроку…

Частка другая

Воўчай сцежкай

 Сделать закладку на этом месте книги

Граніца накорміць, 

Граніца напоіць, 

Граніца пацешыць, 

Граніца выстроіць! 

З песні перамытнікаў

1

 Сделать закладку на этом месте книги

Набліжаецца канец сакавіка. Адчуваю надыход вясны. Сум кроіць маё сэрца.

Шосты тыдзень сяджу ў першым падвале менскай «Чрэзвычайкі». Камера, куды мяне ўкінулі, цёмная і вільготная. Са сцен сцякае вада. Праз брудныя мутныя шыбіны малога закратаванага вакенца прасочваецца дзённае святло. Праз вакно відаць боты салдатаў і чэкістаў, якія праходзяць па дзядзінцы. Вакол страшэнны бруд. Ад усяго клеіцца балота. Напачатку нават баяўся датыкацца да сцен, дзвярэй і нараў. Зараз ужо прызвычаіўся. Паветра непрыемнае, смуроднае, настоенае вільгаццю і потам ніколі не мытых цел. Бялізну ніхто не мяняе, «параша» — вялікі драўляны кубел, дрэнна замыкаецца і працякае. Прасочваючыся на падлогу, мача ўтварае калюжыны, якія вязні нагамі разносяць па ўсёй камеры.

Нас тут адзінаццаць. Ледзь змяшчаемся ў маленькай прасторы. На нарах спяць сямёра, а на падлозе — чацвёра. Часам падкідваюць новых, аднак часта і выпускаюць або пераводзяць куды-небудзь у іншае месца. Мы знаходзімся тут найдаўжэй.

Акрамя мяне, яшчэ сядзяць двое перамытнікаў, якія жывуць за граніцай у вёсцы, непадалёку ад Стоўбцаў. Гэта браты — Ян і Мікола Спландзінавы. Яны маладыя: аднаму 20, другому — 23 гады. Папаліся на мяліне каля Койданава. Гаспадар іхняга пункта — Умэнскі — плячысты, моцны селянін, сядзіць разам з імі. Спачатку былі разлучаныя, а зараз іх звялі. З гэтага можна было рабіць вывад, што справа іх не такая ўжо кепская.

Ёсць адзін самагоншчык — Каспар Буня, велічэзны, касцісты селянін. Ён жыў у смалакурні, каля Заслаўля і там са збожжа гнаў гарэлку. Злавілі яго на гарачым — пры апараце. На ім быў вялікі кажух, ад якога на ўсю камеру смярдзела дзёгцем.

Ля вакна стаіць Жаба, злодзей-рэцыдывіст. Засунуўшы рукі ў кішэні, свісціць. Цяжка вызначыць яго ўзрост. Можна даць і 40, і 50 гадоў, а магчыма, нават і больш. Галава ў яго вялікая. Рот ад вуха да вуха. Вочы, мутныя, без выразу, выглядаюць на бруднай скуры твару, нібы зліпкі макротаў. Заўсёды сагнуты. Цела слабое, але з адзнакамі вялікага спрыту.

Ёсць адзін бандыт — Іван Лобаў. Сядзіць за некалькі нападаў і абрабаванняў. Гэта прыстойны з выгляду мужчына гадоў 35. У яго чорная клінком барада. Заўсёды смяецца. Пакідае ўражанне ўладзімірскага «богомаза». Яго даўно б ужо «пусцілі ў расход», але тут стараюцца заможныя сваякі.

Ёсць тэхнік з тэлеграфа — Фэліцыян Кропка. Абвінавачаны ў сабатажы, бо выпадкова спаліў рэастат высокага напружання. Зрабіўся ахвярай нейкага камісара, пра якога ён часта расказвае і які заўжды яго прыціскаў, пакуль не скарыстаў магчымасць і засадзіў у ЧЭКа. Кропка выглядае страшэнна запалоханым чалавекам. Пры кожным скрыпе дзвярэй ён трасецца, нібы ў ліхаманцы. Сам жа смешны: малы, заўсёды пацірае рукі далонямі адна аб другую, a калі слухае каго-небудзь, тады разяўляе рот.

Ёсць і контррэвалюцыянер — у мінулым афіцэр царскай арміі — Аляксандр Квалінскі, які працаваў у нейкай савецкай установе і якога зараз засадзілі сюды. Гэта высокі, смуглы мужчына гадоў 40. Заўсёды маўчыць. Твар бледны, змучаны. Амаль заўсёды ляжыць на нарах, але не спіць, а гадзінамі ўзіраецца ў столь. Да яго адчуваю найбольшую сімпатыю. Нават робіцца шкада, што такі інтэлігентны, выхаваны і, як я заўважыў, вельмі добры чалавек, прападае тут з намі.

Ёсць адзін жыд. Тоўсты, важкі: мае больш чым пяцьдзесят гадоў. Яго прозвішча Кобэр, а імя Гірш. Да вайны быў фабрыкантам, вырабляў карты для гульняў. Зараз сядзіць за спекуляцыю. Яму найлепш у нашым астрозе. Штодня прыносяць з горада абеды. Яго часта выклікаюць на допыты. Тады Жаба кажа, што яго зноў будуць даіць.

Адзінаццаты чалавек у нашай камеры — крануты. Клічуць яго ўсе: і мы, і чэкісты, і салдаты «Бзік». Ніхто не ведае ні яго імя, ні прозвішча. Арыштаваны ж быў у цягніку, недалёка ад Слуцка. Гэта высокі, худы маладзён. У яго вялікія вочы, якія незвычайна гараць. Ён заўсёды ходзіць па камеры і часта выбухае смехам, які нас заўсёды бянтэжыць. Яго падазравалі ў шніянажы. Зараз увогуле не дапытваюць. Мусіць, забыліся пра яго або ўзялі «на вытрымку».

Дні паўзуць нудна, сумна, доўга. Заядае самота, надакучае голад. Голад не выходзіць з нашай камеры. Увесь час мы думаем пра ежу, у марах толькі ежа. Рухаемся з апатыяй, павольна. Голад выбеліў нашы твары, прыпудрыў зялёным і жоўтым, паклаў чорныя цені пад вачыма. У некаторых апухлі ногі і рукі. Заўважыў, што і ў мяне пачынаюць ацякаць ногі. Другая балячка, якая далася ў знакі — гэта вошы. Вялізныя турэмныя вошы, лянівыя, сонныя, як і мы (хоць не з голаду, а, магчыма, з пераядання), пасвяцца на нашым целе. Вошай шмат. Поўзаюць нават па адзенні і па дошках нараў. He б’ём іх. Гэта нічога не дае. На


убрать рекламу




убрать рекламу



месцы сотні забітых з’яўляюцца тысячы новых. Жартаўліва называем іх «жывое срэбра». Ад часання на скуры з’яўляюцца раны. А там, дзе падгрызаюць іх вошы, асабліва на плячах, шыі (там скура танейшая), утвараюцца струпы.

А ўначы, калі ў камеры гарыць лямпа, і мы кладзёмся спаць на голыя нары, са шчылін у дошках на сценах выпаўзаюць клапы. Гэтыя смокчуць заўзята, нібы крапіўкай сякуць усё цела. Асабліва яны надакучаюць новым вязням.

Калі аднаго разу прачнуўся ноччу і расплюшчыў вочы, заўважыў, што Бзік сядзіць у камеры і неяк дзіўна прыглядаецца да сябраў, якія ляжалі на нарах. Зрабіў выгляд, што сплю. Мой твар хаваўся ў сутонні. Праз прыплюшчаныя павекі пачаў сачыць за ім. Бзік доўга, з увагай глядзеў на нас. Я прыкмеціў, што ў яго на каленях ляжыць скінутая кашуля. У нейкі момант заўважыў, як вар’ят нахіліў галаву і, не перастаючы сачыць за камерай, зубамі надрываў каўнер кашулі. Гэта яшчэ больш зацікавіла мяне. Хлопец выняў з каўняра кавалак тонкага палатна. Акідваючы позіркам камеру, раскруціў яго. Я ўбачыў на ім нейкія надпісы. Пэўны час Бзік учытваўся ў іх, а потым пачаў дзерці палатно зубамі. Праз некалькі хвілін трымаў у руках толькі шматкі нітак. Злез з нараў і ўкінуў усё гэта ў кубел.

Я зразумеў, што там было нешта значнае, і што Бзік толькі прыкідваецца вар’ятам, а на самай справе ён разумнейшы за многіх тых, хто прымае яго за кранутага. У тую ноч я не заснуў аж да раніцы. Голад скруціў мне кішкі: «А што будзе далей? Як доўга я вытрываю?» — думаў бесперапынку.

У сне наведвалі мяне звычайныя для галодных мроі. Мне сніліся не асаблівыя стравы, а тоўстыя лусты ржанога хлеба, вялікія кавалкі сала і мяса, місы гарачага супу, саганы, напоўненыя паранай бульбай, якая выбухае белымі клубамі. Змучаны, я абуджаўся, апухлы, і мяне яшчэ больш даймаў голад, яшчэ вастрэй адчуваў сваю няволю.


* * *

Спачатку мяне абвінавачвалі ў шпіянажы. Так падалі матэрыялы тыя, хто арыштаваў. Справу ж вёў Стафан Нядбальскі, паляк, які паходзіў з мястэчка Мір, размешчанага непадалёку ад Стоўбцаў. Гэта быў пульхны малакасос у карычневай гімнасцёрцы і галіфэ. Я прыкмеціў, што ён вельмі саманадзейны. Дапытваў мяне па начах. Распытваў цэлымі гадзінамі. Ставіў «хітрыя» пытанні-пасткі, якія, аднак, лёгка было прадбачыць і якія самі нярэдка дапамагалі арыштаванаму арыентавацца ў сітуацыі. Ён найбольш часта паўтараў наступны выраз:

— Ну, кажы!.. Ну, кажы!.. Мы і самі даведаемся праўду!..

— Што я павінен казаць? Я і кажу праўду!.. Хіба хочаце, каб ашукваў вас!..

Так звычайна адказваў на яго пытанне.

Некалькі разоў мне рабілі вочныя стаўкі з рознымі асобамі. Некаторых я бачыў, бо яны сядзелі ў іншых камерах першага падвала ці ў другім падвале.

Потым увогуле перасталі дапытваць. Ідучы за парадай братоў Спландзінаў, я паклікаў «карнача» і сказаў, каб паведамілі следчаму, Стафану Нядбальскаму, што ёсць пільная справа. На наступны дзень увечары мяне выклікалі. У суправаджэнні двух чырвонаармейцаў увайшоў у кабінет, дзе дапытваў Нядбальскі.

— Ну што?.. Адумаўся? — запытаўся следчы. — Добра. Гэта сама правільна! Бяры крэсла і сядай тут!

Ён паказаў на месца злева ад стала.

Заўважыў, што ў адсунутай шуфлядцы ляжыць наган.

«Падрыхтаваўся!» — падумаў я.

— Вазьмі папяросу! — прамовіў Нядбальскі.

Я закурыў папяросу, і мне стала нядобра.

— Ну, расказвай, — рыхтуючы аркуш чыстай паперы, сказаў Нядбальскі.

Я пачаў даваць новыя прызнанні. Расказаў яму гісторыю, якая збольшага паходзіла на праўду і якую я добра абдумаў… Нарадзіўся ў Вільні. He маючы магчымасці знайсці працу, выехаў да сябра на пагранічча. Ён прапанаваў хадзіць з кантрабандай за граніцу. Зрабілі некалькі рэйсаў. Пасля сябра папаўся і зараз сядзіць у Наваградку. Тады я перастаў хадзіць і жыў у яго маткі. Пасля Новага года быў тры разы за мяжой з некалькімі хлопцамі. На трэці раз папаўся.

— Куды хадзілі з таварам? — запытаў Нядбальскі.

— Я не ведаю, дзе гэтая мяліна, машыніст вадзіў нас ноччу і спалі заўсёды ў стадоле, не выходзячы з яе днём. Таму не ведаю, як выглядае хутар, дзе знаходзіцца і якое прозвішча маюць гаспадары… Яду прыносіла ў стадолу нейкая старая жанчына. Была ў доўгім жоўтым кажуху. Таварам займаўся машыніст.

— Мне здаецца, ты нешта махлюеш! — прамовіў Нядбальскі.

— Не хлушу, бо ведаю, што вас не аб’едзеш. Вы для гэтага занадта вопытны.

Нядбальскі ўсміхнуўся, падумаўшы, праз хвіліну вымавіў:

— А чаму прыйшоў на хутар Леаніды Бамбінскай? Яна ж таксама прымала кантрабандыстаў?

— Я не ведаю, ці прымала яна перамытнікаў, ці не. Я там заблудзіўся… Была моцная завея. Пагубляў сябраў. Усю ноч хадзіў і амаль не загінуў. Скінуў ношку, бо ўжо не мог ісці. Толькі пад раніцу ўбачыў нейкі хутар і зайшоў туды, каб запытаць пра дарогу.

Следчы з хвіліну разважаў. Пасля, гледзячы мне ў вочы, хутка задаў некалькі пытанняў, відавочна, каб мяне шакіраваць.

— Кажы, толькі праўду! Перамытнікі ў Менск ходзяць?

— He.

— Ваша «пачка» хадзіла?

— He.

— Ніколі?

— Ніколі.

— А навошта, калі гэта не было патрэбным, ты пытаўся пра дарогу да Менска!.. Ну?..

— Бо баяўся, каб гаспадыня не падумала, што іду з-за мяжы, і не паклікала людзей, каб арыштаваць мяне.

Праз нейкі час Нядбальскі вымавіў:

— А чаму, калі цябе арыштавалі, казаў розныя глупствы: што прыйшоў у Саветы, каб тут жыць, і што ў Польшчы табе было кепска?.. Як?..

— Бо баяўся, што мяне за перамытніцтва пасадзяць у астрог. А так думаў, што альбо дазволяць застацца тут, або перакінуць у Польшчу.

Нядбальскі доўга нешта запісваў, а потым зноў звярнуўся да мяне, пытаючы так, нібыта яго гэта не датычыла, аднак вочы былі хітравата прыплюшчаныя… Я адчуў пастку…

— Колькі разоў быў за мяжой?..

— Сёлета двойчы. За трэцім разам папаўся.

Доўгае маўчанне. Следчы марудна запальвае папяросу.

— Колькі грошай у цябе забралі?

— He памятаю.

Нядбальскі вымае папяровы шматок з папкі і чытае:

— 70 даляраў, 45 рублёў золатам і 18000 польскіх марак. Так?

— Так.

— Колькі зарабляў за дарогу?

— За ношку мне плацілі 15 рублёў.

— Добра! Дык за дзве ношкі трыццаць рублёў, а адкуль узяліся астатнія грошы? Ну, кажы?..

— Летась у лістападзе мы зрабілі агранду на тавар. На маю долю дасталося 400 даляраў.

— Што гэта такое — агранда?

— Неслі ў Польшчу тавар і ўцяклі разам з ім. А пасля прадалі…

— Які быў тавар?

— Скуркі. Алтайскія вавёркі. Я меў 380 штук.

Нядбальскі зрабіў перапынак у допыце. Загадаў мне стаць каля сцяны.

— Сачыце за ім! — кінуў чырвонаармейцам і выйшаў з кабінета.

Праз хвілін 20 вярнуўся.

— Ведаеш Цвіка? — запытаўся ў мяне.

— Ведаю. Гэта наш хлопец з Ракава.

— А ён цябе пазнае?

— А як жа?.. Пазнае. Бачыў мяне некалькі разоў.

Нядбальскі запісаў паказанні ў пратакол і даў мне іх падпісаць.

— Я яшчэ гэта праверу! — вымавіў на заканчэнне. I загадаў чырвонаармейцам адвесці ў камеру.

Браты Спландзінавы чакалі мяне. Падрабязна расказаў ім, як прайшоў допыт.

— Зараз усё будзе добра! — прамовіў Ян. — Шпіянаж табе адшыюць напэўна!

— Магчыма, праз пару дзён цябе разам з намі перавядуць у Допр. Там будзе лепей. Там нашых хлопцаў шмат, — прамовіў Мікола.

У гэтую ноч я доўга не засынаў. Было трохі весялей. Перад гэтым баяўся, каб мяне не асудзілі як шпіёна, за гэта, звычайна, прыгаворвалі да страты. А казаць праўду не хацелася з-за Лёні. Ведаў, што яе таксама арыштавалі. Са шматлікіх акалічнасцяў справы, пра якія мяне распытвалі раней, зрабіў выснову, што супраць яе няма ніякіх доказаў.

2

 Сделать закладку на этом месте книги

Чацвёртая гадзіна апоўдні. У камеры пануе паўзмрок. Бзік бесперапынку ходзіць ад дзвярэй да вакна і назад. Часам спыняецца і смяецца. Рагоча доўга, весела… Спачатку яго смех прымушаў смяяцца і нас. Потым толькі бянтэжыў, а зараз ужо прызвычаіліся да яго. Аднак я ведаю, што гэта сімуляцыя, і пакрыёма сачу за Бзікам. Прыкмеціў шэраг дробязяў, якія не заўважалі астатнія вязні, але якія яшчэ больш пераконвалі мяне, што ён прыкідваецца вар’ятам.

Лобаў скінуў з сябе шэра-жоўтую ад пота, брудную кашулю, расклаў яе на нарах і прасуе бутэлькай. Такім чынам адбываецца масавае знішчэнне вошаў.

Жаба, скруціўшыся на нарах і абхапіўшы худымі рукамі калені, напявае песню:


И вот собрались,
Как будто на подбор:
Она проститутка,
А он карманный вор.

Фэліцыян Кропка моршчыцца, нібы ад зубнога болю. На яго твары з’явіўся пакутлівы выраз, як гэта адбываецца звычайна, калі Жаба пачынае спяваць. Злодзей пераважна выконваў песні з вельмі цынічным зместам. Квалінскі ляжыць на нарах, утаропіўшыся ў столь. Часам закрывае вочы, тады ён становіцца падобным да нябожчыка.

А Жаба спявае:


Её как проститутку
По морде все бьют.
Его же как вора
В полицию ведут.

— Ах ты, доля, доля! — уздыхнуў Буня. Злез з нараў — вялікі, касцісты, страшэнна худы, пачаў тэпаць цяжкімі бахіламі па камеры.

Надыходзіць цемра. За дзвярыма гучаць крокі салдатаў і крыкі, якія далятаюць з глыбіні калідора.

— Некаму ў косці даюць! — кажа Спландзін.

— Выціскаюць звесткі! — пацвярджае Жаба.

Запальваецца святло. У камеры робіцца відней і… весялей. Усе пачынаюць варушыцца. Нават Квалінскі ўстае і праз недахоп месца на падлозе ходзіць па нарах. Толькі запалоханы жыд маўчыць, седзячы ў кутку: сёння не прынеслі абед, таму ён галодны і сумны.

Стаю ля вакна з Умэнскім, гаспадаром мяліны з-пад Койданава. Размаўляем пра перамытніцтва і пра тое, што зараз «ідзе» ў Саветах, а што ў Польшчы.

У камеру заходзіць «карнач» разам з некалькімі чырвонаармейцамі. Хвіліну глядзеў на нас, пасля прамовіў:

— Хто хоча ехаць у горад па муку?

Лобаў рвануў наперад.

— Я!..

— Занадта прыткі! — адказвае карнач.

Агледзеў усіх нас, потым павярнуўся да Бзіка.

— Ну, ты, хадзі!.. I ты, таксама… — тыцнуў пальцам у грудзі Буню. — Трэба папрацаваць, бо толькі дарэмна хлеб жраце.

Выйшлі з камеры.

Праз дзве гадзіны мы пачулі на калідоры грукат крокаў і праклёны. Дзверы ў камеру адчыніліся, і ўсярэдзіну ўпіхнулі Буню. Ён быў перапалоханы. З бязрадна разведзенымі рукамі доўга стаяў нерухома ля парога. Пасля прамовіў:

— Ах ты, доля, доля!.. I за што нас так душаць?

Здзівіла нас тое, што не вярнуўся Бзік. Пачалі пытацца пра яго ў Буні. Даведаліся, што яны паехалі на вялікай грузавой машыне, з чатырма салдатамі да вайсковых складаў. Там пагрузілі некалькі дзесяткаў мяшкоў мукі і вырушылі назад. Непадалёку ад моста праз Свіслач, на вуліцы Вясёлай, Бзік скочыў з машыны і пачаў уцякаць у бок рэчкі. Спынілі машыну. Чырвонаармейцы пачалі абстрэльваць уцекача. Двое пагналіся за ім наўздагон. Але, скарыстаўшы цемру, той уцёк ад іх. Буню прывезлі назад і тут на калідоры збілі. Салдаты заявілі, што ён дапамагаў ва ўцёках Бзіку.

Гэтая навіна зрабіла на нас вялікае ўражанне. Пачалі шырока абмяркоўваць уцекача. Амаль кожны казаў, што даўно ўжо ведаў пра сімуляцыю Бзіка. Хлусілі. Усе лічылі яго «кранутым» і адносіліся, як да вар’ята.

— Эх, братцы! — прамовіў з жалем Лобаў. — Шкада, што мяне не ўзялі. Я таксама зрабіў бы гэты фінт. He маю тога шчасця, хлапцы! Трэба будзе каўкнуць тут!

Жаба, седзячы на нарах, працягваў тонкім, скрыпучым, жаласным галаском выцягваць:


Ох ты, мама моя дорогая,
Ох, зачем же родила меня?

— А гэты енчыць! — моршчыцца Лобаў.

— He падабаецца — не слухай! — кідае Жаба і спявае далей, падпёршы даланёй шчаку і хістаючы галавой то ўлева, то ўправа.

Ноччу я не мог спаць. Заядалі клапы і вошы. Дакучаў голад. Паліла гарачка. У думках чапляўся за слабую надзею — можа, хутка перавядуць мяне ў Допр.

За вокнамі чуў булькат вады, што сцякала па рынах… Ідзе вясна. Нясе новае жыццё, абуджае новыя надзеі. А ў нас чорна, брудна, галодна. Пакінутыя ў страшнай, агіднай камеры, павольна, гадзіна за гадзінай, паміраем тут… Шчаслівы Бзік! Дзе ён зараз?!. Магчыма, сядзіць на мяліне, а магчыма, крочыць палямі і лясамі, пад покрывам ночы…

Заснуў я пад раніцу.


* * *

Назаўтра, каля першай гадзіны дня, мяне выклікалі наверх. У экскорце двух чырвонаармейцаў увайшоў у кабінет Нядбальскага. Следчы загадаў мне стаць каля дзвярэй і сам выйшаў з пакоя. Праз хвіліну вярнуўся. Услед за ім чырвонаармейцы са штыкамі на карабінах канваіравалі панурага, крыху сагнутага, нахіленага ўперад высокага чалавека. Адразу пазнаў у ім Цвіка.

Нас паставілі насупраць.

Нядбальскі звярнуўся да Цвіка.

— Ведаеш яго? — паказаў на мяне пальцам.

— Калі ён ведае, дык і я яго ведаю, калі не ведае, дык і я яго не ведаю!

Нядбальскі тупнуў нагой.

— Ну ты, не мудры!.. Адказвай на пытанне!

— А ты не верашчы! He баюся я цябе… Бабу сваю палохай! — адказаў Цвік.

— Ведаеш яго? — запытаўся мяне Нядбальскі, тыцнуўшы пальцам у Цвіка.

— Ведаю.

— Адкуль ведаеш?

— Гэта наш хлопец з Ракава.

— I я яго ведаю, — адказаў Цвік, якога і не пыталіся.

— Чаму раней маўчаў? — прамовіў Нядбальскі.

— Бо я не твой агент… Можа, ён, — Цвік кіўнуў галавой у мой бок, — не хацеў, каб я яго пазнаў.

Нядбальскі загадаў салдатам вывесці Цвіка. Потым я даведаўся, што Цвік сядзіць у Допры, адкуль яго прыводзілі для вочнай стаўкі.

Праз два дні гэта паўтарылася з Лёняй. Адразу па абедзе мяне паклікалі з камеры. Калі ўвайшоў у кабінет Нядбальскага, Лёня ўжо была там. Сядзела ў крэсле зводдаль ад стала. Салдаты, якія яе канваіравалі, засталіся за дзвярыма. Следчы нешта казаў ёй і смяяўся. Лёня паводзіла сябе стрымана. Выглядала добра. Была апранутая ў цёмнае паліто з вялікім футраным каўняром. У руках трымала ладны скрутак.

Разам з канвоем я прыпыніўся ля дзвярэй. Нядбальскі некалькі хвілін праглядаў паперы, а пасля кіўнуў галавой.

— Падыдзі сюды.

Я падышоў да стала.

— Ведаеш гэтую жанчыну? — запытаўся Нядбальскі.

— Так. Ведаю.

Нядбальскі, прыплюшчыўшы вочы, уважліва паглядаў на мяне. Лёня, відавочна, не чакала такога адказу і была здзіўлена.

— Адкуль ведаеш?

— Зайшоў да яе запытацца пра дарогу, там мяне і арыштавалі.

— А раней быў у яе?

— He.

— Магчыма, ведаеш што-небудзь пра пункт, які яна трымала?

— Нічога пра гэта не ведаю. Дарэчы, яна жыве пад Менскам, а там пунктаў няма! — хлусіў я, каб палегчыць Лёніну сітуацыю на допытах.

— Адкуль ты пра гэта ведаеш?

— Ад хлопцаў ведаю.

— Дык яе ты не ведаеш увогуле?

— He ведаю.

Следчы звярнуўся да Лёні.

— А вы, грамадзянка, ведаеце яго?

— Зусім не ведаю. Але шкада мне яго. Такі малады хлапец і сядзіць!..

— А вы любіце «такіх маладых хлопцаў»? — з іроніяй запытаў Нядбальскі.

— Я не таму… Кожнага чалавека шкада… Турма не мёд!

Лёня на хвіліну спынілася, а потым звярнулася да следчага.

— Можа, таварыш следчы дазволіць мне перадаць арыштаванаму крыху яды? Ён так кепска выглядае!..

— Чаму грамадзянка пра яго так клапоціцца?

— Бо пакутую за тое, што зайшоў да мяне запытацца пра дарогу… Магчыма, на мяне ў крыўдзе!..

— Бо сядзіць тут за вас, а вы за яго… Квіты… Зрэшты, аддайце яму…

Лёня хутка разгарнула паперу і выняла адтуль амаль два кіло каўбасы і вялікую буханку. Потым мяне адвялі назад у камеру. Там, раздзяліўшы яду на адзінаццаць частак, раздаў усім. Жыд нічога не ўзяў. Афіцэр таксама не хацеў браць, але, заўважыўшы, што гэтым крыўдзіць мяне, узяў сваю долю.

Цяпер мне было весялей… З’явілася надзея, што ў бліжэйшыя дні мяне перавядуць у Допр. Гэта самае сцвярджалі астатнія арыштанты.

3

 Сделать закладку на этом месте книги

«Двойка» — гэта прасторная камера. У ёй два вялікія вакны. Калі ж стаць на падваконнік і выпрастаць угару рукі, то немагчыма дацягнуцца да верхняй часткі рамы. Да сцен прымацавана 17 лежакоў. Днём яны падымаліся ўгару, тады ўтваралася шмат месца для хадзьбы. Пасярод камеры стаіць вялікі стол на казлах. У сцяне ёсць шафка для пасуды. Падлога бетанаваная. У правым куце камеры стаіць вялізная, абітая бляхай печка.

Нас тут сядзіць семнаццаць чалавек. Некалькі зладзеяў. Некалькі бандытаў. Некалькі сялян, якія маюць адну справу — яны абвінавачваюцца ў забойстве. Ёсць адзін чыгуначнік: украінец, з Палтаўшчыны. Яго прозвішча Калбенка. Сядзіць за спекуляцыю. У службовым вагоне перавозіў рэчы «мяшэчнікаў».

I тут голад паклаў на ўсіх свой адбітак. Вязні рухаюцца павольна, яны заспаныя, апатычныя. У некаторых апухлыя твары, у іншых — ногі. Вошай і тут поўна.

Спачатку я адчуваў сябе як напалову вызвалены. Камера была светлая, паветра чыстае. Хадзіў на шпацыр. Гуляў з іншымі вязнямі самаробнымі картамі. Потым прызвычаіўся да ўсяго новага.

З дня на дзень сілы ў мяне меншалі: пачалі апухаць ногі. А за вокнамі, за мурамі вясна была ў росквіце. Сонечныя праменні залівалі дзядзінец астрога. Некаторых вязняў адпусцілі. Іх месцы занялі новыя.

Мяне забіваў сум па свабодзе… Заўважыў, што арыштанты, якія часта сядзелі ў турмах, не смуткавалі ўвогуле. Яны заўсёды ўмелі знайсці сабе нейкі занятак: гулялі ў карты, у рамса, ці размаўлялі пра розныя рэчы. Гэтыя гутаркі звычайна круціліся каля некалькіх галоўных тэм: ежы, «работы», жанчын, судовых спраў, турэмнай адміністрацыі. Гэтыя размовы мяне даставалі. Страшэнна сумаваў па волі і худзеў усё больш… Звычайна садзіўся на падваконнік і гадзінамі глядзеў у далёкі нябесны блакіт. Пра што я тады думаў?.. He ведаю… Забываўся тады пра ўсё. Праз пэўны час мяне вяртала да жыцця нейкая звада ці песня Жабы.

Неяк раз да мяне падышоў Бласт. Гэта быў смаленскі злодзей.

— Ты, хлопец, так не задумвайся… «змінінгіцішся»!.. У вакно таксама не глядзі!.. Сабака іх дзяры!.. А галоўнае, не думай, бо звіхнешся!..

— Што ж рабіць?

— Гуляй у карты!.. Спявай!.. Рабі што-небудзь… Я некалі таксама… Гэта нічога…

Увечары, пасля «паверкі», мы апускалі лежакі і клаліся спаць.

— Ну, тры званкі да «пайкі»! — казаў хто-небудзь з вязняў.

У гэты момант усе праглыналі сліну, падумаўшы пра ранішнюю двухсотграмовую порцыю дрэннага, кепска выпечанага хлеба. Скарынку мы аддзялялі асобна, а сыры мякіш лыжкай накладалі на яе. Гэта заўсёды нагадвала мне пірожнае альбо вафельнае марожанае. Найбольш хутка для мяне мінала ноч. Адразу засынаў цяжкім сном, поўным трывожных і галодных мрояў. Калі прачынаюся, першае адчуванне: голад, першая думка: «Два званкі да пайкі!»

Калі атрымлівалі сваю порцыю хлеба, у кожнага з нас трэсліся рукі. Можна было ў адзін момант з’есці сваю долю, але кожны не спяшаючыся, павольна адкусваў ад хлеба невялічкія кавалачкі. He марнавалася ніводная крошка, зрэшты, і крошак не было, бо хлеб заўсёды быў недапечаны. Пасля снядання ўсе думкі віліся вакол абеду… У чаканні абеду праходзіла шмат доўгіх, нудных гадзін. Нарэшце мы набіраем у вялікія «бачкі» рэдкае з пахам варыва — суп з сушаных буракоў ці памерзлай бульбы. Адзін бачок на шэсць чалавек. Пачыналі есці, а дакладней, піць з лыжак, рэдкую, мутную гарачую пахлёбку. Абпякалі сабе вусны і горла, аднак з’ядалі ўсё вельмі хутка. На нейкі час цела ахутвала прыемным цяплом і прыходзіла ілюзія поўнай сытасці. А праз квадру гадзіны з’яўляліся яшчэ мацнейшыя патрабаванні страўніка: есці! есці! есці!.. Страўнік нельга было ашукаць. Вячэра была яшчэ горшая. Як казалі арыштанты: «Даюць піць і папіць!»

Аднойчы, у дзень наведвання, а дзесятай гадзіне, мяне выклікалі ў калідор. Гэта здарылася ў канцы красавіка. Павялі ў пакой для сустрэч. Там стаяла шмат людзей мізэрнага выгляду. Доўгі пакой быў пасярод разгароджаны на драцяныя перагародкі, паміж якімі знаходзіліся наведвальнікі.

Калі пачаліся размовы, пакой напоўніўся плачам, лямантам, крыкам, у якім цяжка было што-небудзь пачуць. Падышоўшы да сеткі, стараўся разгледзець там кагосьці са знаёмых. Думалася, што нехта з ракаўскіх хлопцаў пры дапамозе сваякоў ці знаёмых у Менску атрымаў дазвол на сустрэчу са мной. Адразу убачыў радасную ўсмешку і вясёлыя вочы Лёні. Прывітаўся з ёй. Стараючыся перакрычаць іншых, пачаў «размаўляць»:

— Што ў цябе чуваць? — запытаўся ў Лёні.

— Мяне выпусцілі!

— Ты зусім вольная?

— Я дала «распіску», што не пакіну месца жыхарства і з’яўлюся на кожнае пажаданне ўладаў…

— Дорага каштавала?

— Так… Але нічога… Я не збяднела…

— Ты добра выглядаеш!

— Але ты зблажэў!

Бездапаможна развёўшы рукамі, вымавіў:

— Няма ад чаго таўсцець: штодня 200 грамаў хлеба.

— Прывезла табе перадачу… Буду прыязджаць кожны тыдзень… На кожны кірмаш…

— Дзякуй табе.

— Магчыма, і ты хутка вызвалішся?

— He ведаю. Магу атрымаць некалькі гадоў Допра.

— Я чула, што Першага мая будзе аб’яўлена амністыя.

Спатканне кончылася хутка. Адведкі Лёні надалі мне сілы. Зрабілася весялей. Я не адчуваў сябе такім бездапаможным, забытым. Апрача таго, пачаў лепей харчавацца, бо Лёня ведала, які голад пануе ў турме, і прывезла мне шмат хлеба, сухароў, сала, сыроў.

Праз тыдзень зноў атрымаў перадачу ад Лёні, аднак яе не пабачыў. Магчыма, што не мела часу, а можа, і не далі дазволу на спатканне.

На пачатку траўня прысудам Рэўтрыбунала мяне прыгаварылі за перамытніцтва да трох гадоў высылкі ў ніжнегародскую губерню. Mae грошы канфіскавалі. Я прадбачыў такі вырак і таму не быў здзіўлены. Нават хацеў ехаць у высылку, чым адбываць пакаранне ў Допры. Вырашыў пры першай магчымасці збегчы з месца высылкі.

Пасля суда Лёня зноў адведала мяне. Сказала, што будзе матэрыяльна падтрымліваць мяне, а калі з’явіцца вольны час, то адведае і там. Прасіла, каб часта пісаў лісты. Адзначыла, што зараз я выглядаю нашмат лепей, чым раней. Сапраўды, адчуваў сябе значна здаравейшым, чым дагэтуль. Пухліна спала з ног… Найгоршая хвароба — гэта голад. А найлепшыя лекі ад яго — гэта ежа… абы толькі каб не запозна.

У камеры хлапцы кажуць, што мяне могуць неўзабаве перавезьці этапамі на месца высылкі. Даюць розныя практычныя парады. Кажуць, каб уцякаў з цягніка па дарозе. Пра гэта думаю зараз увесь час.

У сярэдзіне мая мне загадалі сабраць свае рэчы і адвялі ў канцылярыю. Каля брамы заўважыў экскорт: восем салдат і малодшага афіцэра з трыма трохкутнікамі на рукаве.

Арыштаваных было шэсць. Адзін у Смаленск. Трое ў Маскву і двое да Ніжняга Ноўгарада. Першы этап быў у Смаленску.

Пасля выканання ўсіх фармальнасцяў у астрозе нас адвялі на вакзал. У вагоне мы занялі два аддзяленні. У кожным з іх размясцілася па чатыры салдаты і тры арыштанты. Камендант аховы пайшоў на вакзал праштампаваць падарожныя дакументы. Я меў пры сабе крыху грошай, якія Лёня пакінула для мяне ў турэмнай канцылярыі. Папрасіў начальніка купіць мне два пачкі папяросаў, запалкі, а з рэшты харчоў — булак і каўбасы. Афіцэр аддаў грошы салдату і паслаў яго да кіёскаў, размешчаных на пероне. Салдат прынёс мне пяцьдзесят папярос, пачак запалак, некалькі булак і крыху каўбасы.

— Купіў на ўсе! — прамовіў чырвонаармеец.

— Добра. Дзякую!

Пачаў падсілкоўвацца. Таварышам майго падарожжа даў крыху каўбасы, булак. Тыя падзялілі паміж сабой.

У гадзіну дня цягнік рушыў у дарогу. Я сядзеў на лаўцы паміж двума чырвонаармейцамі, а насупраць нас сядзелі два салдаты і два арыштанты. Наша купэ было першым ад тамбура. Яго адгароджваў вузкі калідор. Уздоўж па вагону, з левага боку, ішоў доўгі, досыць шырокі праход, які злучаў сабой усе аддзяленні. Другая палова аховы і рэшта арыштантаў размясціліся за намі.

Вагон быў перапоўнены. Аддзяленні былі напханыя людзьмі да краёў. У праходзе наставілі куфраў, кашоў, мяшкоў. Людзі пазалазілі на палкі. У паветры перакрыжоўваліся крыкі і праклёны. Нарэшце ўсе прыстасаваліся і пачаліся размовы, жарты.

Непадалёку ад Барысава ў вагон зайшоў чыгуначны кантроль Чэка. Правяраючы дакументы пасажыраў, чэкісты падышлі да нас. Камендант аховы падаў ім падарожныя дакументы. Прамовіў:

— Разам са мной дзевяць чалавек аховы і шэсць арыштантаў…

Чэкісты праверылі дакументы, агледзелі нас і пайшлі далей.

У Оршы зноў прыйшоў кантроль Чэка.

Калі выехалі з Оршы да Смаленска, пачало змяркацца. Гледзячы праз вакно вагона наўскасяк угару, заўважыў на небе Вялікую Мядзведзіцу… Так даўно не бачыў яе!.. Прыгадала мне столькі вясёлых і сумных рэчаў, выклікала столькі думак. Доўга ўзіраўся на яе, пакуль адзін з салдатаў не загадаў мне адсунуцца ад вакна.

— Глядзі, глядзі, нічога табе гэта не дапаможа!.. He выскачыш!..

— Я нічога… я на зоркі пазіраў…

— Зоркі?.. Вось тут зоркі! — чырвонаармеец стукнуў даланёй па будзёнаўцы, на якой была спераду нашыта выразаная з чырвонага сукна вялікая пяціпраменная зорка.

Астатнія салдаты рассмяяліся. Я адсунуўся ад вакна. Чырвонаармейцы курылі і без вялікага жадання размаўлялі. Mae сябры, што сядзелі супраць на лаўцы, паснулі. Салдаты драмалі. Яны дамовіліся, што будуць па чарзе ўдвух пільнаваць нас.

Прыйшоў малодшы камандзір і загадаў:

— Ну, «ребята», не заснуць!.. Будзьце пільнымі!..

— Будзьце спакойнымі. He заснём! — адгукнуўся адзін з чырвонаармейцаў.

— Ну, ну!..

Малодшы камандзір пайшоў у суседняе аддзяленне.

Набліжалася поўнач. Да Смаленска засталося некалькі станцый. Прыкінуўшыся, што сплю, я сачыў за аховай. Трое салдат заснула: толькі адзін, той, што сядзеў каля выхаду, паставіў ногі так, каб ніхто не змог выйсці з вагона на тамбур, не зачапіўшыся за яго. Ён таксама драмаў, аднак час ад часу прыадплюшчваў вочы, акідваў позіркам аддзяленне і пасля зноў засынаў. Раз-пораз з вагона хто-небудзь выходзіў у калідор, дзе была прыбіральня, і тады ён прымаў свае калені з дарогі, дазваляючы адкрыць дзверы.

Наша аддзяленне напалову хавалася ў цемры. Наўскасяк сюды трапляла толькі святло ад насценнага ліхтара, падвешанага ўверсе на калідоры. Там гарэла свечка.

У нейкі момант, нахіліўшыся з аддзялення далёка ўправа, зірнуў у калідор. Ён да краёў быў завалены людзьмі, якія спалі на падлозе. Дзе-нідзе чулася ціхая гамана. Зразумеў, што тудой будзе цяжка дабрацца да выхаду з вагона. Акрамя таго, існавала небяспека — салдаты і афіцэр, якія пільнавалі арыштантаў у наступным аддзяленні і маглі не спаць, заўважылі б мяне. Адсюль я не мог заўважыць, што там робіцца, але чуў нейкія шоргаты нагамі і шолахі.

«Можа, апусціць вакно?» — падумалася.

Аднак, разважыўшы, адкінуў гэты план. Адчыняючы вакно, мог бы разбудзіць каго-небудзь з аховы, і тады б усё пайшло намарна. Зноў выглянуў на калідор. Здаля ўбачыў постаць чалавека, што набліжалася да нас. Гэта быў салдат, які, накінуўшы на плечы шынель, крочыў да выхаду, асцярожна пераступаючы праз сонных людзей. Падыходзіў усё бліжэй. Быў ужо каля мяне. Адчыняючы дзверы, адсоўвае на бок калена салдата з нашай аховы, які расплюшчвае вочы і ўглядаецца ў яго.

— Што-о?

— Нічога, таварыш… Адсуньце ногі!

Чырвонаармеец дазваляе прайсці, уладкоўваецца на лаўцы, плюючы некуды на сцяну, засоўвае рукі ў кішэні шыняля і голасна пазяхае. Потым, нахіліўшыся наперад, уважліва аглядае аддзяленне. Я прыкідваюся, што сплю. Салдат зноў упіраецца плячыма ў сцяну і заплюшчвае вочы. Рамень ад карабіна ён перакінуў праз калена, а рулю ўсадзіў паміж ног. Забыўся загарадзіць імі дзверы… А можа, хацеў пачакаць таго чырвонаармейца, які за хвіліну да гэтага выйшаў з вагона.

Пільна ўзіраюся ў салдата. Вырашыў, што буду ўцякаць нават у самай непрыдатнай сітуацыі, але стараюся дачакацца лепшай. Праз хвіліну заўважыў, што галава салдата пачала ападаць на грудзі.

Падымаюся з месца. Раблю два крокі з аддзялення на калідор, затым крок наперад. Павольна націскаю клямку і адчыняю дзверы. Шырэй… шырэй… Гляджу на твар салдата. Той раптоўна, нібы адчуўшы мой позірк, расплюшчвае вочы. Утаропіўся ў мяне мутным позіркам. Я зрабіў хуткі рывок наперад.

— А ты куды?!. А?.. Сто-ой!..

У гэты ж момант, затрэснуўшы за сабой дзверы, я скокнуў наперад. Адчыніў дзверы, якія вядуць на пляцоўку, і маланкава зачыніў іх. У той жа момант расчыніліся дзверы з вагона, і я чую нялюдскі крык:

— Товарщи!.. Бегут!.. Вставайте!.. Товари…

Я кінуўся да дзвярэй, якія вялі з пляцоўкі на вагонныя прыступкі. Моцна націскаю на ручку і піхаю дзверы наперад… He паддаюцца. Праз імгненне апамятаўся: дзверы адчыняюцца ўсярэдзіну, а я піхаю іх вонкі. Ірву іх на сябе. Дзверы адчынены. Ззаду цемру працінае шырокая паласа святла. На пляцоўку ўвальваюцца ўзброеныя людзі. Чую іх галасы:

— Стой, дрэнь!.. Стой!..

Перада мной чорная ноч, засеяная залатымі кропкамі зорак. Раблю моцны кідок наперад у густы, таямнічы змрок…

Падаю ў паветраны віхор. Мяне круціць і адкідвае некуды набок. Сэрца замірае ў грудзях. На момант у вачах бліснула доўгая светлая палоска, а потым усё знікла ў цемры і цішы… глыбокай цішы…

4

 Сделать закладку на этом месте книги

He магу зразумець, што адбываецца. Толькі адчуваю, што задыхаюся, што ў мой рот лезе ліпучая, густая твань. У роспачы рвануўся направа, налева, угару… Нарэшце ўкленчыў… Аддыхаўся… Адчуў, як у лёгкія ўліваецца паветра.

Доўга заставаўся нерухомым. Тулава завязла ў балоце, галава — на паверхні. Выцягваю з балота рукі. Далонямі абцёр твар і вочы. У некалькіх сотнях крокаў ад сябе ўбачыў зверху доўгі шэраг жа


убрать рекламу




убрать рекламу



ўтавых агеньчыкаў. Гэта быў цягнік, які затрымалі адразу пасля майго скоку з вагона. Заўважыў, што ўздоўж чыгуначнага насыпу рухаюцца іншыя, меньшыя, але больш яркія светлячкі. Гэта былі ліхтары ў руках людзей — мяне шукалі непадалёку ад каляіны.

Я пачаў выбірацца з балота. Падняўся. Зноў ледзь не праваліўся ў твань. Зрабіў два крокі, намацаў рукамі бераг рва. Вылез з балота і памалу адышоў на дзесятак крокаў ад месца, куды ўляцеў, коцячыся з высокага насыпу. Магчыма, гэта змякчыла маё прызямленне, але я ледзьве не задыхнуўся ў балоце.

Узабраўся на нейкі пагорак і, самотны, седзячы ў полі, пазіраў у напрамку чыгункі. Святло ад ліхтароў доўга поўзала ўздоўж насыпу, а пасля пачало сунуцца назад. Чуў узбуджаныя галасы, аднак слоў не мог разабраць.

Разнёсся паравозны гудок… моцны, працяглы, настойлівы. Светлячкі каля насыпу пачалі варушыцца хутчэй. Наблізіліся да агнёў у вокнах вагонаў. Цягнік зноў свіснуў, і доўгі пас святла паплыў у змрок, праз хвіліну зліўся ў рухлівую агністую пляму і хутка знік у цемры.

Я падняўся. Адчуваў сябе яшчэ прыгаломшаным. Хістаўся на нагах. Пайшоў у напрамку да нябачнай у змроку чыгункі. Мой шлях загарадзіў роў. Перабраўся на другі бок. Яго шырыня была каля 2 метраў, а даўно нячышчанае дно зарасло 70–90-сантыметровым пластом рэдкага балота. Апынуўся каля стромістага насыпу. З хвіліну разважаў: ці крочыць верхам па рэйках, ці долам? «Там я магу кагосьці напаткаць! Лепей будзе сюдой!» — падумаў я.

Паглядзеў на неба: на яго паўночнай частцы была добра відаць Вялікая Мядзведзіца. Нахілены ўніз «дышаль» паказваў мне накірунак на захад.

Павольна пакрочыў наперад. Зрэдку затрымліваўся, прыслухоўваўся і некалькі разоў абыходзіў дарожныя домікі. Зводдаль абмінуў нейкі чыгуначны паўстанак.

Праз дзве гадзіны заўважыў здалёк станцыю. Пайшоў марудней. Каля вакзала прыкмеціў шмат будынкаў. Гэта быў нейкі пасёлак. Абмінуўшы будынкі, зноў апынуўся ля рэек. Тут прысеў на стос старых шпалаў і адпачываў. Разлічваў дачакацца якога-небудзь цягніка, каб ім ехаць далей. Гэта была мая адзіная надзея: бо за ноч змог бы прайсці 30–40 кіламетраў, а цягніком за гэты ж час можна праехаць 250–350 кіламетраў.

Вырашыў не ісці, а чакаць тут хоць бы да раніцы. Аднак нават раней, чым спадзяваўся, пачуў удалечыні паравозны гудок. На станцыю выехаў таварны цягнік.

Я накіраваўся да станцыі і пакрочыў уздоўж цягніка. Пакідаючы вакзал з другога боку састава, хаваючыся ў цені вагонаў, краўся па рэйках. Убачыў некалькі доўгіх платформаў з страявым лесам. Узабраўся на адну з іх і схаваўся паміж канцамі бярвенняў у шчыліне каля нізкага борта платформы. Адсюль можна было выдатна аглядаць усё, што адбывалася навокал. А на выпадак небяспекі мог бы ўцячы ў любым напрамку.

Цягнік прастаяў даўгавата. Я нецярпліва чакаў яго адыходу. Нарэшце той крануўся наперад.


* * *

Пад раніцу я прыехаў у Оршу. Вылез са сваёй схованкі і падаўся да паравоза. З падслуханай размовы чыгуначнікаў даведаўся, што цягнік не пойдзе далей. Тады я накіраваўся па рэйках наперад, усё больш аддаляючыся ад станцыі.

He хацеў, каб дзень заспеў мяне ў Оршы: ведаў — тут узмоцненая служба Чэка і міліцыі. Едучы цягніком, я вымушаны быў сядзець у сваёй схованцы нерухома, і холад даймаў мяне. Зараз жа стараўся разагрэцца хуткай хадзьбой.

Калі пачало днець, адышоў ад Оршы на 10 кіламетраў. Цяпер адчуваў сябе ў большай бяспецы. Аддаліўся больш дзесяці кіламетраў ад месца маіх уцёкаў.

Хацеў дабрацца да наступнай чыгуначнай станцыі за Оршай, таму ўсцяж крочыў наперад: то сцяжынкамі ля рэек, то па выбітых коламі вазоў дарогах. Калі здалёк заўважаў якія-небудзь будынкі, абыходзіў іх зводдаль.

Праз некалькі гадзін дабраўся да станцыі. He падыходзіў лішне да вакзала, а падаўся ў лес. Там залез у зараснік кустоў і лёг спаць.

З набліжэннем цемры абышоў станцыю і ўзабраўся на палатно. Вечар быў цёплы. Прылёг непадалёку ад рэек і пачаў чакаць любога цягніка, які ішоў бы ў напрамку Менска.

Надакучваў голад, але есці нічога не меў. Грошай таксама не было.

Толькі пасля поўначы падышоў пасажырскі цягнік. Прыпыніўся на станцыі. Па вузкай жалезнай драбінцы, прымацаванай да задняй сцяны вагона, я ўзлез наверх і распластаўся на страсе. Неўзабаве цягнік рушыў ад станцыі. Вецер свісцеў у маіх вушах. Вагон гайдаўся справа налева. Зрэдку абсыпаў мяне рой залатых іскраў, якія выляталі з паравознай трубы.

Калі цягнік прыпыняўся на станцыях, я ссоўваўся на процілеглы ад вакзала край страхі, каб мяне немагчыма было заўважыць з перона. Здранцвелі рукі. Было вельмі холадна. Дрыжэў усім целам, аднак не прыпыняў падарожжа. Калі выехалі з Барысава, пачало світаць, а ў Смалявічах я вымушаны быў пакінуць цягнік, бо мяне маглі ўбачыць людзі… Вырашыў не рызыкаваць. He хацелася папасціся пасля ўсяго перажытага.

Цягнік панёсся далей, а я пакрочыў уздоўж рэек. Да Менска заставалася больш 40 кіламетраў. Голад усё мацней даймаў мяне. Адчуваў моцную слабасць. Калі нахіляўся, то ў вачах цямнела.

Ідучы па рэйках, у пэўным месцы ўгледзеў будку дарожніка. Дзверы ў яе былі адчыненыя. Прыкмеціў усярэдзіне будынка жанчыну, якая ў балеі мыла бялізну. Каля парога гуляла двое дзетак. Хвіліну вагаўся, а потым… пайшоў да хаткі.

— Добры дзень! — прывітаўся з гаспадыняй.

— Добры дзень! Што скажаце?

— Можа, гаспадынька дасць мне што-небудзь з’есці!

— А адкуль вы?

— Я з Менску. Быў у Смаленску на рабоце, а зараз вымушаны вяртацца дахаты… Купіў білет да Барысава, бо не хапіла мне грошай на дарогу… Два дні ўжо не еў.

Будка дарожніка была раздзелена перагародкай на дзве палавіны. Пад час маёй размовы з гаспадыняй малыя дзверцы ў перагародцы адчыніліся і адтуль паказаўся мужчына гадоў 50. У яго быў дробны твар з хітра прыплюшчанымі вачыма. Дарожнік уважліва агледзеў мяне і звярнуўся да жонкі:

— Дай яму, Даша, што-небудзь з’есці. Пакармі яго добра!.. Я зараз вярнуся… Вы сядайце… адпачніце! — кінуў мне гаспадар.

Я прысеў на табурэт з краю стала, аднак адчуваў сябе неспакойна. He спадабаўся мне погляд дарожніка. А словы, якія сказаў жонцы, здаліся падазронымі. Нахіліўшыся да вакенца, я зірнуў у яго. Убачыў, што дарожнік, спяшаючыся, крочыў у напрамку нейкіх забудоў, стрэхі якіх праглядалі ўдалечыні праз верхавіны дрэў. Некалькі разоў азірнуўся і яшчэ хутчэй пашыбаваў наперад.

Жонка адрэзала ад паловы буханкі вялікую лусту і паклала яе на стале. Я ўзяў хлеб і пачаў паспешліва есці.

— Зараз дам вам малака!

Зняла з паліцы збанок і наліла малака ў кубак. З прагнасцю яго выпіў. Жанчына наліла мне яшчэ адзін кубак. Я працягваў пазіраць у вакно. Еў хлеб, піў малако і сачыў за дарожнікам, які ўсё больш набліжаўся да купіны дрэў з будынкамі. Тады, паклаўшы недаедзены хлеб у кішэню, вымавіў:

— Вельмі вам удзячны, гаспадынька, за хлеб і малако. Калі хочаце, дык пакіну вам гэтую куртку, што на мне, бо не маю грошай…

— He, нічога не трэба… Але ж куды вы?.. Зараз зрыхтую абед!

— He маю часу чакаць!

— Дык усмажу яечню.

— Дзякую, яечню не люблю… Да пабачэння!

Хутка выйшаў з хаты дарожніка і пакрочыў у адваротным напрамку, у бок Смалявіч. Калі адышоўся досыць далёка, азірнуўся. Кабета стаяла на рэйках і глядзела мне ўслед. Далей чыгунка рабіла паварот: апынуўшыся там і не пакідаючы за сабою слядоў, я збег з палатна і падаўся да хмызоў, якія раслі ўскрай лесу. He паказваючыся на адкрытых мясцінах, хутка пайшоў назад. Адначасова назіраў за чыгункай.

Ідучы па лесе, параўняўся з будкай дарожніка. Убачыў трох чалавек, якія таропка крочылі ад тых будынкаў лясной сцежкай. Гэта быў дарожнік з двума мужчынамі ў вайсковай форме. Непадалёку ад будкі яны ўзабраліся на палатно. Да іх кінулася жонка дарожніка. Нешта расказала, паказваючы рукой у напрамку, у якім я перад тым аддаліўся. Яны хуткімі крокамі накіраваліся туды. А я падаўся далей, стараючыся трымацца бліжэй лесу, але і не адыходзячы занадта далёка ад рэек.

Перабраўся праз нейкую рэчку, апалудні апынуўся непадалёк станцыі Калодзішчы. Тут увайшоў у лес і вырашыў застацца ў ім да вечара.

Калі над зямлёй запанавала ноч, я дабраўся да Менска. He заходзячы ў горад, праставаў нацянькі праз палі, ідучы спачатку на захад, а пасля на паўднёвы захад. Праз чатыры гадзіны ўзбіўся на тракт з Менска да Ракава. Знаходзіўся блізка ад вёскі Яркова, у 9 кіламетрах ад Менска. Тут спусціўся з высокай гары ўніз. Ведаў, што там знаходзіцца студня, хацеў наталіць смагу. Выцягнуў жураўлём са студні абкутае жалезам драўлянае вядро, доўга піў. Пасля рушыў далей у дарогу. Досыць хутка крочыў прыдарожнымі сцежкамі, стараючыся не губляць з вачэй тракт.

На чатырнаццатай вярсце зайшоў у лес і зноў адпачыў — быў вельмі стомлены. Тут выкурыў апошнюю папяросу.

Пакінуўшы злева Старое Сяло, увайшоў у Старасельскі лес і на ўскрайку цягнуўся наперад. Знаходзіўся на добра вядомай мне дарозе, ішоў упэўнена. Зрэшты, мог бы ісці па зорках — неба было чыстае.

Усё больш віднела. He думаў, што ўжо раніца, таму быў непрыемна здзіўлены. Да мяжы заставаўся добры кавалак шляху, а я знаходзіўся ў самым небяспечным месцы. Вярнуўся назад у Старасельскі лес і крыху адпачыў.

Старасельскі лес мне быў добра вядомы. Тут я шмат разоў праходзіў з таварам, тут мы рабілі днёўкі. Вырашыў цэлы дзень не спаць. Страшэннай няўдачай было б для мяне папасціся зноў, пасля такой цяжкай дарогі, уцёкаў з вагона. А тут маглі б убачыць пастухі і навесці падпольнікаў ці міліцыянераў.

Знайшоў для сябе добрую схованку і ўладкаваўся ў ёй на дзень. На выпадак абароны падрыхтаваў ёмкі кол. Вельмі хацелася спаць, але калі заўважаў, што цяжка перамагаць санлівасць, тады падымаўся з месца і паціху хадзіў непадалёк схованкі вакол дрэў, кустоў.

Шмат разоў чуў галасы і воклічы пастушкоў, якія швэндаліся па лесе. Зрэдзь часу адрозніваў крокі людзей, якія праходзілі паблізу. Неўзабаве пасля палудня з гушчара кустоў заўважыў двух хлопцаў. Адзін трымаў у руцэ лазовы кошык, другі нёс доўгі кій. Яны глядзелі ўгару на дрэвы і нешта шукалі там. Наблізіліся да маёй схованкі: я ўжо хацеў пакінуць яе, аднак яны неўзабаве адышлі. Калі ж сонца схілілася на захад, вырушыў лесам у дарогу. Крочыў павольна, уважліва ўзіраючыся ў наваколле.

Пакуль выбраўся з Старасельскага лесу, ужо змяркалася. Праз пэўны час адчуў нейкую дзіўную дрыготку, зрабілася холадна. Каб не ляскаць зубамі, вымушаны быў моцна сціскаць сківіцы.

Крочыў далей. Рабілася ўсё халадней, а цела было мокрае ад поту… Я лёг на шырокім узмежку і ўвесь закалаціўся. Адчуваў сябе усё горш… А да граніцы было яшчэ далёка.

Усхопліваўся на ногі і кідаўся наперад. Зубы стукалі без перапынку. Я ледзьве арыентаваўся ў наваколлі. Часта спыняўся і глядзеў на Вялікую Мядзведзіцу. Зоркі то круціліся на месцы, то ападалі дзесьці ўніз… Зноў адшукваў сузор’е і амаль інстынктыўна крочыў наперад — на захад.

He ведаю, калі перайшоў «другую лінію» і як апынуўся на граніцы. Памятаю, што ў нейкі момант прагучалі стрэлы з карабіна. Гэта было справа ад напрамку майго шляху. Тыя стрэлы на пэўны час абвастрылі маю чуйнасць, і я зноў амаль вярнуўся да прытомнасці. Спяшаючыся, падаўся ўлева. Калі ж стрэлы прагучалі зноў, — гэтым разам вельмі блізка ад мяне — пачаў паўзці па траве, якая здалася надзіва халоднай.

Наступнае, што памятаю, як з цяжкасцю ўзбіраўся на нейкі ўзгорак, як зваліўся на ім, пазбаўлены сілы варушыцца. Крыху пазней усвядоміў, што гэта — Капітанская Магіла… Тут ужо я амаль поўнасцю страціў прытомнасць. У нейкі момант да мяне зноў вярнулася адчуванне рэальнасці, і я нечакана заўважаю незвычайную рухлівую белую пляму… Яна пасоўваецца туды-сюды… Правальваецца ўніз, падымаецца ўгару, часам зусім знікае з відавоку, то ўсё больш набліжаецца да мяне. Нейкім намаганнем памяці вяртаюцца да мяне згадкі з апавядання Юзіка Трафіды і іншых перамытнікаў пра здань… Пасля прыгадалася, што каля кургана я ўпершыню сустрэўся з Сашкам Вэбліным. «Каб ён ведаў, што зараз знаходжуся тут!» А здань усё набліжаецца да мяне. Ужо блізка… яшчэ бліжэй…

Потым… праз нейкі час бачу нахілены над сабой твар: адрозніваю спакойны, суровы позірк вачэй і цёмныя бровы. Чую голас… У мяне пра штосьці пыталі, я нешта адказваў, але не памятаю што.

Нарэшце апошні водбліск свядомасці: хтосьці спытаў, ці ведаю я Петруся?.. Заўважыў, што пачынаю смяяцца, стукаючы ў перапынках зубамі:

— А як жа… ведаю… ведаю… Яго не ведаць!.. Ха!.. ха!.. ха!..

Затым усё панеслася з ашалелай хуткасцю ў бязмежную далячынь… Мігцяць барвы… Грымяць гукі… Шалее навальніца галасоў… віруюць твары, вобразы, фарбы… Імкне наперад страшэнны, гарачы прыліў, які падымае мяне ўгару, а пасля кідае на дол… у чорную халодную бясконцасць…

5

 Сделать закладку на этом месте книги

Апрытомнеў у малым пакойчыку. Справа заўважыў дзверы, спераду прыадчыненае вакно, завешанае фіранкай, якую хістаў лёгкі ветрык.

Прыслухаўся. Да маіх вушэй аднекуль здалёк з надворку даляталі жаночыя галасы. He змог зразумець, дзе знаходжуся. Ніколі раней не быў у тым пакойчыку. Хацеў устаць з ложка, аднак не хапіла сіл падняцца. Тады голасна вымавіў:

— Ёсць хто ў хаце?

Дзверы ў пакой адчыніліся, і ў праёме ўбачыў малога чалавечка. Ён глядзеў на мяне праз тоўстыя шкельцы акуляраў і пасміхаўся.

— Прачнуўся? — запытаўся праз хвіліну.

— Так.

Прыпомніў, што гэта ж гадзіннікавы майстар Мужаньскі, у якога жылі Юлік Вар’ят і Пятрусь Філосаф. He мог толькі ўцяміць, якім чынам я апынуўся тут.

— На, напіся вось гэтага! — Мужаньскі наліў у шклянку нейкіх лекаў і даў мне выпіць. — Хлапцы прыйдуць пазней.

Ён выйшаў з пакоя, а я зноў заснуў. Другі раз прачнуўся ўвечары. У маім пакоіку было цёмна. Праз прыадчыненыя дзверы пачуў галасы сваіх сяброў. Гукнуў іх. У пакой увайшлі Юлік Вар’ят і Пятрусь, уносячы запаленую лямпу.

— Як ты сябе адчуваеш? — запытаўся Юлік.

— Выспаўся?.. — дадаў Пятрусь.

— Безумоўна… Выспаўся…

— Я думаю!.. Доўга спаў!.. Ой, доўга! — прамовіў Юлік.

— Як я апынуўся тут?

Сябры зірнулі адзін на аднаго, а Юлік запытаў:

— Дык ты нічога не памятаеш?

— He… Праўда, памятаю Капітанскую Магілу і… здань… Размаўляла са мной.

Усміхнуўшыся, Пятрок прамовіў:

— Уласна кажучы, гэтая здань уратавала цябе, бо ты альбо там загінуў бы, альбо падабралі б цябе зялёнкі!.. Як пачуваешся?

— Добра.

— Табе размаўляць не цяжка?

— He.

— To раскажы, як ты туды дабраўся? Толькі памалу і падрабязна. Маем час, — прамовіў Пятрусь.

Я пачаў апавядаць ім пра ўсё, што перажыў з той раніцы, калі мяне арыштавалі на пункце ў Бамбіны. Сябры часта перапынялі і задавалі пытанні.

Пад час размовы пачулі, што дзверы ў вялікі пакой адчыніліся. Пазнаў голас Лорда. Праз хвіліну сябра радасна прывітаўся са мной.

— А я так перажываў за цябе! — вымавіў Лорд. — He мог даведацца, што з табой здарылася.

Яны зноў пачалі распытваць мяне, і я падрабязна расказваў ім пра арышт, знаходжанне ў «Чрезвычайке» і Допры, аб прыгаворы на высылку, пра ўцёкі з вагона і пра зваротны шлях з-за граніцы.

Сябры задавалі бясконцыя пытанні і шчыра цешыліся шчаслівым заканчэннем усіх маіх прыгодаў. Потым я запытаў Лорда, што стала з імі пасля майго арышту.

— Ведаеш, — прамовіў Лорд, — мы чакалі цябе 5 хвілін, чакалі 10, чакалі квадру гадзіны: нічога, анічога… Раімся, што рабіць? Адны кажуць: вяртацца! Другія: паслаць кагосьці на мяліну. Ну, Шчур і пайшоў на выведку. Палямі дайшоў ззаду да хутара, тудой жа прабраўся да дзядзінца. Убачыў салдат: ходзяць па падворку, зазіраюць у стадолу. Справа зразумелая — засыпалі. Ну, ён зараз жа да нас і расказвае гэта. Мы за ношкі і гайда назад! Аднак хлапцы проста валіліся ад стомленасці. Ледзьве паспелі да світання дабрацца да Старасельскага лесу. Віхура крыху сунялася. Забраліся ў самую сярэдзіну лесу. Там былі пасечаныя і складзеныя ў шліхты дровы. Расклалі вогнішча і збольшага абсушылі апратку. Пасля полымя трэба было загасіць, баяліся, каб не ўбачылі дым здаля. Мелі з сабой 4 пляшкі спірытусу, і гэта ўратавала. Неяк дачакаліся вечара і хутчэй да граніцы. Ледзьве жывыя дабрылі назад. Лёва і Алігант захварэлі…

— Заплаціў вам жыд за дарогу? — запытаўся я ў Лорда.

— А як жа?.. У два разы болей — па трыццаць рублёў кожнаму. А пункт у Бамбіны закрыўся назаўсёды.

— Пасля куды хадзілі?

— Па-рознаму. Я зараз хаджу з групай Юрліна. Шчур таксама. Але ходзім рэдка. Найперш да гарэлкі зарабляем, а на гарэлку не стае… Чакаем восені…

— Ніхто з хлопцаў больш не папаўся?

— З нашых ніхто… Зараз мала хто ходзіць…

— Што яшчэ чуваць?

Хлапцы пачалі апавядаць шмат навін. Потым сказалі, што яны пусцілі па мястэчку погаласку, што я нібыта выехаў у Вільню. Зараз, пасля выздараўлення, павінен быў гэта пацвердзіць. Пра маю засыпку за мяжой ведаюць толькі самыя надзейныя хлапцы. Лорд даў мне трыццаць залатых рублёў.

— Гэта за што? — запытаўся ў яго.

— За тваю апошнюю ходку… У два бакі… Калі паправішся, сходзім да Бэргера. Табе належыць узнагарода за выратаванне групы. Тавар быў дарагі. Ацаліў жыду не менш 3000 даляраў, а магчыма, і значна больш… Размаўлялі з ім пра гэта. Акрамя 30 рублёў даў мне яшчэ 70.

Я слухаў яго не вельмі ўважліва, а пасля запытаўся:

— Як ты думаеш, чаму ў Бамбіны была засада?

— Хтосьці нас лягнуў! — адказаў Лорд. — Інакш ніколі так пэўна не чакалі б нас… Знарок жа не палілі святла. Пахаваліся ў сенцах, у стадоле і за занавескай… Бамбіну і нас нехта засыпаў!..

— Ніхто іншы, як ён! — прамовіў я, думаючы пра Альфрэда.

— I я так думаю! — дадаў Лорд. — Толькі адкуль жа ён даведаўся, дзе знаходзіцца наша мяліна?

— Магчыма, нехта з хлопцаў п’яным прагаварыўся, а пасля з языка на язык, і дайшло да Альфрэда? — выказаў сваю думку Юлік.

— Хіба што так, — прамовіў Лорд. — Але нічога… Атрымае ён некалі за сваё! За ўсё адразу!..

Назаўтра я так добра пачуваўся, што апрануўся, і разам з Юлікам выйшлі ў горад. Было цёпла. Сонца, шалеючы промнямі святла залівала мястэчка. Па дарозе зайшлі за Лордам і разам падаліся на Букраўку да Бэргера.

— Трэба крыху патрэсці цабэрак! — вымавіў Юлік. — Ёсць з каго і ёсць за што. Выратаваў яму цэлую партыю тавару.

Бэргер быў у хаце. Засталі яго ў сталовым пакоі, загрувашчаным дарагой мэбляй, што не адпавядала малому па памерах драўлянаму будынку. Яна была ўся разбярная. Вялікія крэслы, абцягнутыя скурай, выдатны буфет, вялізны стол.

Я ўбачыў тыповую жыдоўскую постаць. Паціраючы далоні, Бэргер запрасіў нас у бакавы пакойчык.

— Там нам будзе зручней, і ніхто з вуліцы не ўбачыць.

У гэтым пакоі ўздоўж сцен стаяла некалькі вялікіх куфраў, зачыненых на замкі-калодкі. Пасярэдзіне стаяў доўгі стол, які займаў усю астатнюю прастору. Праз прыадчыненыя дзверы з суседняга пакоя далятаў сакавіты дзявочы голас, напоўнены ўсходняй меланхоліяй:


— О, баядэра, я кахаю цябе!
О, баядэра, та-рім та-ра-рам!

Лорд засмяяўся.

— Ну, Шлёма, колькі за гэтую баядэру аддаеш пасагу?

— Уй, які там пасаг! Навошта ёй пасаг?.. Яна сама золата!

— Ну, ну, не кажы! Сама менш на паўлімона зацягне!

Жыд крыху ўсміхнуўся, з пяшчотай пагладзіў бараду і запытаўся:

— Што пан Баляслаў мне скажа? Ёсць нейкі інтарэс?

— Тут наш хлопец вярнуўся, — Лорд рухам галавы кіўнуў у мой бок. — Шлёма ведае… Той, што нам у сакавіку групу ўратаваў, a сам папаўся… Сядзеў у Допры. I Чэка. Там у яго забралі ўсе грошы і прысудзілі да высылкі… Уцёк па дарозе!.. Ад Шлёмы яму належыць прэмія… для расфартавання…

— Гэта той… Уладзік!..

— Так.

— Я зараз, — прамовіў жыд і выйшаў з пакоя. Ён хутка вярнуўся з маладым жыдком, убраным з прэтэнзіяй на элегантнасць. Я пазнаў Лёву і прывітаўся з ім. Некалькі хвілін размаўлялі, а пасля Лорд прамовіў:

— Ну, Шлёма, трасяні мяшок, бо мы хочам ісці абмыць вяртанне сябра. За твой жа тавар ён добра дастаў у бакі і больш трох месяцаў вошы карміў. Забыўся нават, які смак у гарэлкі…

Жыд выцягнуў з кішэні доўгую ў пацерках каліту, напэўна, зробленую ўласнаручна кімсьці з сям’і яму на імяніны ў падарунак. Дастаў з яе і паклаў на стол 10 дзесяцірублёвак, пяшчотна датыкаючыся да іх пальцамі. Падсунуў да мяне.

— Калі ласка. На шанс пану Уладзіславу…

Я ўзяў грошы, і мы развіталіся са Шлёмам.

— Сквапны тартар! — вымавіў на вуліцы Лорд. — Столькі тысяч ты яму ашчадзіў, а ён сотню адваліў. — Хвіліну памаўчаў, а пасля дадаў: — Таму і агранды робім!.. Такі лепей усё страціць, чым за працу добра ўзнагародзіць!

Потым мы накіраваліся да Пінты. Калі ўвайшлі ў наш салон, убачыў вясёлыя твары хлопцаў. Пры маім з’яўленні пачалі выкрыкваць:

— Гур-ра!

— Хай жыве!

— Давай яго сюды!

За сталом убачыў старых наведвальнікаў — Болека Камету, Фэльку Маруду, Маманта і Шчура. Тут быў і Кручок, вельмі малады з выгляду перамытнік, які на вечарынцы ў Сашкі гуляў са мной у суполцы і стукнуў Альфрэда бутэлькай у лоб за тое, што той меў пазначаныя стыркі. Побач з Каметай сядзеў Юрлін, вядомы перамытнік-машыніст, які здаўна водзіць групы і ходзіць нават улетку. Гэта быў мужчына гадоў 50, высокі, шыракаплечы, рыжы. Юрлін быў п’яны. Ён голасна смяяўся і паўтараў: «Абы толькі ціха!» У куце пакоя драмаў гарманіст Антось.

Калі я падышоў да стала і прывітаўся з прысутнымі, Болек Камета падняў угару рукі і прамовіў:

— Кажу і сцвярджаю, хлапцы, што з гэткай нагоды, — меў на ўвазе мае ўцёкі, пра якія ведала ўжо шмат хлопцаў, — тры дні і тры ночы шклянкамі… не, не шклянкамі, а вёдрамі гарэлку трубіць трэба!

— Мудра! — вымавіў Лорд.

— Абы толькі ціха! — дадаў Юрлін.

Пачалі гулянку. Я піў толькі піва, і то пакрысе. He адчуваў яшчэ сябе здаровым. Антось граў на гармоніку… Я плаціў сёння за ўсё.

Пасля, змучаны гаманой, пайшоў разам з Юлікам дахаты. Лёг спаць.

Я даведаўся, што Юзік Трафіда адбыў пакаранне і вярнуўся ў мястэчка, таму папрасіў Юліка, каб разбудзіў мяне ўвечары, а восьмай гадзіне. Аднак сам прачнуўся за квадру да васьмі. Апрануўся і разам з Юлікам вырушыў на Слабаду. Там затрымаўся.

— Ты, Юлік, ідзі дахаты, я сам вярнуся.

— Глядзі, каб зноў не захварэў!

— Я ўжо здаровы. Зрэшты, выбраўся толькі да Трафіды.

Юлік павярнуў назад, я ўвайшоў на падворак. Там усё было так, як даўней. У вокнах памяшкання прыкмеціў святло ад лямпы, якая гарэла ў сталовым пакоі. Адчыніў дзверы і ўвайшоў усярэдзіну. Убачыў на стале лямпу пад блакітным абажурам, а ў яе святле абапёртую на далоні галоўку Янінкі. Дзяўчына даўгавата, праз усю шырыню пакоя ўзіралася, затым адклала набок кнігу, якую чытала за хвіліну да гэтага, і прамовіла:

— Я вас чакала.

— Так?.. Адкуль ты ведала, што я прыйду?

Усміхнулася.

— Я ведала. Мне котка падказала. Яна сёння каля млына рыбу лавіла, а потым мылася і мылася.

Янінка паказала рухамі, як мылася котка.

Тады ж пачуў крокі ў сенцах, і ў пакой увайшоў Юзік Трафіда.

— А, гэта ты!.. Чакаў цябе. Я ведаў, што ты ўжо вярнуўся… Ну, усё клёва!.. Вып’ем гарэлкі ці гарбаткі?

— Лепей гарбаты!

— Ну і муравана! Зараз арганізуем гэтую плюсканку.

Юзік выйшаў на кухню. Мяне здзіўляла тое, што я не заўважыў у памяшканні Гэлі. Падумаў, што яна, можа, пайшла ў мястэчка.

Калі крыху пазней мы селі за стол, пачаў распытваць у Юзіка, як той праводзіў час да майго вяртання. У сваю чаргу сам падрабязна расказаў усе свае прыгоды. Янінка ўважліва слухала нас і ані слоўкам не ўлазіла ў гэтую размову. У нейкі момант запытаўся ў Юзіка:

— Як здароўе Гэлі?

Па твары Юзіка прабегла сударга. Вочы шырока расплюшчыліся. Ён доўга ўглядаўся на мяне, не адказваючы на пытанне. Пачуў ціхія ўсхліпы і ўбачыў, як Янінка, падняўшыся з-за стала, пайшла ў спальню. He мог зразумець, што здарылася? Чаму пытанне пра здароўе Гэлі так моцна ўсіх узрушыла? Нарэшце Юзік выціснуў з сябе:

— Дык ты… сапраўды не ведаеш?

— He ведаю… А што здарылася?

— Няма Гэлі, — адказаў Юзік, схіляючы галаву. — Няма… Няма Гэлі…

— Памерла?

— He…

Юзік пакруціў галавой, нібы ў задышцы, пасля чамусьці падняўся з месца і вельмі ціха вымавіў:

— Засілілася…

— Засілілася?

— Так… На грушцы…

Быў уражаны гэтай навіной. Адчуў, як у мяне аслаблі ногі. Раптоўна, — не ведаю чаму, — прыгадаўся такі малюнак: Гэля стаіць на драбінцы ў садзе і абірае яблыкі, а Альфрэд, франтаваты, з лясачкай у руцэ стаіць і прыглядаецца да яе. Нешта кажа дзяўчыне. Гэля чырванее. Затым Альфрэд выцягвае руку і праводзіць даланёй па Гэлінай лытцы.

— Чаму яна гэта зрабіла? — запытаўся ў сябра.

Юзік доўга глядзіць мне ў вочы. Бачу, што ён не разумее пытання. Паўтараю.

— Чаму?.. — глуха кажа Юзік. А пасля хутка кідае: — Бо была цяжарная!.. Вось чаму!..

— Ага!

— Так! Зацяжарала і баялася, што панясуць на языках!.. Ох, якая дурная!.. дурная… Пакуль я жывы, ніхто яе не пакрыўдзіў бы… а яна!..

Позна ўвечары я вяртаўся дахаты. Юзік прапанаваў і далей жыць у яго, але я адказаў, што параюся з Петрусём і Юлікам. Мне было вельмі дрэнна. Адчуваў, як у маёй душы ўзрастае ўсё большая нянавісць да Альфрэда. Крочыў, задуменны, і не ведаю, калі збіўся з патрэбнай дарогі. Затрымаўся непадалёку ад нейкай хаты. «Дзе я знаходжуся? — падумаў. — Ага, тут жыве Ёська Гусяр!» Падышоў да дзвярэй хаты і загрукатаў клямкай. Праз хвіліну з сенцаў даляцеў Ёськін голас:

— Ну, хто там?

— Я… Уладзік…

— А!.. Зараз…

Спяшаючыся, адчыніў дзверы і ўпусціў мяне ўсярэдзіну. Убачыў на стале нейкую жыдоўскую кніжку; на ёй ляжалі акуляры ў касцяной аправе.

— Можа, вып’еш? — запытаўся Ёська. — Маю добрую вішнёўку. Жончына работа… У яе залатыя рукі!.. Ай, якія ў гэтай жанчыны рукі!.. Ды-я-мен-та-выя!..

Гусяр прынёс графінчык вішнёўкі, і мы выпілі некалькі кілішкаў. Жыды не любяць піць шклянкамі. Пасля пачалі размаўляць на ўсялякія тэмы. Пра маю засыпку Гусяр ведаў.

— Хтосьці нас лягнуў у Бамбіны, — прамовіў я. — Інакш самі ніколі б не патрапілі на мяліну!.. Была засада… Зрабілі яе на «пэ»!.. Разумееш?

— Гэта яго работа! — адказаў з вялікім перакананнем Ёська.

Hi імя, ні прозвішча Альфрэда Ёська не назваў, але я добра ведаў, на каго ён думае.

— Кажаш, яго работа?

— Яго. Каб я шчасце так меў! Каб я так жонку і дзяцей бачыў!.. Яго!..

Ёська замоўк. Я таксама маўчаў. Цягнулася гэта доўга. Пасля нечакана для сябе прамовіў:

— Мне патрэбна машына.

Ёська зірнуў на мяне.

— Машына?..

— Так. Хачу набыць добры капыт. Такі, на 102! Каб быў надзейны…

Вочы ў Ёські бліснулі.

— Я разумею цябе…

Ён пачаў грунтоўна разважаць з веданнем вартасцяў і недахопаў розных сістэм стралковай зброі. Я перапыніў тую лекцыю.

— Разбіраюся ў гэтых цацках, — прамовіў я. — Хачу мець добры наган. Аўтамат мне не патрэбны, ваяваць не збіраюся. А наган — гэта найлепшы комін.

— Так, так… самы пэўны… Ведаеш што? Ты пачакай крыху. Выпі яшчэ вішнёўкі… Жонка зрабіла… Дыяментавыя, кажу я табе…

— Ведаю, ведаю: рукі.

— Так. А я зараз.

Ёська выйшаў з хаты.

He ведаю, чаму менавіта вырашыў набыць рэвальвер тады, калі даведаўся пра самагубства Гэлі. Праўда, мне заўсёды не падабаўся Альфрэд, аднак ніколі не думаў пра тое, каб забіць яго. Быў далёкі ад гэтай думкі. I нават цяпер, купляючы рэвальвер, разлічваў, што неўзабаве пачну займацца перамытніцтвам. Яшчэ знаходзячыся ў Чэка і Допры, вырашыў: калі ўцяку і зноў буду хадзіць за граніцу, дык толькі так, як Алінчукі… са зброяй. Ведаў, што Альфрэд не праміне выпадку, каб мне нашкодзіць, і ўжо пару разоў гэта зрабіў, аднак забіваць яго?.. Ніколі пра гэта не думаў. Проста агіднай была для мяне думка — забіць чалавека!.. Што-небудзь іншае ўтварыць: выкінуць нейкую штуку, але не забіваць.

Гусяр хутка вярнуўся. Замкнуў дзверы. Праверыў, ці добра занавешаны фіранкі на вокнах, і толькі тады выняў з бакавой кішэні паліто закручаны ў паперу і шмат разоў перавязаны аборкай скрутак. Сцізорыкам перарэзаў шнурок, разгарнуў паперу. Паказаўся аксідаваны з матавым бляскам наган. Гэта быў афіцэрскі «самаўзвод». Гусяр некалькі разоў пацягнуў затвор — курок падымаўся і з сухім трэскам ападаў уніз.

Я агледзеў рэвальвер. Быў новы і чысты. Спрацоўваў бездакорна. Яго прыемна было трымаць у руцэ. Гусяр убачыў, што зброя мне спадабалася, усміхнуўся, цмокнуў кончыкі пальцаў і вымавіў:

— Руля як гадзіннік!.. Сем ілбоў пэўных!..

— А набоі?

Гусяр выняў з кішэні дзве кардонныя скрыначкі з патронамі.

— Тут 50. Калі табе трэба будзе болей, прыйдзі да мяне. Можна купіць і тысячу.

— Колькі табе павінен?

— Столькі, колькі мне каштуе. Я не гандляр.

— Дык колькі?

— Дзесяць рублёў.

— На пятнаццаць.

Даў яму 15 рублёў, але Гусяр вярнуў пяцірублёўку.

— Кажу, што не хачу на табе зарабляць! Калі б ты не меў грошай, аддаў бы машыну задарма.

Развітаўся з Ёськам. Калі былі ўжо ў сенцах, прамовіў:

— Ты не думай, што гэта я для Альфрэда падрыхтаваў.

— Я пра гэта зусім не кажу.

— Гэта для таго, каб у Саветах не трапіць у рукі гадам. Хамы любяць рабіць на нас засады і часам могуць укакошыць.

— Так, так… Ведаю пра гэта, — адказаў Гусяр, адчыняючы мне дзверы на падворак.

— Дабранач! — прамовіў я. — А вішнёўка ў цябе добрая!

— Шчасліва! — адгукнуўся Гусяр. — Гэта жонка. Дыя-мен-тавыя ручкі…

Я пакрочыў цёмным завулкам. У галаве шумела ад вішнёўкі. У пэўным месцы спыніўся. Агледзеў неба. Знайшоў Вялікую Мядзведзіцу. Дастаў з кішэні наган і зарадзіў. Прыемна было трымаць у далані выгнутую шурпатую ручку рэвальвера. Жмурачы левае вока, цэліўся ў паасобныя зоркі. Раптам рассмяяўся. У галаве з’явілася думка, што зараз у мяне два найлепшыя сябры: Вялікая


убрать рекламу




убрать рекламу



Мядзведзіца — з сямі зорак, што не раз дапамагалі мне ў дарозе, паказваючы сапраўдны напрамак, і наган, зараджаны на сем патронаў, якія пры патрэбе надзейна мяне абароняць!

Будучы ў Допры, чуў ад злачынцаў, што лічба сем — гэта зладзейская шчаслівая лічба. Магчыма, такая думка ўзнікла таму, што лічба 7 сваім выглядам нагадвае адмычку.

6

 Сделать закладку на этом месте книги

Трэці тыдзень жыву ў Мужаньскага. Я не захацеў вяртацца да Трафідаў. У іх цяпер увесь час прыгнечаны, пануры настрой. Юзік увогуле не ходзіць за граніцу. Баіцца за маці, якая пасля смерці Гэлі запала ў нейкае здранцвенне і перастала размаўляць. Зрэшты, ён заўсёды патрэбны ў хаце. He хацелася дадаваць ім клопату. Сказаў пра гэта Юзіку. Сябра пагадзіўся са мной.

Ніколі не адчуваў сябе так добра, як зараз, жывучы ў Мужаньскага. Стары гадзіннікавы майстар аб’ехаў паўсвету. Наведаў шмат цікавых краін і вечарамі, каля самавара, апавядае нам розныя цікавыя гісторыі. Штодня раніцой хаджу з Петруком і Юлікам купацца на Іслач, а пасля снядання падаёмся ў навакольныя лясы. Збіраем там ягады, грыбы, потым кладзёмся на мяккі мох і падоўгу ляжым нерухома, гледзячы ў прадонне нябёсаў, па якім лятуць наўздагон лёгкія, вясёлыя хмаркі.

Пятрусь заўсёды бярэ якую-небудзь кніжку і гадзінамі чытае нам. Мы слухаем яго. Здараецца, пры гэтым засынаю, а потым распытваю Петрука, што было далей, ад тога месца, ад якога перастаў слухаць.

— Трэба было не спаць! — кажа Пятрусь, але яго ўдаецца ўгаварыць, і ён расказвае праспаную частку кнігі, такім чынам звязваючы абарваны ўток. Потым чытае далей.

Апоўдні распранаемся і загараем на сонцы. Вяртаемся дахаты на абед, прыносячы з сабой пах лесу, вясёлы настрой. Бася — рабая служанка Мужаньскага, рыхтуе полудзень. Садзімся да стала, і кожны есць за двух. П’ём піва. Я ўвогуле ўжо даўно не каштаваў гарэлкі.

Такі лад жыцця ўмацаваў маё здароўе, але сваё пачынала браць нуда. Пятрок з Юлікам маюць занятак. Пятрусь дае некалькі ўрокаў у мястэчку, Юлік памагае Мужаньскаму, які паабяцаў вывучыць яго на гадзіннікавага майстра. А мне няма чым заняцца. Некалькі разоў заходзіў Лорд і клікаў у дарогу (ён часам ходзіць за граніцу), але я яму адказваў, што яшчэ хачу адпачыць.

Я неаднойчы распытваў сябраў, якім чынам я дабраўся ад граніцы да іх хаты. Вельмі здзівіла, што не хочуць гэтага растлумачыць. Юлік прамовіў:

— Здань нам перадала.

А Пятрусь:

— Калі-небудзь даведаешся.

Утойваюць нешта ад мяне. Але што? Не хацеў вельмі моцна на іх насядаць. Магчыма, у будучым самі раскажуць пра гэта.

Аднаго дня, калі Юлік працаваў разам з Мужаньскім ля стала, а Пятрусь пайшоў у горад, я выбраўся з хаты, — вырашыў схадзіць да Сашкі Вэбліна. Ад хлопцаў даведаўся, што Сашка разам з Жывіцам выехаў у Радашковічы, але мне хацелася пабачыцца з Фэляй. Заўжды думаў пра яе, на апошнім тыдні штодня збіраўся пайсці туды: адпалохвала халоднае расстанне пры апошняй сустрэчы ў студзені, калі не захацела са мной танцаваць.

Фэлю застаў у хаце. Выглядала выдатна. На ёй была прыгожая крэмавая сукенка. Не мог пазнаць у ёй ранейшую свавольную дзяўчыну. Здзівіла мяне тое, што Фэля заўжды выглядала па-рознаму. Кожная новая сукенка надавала ёй адметнае хараство. Але заўжды была пекнай. Сёння захоўвалася паважна.

Калі ступіў у хату, убачыў яе ў таварыстве Люткі Зубік, якая была апранутая ў яркую жоўтую сукенку; сукенка шчыльна аблягала мажнае мясістае цела, што трэслася пры кожным руху. Лютка была туга падперазана паяском з вялікай нікеляванай спражкай. Гэта пацешна падкрэслівала яе жывот, грудзі, што тырчэлі ў бакі.

Дзяўчаты пілі гарбату. Лютка штохвіліны весела смяялася, паказвала ружовыя дзёсны і вялікія, дастаткова прыгожыя зубы.

— Хочаш гарбаты? — запыталася Фэля.

— Я ўжо паснедаў.

— Не зашкодзіць. Сядай. На шклянку гарбаты месца хопіць… У мяне ёсць сунічнае варэнне… Сама рабіла…

Я выпіў шклянку гарбаты.

— Болек нешта доўга не ідзе, — прамовіла Лютка.

— Яшчэ рана, — адказала Фэля.

Ад хлопцаў ведаў, што Лютка ад пэўнага часу зрабілася каханкай Лорда. Болек не думаў браць з ёй шлюб, але дзяўчына не задавалася такой мэтай, была зусім вольнай і не баялася абгавораў. Лютка не толькі не хавала свае стасункі з Лордам, а падкрэслівала, скрозь паказваючыся побач з Болекам.

Калі пасля снядання Фэля парадкавала стол, увайшоў Лорд. Быў прыбраны, нібыта сам ягамосць граф: элеганцкі капялюш, белыя нагавіцы, лакеркі, лясачка, японскі гальштук і камізэлька пераліваліся ўсімі колерамі вясёлкі.

— Наша ўшанаванне! — прывітаўся з парога Лорд.

Лютка піснула, зляцела з месца і, трасучы тоўстым целам, падбегла да Лорда. Закінула яму на шыю ружовыя, таўшчэзныя рукі і, падымаючы ззаду ўгару сагнутую ў калені левую нагу, цмокнула ў вусны. Лорд адразу схапіў яе ў абдымкі і закруціў у паветры па пакоі.

Фэля, злёгку ўсміхнуўшыся, зірнула на мяне. Адказаў ёй усмешкай.

Мы пайшлі ў горад. Нас абмінала шмат народу. Усе звярталі ўвагу на Фэлю: мужчыны азіраліся ўслед. Гэта мне імпанавала. У вушах Фэля мела завушніцы з вялікімі дыяментамі. На грудзях дарагі кулон. На руках некалькі бранзалетак, на пальцах шмат пярсцёнкаў. Дзяўчына вельмі любіла біжутэрыю, Сашка ж не шкадаваў для сястры прэзентаў.

Сустракаліся штораз з большымі купкамі. Віталіся са знаёмымі. Непадалёку ад касцёла ўбачыў Альфрэда, які крочыў насустрач нам. Трымаў пад руку Бэльку і нешта казаў ёй. Дзяўчына голасна смяялася. Паглядзеў на Фэлю. Мела ссунутыя бровы.

Альфрэд і Бэлька набліжаліся да нас. Раптам Бэлька заўважыла мяне. Перастала смяяцца. Лорд сказаў ёй:

— Панне Бэльцы ўшанаванне!

Альфрэд пакланіўся Фэлі капелюшом. Яна кіўнула яму галавой.

Пасля вяртання з Саветаў не бачыў Бэлькі. Зараз упершыню сустрэў яе. Думаў схадзіць адразу, вярнуўшыся з-за граніцы, але ад Шчура даведаўся, што Бэлька «ходзіць» зараз з Альфрэдам, і таму расхацелася. Зараз убачыў яе сам. Гэтая акалічнасць, асабліва сустрэча, узмацніла маю зацікаўленасць Фэляй. Ведаў, што Альфрэд два гады заляцаўся да яе і нічога не дабіўся. He захацела нават выйсці за яго замуж, хоць неаднойчы рабіў ёй прапановы.

«Дзяўчына разумная і спраўная! — падумаў. — Такую не проста ўзяць гладкім тварам і чорнымі вусікамі!»

Фэля і Лютка пайшлі ў касцёл, а я з Лордам пачаў шпацыраваць сярод святочна прыбраных хлопцаў, надзьмутых, як індыкі, што купкамі пахаджвалі, пакрыёма пазіралі на сходы касцёла, якія выглядалі нібы клумба, засаджаная кветкамі. Прыступкі займалі дзяўчаты ў яркіх каляровых строях. Стаяць, шэпчуцца, хіхікаюць, ацэньваючы, азіраюць хлопцаў, якіх тыя погляды ўводзяць у экстаз. Яны ходзяць, нібы бегавыя коні, стрыманыя рукой жакея, і збоку пазіраюць на паненак.

Да нас падышоў Юрлін. Прывітаўся і сплюнуў убок, трапляючы на лакерку старэйшага брата Альфрэда — Альбіна Алінчука, што ў гэты момант апынуўся ля нас. Той, зачырванеўшы, не ведаў, з чаго пачаць.

— Перапрашаю, Альбін, — спакойным тонам прамовіў Лорд.

— Добрае прабачэнне! — буркнуў Альбін, абціраючы шматком паперы апляваны абутак.

— Ну, як не падабаецца табе прабачэнне, дык не перапрашаю.

Збоку вынырнуў Шчур.

— Яму не падабаецца, што на нос чаравіка патрапіў! — прамовіў перамытнік. — Алінчукі любяць, каб ім у морду плявалі!

Да Альбіна наблізіліся браты, а Шчур працягваў дацінаць:

— Навошта абціраеш паперай? Зліжы языком! Будзе зіхацець, нібы сонца. Людзі падумаюць: князь нейкі, а не сын крамніка!

— Княжа, што псы вяжа! — дадаў Лорд.

— Графе, што скуры драпе! — прамовіў Шчур.

Алінчукі адышліся падалей. Юрлін звярнуўся да Лорда:

— Мне патрэбны яшчэ два хлапцы. Тавару да халеры, а ісці няма каму!

— Ці мала ў мястэчку хлопцаў?

— Не хачу абы-каго браць.

— А можа, ты пойдзеш? — запытаў мяне Лорд.

Я хвіліну вагаўся. Грошай мне ўжо не хапала. Трэба было брацца за работу. Доўгае беспрацоўе абрыдла.

— Калі ідзеш? — запытаўся ў Юрліна.

— У аўторак.

— Добра. I я з вамі.

— Мудра! — прамовіў Лорд. — Запытаю яшчэ Аліганта. Ён у нястачы. Можа, таксама пойдзе.

— Добра наша! — вымавіў Юрлін. — Дык падрыхтуем 10 ношак. Але каб было «пэ»!

— Гэты пэўны! — прамовіў Лорд. — А Алігант таксама павінен пайсці!

Юрлін накіраваўся да Гінты, а мы далей чакалі з касцёла дзяўчат. Нарэшце ўбачылі Фэлю і Лютку, што ішлі прамеж дзяўчат, якія саступалі ім шлях. Мы падышлі да іх і разам падаліся з касцельнага пляца. Шмат поглядаў бегла за намі. Лютка зачароўвала хлопцаў сваёй адмысловай постаццю, Фэля прыгажосцю. Лорд быў слынным перамытнікам і гулякам, я ж да гэтага часу заставаўся загадкавым прыбышом, а прысутнасць побач з Фэляй яшчэ больш павялічвала цікавасць да маёй асобы.

Памалу прадэфілявалі вуліцамі горада. Лорд па дарозе зайшоў і купіў цукерак, шакаладу і арэхаў.

Вярнуліся дахаты. Фэля падала палудзень, які зрыхтавала папярэдне разам з Люткай. На стале апынуліся бутлік гарэлкі і пляшка вішнёўкі. Лорд пачаў піць за здароўе нашых паненак, пасля за іх сваякоў па мячу і кудзелі, пасля за граніцу і перамытнікаў. Піў за шчасце, за поспех і д’яблы ведаюць за што яшчэ! Была нагода гульнуць — галоўнае. Лютка піла амаль упоравень з намі. Фэля была больш стрыманая, але таксама добра ўзяла вішнёўкі. Яе твар пасвятлеў, вочы заззялі, вусны зрабіліся пунсовымі… Я амаль не адрываў ад яе свой позірк і штохвіліны падліваў ёй у кілішак.

Пазней мы адсунулі стол ўбок, і Лорд запусціў грамафонную пласцінку. Гэта быў нейкі стары вальсік. Лорд узяў Лютку пад пахі, і, шчыльна пераплёўшыся, яны закруціліся па хаце. Дзяўчына смяялася, закінуўшы назад галаву.

— Ой, задушыш!

А сама ўся ціснулася да яго. Я запрасіў Фэлю. Паднялася. Мы пачалі круціцца па пакою. Я штораз мацней прыцягваў да сябе дзяўчыну. He забараняла… У нейкі момант пачуў яе голас, што даходзіў да маіх вушэй як бы са значнай адлегласці:

— Можа, хопіць?.. Бо згарыш!..

Вечарам разам з Лордам я праводзіў Лютку дахаты. Калі перад гэтым развітваўся з Фэляй, дзяўчына з асаблівай сілай паціснула мне даланю і вымавіла:

— Прыйдзі як-небудзь.

— Калі?

— Калі захочаш.

— Добра. Прыйду.

Мне было так весела. He шкадаваў ні Бэлькі, ні Лёні. Поўнасцю знаходзіўся ва ўладзе хараства Фэлі. Аднак жа пасля таго, як мы адвялі Лютку дахаты, Лорд сказаў мне:

— А можа, таго?.. Пойдзем да Калішанак? — відавочна, быў крыху засаромлены.

Я адказаў, затойваючы праўдзівую мэту:

— Добра… Варта б выпіць.

— Уласна, уласна… Вельмі мудра! — вымавіў Лорд.

У гэтую ноч я ўпершыню пасля вяртання з-за граніцы не начаваў дома.

7

 Сделать закладку на этом месте книги

Нас адзінаццаць. Звычайная вялікая група перамытнікаў. Ідзём лесам у зялёным паўзмроку, па мяккіх імшарах, як па дне мора. Пракрадаемся паміж дрэў без шуму — нібыта здані. А ўгары таксама ціха пракрадваюцца хмары… Пусцілі ўперад «на зман» малую лёгкую аблачынку і плывуць услед усёй навалай.

Юрлін ступае першы. Крочыць памалу, крыху перавальваючыся злева направа. Вачыма рысі аглядае перад сабой абшар. За ім паспяшае Лорд. Ідзе лёгка, як па паркеце. Кідае позіркі ўправа і ўлева. За імі — двума слыннымі машыністамі — іду я. За мной — уперавалку Шчур. Ён увесь час усміхаецца. Магчыма, нешта прыпомніў: якую-небудзь агранду, або абдумвае агранду. Далей валіць Камета. Распусціў чорныя вусы па ветры і размашыста крочыць наперад. За ім пнецца Соня, жонка Юрліна. Знарок пускаем яе пасярэдзіне групы, там самае бяспечнае месца. Жанчына ступае дробным, але ўпэўненым крокам. Яна прызвычаена да такіх падарожжаў, ужо другі год чэпае з мужыком. За Соняй — дае шлапака Ванька Бальшавік. Ідзе, загледзеўшыся на яе лыткі: вывучае, як з выклікам калыхаюцца клубы жанчыны. У яго галаве рояцца ўсялякія эратычныя малюнкі, і часта, праз няўвагу, ламае ботамі сухое галлё. Тады Шчур паварочвае галаву і, робячы пагрозлівы выгляд на твары, паказвае яму кулак. У гэты час Ванька бурчыць:

— Аглядаецца, нібы кабыла на ваўка!

За Ванькам — Смактун, вясёлы, смешны і прасцякаваты хлапчына. Вельмі не любіць, калі яго клічуць Смактуном. Такую мянушку атрымаў у наступнай прыгодзе. Аднаго разу пайшоў «на ўласную руку» за мяжу. Тавар меў незвычайны — некалькі тысяч дзіцячых смактуноў-сосак. Зрабіў сабе перавяз: пананізваў аборкамі смактункі на шнуркі і надзеў усё пад куртку.

Было гэта ўлетку. За ноч хлопец не паспеў дабрацца да мяліны. На дзень прыхаваўся ў жыце. Абрыдла там сядзець і пачаў пракрадацца палеткамі. Яго заўважыў кавалерыйскі патруль. Салдаты хацелі затрымаць, але ён, як шчупак у ваду, даў нырца ў жыта. Вылавілі пасля моцнага шчыравання і здратавання значнай плошчы збажыны. Салдаты збілі яго і пачалі абшукваць. Ён скінуў куртку і стаіць перад імі ўвесь у смактунках, нібы ў ордэнах. Бальшавікі грымнулі смехам. Пасля адзін з іх вымавіў:

— Ведаеце што, таварышы? Такога спекулянта не варта затрымліваць!

Другі далучыўся да яго:

— Хай нясе. Малым камунарам будзе забава!

I адпусцілі. Нават тавар не забралі. Пасля вяртання ў мястэчка хлопец расказаў пра гэты выпадак сябрам, не мяркуючы, што стане прадметам жарцікаў і кпінаў. Ад гэтага часу ўсе ў мястэчку звярталіся да яго: Смактун.

За Смактуном крочыць Лявон Юбін. Хлапцы дражняць яго Кавалерчыкам — ён любіць фліртаваць з дзяўчатамі і заўсёды сядзіць у іх кампаніі на вячорках. За мяжу Юбін ходзіць зрэдку — калі выпіхвае бяда. Хлопец баіцца такіх падарожжаў. За Юбінам элеганцкім крокам, у элеганцкіх ботах і нагавіцах ідзе Алігант. Каб надта не адрознівацца ад астатніх, апрануў толькі паношаную шапку і куртку. У канцы групы валачэцца суправаджаючы Гірш Кнот — маладжавы таўставаты жыд. У яго слабы зрок, і нададатак ён палахлівы, таму ўсцяж прыплюшчвае вочы і азіраецца па баках. Нязручна яму паспяваць за групай і боязна застацца далёка ад яе: каб там што-небудзь з хмызоў не выскачыла — ну, бо гэта ж лес! Таму, калі заўважае, што адстаў на некалькі крокаў ад групы, пачынае бегчы, смешна перабіраючы кароткімі нагамі і выціраючы насоўкай спацелы твар. Аднойчы Лорд азірнуўся і заўважыў, што Гірш абцірае чало. Падышоў да яго.

— Хочаш у морду атрымаць?

— Ну, што?.. Чаго лезеш?

— Зараз жа схавай насоўку!.. Белая пляма ў лесе за кіламетр відаць. Калі патрэбна табе, бяры жаўтаватую ці зялёную.

Ношкі маем па 45 фунтаў. Толькі Соня нясе трыццаціфунтовую. Тавар не дарагі, аднак добра ідзе ў Саветах: люстэркі, сцізорыкі, пацеркі, іголкі, грабеньчыкі, напёрсткі, брытвы, памазкі для галення. Зарабляем таксама, як на дарагім тавары — 15 рублёў ад ношкі. Тавар належыць Рыве Глянц і Фэйзе Ядвабнай, якія супольна трымаюць крамку на рынку.

Жонка Юрліна, Соня, мае 30 гадоў, а выглядае нашмат маладзей. У яе круглы вясёлы тварык, блакітныя вочы, вішнёвыя вусны, светлыя валасы і ямка на падбародку. Дастаткова прывабная. Юрлін чамусьці лічыць яе за вяршыню прыгажосці і бярэ ў дарогу не дзеля большага заробку, а таму, што вельмі раўнівы — баіцца пакідаць яе дома. Ведае — Соня валодае агністым тэмпераменцікам і хуткім да здрады сэрцайкам, у той жа час у ёй самой няма належнай пашаноты да шлюбнай вернасці. Вось чаму ён жадае заўсёды мець яе на воку.

Па дарозе час ад часу я засоўваю руку ў бакавую кішэню курткі і з прыемнасцю моцна сціскаю шурпатую ручку нагана. Нікому з хлопцаў не казаў, што бяру з сабой рэвальвер. Ведаю — баяцца хадзіць са зброяй — у Саветах узброеных перамытнікаў караюць вельмі сурова. Некалькі разоў здаралася, што ім «шылі» бандытызм і «пускалі ў расход». Гэта мая таямніца, якую нікому вырашыў не адкрываць. Я жадаю ў выпадку засыпкі ў Саветах змагацца і адбівацца альбо загінуць, чым зноўку цярпець голад, карміць вошай у Чрэзвычайцы ці Допры. А што чакала б мяне далей — на працягу трох гадоў высылкі, якіх я здолеў пазбегнуць?

Зараз ночы кароткія, таму не паспяваем за адзін пераход дабрацца да мяліны і звычайна робім на шляху днёўку. Пункт, да якога накіроўваемся, знаходзіцца ў 25 кіламетрах за граніцай на паўночным усходзе ад Старога Сяла. Стараемся крочыць па лесе, толькі ў крайнім выпадку выходзім на поле. Юрлін вядзе групу дасканала: не трымаецца ніякіх дарог, ні сцежак і, здаецца, прастуе нацянькі.

Перачакаўшы дзень у лесе, нарэшце, у наступную ноч, дабіраемся да вялікага сада. Юрлін адсоўвае набок адну дошку ў плоце, і мы праз дзюрку ўлазім у сад, пасярод якога знаходзіцца вялікая адрына. Уваходзім усярэдзіну.

Юрлін і Лорд ідуць на хутар. Праз квадру гадзіны вяртаюцца і пачынаюць выносіць ношкі, беручы адразу па дзве. Тры разы робяць гэты паход. Мы ўсе кладземся спаць. Соня спіць у куце будынка разам з Юрліным. Гірш Кнот таксама спіць у адрыне.

8

 Сделать закладку на этом месте книги

Надышоў жнівень. Набліжаўся залаты сезон. На ўсёй граніцы запанаваў рух. Перамытнікі выходзілі ў дарогу часцей і ў больш шматлікім складзе. Я працягваў фартаваць у групе Юрліна. Увогуле, хадзілі мы шчасліва. Пару разоў зялёнкі пагналі нас, аднак ніхто не папаўся. Шчур вырашыў зрабіць жыдоўкам агранду, але Лорд не згаджаўся, тавар быў дрэнны — агранда не аплацілася б.

Працаваць зараз было цяжэй, чым раней. Граніцу прыняла пад ахову паліцыя. Баоны мытныя зліквідавалі. Як толькі паліцэйскія пачалі выконваць свае абавязкі па ахове граніцы, пачаліся канфлікты з савецкімі салдатамі, якія з баанярамі жылі ў згодзе: хадзілі па адной сцежцы, часта сустракаліся і размаўлялі. Зараз на граніцы ўсё часцей гучалі стрэлы. Бальшавікі стралялі ў нашых пагранічнікаў і ўчынялі ім розныя псоты. Паліцэйскіх, якія ахоўвалі граніцу, чырвонаармейцы называлі «чорныя вораны» і «чорная сотня». Тады пагранічную ахову з самой мяжы пасунулі на некалькі дзесяткаў метраў назад і там парабілі сцежкі для варты. Гэта адначасова зрабілі палякі і бальшавікі. Умацоўвалася граніца і засекамі з калючага дроту, які не раз цягнуўся на досыць значнай прасторы.

Хадзіць за граніцу было штораз цяжэй. Пагранічная ахова працавала нярвова, інтэнсіўна. Скрозь былі засады. У прыдатных для пераходу месцах нам перашкаджалі калючыя драты, і, каб праз іх перабрацца, мы вымушаны былі хадзіць з матамі ці жэрдкамі. Здаралася кусаць дрот нажніцамі, аднак рабілі гэта ў выключных выпадках, не жадаючы беспадстаўна злаваць зялёнак і паказваць нашы любімыя месцы перапраў праз граніцу.

Пад канец жніўня я сёмы раз пайшоў з групай Юрліна. Вырушылі ў дарогу рана. Ночы падаўжэлі, таму хацелі да раніцы дабрацца да мяліны. Група была ў камплекце: Юрлін, Лорд, я, Камета, Шчур, Соня, Ванька Бальшавік, Алігант, Смактун, Юбін і Гірш Кнот. Ношкі мелі па 40 фунтаў.

Непадалёку ад граніцы Лорд і Камета выцягнулі з густога хмызняку доўгую — некалькі метраў — мату. Была яна сплецена з саломы і лазы, моцна сшытая па берагах аборкамі. Лорд нёс дзве доўгія жэрдкі, а Камета валок скручаную, нібы ходнік, мату.

Вельмі ціха ідучы лесам, дабраліся да граніцы. Ноч была цёмная. Неба замглёнае. Прыслухоўваючыся, доўга стаялі на ўскрайку лесу і затым выйшлі на пагранічную паласу, наблізіліся да засекі. Прывязаўшы да аднаго канца маты жэрдкі, паднялі іх угару і разам з матай паклалі гэты «памост» на драты. З нашага боку таксама прывязалі да жэрдак канцы маты.

Тады пачалася пераправа. Перамытнікі па чарзе залазілі наверх і, трымаючыся рукамі за жэрдкі, на каленях перапаўзалі на другі бок засекі. Гэта адбывалася хутка, бязгучна. Калі ж усе апынуліся на тым баку, пачалі падымаць мату ўгару. Потым паадвязвалі жэрдкі. Мату скруцілі і падаліся ў лясны гушчар. Жэрдкі і мату прыхавалі ў густым малінніку, на значнай адлегласці ад мяжы. На зваротным шляху меркавалі забраць іх з сабой.

Шчасліва перайшлі лес паблізу ад граніцы і рэчку на другой лініі. У нейкім месцы Юрлін, каб скараціць шлях, пакрочыў вузкай сцежкай праз лес. Ноч была цёплая і ціхая. Прасоўваліся досыць хутка, а паколькі ў лесе было зусім цёмна, часта натыкаліся на плечы пярэдніх сябраў.

Лес рабіўся ўсё радзейшым. Хутка выбраліся на вузкі лужок, што клінам урэзваўся паміж двума крыламі лесу. Пасярэдзіне лужка бег ручай. Далей Юрлін павёў нас уздоўж яго берага. Лес застаўся ў цемры. Зараз было відней, і я мог адрозніваць мясцовасць на некалькі крокаў ад сябе. Лужок шырэў усё больш.

У нейкім месцы пачулі на дарозе звон жалеза. Юрлін спыніўся. Уся група замерла. Звон паўтарыўся некалькі разоў. Зразумеў, што гэта звіняць жалезныя путы на нагах коней, якія пасвіліся ў начным.

У вузейшым месцы Юрлін пераскочыў на другі бок ручая і, адыходзячы ад яго, трапіў на дрыгву. Але хутка зямля пачала правальвацца пад нагамі, і мы вымушаны былі вяртацца на ранейшае месца.

Калі зноў спыніліся, прыслухоўваючыся, на беразе ручая, я выразна пачуў крокі людзей, якія спяшаліся да нас. Юрлін амаль бягом кінуўся ўправа. Тады спераду бліснуў ліхтарык. У яго святле ўбачыў абрысы пярэдніх сябраў. Юрлін павярнуў на дрыгву. У той жа момант збоку прагучаў вокліч:

— Стой! Стой! Стой… «Ребята», заходзьце ад лесу! Жыва!

Бліснула яшчэ некалькі ліхтарыкаў. Разнёсся тупат ног, крыкі, кленічы.

— Стой! Стой!..

— Кажу, стаць, халера, бо страляем!

«Напэўна, не маюць карабінаў пры сабе, — падумаў я, — даўно б стралялі!»

Адступаем усё далей у дрыгву. Ногі глыбока правальваліся ў балота, а ззаду пагоня ўсё набліжалася да нас.

Шчур бег каля мяне і праклінаў:

— Гэта жлабы! Гэта хамы! Гэта дрэнь!

Я ведаў, што не паспеем уцячы. У нейкі момант адскочыў убок з дарогі. Шчур крыкнуў:

— Ты дзе?

He адказаў яму. Хвіліну стаяў адзін, пасля прыкмеціў нейкія цьмяныя сілуэты, што набліжаліся да мяне. Асвяціў іх ліхтарыкам і адначасова — стрэл за стрэлам пачаў паліць у іх з нагана. Убачыў, што людзі, якія гналіся за намі, пачалі ўцякаць. Па хуткаму выкінуў гільзы з барабана і зноў зарадзіў рэвальвер. Збоку пачуў лёгкія крокі. Ледзь не стрэліў туды, аднак кароткі бліск майго ліхтарыка вырваў з цемры постаць Шчура.

— Гэта мурова! — вымавіў перамытнік.

— Хто гэта быў? — запытаўся яго.

— Альбо масалкі пасвілі коней і не мелі карабінаў, альбо гады на начлезе… Гэта найхутчэй! — дадаў за хвіліну. — Але ты клёва іх пачаставаў. Яны нас дагналі б! Ведаюць тут кожны куст і не маюць ношак… Але добра ім!.. Добра!

— Пойдзем за нашымі? — запытаўся я сябра.

Шчур злёгку свіснуў.

— За нашымі?.. Дзе ты іх зараз знойдзеш?.. Вяртаемся да мястэчка!.. А тавар ужо наш і без агранды! — дадаў праз хвіліну і ціха засмяяўся.

Павольна пакрочылі па дрыгве ў бок ручая, а потым яго берагам дабраліся да лесу.

Яшчэ перад апоўначчу прыйшлі ў мястэчка.

— Дзе ты прадасі тавар? — запытаўся ў Шчура.

Перамытнік чмыхнуў носам.

— Я табе 100 фураў тавару прадам. Толькі давай!

— Можа, і мой прадасі?

— Добра. Толькі памажы паднесці дахаты, на раніцу будзем мець грошы.

Непадалёку ад кватэры Шчура развіталіся. Сябра на хвіліну затрымаў маю даланю.

— Ты гэта… не кажы хлопцам, што крапіў з капыта тых гадаў… Будуць баяцца з табой хадзіць!

— Добра.

— А пра тавар кажы, што кінуў на балоце, бо сам ледзь вылез. Разумееш?.. Каб не падумалі, што гэта агранда!

— Добра.

— Увечары прыйду да цябе, — прамовіў Шчур і з дзвюма ношкамі за плячыма знік у глыбіні падворка, а я падаўся дахаты.

У такі спосаб упершыню выпрабаваў свой рэвальвер.


* * *

Назаўтра Шчур прыйшоў да мяне апоўдні.

— Апыліў ношкі? — запытаўся яго.

— He… За ўвесь тавар: твой і мой разам даюць 180 рублёў. За горла бяруць, дзярмо, бо ведаюць — пільная патрэба. Я б аддаў, ды не ведаю, як ты? Каб не падумаў чаго?

— А што я падумаю?

— Што з тваёй долі частку заціснуў.

— Ведаю, гэтага не зробіш!.. Няма пра што казаць! Ідзі і бяры грошы!

Шчур выйшаў з памяшкання, а вечарам вярнуўся, прыносячы мне 90 рублёў золатам… Весела смяяўся.

— Ведаеш, група Юрліна таксама вярнулася.

— Усе прыйшлі?

— Юрлін вярнуўся з Лордам, жыдам і Каметай. Алігант і Смактун прыйшлі разам. А Соньку Ванька Бальшавік пад раніцу прывёў. Напэўна, усю траву на паграніччы памялі. Скарысталі сабе рух.

— А Кавалерчык? — я меў на ўвазе Юбіна.

— Ён не вярнуўся! Можа, недзе блукае.

— А як з таварам?

— Юрлін, Лорд і Камета аддалі, бо ішлі разам з жыдам. А рэшта — фьюць! — Шчур працяжна свіснуў. — Няма дурняў!

Пасля пайшлі да Гінты. У салоне было поўна перамытнікаў. Наша «біржа» працавала ва ўсю. Тут вырашаліся розныя інтарэсы. Тут камплектаваліся групы. Тут забаўляліся тыя, хто зарабіў… Тут граў гармонік, лілася гарэлка, а нярэдка і кроў, тут гулялі ў карты.

Калі мы ўвайшлі ў напоўненую хмарай тытунёвага дыму хату, я ўбачыў — за сярэднім сталом сядзяць усе нашы і Юрлін, які рэдка калі сюды зазіраў. Пасунуліся для нас.

— Ну, выпіце, а пасля пагаворым! — прамовіў з намёкам Лорд.

Выпілі па дзве шклянкі гарэлкі. Пасля Лорд звярнуўся да Шчура:

— Учора ты валіў з машыны ў хамаў?

— He, не я… А што?

— Нічога.

Лорд звярнуўся да мяне:

— Ты сёк у гадаў?

— He.

Юрлін падаў голас.

— Яны стралялі… Альбо адзін, альбо другі… Я ведаю. Я блізка быў!

— А можа, гэта яны ў нас стралялі? — вымавіў Шчур.

— А ліхтарыкам хто іх асвятляў? Што? — запытаў Юрлін.

— Пра што ходзіць? — запытаўся я ў Лорда, крыху раззлаваны гэткім допытам.

— Ходзіць пра тое, што наша група спакойная. Ходзім на чыстую работу, машын браць не хочам… Бо калі ісці з машынамі, дык усім, бо інакш — аднаго зловяць са зброяй, а ўсе пад сценку станем! Вось Кавалерчык не вярнуўся. Можа, яго там і цапнулі?

Шчур рассмяяўся.

— Эх вы, зайцы! А калі б нас усіх цапнулі, дык што тады?..

— Дык нічога! — адрэзаў Юрлін.

— Так… табе нічога. Цябе жыды выкупяць, а мы ў Чрэзвычайцы паздыхаем!

— Можа, і цябе выкупяць.

— Я не іх служка.

— Ты так не кажы! — заступіўся Камета. — Юрлін наш мужык і ведае што гаворыць!

Шчур ускочыў з месца.

— Ён ведае, але для сябе!.. А вы памятаеце тых пяцёх кучкуноўскіх хлопцаў, якіх летась гады на балоце паблізу ад Гараняў утрупенілі? Што? Памятаеце? Га?.. А нас таксама затрымалі каля Гараняў!

Усе маўчалі. Тады я падняўся і вымавіў:

— Гэта я паліў па гадах з машыны!

Ніхто не адгукнуўся. Толькі Шчур урачыста прамовіў:

— I добра зрабіў!

Праз хвіліну ўзяў голас Лорд.

— Гэта мяняе справу!.. Ты ж не ведаў, што ніхто з нашых у дарогу машыны не бярэ!

— Я ведаў.

У гэты момант Юрлін прамовіў:

— Каб гэтага другі раз не рабіў.

— Гэта мая справа! — адрэзаў яму. — Ты не будзеш мне загадваць! Хадзіў з машынай і далей буду з машынай хадзіць!

— Клёва! — вымавіў Шчур.

— Ну, дык з маёй групай не пойдзеш! — адказаў Юрлін.

— I не трэба! — адазваўся за мяне Шчур. — Бач ты, які ганарысты! Хлопец табе, можа, жыццё ўратаваў, а ён носам круціць.

Нечакана ад дзвярэй даляцеў высокі голас:

— З квасу піва не будзе!

Мы азірнуліся. У дзвярах, сярод клубаў тытунёвага дыму стаяў Сашка. He бачылі, калі ён увайшоў сюды, бо дзверы салона для вентыляцыі заўсёды былі адчыненымі. Сашка стаяў ля парога і чуў усю нашу размову. Зараз ён павольна падыходзіў да стала. За ім крочыў Жывіца. Абодва трымалі рукі ў кішэнях.

Загучалі прывітанні. За сталом пацясніліся. Хутка пасля іх прыходу Юрлін выйшаў з памяшкання.

— Mae мойра! — вымавіў Сашка, наліваючы дзве шклянкі гарэлкі.

Шчур пагардліва фыркнуў.

— Mae тонкія трыбухі.

Сашка звярнуўся да мяне:

— Валіў учора па хамах?

— Так.

— Ну, дык трымай!

Падсунуў да мяне адну шклянку, а сам узяў другую.

— Вып’ем на шчасце!

Мы стукнуліся шклянкамі і адным духам выпілі гарэлку. Потым Сашка запаліў папяросу і прамовіў:

— Калі будзе работа для трох, вазьму з сабой у дарогу.

Мне зрабілася весела. Са шчырай удзячнасцю зірнуўшы Сашку ў вочы, кіўнуў галавой:

— Добра.

Сашка выйшаў з салона ў рэстаран. Неўзабаве вярнуўся да нас, а праз некалькі хвілін Гінта і Тэкля пачалі прыносіць і ставіць на стол бутэлькі з гарэлкай, півам і лікёрам. Потым прынеслі рознай стравы з рыбай і мясам.

— Сашка буфет закупіў! — прамовіў Камета.

А Сашка звярнуўся да ўсіх.

— Ну, піць, братва! Піць і есці! Сёння ніхто не плоціць!

Пасля ён гукнуў да стала Антося і наліў у яго шклянку лікёру.

— Сь-сі!

Гарманіст выпіў і закусіў. Сашка тыцнуў яму ў даланю некалькі дзесяцірублёвак і прамовіў:

— Ідзі, рыпані «Шабасоўку»! Але па-нашаму: з агнём! Каб стол нагамі хадзіў!

Пакой хутка напоўнілі гукі «Шабасоўкі», якая сваімі рытмамі заўсёды зрывала хлопцаў з месцаў у скокі. Перамытнікі пілі на змор. Гарэлку закусвалі грушамі і цукеркамі, лікёр — селядцамі, кілбасой ды агуркамі.

— Піць, братва, піць! Каб нічога не засталося! — падахвочваў нас Сашка.

I хлапцы не драмалі; гарэлка не марнавалася. А Лорд зацягнуў на мелодыю «Хто смяецца з нашай веры».


Зірні, Гэля, на бяду,
Як з забавы той іду:
Голы, босы, абарваны!
Спіты, збіты, падрапаны!

Позна ўначы я разам са Шчурам выбраўся з салона. У галаве ўсё гудзела. Шчур таксама быў зусім п’яны. Пасярод рынку мы прыпыніліся. Я прамовіў да сябра:

— Дык з Юрліным кончана?

— А канец…

— Халера! З кім зараз пойдзем? Залаты сезон на носе!

— А хоць бы з «дзікімі»!

— Ведаеш іх? — запытаўся ў Шчура


убрать рекламу




убрать рекламу



.

— Каго я не ведаю!.. Як гранда, дык гранда! Хоць пазабаўляемся!.. Тай-да! Та-ра дзі-ра…

I Шчур, напяваючы і насвістваючы «Шабасоўку», пачаў танцаваць на балоце, што ўсцілала Рынак.

Потым мы доўга адводзілі адзін другога дахаты. Ён нешта казаў мне, я яму, але нічога з гэтага пасля не памятаў.

9

 Сделать закладку на этом месте книги

На паграніччы была адна незвычайная група. Яе называлі «дзікай», хлопцаў, што да яе належалі — «дзікімі», а таксама вар’ятамі. «Дзікія» амаль не захоўвалі ніякіх сродкаў бяспекі і праз граніцу хадзілі на «ўра»! Часта пападаліся. Машыністы ў іх мяняліся праз некалькі месяцаў. Аднак дзіўная рэч — гэтая вар’яцкая група працавала трэці год. Сто разоў разбітая, сто разоў збіралася і далей трэсла па начах граніцай і паграніччам… Ствараліся і знікалі шматлікія групы, «клаліся» найлепшыя, рафінаваныя машыністы, а гэтыя д’яблы працавалі без перапынку. Наладжвалі гранды і праіснавалі гады — праўда, заўсёды ў іншым складзе.

У «дзікіх» знаходзілі сабе месца тыя, каго не прымусіш хадзіць з рэгулярнай групай, і тыя, хто з перакананняў не хацеў падпарадкоўвацца абавязковым для ўсёй групы ўмовам, правілам дысцыпліны, і тыя, хто хацеў час ад часу зарабіць крыху грошай, а таксама і тыя, хто любіў авантуры, хто не турбаваўся пра асабістую бяспеку і сталыя заробкі.

Назаўтра, пасля нашай спрэчкі з Юрліным, Шчур пазнаёміў мяне з машыністам «дзікіх» — Войцехам Анёлам. Мы не хацелі губляць ні аднаго тыдня залатога сезона і ведалі, што «дзікія» не будуць нас распытваць, ці ходзім са зброяй, ці без яе. Анёла засталі ў хаце. Ён сядзеў у велікаватай дзіцячай калысцы на драўляных палазах, што стаяла пасярод пакоя, і заўзята гушкаўся, выкідваючы ўзад і ўперад ногі. Да ніжняй вусны прыляпілася самакрутка, скручаная з календарнага лістка. На стале ў коўдрачцы ляжаў выняты з калыскі зусім голы хлопчык. Дзіўная справа, але ён не плакаў: магчыма, што быў заняты засоўваннем пальцаў левай нагі ў рот.

— Здароў, Анёл! — крыкнуў Шчур, заходзячы са мной у хату.

Анёл, прыплюшчыўшы левае вока, сплюнуў у кут.

— Ну і што з таго? — сказаў.

— Што ў цябе чуваць? — працягваў далей Шчур.

— Інтарэс у руху, a pyx у інтарэсе! — адказаў, не перастаючы гушкацца, Анёл і, напэўна, гэта маючы на ўвазе.

— Хочам хадзіць з вамі за граніцу, — прамовіў Шчур.

— Можаце… He даю вам, ці што?.. Анёльскі інтарэс.

— To калі ідзеце?

— Сёння.

— Адкуль?

— Халера яго ведае, адкуль!

— Дык як жа вас знайсці?

— Халера яго ведае як!

Шчур выцягнуў з кішэні пляшку гарэлкі.

— To замочым інтарэс.

Анёл згодна кашлянуў і выпусціў пад столь густы клубок дыму. Шчур падаў яму пляшку. Анёл лёгкім рухам далані выбіў з бутэлькі корак і, гушкаючыся, зірнуў на мяне.

— Гэты таксама да моці?

— Так… з храпай…

— He, я не хачу, — адказаў.

— Дык і добра, — выгукнуў Анёл.

Потым пазначыў пазногцем на пляшцы палавіну яе ёмкасці, закінуў назад галаву і, працягваючы гушкацца, пачаў піць. Гарэлка булькала ў яго горле: кадык скакаў угару. Анёл, не зірнуўшы на пляшку, перастаў піць. Зноў паглядзеў на шкло бутэлькі: выпіў як адмераў — па край пазногця. Пасля перадаў пляшку Шчуру, які выхлебтаў сваю долю, а потым запытаў Анёла:

— Дык дзе мы сустракаемся?

— Пад вечар… Каля Кентаўра… як анёлкі.

— Клёва! Заставайся з Богам!

— Ідзіце з д’яблам.

Калі выйшлі ад Анёла, я сказаў Шчуру:

— Гэта ж вар’ят!

— Мудры вар’ят! — адказаў сябра.

Увечары падаліся ў напрамку хаты купца Кентаўра, якога ў мястэчку таксама лічылі вар’ятам. Пра гэта сведчыла шмат акалічнасцяў, і найперш тое, што даваў тавар «дзікім». Надараліся яму лепшыя, «салідныя» групы, аднак ён меў да «дзікіх» нейкі сантымент і даваў ім тавар ужо трэці год… «Дзікія» рабілі яму агранду, ён міргаў вокам — «ведаю пра гэта!..» Зноў агранда. Ён зноў міргаў вокам і запрашаў некалькі вар’ятаў да сябе на пэйсахоўку. Пасля казаў ім:

— Ну, хлапцы, калі цяпер здарыцца правал, дык наступным разам за граніцу панясяце салому… I я з вамі!

Гэтым браў «дзікіх» за сэрца, і тыя чыста перакідвалі праз граніцу 5–8 груп. Кентаўр падкоўваўся. Закладаў фабрыку мыла ў Вільні, фабрыку атраманту ў Лідзе, фабрыку шакаладу ў Гародні. Фабрыкі былі ягонай маніяй. Акрамя мянушкі — Кентаўр (фірмовы знак яго шматлікіх фабрык), была яшчэ адна — Фабрыкант… Звычайна фабрыкі атрымлівалі па лбе; «дзікія», прыкмеціўшы, што купец падкуўся, бо закладвае новыя фабрыкі, пачыналі рабіць яму агранды, і Кентаўр занепадаў. Ён зноў запрашаў да сябе сваіх вар’ятаў на пэйсахоўку, зноў прапаноўваў ім насіць за граніцу салому і зноў адкоўваўся. I так кругаля — трэці год.

Непадалёку ад хаты Кентаўра сноўдаліся групы хлопцаў. Прахаджвалі ўдвух, утрох, па некалькі адразу. З некаторымі перамытнікамі Шчур вітаўся.

— Дзе Анёл? — запытаўся ў аднаго з іх.

— Ён разам з Сумам у Кентаўра сядзіць.

— Пэйсахоўку п’юць, — дадаў нехта збоку.

Мы шпацыравалі далей уздоўж шэрагу крамак і жыллёвых будынкаў. Неўзабаве з брамы гандляра выехаў вялізны воз. На ім сядзелі — Анёл, Сум і жыд-суправаджаты — Бэрка Ступа. За фурмана — Кентаўраў парабак — Кастусь Кульгавы. Анёл, паклікаўшы да сябе аднаго з хлопцаў, прамовіў некалькі слоў. Той кіўнуў галавой. Воз паехаў наперад і хутка знік за павароткай.

Хлапцы купкамі, па некалькі чалавек, накіраваліся на Слабаду, а адтуль пакрочылі ў напрамку Душкава.


* * *

Недалёка за Выганічамі, з лесу, насупраць першай групы перамытнікаў, выйшаў Анёл. Разам пачакалі астатніх хлопцаў, а потым падаліся ў глыб лесу.

У адным месцы, каля вялікага стосу ламачча, дзе стаялі Сум і Бэрка Ступа, усе затрымаліся. Анёл пачаў выцягваць з-пад галля ношкі. Нядбала кідаў на зямлю, лічачы ўголас: раз, два, тры… Адлічыў васемнаццаць і спыніўся. Прамовіў да нас:

— Бярыце ношкі! Па-анёльску…

Выходзіць у дарогу было зарана. Хлапцы рассыпаліся па лесе і выразалі сабе тоўстыя кіі. «Дзікія» рабілі так заўжды — у дарогу ішлі з каламі, якімі неаднойчы гналі і білі «падкіх» на лёгкую здабычу сялян, што заступалі ім шлях. Я са Шчурам таксама выразаў дзве ёмкія палкі. Пасля хлапцы сабраліся каля ламачча і, лежачы на імху, курылі папяросы.

Нас было дзевятнаццаць. Набліжаўся вечар. У лесе ўсё больш цямнела. Анёл, падышоўшы да галля, асцярожна выцягнуў адтуль мяшок. Пачаў вымаць і адкідваць у розныя бакі на мох пляшкі спірытусу. Адлічыў дзевяць, прамовіў:

— Па адной на двух! Як анёлкі…

Хлапцы адразу пачалі піць, Анёл жа рупліва завязаў мяшок і аддаў яго, як дадатковую ношку, Суму.

— Панясеш ты!.. Толькі не пабі і не набярыся!

Штосьці мармычучы, Сум узяў мяшок.

Хлапцы пілі. Некаторыя захлыналіся спіртам і адкашліваліся. Разляцеліся вясёлыя галасы і выбухнуў смех.

Змяркалася.

— Ну, вар’яты, бярыце ношкі! — загадаў Анёл.

Усе падняліся з месцаў, пачалі закідваць рамяні ношак. Ношкі былі цяжкія. Мы неслі скуры на падэшвы. Тавар быў танны, аднак даваў ад 150 да 300 працэнтаў прыбытку.

— Ну, шах!.. I ані мур-мур!.. — прамовіў да хлопцаў Анёл, рухаючыся ў дарогу.

Нехта ў адказ заліўся вясёлым смехам, іншыя засвісцелі. Група пакрочыла наперад. Хлапцы не захоўвалі ні цішыні, ні дыстанцыі. Ламалі кусты, трашчалі галлём, кашлялі, кляліся, смяяліся і расцягнуліся на чвэрць кіламетра. Анёл некалькі разоў прыпыняўся, трос кулаком, але безвынікова, і толькі выклікаў смех. Тады Анёл так хутка рвануў наперад, як быццам хацеў уцячы ад нас. Мы вымушаны былі подбегам даганяць яго.

Я са Шчурам ішоў пасярэдзіне групы. Напачатку нас здзіўлялі такія паводзіны перамытнікаў непадалёку ад граніцы, а потым мне таксама зрабілася весела. Спірт разагрэў, а недысцыплінаваны марш хлопцаў пазбаўляў ад думак пра небяспеку.

За крокаў дзесяць перада мною хтосьці зацягнуў на матыў «Яблычка»:


Што я бачу, што я чую?
Троцкі лезе на страху.
I так крычыць ён народу:
«Фігу вам — а не свабоду!»

— Здорава.

— Рубай далей!

Разнесліся галасы перамытнікаў, і Валюсь Шымпанзэ (гэта ён спяваў) прапітым голасам выводзіў далей строфы «Яблычка».

Раптоўна група затрымалася. Да Шымпанзэ падбег Анёл.

— Замкні морду, жлоб!

— Ну, бо што?

— Бо тое!.. Бо бальшавікам у лапы нас завядзеш!.. Як анёлкаў!.. З понтам рыкаеш, халера! Зараз граніца!.. Масалкі дарогу заступяць!..

Анёл вырушыў наперад. Ідзём хутка. Ужо ніхто не спявае, але без таго робім шмат галасу!

Праз нейкі час трапляем на пагранічную паласу. Таксама шпарка, зусім не прыслухоўваючыся, крочым далей. Яшчэ досыць відна. Можна адрозніваць мясцовасць на адлегласці ў некалькі дзесяткаў крокаў. Перад намі бачу высокую і шырокую засеку калючага дроту. Анёл зварочвае ўлева і крочыць па паласе. Мінаем пагранічныя слупы. Хлапцы па ходу ляпаюць у іх даланямі альбо канцамі палак па насыпах.

Анёл падаецца ўправа і прыпыняецца каля засекі. Падыходзім да яго.

— Міндаль, нажніцы! — кажа Анёл.

Кастусь Міндаль вымае з-за паса нажніцы, і Анёл пачынае хутка перакусваць дрот, які звініць пад вострымі нажніцамі і абвальваецца па баках. Работа спорыцца. Хлапцы адгортваюць абвіслыя драты.

Праход вольны. Перабіраемся на другі бок паласы і імкнём наперад. Заўважыў, што не ўсе ідуць воўчай сцежкай, некаторыя крочаць гурбой.

Наперадзе чую выразны пляскат па вадзе. Гэта хлапцы пераходзяць рэчку… без усялякай перасцярогі… галопам. Я амаль па грудзі ўляцеў у ваду і па-хуткаму спяшаўся ўслед за Шчурам. Вылажу на бераг і амаль бягу за сябрам.

Дабраліся да гая. Тады збоку далятае спалоханы вокліч:

— Кто идет?

— Свой!

— Кто свой? — пытаюцца здалёк.

— Дзядзька! — рыкае Сум.

У некалькіх месцах гучна засмяяліся, а зводдаль ад нас, з цёмнага гушчару кустоў бухнуў карабінавы стрэл. З нашага боку адразу бліснула некалькі ліхтарыкаў і выразна асвяцілі тыя кусты. Я ўбачыў постаці салдат у доўгіх шэрых шынялях. Некалькі калоў паляцела ў той бок. Нехта з хлопцаў крыкнуў:

— Ура! На іх!

Салдаты жвава пахаваліся ў хмызы. Усё гэта адбывалася на маршы, што не спыняўся нават на хвіліну.

Калі адышліся на некалькі сотняў крокаў ад гэтага месца, ззаду загучалі стрэлы і крыкі. He звяртаючы на іх увагу, мы праставалі штораз хутчэй наперад.

У двух кіламетрах ад граніцы Анёл пакрочыў па добра наезджанай дарозе. Пазней мы звярнулі направа і пайшлі па вузкай сцежцы, якая вяла праз лес.

Хлапцы размаўлялі. Раз-пораз бліскалі ліхтарыкі. Анёл ніяк не рэагаваў на гэта і вельмі хутка крочыў наперад, трымаючы ў левай руцэ ліхтарык, гатовы асляпіць ім напатканага чалавека, у правай кол — каб абапірацца і для абароны.

З часу ўзнікнення групы «дзікіх» Анёл быў дзевятым машыністам. Першым заснавальнікам і арганізатарам быў Антон Мур (заўсёды ўжываў у гаворцы слова «мур»: як мур! муравана! мурам! ). Гэта быў вар’ят лепшага гатунку. Працаваў не толькі дзеля грошай, але найперш для вар’яцкіх жарцікаў. Здолеў прайсці з групай уздоўж мяжы пару кіламетраў і павыварочваў пагранічныя слупы, пасля разам з хлопцамі аднёс іх на другую лінію, каб укінуць у рэчку. Ягоныя анекдоты дагэтуль памятаюць хлапцы і не раз згадваюць Антона Вар’ята. Яго забілі на савецкай заставе, куды ўшчэнт п’яны зайшоў запытацца пра дарогу і там пачаў бойку з салдатамі.

Пасля яго заступіла шасцёра меншых ці большых вар’ятаў. Ніводзін не скончыў шчасліва. Адных забілі, іншых расстралялі або саслалі.


* * *

Папярэднік Анёла — восьмы вар’ят — быў Ванька Гук (мянушка ад: з гукам хлапцы! аж гук пойдзе! ). Ён падарваўся на ўласнай гранаце, якая вісела на рамяні: выпадкова згубіў запал, і адбыўся выбух. Анёл быў дзевятым вар’ятам (так празвалі за яго любімыя выразы: ну, анёлкі! па-анёльску! як анёлы! ).

Жыццё і гісторыі «дзікіх» машыністаў, дарэчы, як і хлопцаў, што стала працавалі ў групе, былі незвычайныя. Я потым пазнаёміўся са шмат кім з іх і не знайшоў там ніводнага звычайнага тыпа. Гэта былі пераважна натуры бурлівыя, не ўладкаваныя і не прыстасаваныя да рамак звычайнага жыцця ў грамадстве, сапраўднай стыхіяй якіх была партызаншчына, вайна, рызыкоўныя падарожжы… Гэта была мяшанка з розных рэгіёнаў Расеі і Польшчы. Большасць складалі ўцекачы, хто ўжо не мог вярнуцца па шматлікіх прычынах у Саветы і таму аселі на паграніччы. Некаторыя з іх колісь належалі да фарміраванняў Булаховіча і служылі ў аддзелах «зялёных». Мяжа прыцягвала іх да сябе, як магніт жалеза. Тут яны жылі з дня на дзень, тут працавалі, тут гінулі. Жыццё значнай часткі гэтых хлопцаў магло стаць тэмай каляровага, неверагоднага рамана. Літаратар знайшоў бы тут невычэрпнае прадонне сюжэтаў і вобразаў. Мы ж не разумелі таго і ўвогуле не задумваліся пра такое. Мала хто з нас умеў пісаць, ніхто нічога не чытаў. Палітыка не цікавіла нас увогуле. Неаднойчы, назіраючы за сваімі сябрамі, бачыў іх незвычайныя характары, нечалавечую энергію і думаў: колькі ж гэтыя людзі маглі б прынесці карысці, калі б іх энергію, здольнасці, фантазію накіравалі для карыснай працы. Тут жа не раз безвынікова марнаваліся вялікія сілы.

Каля другой гадзіны ночы мы прыйшлі на мяліну. Гэта быў адзінокі хутар, да якога з усіх бакоў падступаў лес. Раней тут была смалакурня.

Калі наблізіліся да хутара, нас сустрэў заўзяты сабачы брэх. Спыніліся. Анёл тры разы працягла засвісцеў. Праз пару хвілін з цемры даляцеў хрыпаты голас, які супакойваў сабак, а потым сем разоў запар бліснула святло ліхтарыка. Мы рушылі наперад. Ля брамы хутара нас чакала нейкая невыразная постаць. Разнесліся вясёлыя галасы хлопцаў:

— Здароў, Скала!

— Ты яшчэ жывеш?

— Д’яблы цябе не задушылі?

Даляцеў нізкі сіпаты бас:

— He трэба горшых д’яблаў, як вы!

Насуперак звычаям перамытнікаў і мелінарства мы падаліся не ў хлеў, а ў хату. Там у велізарным памяшканні з чорнымі закуранымі сценамі пачалі скідаць з плячэй ношкі. Я ўбачыў вялікага плячыстага барадатага мужчыну, які меў на галаве густую чупрыну і моцную шчаціну на твары. Мянушка Скала поўнасцю адпавядала ўсёй яго паставе.

Анёл і Скала паклалі на лаве пры сцяне ношкі. Пасля Скала падкінуў на прыпек у полымя смаляных шчэпак, зрабілася святлей. З суседняга пакоя пачуўся дзіцячы плач і голас жанчыны, які ўлашчваў немаўлятка.

Перамытнікі паставілі вакол стала лавы і пачалі піць спірытус. Скала паклаў вялікае, магчыма, дваццацікілаграмовае «кола» чорнага хлеба, прынёс вэнджаны бачок. Хлапцы пілі свой спірытус, бо акрамя таго запасу, які нёс Сум, амаль кожны захапіў у дарогу яшчэ па дзве пляшкі. Некаторыя дабаўлялі ў пляшкі ваду.

Бэрка Ступа, Анёл і Скала вымалі тавар з ношак, раскладвалі яго на лаве.

Пад раніцу Скала вывеў нас з хаты, і мы падаліся ў глыб лесу. Амаль гадзіну прабіраліся нацянькі. Калі развіднелася, дабраліся да невялікай палянкі. Пасярод яе ўбачылі вялікі будан, большую частку якога займалі паскіданыя ў кучу смаляныя карчы. Паклаліся хто дзе змог, пачалі засынаць.


* * *

Змярканнем пакідаем гэтую прагаліну і ўваходзім у лес. Некалькі разоў азіраюся і бачу языкі вялізнага вогнішча, якія ірваліся да неба… Гэта ахвяра «дзікіх», складзеная шматлікім і капрызным бажкам лясоў, палёў, начы і… граніцы.

Напачатку мне здаецца, што ў лесе ўжо сцямнела, аднак вочы хутка прызвычаіліся да змроку, і бачу, што яшчэ не вечар.

Выходзім з лесу. Удалечыні паўстаюць абрысы забудоў. У вокнах хутара мігаціць святло.

— Тут пачакайце, анёлкі, — кажа Анёл і накіроўваецца ў бок хутара.

Праз квадру гадзіны вяртаецца разам з Бэркам Ступам. Прыносяць 10 пляшак самагонкі. Анёл бярэ сабе адну, другую дае Суму (арыстакраты групы), а рэшта нам: па пляшцы на два горла.

Адразу п’ём самагон, які аддае рыбай. Дастаткова моцны, ён значна ўздымае наш настрой.

Рухаемся ў дарогу. Крочым з папяросамі ў зубах, групкамі — па двух, па трох. Некаторыя абапіраюцца на кіі, іншыя нясуць іх, як карабіны, на плячах. Разлятаецца гамана гутаркі.

Лес скончыўся. Перад намі чыстае поле. Гляджу на неба і бачу Вялікую Мядзведзіцу. Зрабілася весела. Паўтараю ў думках па чарзе імёны асобных зорак: Эва, Ірэна, Зося, Марыля, Гэлена, Лідзія, Леаніда… Прыгадаў сабе Лёню.

Пачынаецца марш — амаль бягом праз поле. Хлапцы ідуць без ношак, алкаголь усё больш узбуджае іх. Злева і справа абмінаем вёскі, чуем галасы людзей, бачым святло ў вокнах.

Выходзім на добра наезджаную дарогу. Здалёк чую грукат колаў. Чакаю, што звернем з дарогі, аднак памыляюся. Прастуем далей па дарозе. Грукат далятае ўсё бліжэй. З цемры вырастае сівы конь, за ім доўгі з драбінамі воз. На ім бачу трох сялян з жанчынай, галава якой павязана белай хусткай. Яны запыняюць каня і са здзіўленнем прыглядаюцца да нашага паходу. Чую галасы хлопцаў:

— Глядзіце: трох на адну!

— Што прадаеце — кароўку ці ялоўку?

— Хадзі, малая, на траўцы пагрэемся!

Абыходзім воз і ныраем у змрок. Паветра цёплае, настоенае водарам. Засоўваю руку ў кішэню курткі, сціскаю даланёй цёплы ад майго цела наган. Нечакана мяне ахоплівае дзіцячая радасць. Хочацца смяяцца, скакаць, выдурвацца. Адчуваю надмер моцы, здароўя. А небяспека?.. He думаю пра гэта!.. Са мной жа машына, якая ніколі не здрадзіць. Сем набояў пэўных… «Сем набояў у машыне. Сем зорак на небе!» Падміргваю Вялікай Мядзведзіцы, пасля паказваю ёй язык. Потым плююся: халера, хіба і я вар’ят!

Імкнемся лесам на захад. Крочу з рэвальверам у руцэ. Ніхто гэтага не заўважыць, а другая лінія ўжо блізка. Мінаем ручаі, яры, рвы…

Раптам спыніліся — першым Анёл, за ім астатнія. Знаходзімся ў 200 кроках ад узлеску вялікага лесу. Дрэвы тут рэдкія, аднак зрок сягае ледзьве на крокаў 20. Доўга стаім моўчкі. Пасля Анёл упэўненым крокам ступае наперад. Каля яго ідуць Сум і Шымпанзэ. Тады спераду далятае нейкі шоргат. Нехта з нашых крыкнуў: «Стой!» Бліснула некалькі ліхтарыкаў. З каламі напагатове Анёл, Сум і Шымпанзэ кінуліся ўперад. Мы за імі. Разнёсся трэск галля… Хруст стаяў па лесе і ўсё далей аддаляўся ад нас. Падышлі да ўзлеску. Убачылі Анёла, Шчура і Шымпанзэ. Яны трымалі ў руках і аглядалі нейкія мяшкі. Уважліва прыгледзеўся да іх. Гэта былі ношкі перамытнікаў.

— Плітавалі, як анёлы! — вымавіў наш машыніст.

— Драпалі, нібы каты! — дадаў Шымпанзэ.

— Хто гэта быў? — запытаўся Плюш.

— Напэўна, нашы… з Ракава, — прамовіў Сум. — Зараз убачым.

Анёл пачаў распакоўваць ношкі. Там былі панчохі, трыкатаж, хром.

— Гэта група Адама Друнілы. Ён бярэ тавар у Арона з Віленскай вуліцы, — сказаў Сум.

— Ну, хлапцы, будзе на ўсіх газ і па пару гузікаў таксама.

Узялі ношкі і пакрочылі праз шырокі луг да рэчкі.

Другая лінія. Вада тут дастаткова глыбокая, аднак на брады не ідзём — там за апошні месяц папалася некалькі людзей з розных груп.

Хлапцы распранаюцца дагала і, несучы ў руках адзенне, перабіраюцца на процілеглы бераг. Я заглыбляюся па грудзі ў ваду. Хутка выходжу на бераг, кідаю апратку. Вяртаюся назад і некалькі разоў з галавой хаваюся пад ваду. Пасля вылятаю на бераг і хутка апранаюся.

Зноў крочым наперад, да граніцы. Ідзём паспешліва, аднак кожны стараецца не рабіць непатрэбнага шуму, каб не пачулі здалёк. Амаль усе трымаюць у руках ліхтарыкі. Я ж — наган, усунуты ў рукаў курткі.

Граніца вось-вось… Амаль бягом вылятаем на паласу і імчымся ўздоўж засекі. Зноў скрыгочуць вострыя нажніцы, перарэзаныя драты абвальваюцца па баках… Шлях вольны! Гайда наперад!

А другой гадзіне ночы выйшлі да могілак, што ляжаць на ўскрайку мястэчка. Адсюль хлапцы разыходзяцца ва ўсе бакі. Я іду спаць да Шчура. He стукаючыся ў хату, ідзём у гумно і там кладземся на мяккае духмянае сена… Мне сняцца «дзікія», граніца, уцёкі і Лёня… Часта бачу яе ў сне. Можа, думае пра мяне? Вельмі хацеў бы яе ўбачыць! Дагэтуль не меў ад яе ніякіх звестак. Вырашыў, абавязкова пры першай магчымасці наведаю. Хацеў напісаць ліст і аддаць хлопцам, што бываюць у Менску, але пабаяўся, каб не перахапілі іх дзесьці па дарозе. Тады б Лёня зноў магла мець непрыемнасці.


* * *

Назаўтра раніцай пайшоў да Петруся і Юліка, аднак іх не было у хаце. У маю адсутнасць вырушылі ў дарогу з групай Юрліна. Пасля нашага разрыву з Юрліным хлапцы пачалі хадзіць з гэтай групай. Такое становішча мяне задавальняе. Што будзе, тое будзе, але гэта група самая надзейная і мае добрую мяліну. А хлопцам трэба зарабіць на зіму. Юліка Вар’ята я зараз не пазнаю, пад уплывам Петруся зрабіўся сур’ёзны — шмат чытае, вучыцца.

Увечары пайшоў да Гінты і дапазна забавіўся ў нашым салоне. Шчур таксама быў там. Даў мне 45 рублёў: 15 за ношку, 30 — мая доля ад ношак, падабраных у лесе ад перамытнікаў, якія драпанулі. Пазней я паціху выбраўся з салона. Пайшоў да Сашкі. He… не да Сашкі! Гэта была толькі зачэпка… Мне ж вельмі хацелася ўбачыць Фэлю.

У Вэблінай хаце было цёмна. Абышоў яе наўкола. Заўважыў, што адно вакно свеціцца. Гэтае вакно выходзіла з пакоя Фэлі на агарод.

Паціху падкраўся бліжэй. Вакно было занавешана фіранкай, і знізу не даставала да падваконніка. Я нахіліўся і заглянуў праз шчыліну ўсярэдзіну. Амаль не адскочыў… Ля вакна знаходзіўся маленькі столік, на якім гарэла лямпа, і ў яе святле выразна бачыў твар Фэлі… Падпёршы галаву рукамі, чытала кніжку. Пры святле лямпы яе твар здаваўся чароўным — я не мог адарваць свайго позірку… Перагарнула старонку… зноў чытае… Праз хвіліну на твары з’явілася вясёлая ўсмешка. Вочы змяніліся і заззялі, нібыта каштоўныя каменьчыкі. У іх была дзівосная глыбіня, адтуль выляталі цёплыя праменні, што і мяне напоўнілі радасцю… Ухапіла зубамі ніжнюю вусначку і з хвіліну так яе трымала… Потым усмешка знікла. Твар стаў халодным, амаль суровым. Але гэты холад пёк мяне як агнём, прыцягваў да сябе. Гатовы быў так стаяць, любавацца яе выглядам, аднак баяўся, каб мяне не заўважылі з вуліцы.

Паціху адышоўшы ад вакна, спыніўся пасярод дзядзінца. Доўга вагаўся, пасля рашучым крокам накіраваўся да дзвярэй. Узяўся за клямку. Гэта працягвалася з хвіліну. Потым павольна падаўся да брамы, доўга, знерухомлены, стаяў на вуліцы. Вузкі серп маладзіка плыў па небе. Зоркі свяцілі ясна. Пахла ноччу, Вялікая Мядзведзіца была асабліва прыгожай.

Адчуваў: не змагу адысці адсюль, павінен убачыць Фэлю, пачуць яе голас, штосьці сказаць ёй… Нешта вельмі значнае!

Зноў пакрочыў да хаты. Паварушыў клямку ў дзвярах. Замкнуты. Раптоўнае жаданне: магу яшчэ адысці!.. Бо што ёй скажу?.. Але міжволі набліжаюся да вакна. Да таго вакна, у якое летась увосень стукаў, калі прынёс на сабе Сашку Вэбліна… Стукаю у шыбіну. Ведаю, раблю гэта занадта моцна. Аднак, няведама чаму, пачынаю стукаць яшчэ грамчэй, упарцей.

Хутка чую ў пакоі паспешлівыя крокі, пасля за вакном загучаў голас Фэлі:

— Хто гэта?.. Што здарылася?..

— Я.

— Хто «я»?

— Уладзік.

— Ула-дзік?!. Зараз…

Зноў чую яе крокі. Ідзе ў свой пакой. Потым выходзіць у залу з лямпай у руках. Ставіць яе на стол і хуценька ідзе ў сенцы.

Рыпіць засаўка. Я адчыняю дзверы. Уваходжу ў сенцы, пасля ў пакой. Забываюся прывітацца з Фэляй. Стаю ля дзвярэй і гляджу ёй у вочы.

— Што з панам?

Нейкі час маўчу. Фэля заўжды адзін на адзін казала мне «ты», а зараз «пан»! Пасля кажу:

— Што?.. Са мной нічога!

Бачу ў яе вачах здзіўленне.

— Я падумала, нешта здарылася!.. Пан неяк выглядае… — не даказала.

— Хацеў запытацца: дзе Сашка? Думаў — можа, у хаце?

Дзяўчына хвіліну глядзіць мне ў вочы, потым кажа:

— Та-а-ак?.. Пан думаў?..

Адчуваю, як усё мацней чырванею. Хачу гэта спыніць і не магу. А яе вочы раптоўна пачынаюць смяяцца.

— Дык пан Уладзік, — вымавіла маё імя мякка, амаль пяшчотна, — прыйшоў запытацца пра Сашку. Так?

— Так.

— А мной пан зусім не цікавіцца?

— Увогуле і паняй таксама.

— I мной таксама?

Яе вочы блішчаць усё весялей. А мне робіцца страшна горача. «Чаго я сюды прылез? Яна ж відавочна смяецца з мяне!» Аднак, не ведаючы чаму, кажу далей:

— Так… Паняй таксама… Бо пані казала тады… у нядзелю…

— Слухаю, слухаю!

— …Казала пані… — I я ўсё з гэтым «пані»! — Каб прыйшоў як-небудзь…

— Ага! Так, так… памятаю! Памятаю!.. Ну, і пан Уладзік знайшоў вольную хвілінку…

— Уласна.

— …і прыйшоў сабе ў адведкі…

— Уласна.

— …уначы…

— Так.

— А для настрою пан Уладзік крыху сабе выпіў! Што?

«Выразна кпіць з мяне!» Пачынае ахопліваць злосць. Адчуваю, што гэтымі пытаннямі прыціснуты да сцяны. Кажу ёй холадна:

— Заўсёды сабе выпіваю. Мне на гэта хапае!

— А як жа! Пан Уладзік хлопец фартовы…

Нешта хачу вымавіць, аднак Фэля рухам рукі стрымлівае мяне і працягвае далей:

— …А ці пан Уладзік заўжды так: як крыху сабе вып’е, дык ідзе да знаёмых дзяўчат?

Нечакана адчуваю — губляю над сабой панаванне. Пачынаю гаварыць. Хачу затрымацца і не магу. Кажу штораз з большым запалам.

— А гэта панну Фэліцыю так хвалюе, дзе хаджу па начах? Я ж не пільную, куды панна Фэліцыя ідзе пасля выпіўкі. I хлопчыкаў таксама не рахую!

— Ну? — Фэля падпіраецца адной рукой у бок. — А гэта вельмі прыемна! Вельмі!

— Дзякую за прызнанне! А што да клопатаў, якія прынёс панне Фэліцыі, дык сардэчна прашу прабачэння…

— Калі ласка.

— Пані мяне перабівае!

— Выбачайце…

— Калі ласка… Дык прабачце, увогуле магу больш ніколі панну Фэліцыю не турбаваць сваім таварыствам.

— А гэта, як пану лепей…

Гляджу ў яе твар — халодны, спакойны, амаль мёртвы і такі цудоўны. Раптам прыкмячаю на яе лбе доўгую вертыкальную маршчыну. За хвіліну да гэтага зморшчыны не было. «Што яна мне нагадвае?.. Ага! Яе мае Сашка!»

— Дабранач пані!

— Добрай ночы пану!

Паварочваюся на месцы і ўпэўненымі, хуткімі крокамі выходжу з хаты. На падворку затрымліваюся, адчуваю, як хваля горычы залівае мне душу: «Навошта ўсё гэта казаў? Навошта? Яна спачатку была ў такім добрым настроі! Ніколі не бачыў у яе такіх радасных прамяністых вачэй! Відавочна ж — жартавала, а я пакрыўдзіўся! Навошта? Чаго?.. Што зараз рабіць?.. Ісці і прасіць прабачэння ў яе?.. He, не магу… Нізашто на свеце не зрабіў бы гэтага!.. Нізашто!»

Узіраюся ў асветленыя вокны хаты. Бачу постаць, якая рухаецца па пакоі. На вокны падае рухомы цень. Пасля чую, як адчыняюцца дзверы ў сенцы. Пасля… рэжа мне сэрца скрыгатанне засоўкі. Хутка ў хаце зрабілася цёмна.

Павольна абыходжу будынак. З сэрцам, якое грукоча ў грудзях, пракрадваюся да таго ж вакна. Зноў гляджу праз шчыліну паміж фіранкаю і падваконнікам.

Фэля сядзіць пры століку. Даланёй левай рукі прыціскае раскрытую кнігу, а правай, сціснутай у кулак, стукае па стале. Твар у яе халодны. Вочы панурыя. Гэтак трывае доўга. Потым дзяўчына нахіляецца над кніжкай і пачынае чытаць… Неспадзявана ляснула, закрываючы кніжку, і адкінулася на спінку крэсла. Далоні паклала на край століка.

Неадрыўна гляджу ў яе твар, у яе вочы, і мяне ахоплівае шкадаванне… Пачынаю грызьці вусны. Тады ж нашы погляды сустракаюцца… «Але ж не можа бачыць мяне тут з асветленага пакоя! А можа, адчувае мой позірк?» Бачу, што на ілбе ў яе зноў з’яўляецца доўгая вертыкальная складка, а вочы набіраюць драпежны выгляд… Хачу адскочыць… У тую хвіліну Фэля хуткім рухам рукі адхінае набок фіранку. Адначасова я нахіляюся і, схаваны ценем ад хаты, крадуся ўбок. Раблю некалькі скокаў у глыб агарода, а пасля набліжаюся да плота і прысядаю каля яго ў нейкае зелле.

Вакно адчыняецца. У яго асветленым прастакутніку, нібы ў раме, бачу постаць дзяўчыны. Яна нахіляецца ўперад з жаданнем зазірнуць перад сабой у цемру. Прыслухоўваецца. Доўга не кранаецца з месца…

Пасля вакно замкнулі, а яшчэ праз хвіліну загасілі лямпу.

Падняўся. Доўга стаяў без руху. Месяц пнуўся ўвышыню. Спяшаючыся, ныраў у хмары. Зоркі пазіралі спакойна і ясна. Вялікі Воз без перадыху нёсся на захад.

Я пералез праз паркан і пакрочыў вузкім завулкам. Было досыць відна. Мінакоў не сустракаў увогуле. Калі падыходзіў да Менскай вуліцы, убачыў групу людзей, якія ішлі насустрач. Голасна размаўлялі і смяяліся. Напэўна, былі п’яныя. Калі падышоў да іх бліжэй, адрозніў голас Альфрэда. Хацеў падацца назад, але ўбачыў, што ўгледзелі мяне, таму пакрочыў наперад.

Калі наблізіўся да іх, пазнаў братоў: Альфрэда, Альфонса і Альбіна Алінчукоў. Да камплекту не ставала Адольфа і Амброжыка.

Быў у некалькіх кроках ад іх; жадаючы абмінуць, сышоў з дарогі. Яны таксама падаліся ўбок, стараючыся заступіць мне шлях. Тады я накіраваўся ўправа. Яны таксама рушылі ўправа. Альфрэд хістаўся на нагах і, прыгаворваючы, смяяўся:

— А… Маем фраера!.. Фэлін… — вымавіў некалькі непрыстойных выразаў.

Я адчуў, як кроў прыліла мне да твару, але нічога не адказаў і хацеў іх абысці. Тады Альфонс падставіў мне нагу, а Альфрэд заскочыў наперад.

— Чаго хочаш? — звярнуўся я да таго.

— Падкуць табе морду, жлоб! — адказаў Альфрэд.

— Што ты з ім размаўляеш? Валі яго! — крыкнуў Альфонс і замахнуўся кулаком.

У той жа момант я моцна выцяў яго нагой у жывот. Альфонс енкнуў і, скурчыўшыся, абсеў на зямлю. Тады Альфрэд і Альбін кінуліся да мяне. Збілі з ног.

Я выхапіў з кішэні рэвальвер, рукаятку якога даўно трымаў у далані. Альфрэд душыў мяне за горла. Прыціснуў ствол да яго бядра і націснуў на курок. Выбухнуў стрэл. Альфрэд падскочыў угару, але адразу апаў на зямлю. Я ўсхапіўся і пачаў нагамі таўчы Альфрэда. Тады Альбін адбег убок і закрычаў:

— Паліцыя!.. Паліцыя! Забіваюць!.. Паліцыя!..

Я пакінуў Альфрэда і Альфонса на зямлі і спяшаючыся пайшоў назад. Альбін зводдаль рухаўся следам. Я зрабіў некалькі крокаў у яго бок і стрэліў угару з нагана… Потым без перашкоды падаўся вуліцай у кірунку жыдоўскіх могілак. Ззаду чуў крыкі:

— Паліцыя!.. Забіваюць!.. Паліцы


убрать рекламу




убрать рекламу



я!..

— Тры-ы-ымайце яго!

Недзе ўдалечыні рэзануў свісток.

Я не пайшоў дахаты, а накіраваўся ў поле. Потым, абыходзячы навокал мястэчка, дабраўся да будынка, дзе жыў Шчур. Адшукаў яго ў хляве. Спаў. Разбудзіў і расказаў пра сутычку з Алінчукамі.

— Што зараз рабіць? — запытаўся ў яго.

— Даў ім перцу панюхаць. Правучыў хамаў! Але зараз з табой цяжэй!.. Заявяць у паліцыю!

— А калі я сам пайду ў камісарыят і раскажу, як яны напалі на мяне?

— Ты што, звар’яцеў?.. У цябе няма сведкаў!.. Атрымаеш і за зброю, і за падстрэл!.. Пасядзіш з год пад следствам! Я гэта ведаю!

— Дык што рабіць?

— Пакуль што трэба схавацца, а пасля паглядзім. Невядома яшчэ куды пацэліў Альфрэду.

— Валіў у нагу!

— Страляў у нагу, а трапіць мог у бруха! Я раніцай пайду выведаю, а цябе схаваю ў гумне… Ведаю такое месца… тут блізка. Там можаш і год адседзець. Ніхто цябе не знойдзе.

Адразу падаліся ў дарогу. У адным месцы на ўскрайку мястэчка падышлі да вялікага гумна. Яно было зачынена на цяжкую завалу. Адклаўшы набок дошку, залезлі праз дзюрку пад варотамі. Пасля засунулі назад дошку.

Тут было цёпла і ціха. Панаваў змрок. Гумно было шырокае. Я ўбачыў шмат розных закаморкаў.

— Батальён салдат схаваецца. А цябе тут і сам д’ябал не знойдзе. Толькі нікуды адсюль не выходзь.

Шчур пакінуў мяне ў гумне, а сам накіраваўся ў мястэчка. Праз гадзіну вярнуўся. Прынёс сотню папярос, бутэльку спірту, некалькі пляшак вады і шмат харчоў… Я залез на сена і там, з дапамогай Шчура, зрабіў глыбокую нару. Пасля Шчур, паабяцаўшы адведаць мяне ўвечары, пайшоў.

Я забраўся ў нару і заснуў.

10

 Сделать закладку на этом месте книги

Мінула два тыдні. Стаіць палова верасня. Пачаўся залаты сезон. Граніца ажыла. Перамытнікі працуюць зацята. Ёсць групы, якія ходзяць па тры разы на тыдзень. Увесь гэты час я хаваюся ў гумне. Дні праводжу адзін, шмат сплю. А вечарамі і начамі раблю паходы ў мястэчка, стараюся быць непазнаным.

Назаўтра ж, пасля здарэння, даведаўся ад Шчура, што Алінчукі заявілі ў паліцыю, нібыта я напаў на іх на вуліцы і параніў Альфрэда. Рана ў яго лёгкая — прастрэлена левае бядро. Костка цэлая. Акрамя таго ўдарам нагі выбіў яму некалькі пярэдніх зубоў.

— Паставіць залатыя. Добрая нагода! — са смехам вымавіў Шчур.

Таксама даведаўся, што паліцыя шукае мяне. Зрабілі вобыск у гадзіннікавага майстра Мужаньскага і ў Юзіка Трафіды, але я там не з’яўляўся.

Шчур апавядае ўсім у мястэчку пра тое, як напраўдзе здарылася паміж мною і Алінчукамі, што гэта яны першыя зачапілі мяне на вуліцы. Амаль усе хлапцы на маім баку. Зараз браты Алінчукі не могуць паказацца на вуліцы: хлапцы насміхаюцца і здзекуюцца над імі. Шчур і Лорд два разы вымазвалі дзёгцем браму і ваканіцы іх хаты — што звычайна робяць дзяўчыне, на якую маюць злосць. Вымазаная дзёгцем брама або ваканіцы азначае — тут жыве непрыстойная дзяўчына. А паколькі ў Алінчукоў няма сёстраў, усё гэта адрасуецца ім.

Некалькі разоў сустракаўся з Лордам, Каметай, Юлікам і Петрусём. Хлапцы вельмі зычлівыя да мяне. Прапаноўваюць грошы і надзейныя схованкі. Гэта вельмі кранае мяне. He думаў, што маю столькі сяброў. Аднаго разу Шчур сказаў:

— Ты глядзі, калі раптам здарыцца, што цябе будзе арыштоўваць паліцыя, дык не бараніся. Разумееш? Калі арыштуюць, я паклапачуся пра цябе. Знойдуцца грошы, нават вялікія, на працэс і на адваката. Хлапцы дакладуць некалькі гузікаў, і назбіраецца пару кавалкаў.

Нягледзячы на тое, што быў выстаўны, тройчы хадзіў за мяжу. Фартаваў з «дзікімі». Тыя не баяцца працаваць са мной. А калі б хто захацеў мяне засыпаць, не здолее гэтага зрабіць. Пра маю схованку ніхто, акрамя Шчура, не ведае. Каб мне было весялей, ён часта начуе ў гумне. Я двойчы заглядаў да Калішанак, але не начаваў там, а крыху пазабаўляўся і — айда на мяліну.

Штодзённае пакрыёмае жыццё ў гумне пачынае мне надакучаць. Калі самотны марнуюся там доўгія дні, у галаву прыходзяць розныя дурныя думкі. Часта з’яўляецца жаданне пайсці пастраляць Алінчукоў і здацца паліцыі. А найбольш думаю пра Фэлю. Асабліва калі змяркаецца. Смяюся і размаўляю з ёй уголас… Можа, я вар’ят?.. Штораз больш п’ю. Спірт п’ю, як гарэлку, гарэлку — як піва, піва — як ваду. Аднак не напіваюся да непрытомнасці. Ведаю — гэта для мяне асабліва небяспечна. Толькі прысутнасць Шчура мяне падбадзёрвае. He ведаю, чым яму аддзячыць за ўсё: ён такі прыкры і задзірысты для многіх, са мной жа заўсёды памяркоўны і вельмі ўважлівы. Ніколі не ўжывае моцныя выразы і не лаецца без «крайняй патрэбы». Часта спыняе на вуснах якую-небудзь лаянку ў палове выраза.

Неяк Шчур сказаў, што Юзік Трафіда хоча мяне ўбачыць. Я перадаў, каб чакаў а 10-й увечары на Слабадзе, на мосце ля млына.

Вечар быў цёмны. Пракрадаліся разам са Шчурам па вуліцах і завулках у напрамку Слабады. Юзік ужо чакаў нас. Пасля Шчур пайшоў назад у мястэчка, а я з Юзікам — у бок млына. У надзейным месцы прыселі на беразе Іслачы. Доўга маўчалі, а потым Юзік запытаўся:

— Як жывеш?

— Неяк трымаюся.

— Можа, хочаш выехаць адсюль?

— Куды я паеду?

— Ёсць у мяне недалёка ад Івянца сваякі на вёсцы. Калі хочаш, дык уладкую ў іх…

— He. He хачу. Там памёр бы з нуды.

Зноў маўчанне. Праз нейкі час Юзік кажа:

— Дай граблю!

Моцна паціскае мне далонь і, стрымліваючы ўзрушэнне, вымаўляе:

— Дзякуй табе!

— За што?

— Ну, за… Альфрэдчыка. Зараз яго за сабаку ўсе лічаць.

— Шкада, што не забіў гада! — кажу з нянавісцю.

— He шкадуй! Так лепш!

Зноў надыходзіць працяглае маўчанне. Пасля я пытаюся:

— А ты што мяркуеш рабіць? He збіраеш групу?

— Я? — пытае здзіўлены. — He. Са мной, браток, крышка. З граніцай я развітаўся назаўсёды!

— Та-а-ак?

— Так, браце!.. Адну сястру страціў, па начах як воўк лазячы. Другую не дам пакрыўдзіць!.. He, халера!..

Пачуў, як скрыгатнуў зубамі. Было цёмна. Я не бачыў яго зусім, але адчуваў, як пакутуе сябра. Ён вельмі любіў сястру. Мне таксама смылела сэрца. Таму прамовіў:

— Супакойся, Юзік, Альфрэд атрымае за сваё… з ім яшчэ не скончана. Кажу табе… — Хвіліну павагаўшыся, дадаў: — Толькі нікому гэта не пераказвай: Алінчукі трымаюць сувязь з падпольнікамі ў Саветах.

— Та-ак?

— Так… Я даведаюся пра ўсё. Тады разлічымся з імі, раз і назаўсёды.

Зноў западае доўгае маўчанне. Потым Юзік звяртаецца да мяне:

— Можа, табе нешта трэба?

— He. Я ўсё маю.

— А як штосьці будзе неабходна, дык перадай!

— Добра.

Пасля Юзік кажа:

— Навошта я цябе сюды сцягнуў? Ты быў бы шчаслівейшы, калі б не ведаў граніцы!

Я горача запярэчыў:

— He кажы так. Вельмі ўдзячны табе і за дабрыню сэрца, і за сяброўскую дапамогу. Я шчаслівы, браце! Часамі мне сумна, але з гэтым не парадзіш. Ніколі не думай так і не кажы мне пра гэта!..

Мы доўга размаўлялі, седзячы ў цемры на беразе рэчкі. Пасля развіталіся, і я, узрушаны, доўга крочу невядома куды завулкамі. Ноч цёмная. Немагчыма разгледзець твар рэдкіх мінакоў.

Позна ноччу вяртаюся ў сваю схованку. Выпіў палову пляшкі гарэлкі і залез на сена. Аднак заснуў не хутка.

Нараніцу сустрэўся з Лордам. Шчур перадаў, што ён мае нейкую пільную справу. Лорд чакаў нас на могілках. З сабой у яго было тры пляшкі гарэлкі і крыху закускі. Седзячы на траве каля нізкага каменнага тыну, мы пілі гарэлку… Пасля я запытаў:

— Што ты хацеў сказаць?

— Фэля пыталася пра цябе.

На хвіліну ў мяне адабрала мову. Добра, што сябры не бачылі выразу твару. Потым я нібы абыякава запытаўся:

— Што ёй трэба?

— Яна чула, што ты некалі меў сутычку з Алінчукамі пры касцёле, а другі раз тады, як падстрэліў Альфрэда. Што ён нібыта сказаў пра яе нешта абразлівае, а ты за гэта стрэліў.

З хвіліну я не адгукаўся, а пасля прамовіў:

— Пра першы выпадак ты і сам добра ведаеш. А калі Алінчукі ўначы прычапіліся, дык Альфрэд сказаў непрыстойнае пра мяне і Фэлю разам. Аднак я нікому пра гэта не казаў. He разумею, адкуль яна даведалася.

— Уласна, пра гэта Фэля і прасіла мяне спытаць у цябе: што сказаў табе пра яе Альфрэд?

Я яшчэ вагаўся. Тады Лорд вымавіў:

— Ты кажы. Фэля — гэта такая баба, якой можна ўсё расказаць! Ёй гэта трэба. Можа, раскажа Сашку…

— Альфрэд сказаў… — я дакладна паўтарыў Лорду словы Алінчука.

— Добра, — прамовіў калега. — Перадам ёй.

— Лепей не кажы. Можа, разгневаецца, што я даю падставы абгаворваць яе.

— Ты за гэта не перажывай. Яна нічыіх языкоў не спалохаецца. Яна сабе парадзіць. Проста хоча ведаць усю праўду.

Хутка Лорд развітаўся з намі.

— Пойдзеш да яе? — запытаўся я ў яго.

— Так. Можа, хочаш штосьці сказаць?

— He… Нічога…

— Да сустрэчы!

— Шчасліва!

Я і Шчур яшчэ доўга ляжалі на могілках. Ён апавядаў мне пра апошнія здарэнні на граніцы, пра местачковыя навіны, пра тое, што чуваць у хлопцаў. Пасля правёў мяне ў гумно і пайшоў да мястэчка.

У тую ноч я доўга не засынаў. Усё думаў пра Фэлю…

Назаўтра, як толькі змяркалася, да мяне прыйшоў Шчур. Быў вельмі вясёлы, таямніча міргаў вокам і безупынку ўсміхаўся.

— Зараз пойдзем у адно месца. Хутчэй збірайся!

— Куды? Чаго?

— Убачыш…

— Каго? Што?

— Бач, які ты?.. Пацярпі трошкі. Будзеш задаволены!

Паспешліва крочыў каля сябра, стараючыся разгадаць, што гэта можа быць. У адным месцы мы пералезлі праз паркан у агарод і ўвайшлі на падворак чыёйсці хаты. Неўзабаве апынуліся на парозе вялікага будынка з выбеленымі вапнай сценамі.

Я ўбачыў Сашку і Жывіцу, якія сядзелі за сталом.

— А, ёсць! — вымавіў Сашка.

— Ёсць, — адгукнуўся Шчур.

Падышоўшы да стала, я паціснуў руку Сашку і Жывіцы.

— Сядай! — сказаў Сашка. — Пагутарым трохі.

Я сеў за стол.

— Дык ты добра яго выфранціў! Нібы пярлінку! — прамовіў Сашка.

— Трэба было… Зачапілі мяне…

— Гэта добра — як трэба, дык трэба!

Сашка наліў да паловы чатыры шклянкі гарэлкі і кіўнуў нам галавой:

— Ну, шахнем!

Усе адразу выпілі.

— Дык зараз табе цесна тут?.. Хаваешся?.. — казаў далей Сашка.

— Так, хаваюся. Але неяк жыву, ды і на работу хаджу таксама. Ён мне дапамагае! — я паказаў галавой на Шчура. — Калі б не ён — не ведаў бы, што і рабіць!

Сашка ляпнуў Шчура даланёй па плячы і запытаўся ў мяне:

— З кім фартуеш? З Юрліным?

— He… З «дзікімі»…

Жывіца адрывіста засмяяўся.

— З «дзікімі»?! — выгукнуў Сашка.

— Так… А што рабіць?.. Астатнія баяцца мяне. Хіба што «на сваю руку» хадзіць…

Сашка задумаўся. Доўга знерухомлена глядзеў у кут пакоя. Раптоўна ў яго на лбе пралегла вертыкальная доўгая складка… як у Фэлі. Я, узрушаны, гляджу на яго і маўчу… Маўчым усе. Шчур пакусвае ніжнюю вусну і пазірае то на мяне, то на Сашку, то на Жывіцу, які камячыў у пальцах кульку з хлеба.

Пасля Сашка глядзіць мне ў вочы і кажа:

— Заўтра пойдзеш са мной на работу!

He раздумваючы, я радасна выгукнуў:

— З ахвотай!

Бачу ўсмешку на твары Шчура. Сашка звяртаецца да Жывіцы:

— Спатрэбіцца ён нам?.. Як?..

— Спатрэбіцца, — у знак згоды кіўнуўшы галавой, адказвае Жывіца.

— Ну, то дай граблю!

Сашка моцна паціскае мне далонь. Жывіца ідзе за яго прыкладам, толькі сціскае злёгку. Моцны поціск яго рукі мог бы знявечыць мне пальцы. Сашка зноў налівае ў шклянкі гарэлкі і кажа:

— Ну, дык за поспехі!.. Шахнем!..

Выпілі.

Гляджу на Сашкаў лоб… Ён гладкі… Маршчынка знікла. Радасна гляджу ў вочы сяброў… Мне становіцца так лёгка і весела… Зноў чую голас Сашкі:

— Ну, шахнем, хлапцы!

11

 Сделать закладку на этом месте книги

Едзем на захад. Коні нясуцца навыперадкі з ветрам. Нас вязе Янкель Парх. У мястэчку жыды называюць яго мішыгінэ  («вар’ят»). Янкель Парх упадабаў хуткую язду, упадабаў рызыкоўныя мерапрыемствы, але больш за ўсё любіць Сашку, якога абагаўляе за смеласць, за шчырасць, за шырыню! Працуе з Сашкам часта.

Янкель Парх — горкі п’яніца. Па п’янцы ён неаднойчы заганяў і калечыў коней. Пару разоў коней яму купляў кагал. Аднак калі Янкель перастаў рамізнічаць, а пачаў ездзіць з перамытнікамі на «фарт», кагал пакінуў яго на асабістую ініцыятыву… Цяпер Янкель меў пару вараных коней — маладых, моцных, трывалых.

Воз нагружаны таварам, на які зверху накладзены тоўсты пласт сена. Я сяджу каля Жывіцы. Сашка ляжыць на сярэдзіне воза, захутаны ў кажух. Дрэмле. Жывіца маўчыць. Я ў захапленні ад хуткай язды і перспектывы цікавай працы разам з Сашкам і Жывіцам. Задаволены таксама і пераменай месца.

Стаіць цёплы вечар. Паветра настоена водарам.

Ноч выпаўзае з-за лесу, што на ўсходзе. Яна павісае над зямлёй — змрочная, велізарная… З намаганнем абедзвюма рукамі сцягнула зверху ўніз чорны балдахін… цяжкі і халодны… А потым, нябачная, бо схавана цемрай, яна доўга рагатала аб перамозе…

— Но, дзеткі, но! — падахвочваў коней да бегу Янкель, і мы імчым далей у начны змрок.

Зараз едзем на поўдзень. Вочы прызвычаіліся да цемры, і я ўсё лепш адрозніваю мясцовасць. Думаю пра ўсялякія рэчы: пра мяжу, пра сяброў, пра Лорда, пра Шчура, пра Камету. Думаю пра Чрэзвычайку і Допр. Думаю пра Лёню і Бэльку, пра Фэлю. Падлічваю, у колькіх групах прымаў удзел: першай — Юзіка Трафіды, пасля — Лорда, пазней — Маманта, наступнай — Юрліна, нарэшце — «дзікіх», а зараз буду працаваць з Сашкам.

Гляджу на паўночны захад. Вялікая Мядзведзіца — агромністая, прамяністая, шырока раскінулася на небе. Засоўваю руку ў кішэню, пястую даланёй разагрэтую ад цела сталь рэвальвера.

Зварочваем на поўдзень. Едзем вузкімі палявымі дарожкамі. У адным месцы скіроўваем на луг і напрасткі нясёмся па ім. Коні ляцяць уперад, а фурман падахвочвае іх да яшчэ шпарчэйшага бегу. Выязджаем да нейкай рачулкі. Вада пырскае далёка ў бакі. Воз нырае па восі. Затым, ламаючы кусты, выязджаем на прастору палеткаў.

Воз хістаецца ўправа і ўлева. Падскоквае ўгару. Мне часам здаецца, што зараз перакулімся, аднак Янкель — майстар у кіраванні, і мы імчымся далей, не змяншаючы хуткасці язды.

— Но, дзеткі, но!

I дзеткі нясуцца, як бура, дратуючы кусты і выкідваючы з-пад капытаў скібы зямлі.

Пазней зварочваем на ўсход. Дзе-нідзе мігацяць у вокнах будынкаў агні. Пару разоў праязджаем праз вёскі. Нас сустракае брэх сабак, якія вылятаюць нам наперад, але зараз жа адскокваюць на бакі і замаўкаюць.

Мне вельмі хочацца заспяваць песню, але стрымліваю ў сабе гэтае жаданне. Грудзі распірае захапленне і прага дзейнасці. Зрабіўся нібы п’яны.

Позна ўвечары прыязджаем на адзінокі хутар, далёка за Волмай. Ён схаваны з трох бакоў крыламі лесу. З чацвёртага боку яго захінае агарод.

Воз уязджае на шырокі дзядзінец і затрымліваецца зводдаль ад хаты. Мы на месцы. Злазім з воза. Па дзядзінцы да нас крочыць нейкі мужчына з ліхтаром у руках. Паціскаючы даланю Сашкі, вітаецца з ім:

— Значыць, таго, пан Алесь, будзе работа!

— Яшчэ якая! — весела адгукаецца Сашка.

Ужо цёмны вечар. Я, Сашка і Жывіца павольна ідзём праз вялікі сад. Нябачныя ў цемры галінкі дрэў б’юць па твары. Захінаю галаву рукамі і нізка нахіляюся.

Прадзіраемся праз густы маліннік. У адным месцы Сашка затрымліваецца. Адчыняе выдатна замаскіраваныя дзверцы і, свецячы ліхтарыкам, сыходзіць уніз па стромістай драбіне. Я раблю як ён. Апошнім залазіць Жывіца. Зачыняе за сабой дзверцы.

Мы ў невялікім склепе. Яго сцены ашаляваны тоўстымі дошкамі і дылямі. Сашка павесіў у куце на цвік ліхтар з вялікім рэфлектарам, і ён выразна асвяціў увесь склеп.

З аднаго боку на тоўстай драўлянай лаве я бачу некалькі поўных мяшкоў. На другой лаўцы ляжаць тры ношкі. А праз плячо ў Сашкі вісіць ёмістая скураная торба. Ён сядае на лаву непадалёку ад ліхтара і выймае з яе тры рэвальверы. Адзін з доўгай руляй, a два звычайныя. Кладзе іх на лаву і выцягвае з торбы некалькі запасных абоймаў. Уважліва аглядае зброю, потым зараджае і ставіць на засцерагальнікі. Падае мне адзін парабелум і пытае:

— Ведаеш гэты капыт?

— А як жа, ведаю!

— Ну, дык трымай!

Пасля падае мне шэсць запасных абоймаў.

Вымаю з кішэні наган і паказваю яму.

— Яшчэ адна машына ёсць!

— I гэта не пашкодзіць, — адказвае Сашка, падаючы Жывіцу наступны парабелум. Пасля звяртаецца да мяне:

— Глядзі, каб кішэня, у якой магазіны, была чыстая. Найлепей трымай у левай.

Зручна рассоўваем зброю і абоймы, правяраем, як працуюць ліхтарыкі. Затым Сашка паказвае на меншую ношку і кажа:

— Гэта твая… Адзенеш, калі выйдзем наверх.

Мы павольна вылазім па драбіне. Я закладаю на плечы ношку. Важыць, напэўна, фунтаў сорак. У Сашкі яна значна большая. А ношка Жывіцы важыць прыкладна сто фунтаў.

Знаходзімся ў садзе. Крочым паціху некуды ў цемру. На ўскрайку саду затрымліваемся. Сашка лёгка свіснуў. Праз хвіліну з цемры паказваецца нечая невыразная постаць. Чую голас гаспадара:

— Усё, значыць, у парадку… Ідзіце па краю, потым лугам… Напэўна, да раніцы не вернецеся?

— He паспеем, — кажа Сашка, а праз хвіліну дадае: — Ну, дык бывайце здаровыя!

— Дай вам Бог шчасця! — адказвае гаспадар.

Сашка ступае наперад, за ім ідзе Жывіца, я замыкаю паход. Каб не пакінуць слядоў у чыстым полі, крочым межамі. Праз чвэрць гадзіны ўваходзім у стары бор. Угары лунае глухі пошум дрэў. Пахне галлём і вільгаццю. Ногі без шоргату ступаюць па густым моху. Усё больш цямнее.

Праз паўгадзіны мы выйшлі на ўскрай бору. Перад намі, раскінуўшыся, ляжыць вялікі луг. Бачу толькі яго пачатак, далей прастора губляецца ў змроку.

Зноў марш. Ідзём роўна, павольна, блізка адзін ад другога.

Пачынаецца дрыгва. Крочым яшчэ марудней. Дзе-нідзе бачым бліскучыя калюжыны. Туды пазіраюць зоркі і прымглёна мігцяць, нібыта з глыбокай цясніны.

Ідзём полем. Штораз крочым марудней. З гэтага раблю выснову — блізка граніца. Недзе далёка ад нас брэша сабака. Уядае доўга, са злосцю.

Крок за крокам прабіраемся наперад. Сціскаю ручку рэвальвера і паглядаю ў бакі, аднак нічога не бачу ў цемры.

Заўважыў, што Жывіца спыніўся на месцы. Таксама затрымліваюся. Так, не рухаючыся, стаім вельмі доўга.

Дзесьці збоку чую лёгкія шолахі. Потым адрозніваю крокі людзей, якія ідуць. Уважліва гляджу ў тым накірунку, але абсалютна нічога не магу ўбачыць. Чорная постаць Жывіцы на цёмным фоне неба выглядае як пень ад дрэва. Сашку ўвогуле не бачу. А крокі набліжаюцца да нас. Штораз бліжэй. Чую лёгкае пакашліванне. Хтосьці плюецца. Трымаю ўзведзены рэвальвер і здзіўляюся, што мы не адыходзім або не рухаемся наперад, каб пазбегнуць сустрэчы з нябачнымі ў цемры зялёнкамі.

Крокі ўсё набліжаюцца да нас. Сунуцца без жадання, доўга члапаюць. Мне здаецца, што яны ўжо тут, побач.

Нечакана шоргат крокаў прыпыняецца, і чую выразны голас, які гаворыць па-расейску, з вялікарускім акцэнтам:

— Никак что-то плюснуло?

Праз некалькі секунд адгукаецца сіпаты нізкі бас:

— Это у тебя в голове…

Зноў чую крокі. Шоргаюць доўга, цяжка. Здаецца, што зараз напаткаем людзей, якія ідуць насустрач нам. Гэта падман. Крокі пачынаюць аддаляцца. А праз некалькі хвілін усё ахінае поўная ціша. У той жа момант цёмная постаць Жывіцы рухаецца наперад, услед за ёй іду я.

— Будзеш дняваць? — пытаецца Барсук.

— У лесе, — кажа Сашка.

— Можа, што-небудзь з’ясцё?

— Возьмем з сабой… Прынясі сюды.

Барсук выходзіць з хаты і праз некалькі хвілін вяртаецца з дрэнна выпечаным ржаным хлебам і ладным кавалкам сала. Жывіца ўкладвае правіянт у пустую ношку. Сашка выняў з кішэні пляшку спірту. Кіўнуўшы галавой гаспадару мяліны, вымавіў:

— За цябе!

Сашка трошкі адпіў з бутэлькі. Абцёр даланёй рыльца і падаў Барсуку, які паўтарыў гэтую цырымонію, п’ючы да Жывіцы, a Жывіца — да мяне. Потым разбавілі спірт вадой і выпілі па другім крузе: «За поспех!»

Неўзабаве выйшлі з хаты і накіраваліся ў лес.

Калі пачало світаць, мы апынуліся ў гушчары вялікага лесу. Ляжалі пад магутным дубам. Угары шумелі дрэвы.

Сашка кроіў нажом сала і хлеб. Пачалі есці. Знішчылі большую палову прынесенага з сабой харчу. Пасля закурылі папяросы.

— Ён адзін жыве? — запытаўся ў Сашкі, маючы на ўвазе Барсука.

— Жонка ад яго ўцякла… Здзічэў… — адказаў мне сябра.

Калі скончылі курыць, Сашка прамовіў да мяне:

— Праз тры гадзіны пабудзі! Калі табе будзе цяжка, будзі раней.

Сябры леглі спаць, а я сядзеў, абапершыся плячыма аб камель дрэва, з рэвальверам напагатове — пільнаваў іх ад небяспекі. Узіраўся ў лес, паглядаў на перамытнікаў, што спалі, на гадзіннік, на выдатны парабелум.

Мне вельмі імпанавала, што вартую сон гэтых славутых фартоўцаў, якія давяралі мне ва ўсім. Зразумеў, што Сашка даў мне першую — лягчэйшую варту, бо другая — перарывала сон…

Гляджу на стрэлкі, якія рухаюцца марудна, і думаю шмат пра што… Пасля ўглядаюся ў адкрыты твар Сашкі. На яго чале з’яўляецца глыбокая вертыкальная маршчынка. Яму сніцца нешта дрэннае!

— Нічога, нічога… Спі спакойна!.. — кажу яму ціха і пранікнёна.

А лес шуміць навокал. Шуміць весела, голасна, радасна… Вітае ўзыход сонца…

12

 Сделать закладку на этом месте книги

Стаяла сярэдзіна кастрычніка. Ночы былі яе доўгія, цёмныя. Восень ахінула граніцу і пагранічча. Выслала жоўтымі кілімамі лістоты.

Мы перакінулі праз граніцу ўжо дзевяць партый тавару. Некалькі разоў паспявалі за адну ноч перанесці тавар за граніцу на мяліну і пад раніцу вярнуцца назад дахаты. Усё перакідваем сахарын, які прывезлі з сабой. Тавару ўжо засталося няшмат. Я мяркую, што пасля заканчэння «салодкага інтарэсу» мы пачнём насіць новы тавар. А можа, Сашка зробіць перапынак. He пытаюся ў яго. Увогуле размаўляем мала, толькі пра важныя, патрэбныя справы. Зжыліся ўсе вельмі блізка. Часта разумеем адзін другога без слоў — адным жэстам, адным позіркам.

Тры дні запар не ішлі ў дарогу. Ліло безупынку. Дождж размачыў мясцовасць. Стварыў шмат новых азёр. Малыя ручаі ператварыліся ў вірлівыя рэчкі. Учора ўначы дождж перастаў і выпагадзілася. Цэлую ноч і ўвесь дзень быў вецер з захаду.

Па абедзе Сашка выйшаў з хаты. Праз вокны я бачыў, як ён пайшоў да лесу, што чарнеў непадалёку ад хутара. Адсутнічаў больш дзвюх гадзін, а калі вярнуўся, дык вымавіў:

— Сёння ідзём… З гэтым трэба канчаць…

Жывіца кіўнуў яму галавой і далей гуляў са мной у карты — у 66. Гулялі проста так.

Пасля трох выпраў за граніцу Сашка даў мне 75 даляраў.

— Твая доля, — прамовіў ён коратка.

Пасля трох наступных — даў мне яшчэ 100 даляраў. Напэўна, таму, што я ўжо браў не сарака, а пяцідзесяціфунтовыя ношкі. Калі мы вярнуліся з апошняга падарожжа — зноў даў мне 100 даляраў. Зараз маю 275 даляраў. Я запытаўся ў Сашкі, колькі павінен гаспадару за харчаванне. Ён адказаў:

— Гэта цябе не абыходзіць! Гэта я арганізоўваю.

У дарогу вырушылі вельмі рана, як толькі змяркалася. Вецер змяніўся і дзьмуў зараз з усходу. Неба ачысцілася ад хмар. Месяц каціўся ўгары — вялікі, бляклы, скрыўлены, нібы пасля касторкі.

Крочыць было цяжка — залева ператварыла палеткі ў гразюку. Мы з намаганнямі выцягвалі ногі з балота. Нарэшце дабраліся да лесу. Тут ісці лягчэй, толькі вельмі цёмна. Промні месяца ледзь-ледзь прабіваюцца дзе-нідзе паміж галля.

Амаль кожны раз ідзём за граніцу іншай дарогаю. Напрамак — заўсёды адзін, толькі разлічваем так, каб граніцу перасячы ў іншым месцы. Сашка бярэ пад увагу, што мы заўсёды пасля сябе пакідаем сляды, таму на нашай сцежцы зялёнкі могуць наладзіць засаду, разлічваючы, што калі-небудзь мы будзем вымушаныя пайсці па адным з добра знаёмых шляхоў. Аднак мы ніколі не ідзём два разы адной і той жа дарогай. Толькі ў тылах не так часта змяняем яе. Там больш бяспечна.

Сёння з самага пачатку ўсё ўскладняла наша падарожжа. Сашка гэта прадбачыў, таму так рана выйшлі… Ногі гразнуць у балоце амаль па калена. Там, дзе за некалькі дзён перад гэтым былі лужы, сёння стаялі азёры, дзе былі ручайкі, сёння бруяць вадаспады, дзе былі вадаспады, зараз ужо рэкі. Востры, халодны вецер рэжа па вачах, не дае дыхаць. А найгорш — гэта Лысы. Свеціць ярка, моцна, нібы ўвайшоў у хаўрус з зялёнкамі. Ён асвятляе нас, як з рэфлектара, снапом промняў, і мы бачны на значнай адлегласці.

Доўга стаім на ўскрайку лесу. Перад намі знаходзіцца вялізная адкрытая прастора, на сярэдзіне якой пралягла граніца… Ступаем на багну. Пераскокваючы з купіны на купіну, памалу сунемся наперад.

Хоць я амаль па пояс мокры і ў балоце, аднак мне горача: рух разаграе цела. Нарэшце пераходзім граніцу і крочым па прамой. Раптоўна Сашка прыспешвае крокі і штораз ідзе хутчэй. Гэта мяне здзіўляе, але, не азіраючыся па баках, іду следам за Жывіцам. Тады ззаду выбухае карабінавы стрэл. Мне падаецца, што ён даляцеў да маіх вушэй з вельмі далёкай адлегласці, бо моцны ўсходні вецер адносіць гук стрэлу назад. Магчыма, што там, як звычайна, крычаць: «Стой! Стой! Стой!», аднак я не чую слоў.

Вакол усё часцей пачынаюць свісцець кулі. Я азіраюся і бачу людзей, якія бягуць на адлегласці 200 крокаў ад нас… Іх некалькі дзесяткаў. Рассыпаліся ланцугом. «Адкуль столькі салдат?» — думаю, прастуючы за сябрамі.

Сітуацыя крытычная. Адступаць нельга. А да бліжэйшага лесу на ўсходзе больш пяці кіламетраў. Непадалёку ёсць пералескі і грывы кустоў, але яны не могуць схаваць нас ад пагоні.

Сашка зварочвае на паўднёвы ўсход. Амаль бяжым. Стрэлы грымяць без перапынку. На шчасце не трапляюць у нікога з нас. Дабраліся да густых зарасляў лазняку. Затрымаліся. Сашка кідае:

— Падпусціць блізка!.. Пасля секануць!..

Схаваныя ў кустах, чакаем, укленчыўшы. Падрыхтавалі парабелумы і запасныя абоймы.

Пагоня ўсё бліжэй. Выразна бачу шэрыя постаці, якія рухаюцца ў наш бок. Полы доўгіх шынялёў засунутыя за рамяні, каб не перашкаджалі ў руху. У месяцовых промнях блішчыць зброя.

Чую моцны зычны голас, які зрываецца на крык:

— Цепью, за-хо-ди спра-ва-а-а!

«Хочуць загнаць нас у багну!» — думаю, уважліва пазіраючы наперад.

Ужо блізка. Крокаў пяцьдзесят ад нас.

«Чаму Сашка не страляе?»

Бачу, што ён паклаў на локаць левай рукі доўгую рулю парабелума… Цэліцца ўправа. Гляджу на Жывіцу… Нацэліўся ў сярэдзіну ланцуга. Тады я цэлюся ў аднаго з салдатаў на левым крыле.

А шэры ланцуг узброеных людзей, здаецца, плыве наперад у моры месячных праменняў.

Нечакана справа разлятаецца рэвальверны стрэл Сашкі. Уважліва цэлячыся ў людзей, якія набліжаюцца, пачынаю страляць. Выбіў дзесяць патронаў і ўвагнаў у ручку парабела новы магазін. Сашка і Жывіца паляць безупынна. Ланцуг затрымліваецца і ламаецца. Здалёк далятае голас:

— Ложись!

Шэрыя постаці знікаюць. Грымяць стрэлы карабінаў. А мы перабягаем на другі бок кустоў і ступаем на багну. Крочым па купінах, якія ўгінаюцца пад нагамі. А ззаду ляціць частая страляніна.

Як здані, крок за крокам павольна сунемся наперад у імглістым моры месячных праменняў. Гук стрэлаў усё больш аддаляецца.

«Не пойдуць зараз за намі. Пераканаліся, што не лёгкае на здабычу паляванне!»

Ідзём далей. Багна трасецца пад нагамі. З-пад ботаў прасочваецца вада. Каб не парваць эластычную накрыўку з імхоў і вадзяных раслін, што ляжала на гразкай дрыгве, мы павялічваем адлегласць паміж сабой.

Праз дзве гадзіны выбіраемся на трывалы грунт. Паблізу сцяной стаіць чорны лес. Бліснуўшы вачыма, Сашка паказаў на дрыгву, якую мы перайшлі:

— Ну, хай яны паспрабуюць!

— He здолеюць! — адказвае Жывіца.

Рухаемся наперад і хутка ныраем у таямнічы змрок лесу.

«Тут нас сам д’ябал не затрымае!»

Ужо дванаццаць партый тавару перакінулі праз граніцу. Учора Сашка даў мне за апошнія тры падарожжы 150 даляраў. Гэта вельмі шмат, але ж і ношкі былі па 70 фунтаў. Зараз у мяне 425 даляраў… Цэлы капітал, зароблены без агранды.

Заўважыў, што за год і тры месяцы знаходжання па паграніччы фізічна вельмі падужэў. Зараз мне лягчэй рухацца з 70-фунтовай ношкай, чым некалі з 30-фунтовай. А самыя цяжкія дарогі перамерваю гэтак лёгка, нібы звычайныя шпацыры.

Пад час нашай працы мы мелі шмат розных здарэнняў на граніцы і паграніччы, але не расказваю тут, каб занадта не зацягнуць свой аповяд.

Калі апошні раз вярталіся з-за граніцы, Сашка павёў нас па зусім новай, акружной дарозе. Цяпер здалёк абыходзім той адрэзак, на якім сутыкнуліся з салдатамі. Дабаўляем некалькі кіламетраў шляху, аднак мясцовасць тут зручнейшая. Няма дрыгвы, а навокал вялікія лясы. Дык вось, вяртаючыся дахаты, непадалёку ад мяжы мы заўважылі ў лесе «караульное помещение». Сашка пачаў падкрадацца да яго. Мы пайшлі за ім. Зброю трымалі напагатове.

Сашка спыніўся каля асветленага з сярэдзіны вакна. Я стаў побач. Убачыў вялікае памяшканне. Углыбіні былі нары, на іх ляжала некалькі чырвонаармейцаў. Яны, напэўна, спалі. Ля вакна быў стол, там ляжалі нейкія паперы і гарэла вялікая лямпа.

Пасярэдзіне хаты стаяў высокі шчуплы чырвонаармеец і, прамаўляючы да некалькіх салдат, што сядзелі на лаўках абапал сцяны, нешта ім апавядаў, жвава рухаючы рукамі. Бачым вясёлыя твары і цікаўныя вочы. Раптоўна разлятаецца агульны моцны выбух смеху.

Тады ж заўважыў, што Сашка падымае ўгару парабелум. У першы момант падумаў, што ён вырашыў страляць праз вакно ў салдат, але потым заўважыў — цэліцца ў лямпу.

Чырвонаармеец апавядае далей: выкрыўляе твар, уздымае бровы, разводзіць рукамі. Потым роб


убрать рекламу




убрать рекламу



іць крок наперад і гаворыць так моцна, што да маіх вушэй далятаюць паасобныя выразы.

Выбухае яшчэ мацнейшы смех. У гэты момант Сашка стрэліў. Разносіцца гук, трэск, звон шкла, і хата напаўняецца змрокам…

Нейкі час усярэдзіне пануе поўнае маўчанне, пасля пачынаюць далятаць спалоханыя галасы і воклічы:

— Что за черт?

— Какой мерзавец разбил лампу?

Чуем усярэдзіне шоргат ног. Нарэшце бліснуў ліхтарык.

— Это кто-то выстрелил снаружи! — крычыць хтосьці ў хаце.

Мы павольна адыходзім у глыб лесу. Сашка ціха смяецца.

Шчасліва вярнуліся на мяліну. Гэта было наша апошняе падарожжа з сахарынам. Перакінулі праз граніцу ўвесь запас, які прывезлі з мястэчка. Пасля апошняга паходу за граніцу Сашка сказаў:

— Ну, браткі, заўтра шуруем у Рубяжэвічы! Трэба трошкі гульнуць, а потым зробім яшчэ адзін інтарэс. Зіма блізка!


* * *

Ужо трэці дзень мы ў Рубяжэвічах. Затрымаліся ў Сашкінага сябра, які жыў на ўскрайку мястэчка. Сашка цэлымі днямі хадзіў па справах. Некалькі разоў бачыў яго ў мястэчку з нейкімі жыдамі. Гэта былі купцы. Я і Жывіца бавім час у хаце. Спім, п’ем гарэлку ці гуляем у карты.

Учора бавіліся ўсю ноч. Каб зусім вызваліць памяшканне, Сашкаў сябра, Стасік Удрэнь, у якога мы спыніліся, адправіў двух малых братоў на ноч да суседкі. Ведаў, якая будзе забава.

Неспадзяванкай для мяне стаў прыезд з Ракава гарманіста Антося. Прывёз яго, спецыяльна для гэтай мэты высланы, Янкель Парх.

Удзень Стасік з Сашкам за некалькі разоў прынеслі мноства скрынак рознай велічыні. Хата ў Стасіка была вялікая, але вельмі занядбаная. Я з Жывіцам крыху давялі яе да парадку. На чорнай палове і кухні развязалі прынесеныя з горада пакункі, расклалі іх на стале і на паліцах. Тут было шмат дабраных рэчаў: каньякі, лікёры і гарэлку паставілі ў шафку.

Пазіраючы на такое багацце, у мяне ўзнікала жаданне палепшыць сабе настрой, аднак Жывіца сказаў, каб я пачакаў, паколькі трэба пакінуць месца на вечар.

Гарманіст Антось сядзеў у чыстай палове хаты і паціху парыпваў на гармоніку розныя фрагменты мелодый.

Увечары, каля сёмай гадзіны, у кампаніі трох дзяўчат прыйшоў Стасік. Ён пазнаёміў нас.

— Юля.

— Казя.

— Ядзя.

Называлі свае імёны, па чарзе вітаючыся з намі. Напачатку яны трымаліся вельмі паважна, аднак хутка іх разагрэлі жарты Стасіка, музыка Антося і перспектыва вясёлай забавы.

Мы пасадзілі дзяўчат каля стала і пачалі частаваць іх гарбатай і пячэннем. Я паспрабаваў падліць у гарбату каньяк — не пратэставалі.

Юля — гэта пульхная бландзінка з прыемнай усмешкай. Яна часта, нібы ад ласкі, весела смеючыся, закідвае назад галаву. Казя — брунетка з цёмнымі вачыма і прадаўгаватым тварыкам. Трымаецца сур’ёзна і смяецца толькі куточкамі вуснаў. У Ядзі пышныя рыжыя валасы і белы твар. Яе вельмі вясёлая ўсмешка прыадчыняла выдатныя зубы. Mae прыгожыя ногі і, напэўна, зважаючы на гэта, носіць вельмі кароткую сукенку. Усе маладыя; мусіць, ніводнай з іх няма больш дваццаці. Седзячы за сталом, утвараюць тры яркія плямы. Юля — крэмавай сукенкай, Казя — цёмна-зялёнай, Ядзя — жоўтай.

Праз нейкую гадзіну прыходзіць Сашка. Весела вітаецца з дзяўчатамі і Антосікам. Размова ажывае. Стасік безупынна жартуе. Дзяўчаты штохвілі выбухаюць смехам. Мы стараемся іх спаіць, аднак тыя п’юць неахвотна. Каб яны ўзялі кілішак, трэба кожны раз прымушаць.

Праз гадзіну настрой уздымаецца. У паненак ззяюць вочы і пунсавеюць шчокі. Мы таксама добра прыклаліся. Антось рэжа на гармоніку. Дзяўчаты сядзяць за сталом у радок. Стараемся іх разлучыць. Сашка, падняўшыся з месца, падыходзіць да Казі, якая найбольш цвярозая з усіх. Хутка хапае яе пад пахі і, перш чым дзяўчына паспела запратэставаць, пераносіць і садзіць побач з сабой на другім баку стала. Юля, пляскаючы ў далоні, кажа:

— Гэта выдатна!

— Як выдатна, дык выдатна! — вымаўляе Жывіца. Набліжаецца да Юлькі і разам з крэслам падымае яе ўгару.

Дзяўчына пішчыць і хапаецца рукамі за падлакотнікі крэсла. Усе смяюцца. Жывіца абносіць Юльку з крэслам вакол стала і ставіць каля сябе. Затым садзіць яе на калені. Паненка хоча вырвацца, перамытнік злёгку, аднак рашуча, утрымлівае яе. Я ўладкоўваюся каля Ядзі, ладныя ногі якой, белы твар і вогненна-рыжыя валасы даўно хвалююць мяне.

— Бач, як падабраліся! — кажа Стасік. — Парамі. А я адзін, нібы цвік у плоце.

Сашка звяртаецца да яго:

— Схадзі за Эстэркай. Пэўна, ужо вярнулася з Баранавіч… Скажы, што гэта я яе клічу. Хай захопіць гітару… Адным дыхам!

— Гарыць! — выгуквае Стась і без шапкі вылятае за дзверы.

Мы ж далей узмоцнена частуем паненак лікёрам і вішнёўкай.

Ужо трошкі п’яныя. Моцна жэстыкулююць. Часта выбухаюць смехам з любой нагоды. Ідучы за прыкладам Жывіцы, я пасадзіў сабе на калені Ядзю. He пратэстуе, абхапіла мяне рукамі за шыю. Калыхаемся з ёй у такт вальса.

Праз чвэрць гадзіны вяртаецца Стась.

— Ёсць! — крычыць ён з парога. — Выдатнейшая, найпрыгажэйшая Эстэрка ўласнай асобай!

Хуткімі крокамі ў пакой уваходзіць худая, сярэдняга росту дзяўчына-жыдоўка. Вымае з-пад паліто гітару і, кладучы яе на крэсла, зычна кажа:

— Вясёлай забавы!

— Запрашаем! — адгукаецца Сашка. — Сядай тут! — паказвае на вольнае месца каля стала.

На Эстэрцы вельмі кароткая чырвоная сукенка. Твар непрыгожы, але постаць надта зграбная. У яе чорныя, коратка падстрыжаныя валасы, вялікія пачуццёвыя вусны і прыгожыя вочы. Стась пачынае хутка паіць яе вішнёўкай. Дзяўчына, не саромеючыся, есць і п’е і сама ж весела жартуе.

— Аднак у Эстэркі ручкі, як цукерачкі! — кажа Стась.

— У мяне і ножкі, як цукерачкі! — адказвае Эстэрка і кладзе на стол нагу з выпрастанай ступнёй.

Гэта вітаецца агульным выбухам смеху. Стась не здаецца і таксама ўладкоўвае нагу на стол.

— Ну, паглядзім, чые ладнейшыя? Хай паненкі ацэняць.

А дзяўчаты весела смяюцца.

Затым Эстэрка выбягае на сярэдзіну пакоя. У руках трымае гітару. Нейкі момант перабірае пальцамі струны, спрабуе розныя акорды, а пасля спявае:


Глядзіце, фраеры,
На мае лакеры.
Ці не цуд яны?
Ззаду лытка зграбная;
Тварык, грудка вабная.
А таксама шык які!

Спявачка рухаецца на насках чаравічкаў, нахіляецца ўзад і ўперад, спрытна круціцца на адным месцы. Мы ўсе глядзім на яе ў маўчанні, а яна, грацыёзна рухаючыся па пакоі, сваёй мімікай твару, падкрэсленымі жэстамі ілюструе песню.

Нарэшце заканчвае куплеты:


Хоць лысы і здрадзе,
Нас гэта не звяжа.
У нашых ты марах — ноч!
Як скончым забаву,
Пойдзем мы па справу.
Адмычак у кожнага шмат!

Эстэрка стукнула костачкамі пальцаў аб гітару і з воклічам: «Э-эх!» крутанулася на абцасах так хутка, што падол спадніцы ўзвіўся ўгару. Паненкі засмяяліся. Мы ж пляскаем у далоні.

П’ём далей. Ніхто не адчувае няёмкасці. Эстэрка моцна лупіць па твары Стасіка, які намагаецца скінуць з яе сукенку. Упіраецца не ад сораму, а лічыць, што гэта яшчэ рана. Я абмацваю Ядзіны ногі. Заўважаю, што Жывіца разам з Юлькай выйшлі ў суседні пакой. Вяртаюцца праз хвілін пятнаццаць. У Юлі палымнее твар і сукенка не ў парадку. Седзячы на каленях у Стася, Эстэрка смяецца і крычыць:

— Панне Юльцы на здароўе!

— Узаемна! — адказвае дзяўчына.

Тады Эстэрка зрываецца з каленяў Стася і цягне яго ў той жа пакой. Праз нейкі час яна вяртаецца, але ў адной бялізне. Падпёршыся пад бакі, загадвае Антосю:

— Іграй марша!

Антось пачынае ўрачысты марш, а Эстэрка танцуе і носіцца па пакоі, зграбна пераступаючы смуглымі ножкамі ў чорных доўгіх шаўковых панчохах. Некалькі разоў паказала вельмі эратычныя позы, аднак гэта сустракалася з агульным захапленнем.

Я нахіляюся да Ядзі і кажу: «Хадзем!» Яна ўсміхаецца. Ідзём у бакавы пакойчык, дзе на падваконніку гарыць свечка ў цяжкім ліхтары і стаіць вялікі ложак. Ззаду Эстэрка крычыць:

— Поспеху!

Забава працягваецца далей! Ужо далёка за поўнач. Дзяўчаты зусім п’яныя. Мы паздымалі з іх сукенкі. У нейкі момант Эстэрка крычыць:

— Ну, дык зробім конкурс: у каго самыя прыгожыя ногі?

Яна ўскоквае на стол. Упэўнена, што мае самыя стройныя ногі. Яна, зрэшты, з самага пачатку не саромеецца і вядзе рэй у гулянцы.

— Брава! — выгуквае Стась. — Давай конкурс.

Мы ставім на стол паненак, якія крыху супраціўляюцца. Аглядаем іх ногі. Тры галасы за Ядзю. Адзін — Стася — за Эстэрку. Ядзя, Казя, Юля з нашай дапамогай саскокваюць уніз. Эстэрка робіць нібыта пакрыўджаны тварык, а пасля крычыць:

— Як конкурс, дык конкурс! Што там ногі! Ногі і ў свінні ёсць… Давай усё!..

Пачынае здымаць з сябе і скідаць на падлогу бялізну… Затым аголеная стаіць пасярод стала. Яна смуглая і ладна скроеная, толькі трохі зашчуплая. Эстэрка ляскае даланямі на грудзях, баках і клубах і звяртаецца да дзяўчат:

— Ну, каторая рызыкне?.. Конкурс! Пайшлі!

Аднак дзяўчаты яшчэ саромеюцца поўнасцю распрануцца ў прысутнасці ўсіх. Тады яна саскоквае са стала і загадвае Антосю:

— Вальс!

Антось грае вальс, а голая Эстэрка круціцца па пакоі. Ззяе вачыма. Калі смяецца, паказвае дробныя беленькія зубкі. Закідвае за галаву рукі. Гэта нас шакіруе і ўзбуджае… Пазней па чарзе танцуем з ёй. Затым Эстэрка зноў спявае і танцуе.

Незадоўга перад канцом гулянкі Сашка дастае з бакавой кішэні пінжака тоўсты партманет і раздае дзяўчатам грошы. Кожнай па сто даляраў. Эстэрка хавае грошы за панчоху і кажа:

— Гэта за гулянку і кампанію, а за песні?..

Сашка кідае ёй 20 даляраў.

— А за танцы?

Сашка дае яшчэ 20 даляраў.

— А за конкурс?

— Дык яго ж выйграла Ядзя, — кажа Сашка і аддае 20 даляраў Ядзі.

— Ядзя ўзяла за ногі, а я за ўсё! — не здаецца Эстэрка.

— Ну, трымай! — Сашка кінуў ёй яшчэ 20 даляраў.

Гарманіст Антось таксама атрымаў за музыку 100 даляраў.

Забаву скончылі пад раніцу, калі дзяўчаты былі ўшчэнт п’яныя.


* * *

Сёння да Сашкі прыйшло двое купцоў. Адзін з іх — Юдка — вядомы багацей. Яны доўга размаўлялі пра нешта. Сашка пісаў на шматку паперы назвы тавараў, іх колькасць і кошт. Доўга таргаваліся і дамаўляліся. Потым разам падаліся ў мястэчка. Сашка вярнуўся позна ўвечары і сказаў нам:

— Ну, хлапцы, усё вырашана! Раніцой вяртаемся! Трэба араць, бо зіма на носе!

Жывіца весела пацёр магутныя далоні. Мяне таксама агарнула радасць.

Пойдзе работка!

13

 Сделать закладку на этом месте книги

Дождж сячэ, цурчыць і льецца. Ноч чорная, нібы смала.

Воз да краёў напакаваны фарбай і скурай на падэшвы. Тавару некалькі дзесяткаў пудоў. Воз накрылі вялікім брызентам і абвязалі яго тоўстымі вяроўкамі. Калі б ён перавярнуўся — нічога не вываліцца. Прасмоленымі танейшымі вяроўкамі абкруцілі абады колаў. Гэта было добра з некалькіх меркаванняў: пры яздзе робіць менш грукату; колы воза не так глыбока ўлазяць у глебу; не слізгаюцца на пагорках і на мокрай траве.

Усё падрыхтавана. Чорны конь — вялікі і моцны — ірвецца наперад. Выязджаем на дарогу. Гаспадар, стоячы пры браме, хрысціць нас:

— Дай вам Бог шчасця!

Ныраем у змрок. Жывіца, трымаючы ў руках скураныя лейцы, кіруе канём. Сашка сядзіць каля яго. Я ўладкаваўся ззаду на возе. Павольна едзем наперад. Абсалютна нічога не адрозніваю ў цемры.

Праз гадзіну Жывіца спыняе каня. Я з Сашкам злазім з воза. Ён кажа мне пачакаць, а сам крочыць далей. Праз чвэрць гадзіны вяртаецца.

— Ну, пайшло!.. Толькі памалу…

Зараз я і Сашка ідзём наперадзе, а воз ціха коціцца за намі. Мы трымаем напагатове рэвальверы і ліхтарыкі. Інстынктыўна адчуваю, што побач граніца, аднак, не ведаю, калі яе пяройдзем.

Едзем без дарогі. He робім амаль ніякага галасу. Магчыма, дзе-небудзь недалёка зялёнкі, але яны не могуць нас бачыць альбо чуць.

Іду і думаю пра тое, што сёння сказаў мне Сашка: «Ну, браце, пачынаем працу! Пакуль ляжа белая сцежка, заробіш пару тысячаў даляраў. Тады паедзем у Вільню. Там і ўладкуешся, бо тут згінеш… Раней ці пазней».

Дарога цягнецца вельмі марудна. Дождж усё мацнее. Доўга калясім у цемры, асцярожна аб’язджаем розныя перашкоды. Нарэшце выбіраемся на нейкую дарогу. Зараз хутка падаёмся ўперад. Воз ціха едзе за намі. Часам конь датыкаецца да маёй шыі храпай, тады адчуваю цёплы подых.

Потым Сашка спыняе каня. Садзімся на воз і досыць хутка едзем далей. Абапал дарогі стаіць нябачны ў змроку лес. Час ад часу воз падскоквае на карэннях дрэў. Па твары ляскаюць мокрыя лісты і галінкі, вострыя іголкі елак. Увесь час трымаю ў руках ліхтарык і парабелум. Можа, напаткаем кагосьці на дарозе.

У нейкім месцы зварочваем з дарогі ў лес. Тут здымаем з колаў вяроўкі. Нельга пакідаць такі след ад мяжы да мяліны.

Зараз калясім рознымі дарогамі. З’язджаем набок. Вяртаемся: губляем след.

Каля трэцяй гадзіны ночы — мы на месцы. Тавар заносім у стайню. Днём Барсук адвязе яго на наступны пункт, які недалёка ад Менска. Каня і воз заводзіць на стайню Жывіца. Барсук, я і Сашка крочым у памяшканне.

У печы гарыць ладнае полымя. Здымаем з сябе мокрае адзенне і развешваем яго на шнурах вакол печы. Калі вяртаецца Жывіца, ён таксама пачынае рабіць тое самае. Барсук смажыць нам сала.

П’ём спірт і ядзім гарачыя скваркі. Нам смакуе ўсё: і дрэнны чэрствы аржаны хлеб, і з’ялчэлае сала.

Пад раніцу дождж аціх. Барсук запрагае каня, з дапамогай Жывіцы ладуе тавар на воз і едзе на наступны пункт. Тавар зверху прыкрыў сенам.

— Ці не возьмуць на кручок у дарозе? — пытаюся я ў Сашкі.

— Яго?.. Яго сам д’ябал не затрымае! Праедзе такімі сцежкамі, дзе і духа жывога не сустрэне. А калі спаткае, дык атрымаў ад мяне клёвую машыну… Будзе секчы да апошняга! Гэта, браце, добры нумар!

Залазім спаць на печ. Тут вельмі горача. Па чарзе пільнуем сон сяброў.

Каля трох гадзін дня вяртаецца Барсук. Прывёз некалькі вялікіх мяшкоў шчаціны. Гэты тавар павязём назад. He будзе нам перашкаджаць, бо тавар лёгкі, а заробак — большы.

Вечарам спакавалі шчаціну на воз і вырушылі ў дарогу. Едзем хутка. Конь ірвецца да шпаркага бегу, аднак Жывіца стрымлівае яго.

Пасля трох гадзінаў дарогі затрымліваемся. Зноў абкручваем вяроўкамі колы і яшчэ марудней едзем наперад. Пачынаецца дождж. Дзьме ўсходні вецер. Гэта дапамагае ўтрымліваць патрэбны кірунак у дарозе нацянькі.

Граніцу пераязджаем, захоўваючы ўсю асцярожнасць, і каля першай гадзіны ночы вяртаемся на хутар.


* * *

Перакінулі праз граніцу тры вазы тавару. Я атрымаў ад Сашкі 240 даляраў. Зараз маю 665 даляраў. Сашка сказаў, што мне прыпадае больш, аднак аддасць пазней, калі закончым усю работу, бо зараз цяжка падлічыць прыбытак. Я ніколі столькі не зарабляў.

Калі апошні раз вярталіся з-за мяжы, з намі здарыўся выпадак, які ледзь не скончыўся крывава. Мы разлічвалі хутчэй вярнуцца дахаты. Паехалі акружной дарогай. Везлі чатыры вялікія пакункі шчаціны.

У адным месцы выехалі на луг. Злева ўдалечыні віднелася вёска. Змрок апускаўся павольна. З усходу паўзлі дзяды і шырока засцілалі неба. Збіралася на дождж.

Дарога была слаба наезджаная, воз скакаў па рытвінах. Я здалёк прыкмеціў паласу лазовых кустоў, якая пераразала луг, мост праз нейкую рачулку і пры ім вербы. Мне здалося, што на мосце ёсць людзі. Калі пад’ехалі бліжэй, убачыў некалькі мужчын, што стаялі, абапёршыся на парэнчы, і глядзелі ў наш бок.

— Там нехта стаіць! — звярнуўся я да Сашкі.

— Каб іх сабака падзёр! — адгукнуўся сябра.

Наблізіліся да моста. Разгледзелі на ім сем чалавек. Трое былі апрануты па-вясковаму, трое — па-гарадскому, а адзін у чорную куртку і шапку.

Жывіца адпусціў лейцы і ціха свіснуў. Воз паехаў хутчэй. Трымаючы рукі ў кішэнях, я мацней заціснуў у далонях рукаяткі рэвальвераў. Ногі шырока рассунуў, каб мець лепшае апірышча. Глянуў на Сашку. На яго твары блукала ўсмешка, адна рука была засунута ў кішэню.

— Цішэй! — сказаў Сашка Жывіцу.

Жывіца крыху стрымаў каня. Уз’ехалі на мост.

— А вы хто такія?.. Адкуль?.. — крыкнуў нахабным голасам мужчына ў скуранай куртцы, спрабуючы схапіць лейцы.

— А з Менска! — весела і голасна адгукаецца Сашка.

— З Менска? А куды?

— Куды?.. Зараз дакладна раскажу! Тпррр!

Жывіца затрымлівае каня, а Сашка саскоквае з воза і падыходзіць да мужчыны ў скуранцы. Нейкі час глядзіць яму ў твар, а потым кажа:

— Ваша морда, таварыш, мне вельмі падазроная!.. Па якому праву затрымліваеце праезджых на дарогах?

— Як па якому праву?

— А так: па якому праву? Прашу дакументы!

— Я сотрудник койдановского погранотряда!

Тады Сашка зрабіў крок назад і бліснуў яму перад вачыма руляй парабелума, гаворачы холадна і спакойна:

— Лапы ўгору! Hy!!.

Мужчына ў скуранцы збялеў і падняў рукі угару. Тады я выхапіў з кішэні два рэвальверы і, стоячы на возе, загадаў тым, што знаходзіліся на мосце:

— Рукі ўгору! Мігам!

Усе падымаюць рукі. Жывіца ў адной далані трымае лейцы, у другой — парабелум. Усміхаецца і з цікавасцю паглядае на людзей з паднятымі рукамі. Сашка абшуквае чалавека ў скуранцы. Вымае з кішэні яго курткі зараджаны наган.

— Спатрэбіцца, — вымавіў, засоўваючы рэвальвер у сваю кішэню. Потым вымае з бакавой кішэні яго курткі тоўсты партманет і таксама забірае яго.

— Гэта паглядзім пазней!

Пасля, абшукаўшы супрацоўніка, звярнуўся да астатніх людзей, якія стаялі на мосце:

— У каго яшчэ ёсць зброя?.. Ну?..

— У нас нічога няма, — прагучалі некалькі галасоў.

— Глядзіце!.. Як знайду, пальну ў лоб! Ну, хто мае зброю?

— Няма ў нас, таварыш!

Сашка звяртаецца да супрацоўніка:

— Хацеў ведаць, куды едзем?.. Дык вось — едзем за граніцу… А хочаш ведаць, хто мы? Мы вясёлыя хлапцы. З тых, хто «граніцу не купляюць» і такім сексотам, як ты, у лапу не даюць!.. Зараз ведаеш… А вязём шчаціну!.. Хочаш памацаць?..

— Таварыш… я не…

— Я табе не таварыш! Твой таварыш у будцы сядзіць і зубамі блох ловіць!

— Я не думаў… Я толькі хацеў…

— …скуру садраць!.. — закончыў Сашка і вымавіў: — Скачы ў ваду!

Супрацоўнік вагаўся. Сашка падняў угару парабелум і сціснуў бровы.

— Ну!

Супрацоўнік, спяшаючыся, узлез на парэнчу моста і сігануў у рэчку. Пачуўся моцны ўсплёск вады. Жывіца рассмяяўся.

— Гайда ў ваду! Блох тапіць! — крыкнуў Сашка людзям, якія заставаліся на месцы. — Жвава!

Тыя пачалі ўзлазіць на парэнчу і скакаць. Кожную хвіліну чуўся плёскат вады.

— Купаюцца, — прамовіў Жывіца.

Сашка ўскочыў на воз. Конь ірвануў наперад.

— Гэта для іх добра. Крыху астынуць! — кажа Сашка.

Мінулі мост і выбраліся на луг. Ззаду пачулі крыкі людзей, якія вылазілі з рэчкі.

Змяркалася. Я думаў пра тое, што нядаўна адбылося. Дзівіўся з паводзін Сашкі… Ніхто не зрабіў бы так, як ён… Маглі б пагнаць каня, і людзі, якія знаходзіліся на мосце, вымушаны былі б саступіць нам дарогу, але пазней атрымалі б магчымасць ззаду страляць у нас… Маглі б адразу самі страляць і нават пазабіваць усіх, але без патрэбы палілася б людская кроў і нарабілі б галасу. А Сашка здолеў пазбегнуць усяго гэтага… Пазіраю на яго спакойны, задуменны твар, на ілбе з’яўляецца вузкая, выцягнутая ўгару складка.

«Пра што ён думае?»

14

 Сделать закладку на этом месте книги

Набліжаецца сярэдзіна лістапада. Мы перакінулі праз граніцу сем вазоў тавару, Сашка даў мне яшчэ 240 даляраў. Іх у мяне ўжо 905.

Адчуваем надыход зімы і спяшаемся працаваць.

Сашка мяркуе перад канцом лістапада спыніць работу. Купцы ў бліжэйшыя дні прывязуць з Рубяжэвіч дарагі тавар, на якім добра заробім. Поспехі нашай групы акрылілі іх.

Два дні таму выпаў першы снег, аднак зараз жа згінуў. Далей трымаецца чорная сцежка. Хоць бы даўжэй паляжала.

А яшчэ праз некалькі дзён адбылася жахлівая рэч, якая знявечыла ўсе нашы планы. Лепей было не пачынаць тую работу, чым мець такое заканчэнне! Аднак не буду залятаць наперад, а раскажу ўсё сваёй чарадой.

Мы вярталіся з работы. Здалі Барсуку тавар і везлі назад некалькі цюкоў авечай воўны. Шчасліва дабраліся да лугу, што ляжаў непадалёку граніцы.

Было ўжо за поўнач. Мы далі трохі адпачыць каню, а пасля рушылі ўперад. Воз паціху сунуўся па вільготнай траве. Сашка саскочыў з воза і пакрочыў наперад. Хацеў ісці за ім, аднак Сашка рухам рукі затрымаў мяне. Я застаўся на возе.

Бачыў, як Сашка ішоў па лузе крокаў за сорак ад нас. Стараюся не губляць яго з вачэй… Ён наблізіўся да цёмнай паласы кустоў, што раслі каля граніцы… Мінае іх… Нечакана гучыць стрэл. Пасля некалькі — адзін за другім. I толькі пазней чую крык:

— Стой! Стой! Стой!

Бухаюць рэвальверныя стрэлы. Гэта адбіваецца Сашка. Бачу, як ён адыходзіць да нас. А з кустоў усё бліскаюць агеньчыкі карабінавых стрэлаў.

Жывіца спыняе каня. Апусташаю адзін магазін. Зараджаю другі і страляю далей. Карабінавыя стрэлы сціхаюць. Рантам чую дзіўны, дрыготкі голас Жывіцы:

— Трымай каня! Хутчэй!

Хапаюся за лейцы і бачу, што Жывіца бяжыць уперад. Заўважаю Сашку, які ляжыць на лузе за 30 крокаў ад нас, але не страляе і не рухаецца з месца. Перад тым, заняты стралянінай, я згубіў яго з вачэй.

У гэты момант месяц хаваецца за хмары. Робіцца цямней. He бачу ні Сашкі, ні Жывіцы, ні кустоў.

Зноў чую галасы:

— Стой! Стой! Стой!

Я ўвесь трымчу. «Што там здарылася?» Конь ірвецца наперад, але я моцна трымаю яго. Праз хвіліну чую паспешлівыя крокі. Жывіца бяжыць да воза, несучы Сашку на руках. Паклаў яго на цюкі з воўнай. Паказвае на воз і кажа мне нейкім дзіўна палахлівым голасам:

— Глядзі яго!.. Каб не трэсла!.. Гэх, халера!

Ён хапае лейцы і заварочвае каня назад. Непадалёку чую крокі людзей, што бягуць да нас. Стоячы на возе, выхопліваю з кішэні парабелум.

Месяц выходзіць з-за хмар і, нібы рэфлектар, асвятляе луг. У трыццаці кроках ад сябе бачу чатырох салдат. Б’ю па іх з рэвальвера. Спяшаючыся, тыя адыходзяць. Жывіца пагнаў каня. Я амаль не зваліўся… Укленчыўшы на возе, працягваю страляць. У адказ грымяць карабінавыя стрэлы. Кулі свісцяць побач… Страляю нібы ў забыцці. Месяц зноў хаваецца за хмары… He бачу салдат, яны далёка. Воз хутка едзе наперад. Нахіляюся над Сашкам. Бачу яго бледны твар і бліскучыя вочы… Ён кусае вусны…

— Што з табой?.. Чым дапамагчы? — пытаюся яго ў роспачы.

Нічога мне не адказвае.

Усё нясёмся. Добра, што хмары зацягнулі месяц.

На ўскрайку маленькага падлеску спыняемся. Жывіца бярэ на рукі Сашку і кладзе на луг. Я кленчу побач. He ведаю, што рабіць. Усцяж пытаюся:

— Чым табе дапамагчы?

He адгукваецца ніяк.

Жывіца выкідае з воза цюкі і па-хуткаму паласуе нажом упакоўку. Пасля кідае на воз вялізныя клубы воўны: сцеле мяккае ложа для Сашкі. Заслаў воз да паловы і накрывае воўну палатном з распоратых цюкоў. Пасля ўладкоўвае там параненага. Ногі, рукі і галава Сашкі безуладна звісаюць уніз.

Жывіца ўскочыў на воз і глуха сказаў:

— Сачы за ім!

Воз кранаецца з месца. Павольна падаемся ўбок, не набліжаючыся да граніцы, што засталася ў трох кіламетрах ад нас. Без шуму сунемся па лугах і палях. Я трымаю ў руках два рэвальверы.

Укленчыў побач з Сашкам. Бачу, што ён адкрыў павекі. Нешта кажа. Нахіляюся над ім.

— Здымі мяшэчак… з шыі… пад кашуляй…

Спяшаючыся, расшпільваю яго куртку, камізэльку, кашулю. Здымаю з грудзей замшавы мяшэчак. Ён досыць тоўсты.

— Аддасі Фэлі… Дастань партманет… — шэпча Сашка.

З бакавой кішэні яго курткі вымаю партманет.

— Пяцьсот даляраў для цябе… пяцьсот для Жывіцы… астатняе Фэлі…

— Добра, — кажу яму.

— З купцамі і Барсуком Жывіца… скажы… ён разлічыцца…

— Нічога з табой не станецца, — кажу. — Усё яшчэ сам зробіш.

— He… са мной скончана… Зрабі, як кажу…

Ён змоўк.

— Можа, табе што трэба? — пытаюся.

— He… кідайце гэта… Ты выязджай…

Маўчыць. Падкладваю яму пад галаву воўну. Зноў гаворыць… вельмі ціха:

— Уладзік.

— Я.

— Дай машыну.

Ён рухае пальцамі правай рукі. Укладаю яму ў далонь рукаятку парабелума. Сціскае. He разумею, што хоча зрабіць.

З-за хмараў выглянуў месяц.

Выразна бачу запалыя Сашкіны вочы і яго белы твар, на якім заўважаю пакутлівы выраз: лоб перасякае глыбокая папярэчная складка. Mae вочы засцілаюць слёзы.

Раптам на ягоным бледным твары з’яўляецца дзівосная ўсмешка. Звяртаюся да Жывіцы:

— Затрымай каня! Ён памірае!

— Што ты вярзеш! Халера! — палахліва адгукаецца Жывіца.

Нахіляемся над Сашкам. Ён шэпча:

— Бі ўлева… Ну, яшчэ… яшчэ…

Мы маўчым.

— Хлапцы, наперад! Сячы ва ўсю! — голасна выгукнуў Сашка і зваліўся на пасцель.

Гэта былі яго апошнія словы.

Так загінуў Сашка Вэблін — кароль граніцы. Загінуў на савецкім баку, у сярэдзіне лістапада, у «залаты сезон», месячнай ноччу! Памёр а другой гадзіне ночы. Сведкамі ягонай смерці былі я і Жывіца. У апошнія хвіліны жыцця яму свяціла «цыганскае сонца». Навокал панавала ўрачыстая цішыня… Ён пакінуў Фэлю — сястру, і нас — усёй душой адданых яму сяброў — мяне і Жывіцу. Пакінуў па сабе добрую памяць сярод усіх хлопцаў на паграніччы.

У змрочным маўчанні кленчым над целам дарагога сябра. На мае рукі спадаюць слёзы Жывіцы. Ад гэтага я пакутую яшчэ больш: ён і плач!.. Нахіляюся над целам Сашкі. Раптоўна Жывіца з перакрыўленай усмешкай на твары, са збялелымі вачыма ўстае на ногі:

— Га… А чаго ж мы так… стаім?.. Га?..

Хапае за лейцы і ў забыцці цягне іх да сябе, аж конь прысядае на задніх нагах. Потым голасна крычыць:

— Но-о!.. Яз-да!..

Хутка імчымся наперад. Воз глуха барабаніць па лузе. Падскоквае на раллі. А конь усё больш ірвецца да бегу.

— Но-о! Пайшоў! — на ўсю граніцу крычыць Жывіца.

«Звар’яцеў, халера!»

— Э-гэ-гэ-гэ, — крычыць Жывіца.

I конь усё хутчэй нясецца наперад. Гэта перамытніцкі конь. Ён добра ведае нас. Ведае — паводзім сябе дзіўнавата, разумее — здарылася нешта незвычайнае. Можа, яго бянтэжыць тое, што не чуе карабінавых стрэлаў.

— Пайшоў!

Жывіца прарэзліва свішча на пальцах. Я сяджу на клубах воўны. He ведаю, куды паклаў зброю. Нічога не магу зразумець… Над намі віруе месяц. Mae вочы засцілаюць слёзы.

— Э-гэ-гэ-гэ!.. Пайшоў! — страшным голасам на ўсю граніцу грыміць вокліч Жывіцы.

«Навошта ён гэта робіць?» — думаю я і пачынаю кусаць вусны.

Што яшчэ адбылося ў гэтую ноч? Нічога больш не магло здарыцца!.. Нічога… Гэта было найгоршым!..

Збоку грымелі стрэлы карабінаў. Ганаровы салют зялёнкаў для Сашкі. Воз скакаў, як мячык. Конь, нібы бура, нёсся наперад. Месяц танцаваў па цэлым небе, і ў паветры ўвесь час лунала:

— Э-гэ-гэ-гэ!.. Я-я-зда!..

Нічога больш не магло здарыцца! Нічога!

Раніцай выпаў снег і затрымаўся. Адразу ўсталявалася «белая сцежка». З намі скончана. Чорная сцежка ўжо нам непатрэбная… бо няма Сашкі Вэбліна…

I менавіта таму ў 1923 годзе лягла ранняя зіма.

15

 Сделать закладку на этом месте книги

У Ракаў я прыйшоў, як толькі змяркалася. Бакавымі вуліцамі і завулкамі пракраўся да хаты гадзіннікавага майстра Мужаньскага. Застаў у доме Петруся Філосафа. (He ведаю, чаму пайшоў адразу да яго.) Хлопец сядзеў ля ложка, на якім ляжаў Юлік Вар’ят, і чытаў яму нейкую кніжку.

— Дзе Шчур? — запытаўся я.

— He ведаю… Даўно не бачыў. Хадзіў з «дзікімі».

— Дзе Лорд?

— Пайшоў з групай. Яшчэ не вярнуўся.

— Што з табой? — запытаўся ў Юліка, убачыўшы, як марна ён выглядае.

— Застудзіўся… Але гэта нічога…

Хлопец пачаў кашляць. Прыступ кашлю быў доўгі і цяжкі. У вачах Петруся я прачытаў неспакой.

— Ведаеш што? — кажу Петрусю. — Можа, прыхаваеш мае грошы? Бо я, разумееш, хаджу за граніцу… Секануць мяне там, і грошы змарнуюцца… Вы зараз не ходзіце?

— He… Грошы магу зберагчы.

Спяшаючыся, вымаю з кішэні пачак банкнотаў. Адлічваю 1200 даляраў і даю іх Петрусю.

— Але ж гэта шмат!

— Дастаткова… Працаваў таксама шмат!

Развітваюся з хлопцамі і крочу да дзвярэй. Каля парога затрымліваюся.

— Ці ведаеце, што… Сашкі няма!

— Як няма… у мястэчку?

— He… Зусім няма!

Раблю ў паветры знак крыжа. Бачу іх здзіўленыя вочы.

Выходжу на падворак і гляджу ўгару. Месяц, апусціўшыся нізка, без прычыны смяецца.

Вуліцамі крочу ў напрамку Фэлінай хаты. У вокнах яе сядзібы цёмна. Моцна стукаю ў шыбіну… як тады… Чую паспешлівыя крокі…

— Хто-о?

— Уладзіслаў.

— Які Уладзіслаў?

— Ну, Уладзік.

— Ага!

Неўзабаве апынуўся ў памяшканні. На стале гарыць лямпа. Здзіўленымі вачыма Фэля ўзіраецца ў мяне. Доўга маўчыць, a потым кажа:

— Добры вечар!

— Добры вечар!

Зноў маўчым.

Засоўваю руку ў бакавую кішэню курткі і вымаю замшавы мяшэчак. Падаю яго Фэлі і кажу:

— Гэта ад Сашкі.

Бярэ яго ў рукі. Выцягваю Сашкін партманет і таксама падаю ёй.

— I гэта ад Сашкі… Я ўзяў адтуль 500 даляраў сабе і 500 для Жывіцы. Ён так распарадзіўся. А гэта наказаў аддаць пані.

— Што тут? — рухам галавы паказала на торбачку.

— He ведаю. He глядзеў.

Нечакана Фэлін лоб перасякае глыбокая маршчына, такая ж, як у брата. Яе вочы цямнеюць. Бровы ссоўваюцца.

— А дзе ён?

— Яго няма.

— Няма?

— Так… Бальшавікі забілі яго непадалёку ад граніцы.

Расказваю коратка, аднак дакладна, пры які


убрать рекламу




убрать рекламу



х абставінах загінуў Сашка. Яна ўважліва слухае. He перабівае пытаннямі… Бачу бледны твар… усё больш бялее… Ідзе да крэсла і сядае…

Доўга маўчым. Гляджу на яе, а ў душы — поўная пустка. Падняла галаву.

— Можа, пані нечым дапамагчы?

— Спадар «выстаўны»?

— Так.

— Нічога не трэба. Я ўсё арганізую сама. У пана ёсць дзе схавацца?

— Ёсць.

— Добра. Зараз жа еду да яго… Жывіца там?

— Там.

Ідзе ў суседні пакой і пачынае збірацца. За хвіліну вяртаецца.

— Можаце ісці. He затрымліваю пана.

— Да сустрэчы.

— Да сустрэчы.

Выходжу з памяшкання. Доўга бадзяюся па вуліцах. Наставіў каўнер курткі. Ніхто мяне не пазнае.

Гляджу ўгару. Месяц усё смяецца.

Мяне абмінаюць нешматлікія прахожыя. Хутка крочу вуліцамі. Холадна. Налятае рэзкі пранізлівы ўсходні вецер. З вачэй коцяцца слёзы.

Іду да Гінты. Мушу штось зрабіць. Але што? Хіба напіцца.

У салоне знаёмых няма. Пад столлю гарыць падвешаная на дроце керасінавая лямпа. Яна слаба асвятляе вялікі пакой. Сярэдні стол пусты. Збоку, пры малым століку, бачу чатырох паўстанцаў.

Клічу Гінту.

— Даўно не бачыла пана Уладзіка, — кажа жыдоўка.

— Дык што з таго?

— Нічога, а што пан жадае?

— Бутэльку сівухі, агуркі і кілбасу.

П’ю адзін. Паўстанцы не звяртаюць на мяне ўвагі. He ведаю чаму, але я вельмі спяшаюся, хоць ісці няма куды. Усё зрабіў.

Выпіў яшчэ паўбутэлькі гарэлкі. Стала цяплей, але мацней цісне сум.

Разлічыўшыся за ўсё, выходжу на вуліцу. Зноў блукаю па мястэчку.

Падае снег. Дробныя бялюткія сняжынкі весела лятаюць у паветры. Цягнуцца ўгару па доўгіх месяцовых промнях і па іх жа саслізгваюць долу.

Хочацца спаць. Я так даўно не спаў. Вельмі стаміўся.

Позна ўвечары пастукаўся ў вакно да Калішанак. Зузя адамкнула дзверы. Пляскае ў далоні і вельмі голасна выказвае радасць:

— А… Гэта пан Уладзіслаў! Нарэшце! Вітаю! Вітаю пана! Вітаю!

— Вітаю! Вітаю! — змрочна паўтараю яе словы.

— Калі ласка, праходзьце. Калі ласка.

Усміхаецца. Вірлівымі вачыма, вывучаючы, абмацвае мяне.

— Можа, што з’есці, выпіць?

— Дай гарэлкі.

— Зараз будзе. Зараз. Усё, што пан захоча. Сядай, пан, тут. Тут выгодней.

Зноў п’ю гарэлку. Зузана спакушальна ўсміхаецца. Увесь час круціцца па хаце. Устае з-за стала, пасля зноў сядае. Яе грудзі скачуць, нібы налітыя вадой гумавыя шары.

— А Тоська часта пана ўспамінае… А пан гэткі «не ў гуморы». Я гавару і гавару, а пан сабе — нічога!

— Язык у мяне замёрз. Трэба разагрэць!

Зузя голасна рагоча і пульхнымі далонямі б’е па ляжках.

Працягваю піць. Потым куру папяросу за папяросай. Кабета скоса паглядае на мяне.

— А можа, бай-бай? Да Тосенькі ў ложачак. З такога холаду ды на цёплыя ножкі!.. Хэ-хэ-хэ!

Трасецца ў бязгучным смеху.

Бачу, што ў яе два насы і шмат вачэй, а таксама, што ўсё трасецца і калоціцца, як гума, як цеста.

Крочу ў суседні пакой. За мной з лямпай у руках шлэпае пантофлямі Зузя.

— Тосенька, прывітай добра пана Уладзіслава!

— Мамуся, як з глузду з’ехала! — адказвае заспаная дзяўчына.

Распранаюся. Так даўно не спаў. Зузя сцягвае з мяне боты.

Пасля ўсім целам ныраю ў мяккі цёплы ложак. Зузя нешта кажа, хіхоча і з лямпай у руках выходзіць з пакоя. Робіцца цёмна. Тоська прыціскаецца да мяне гладкім гарачым целам.

«Здарылася нешта вельмі важнае! Вельмі! Вельмі! Вельмі!.. Але што?»

Лячу ў душную гарачую бездань.


* * *

— Ну, падымайся! — чую праз сон патрабавальны голас.

Хтосьці трасе мяне за руку.

Адкрываю вочы. Мяне асляпляе прамень святла кішэннага ліхтарыка. Праз хвіліну заўважаю ў пакоі некалькі паліцыянтаў. У руках трымаюць рэвальверы.

У той жа момант да мяне вяртаецца прытомнасць. «Зброя ляжыць у бакавой кішэні курткі. А дзе куртка? Зрэшты, мне нельга абараняцца!»

— Імя і прозвішча? — пытаецца той самы службісцкі голас.

— Антон Пятроўскі.

Зузя хіхоча.

— А пан Уладзік жартаўнік. Ён, пан начальнік, яшчэ не працверазіўся. Пагуляў сабе хлопчык… Хэ! Хэ! Хэ!

Яна мне агідная. Зразумеў, што гэта Зузя мяне засыпала.

— Апранайся!

Вылажу з ложка і павольна пачынаю апранацца. Увесь час знаходжуся ў святле ліхтарыка, але гэта мяне не кранае. Зрабіўся да ўсяго абыякавы.

— Пагуляў кавалер! — чую сіпаты бас, які даходзіць да маіх вушэй нібы здалёк.

Нехта смяецца. Зузя лісліва падтрымлівае.


* * *

Пасля на запясцях рук адчуваю халодную сталь кайданаў.

«Здарылася нешта вельмі важнае! Але што? Што?»

Выходзім у сенцы. Рулі рэвальвераў чуйна сочаць за мной. Лашчаць праменні ліхтарыкаў.

— У мяне заўсёды парадак, пан начальнік… — чую ззаду шэпт Зузі.

Ідзём вуліцамі. Месяц пырскае смехам. Сняжынкі весела гуляюць у паветры.

Абмінаем двух мужчын з кіямі ў руках. Начная варта.

Мяне адвялі ў камісарыят.

Назаўтра допыт. Пратакол.

На вочную стаўку прыводзяць Альфрэда, Альфонса і Альбіна Алінчукоў.

— Ведаеш яго? — запыталіся ў Альфрэда.

— А як жа, ведаю! — з’едліва пасміхаецца перамытнік.

— Ён цябе падстрэліў?

— Ён. Заступіў нам дарогу і пачаў страляць. Хацеў абрабаваць!

Браты Алінчукі з дакладнасцю паўтараюць яго словы. He перабіваю. Хай гавораць, што хочуць! Усё гэта глупства ў параўнанні з тым…

Потым пытаюцца ў мяне. Расказваю ўсё, што казаў перад гэтым. Дакладна апавядаю пра ўсё здарэнне. Прыгадваю новыя падрабязнасці. Але бачу ўсмешкі і недаверлівыя позіркі. He вераць мне. Тады я зусім перастаю адказваць на іх пытанні.

На чацвёрты дзень майго арышту, у пяць гадзін пасля палудня, выязджаем з Ракава ў Івянец да следчага. Едзем у санях. Я ўціснуўся ззаду на сядзенні паміж двума паліцыянтамі.

З Рынка едзем на Слабаду. Мінаем Трафідаву хату. Гляджу ў вокны. Здалося, што бачу за шыбай нечы твар. Можа, Янінкі?

Уз’язджаем на мост. Колькі разоў я праходзіў тут адзін і разам з хлопцамі. А зараз!

Памалу змяркаецца. Цісне моцны мароз. Кайданы марозяць запясці, таму засоўваю далоні глыбока ў рукавы. У паветры круцяцца дробныя аплаткі снегу і ствараюць рухавую, зіхоткую фіранку, з-за якой краявід выглядае асабліва чароўна.

Абапал дарогі стаяць дрэвы. Яны трымаюць на галінах цяжкае пакрывала са снегу. Разам з трактам удалячынь бягуць тэлефонныя слупы. Чую іх манатоннае, з нейкай вібрацыяй, гучанне.

Паліцыянты вымаюць папяросы, закурваюць самі і частуюць мяне. Адмаўляюся.

— Пан не курыць? — пытаецца адзін з іх.

— Куру… але свае.

— Слушна! — кажа другі.

Фурман паганяе каня, аднак кляча марудна члапае і толькі тады прыспешвае крокі, калі чуе ў паветры посвіст пугі.

З усходу дзьме пранізлівы халодны вецер. У мяне замярзае левая шчака і вуха. Вымаю з рукавоў далоні і з цяжкасцю настаўляю каўнер курткі.

Снег падае ўсё радзей і нарэшце зусім перастае. На небе з’яўляюцца зоркі. Месяц старанна пнецца ўгару: паважны, задуменны, ён не звяртае на нас увагу.

У галаве пралятае шмат розных думак… Мільгаюць, не звязваюцца, імчаць хутка, бясформенна. Мяне агортвае абыякавасць да ўсяго.

Паліцыянты размаўляюць. Кажуць пра нейкія падвышкі на сем’і, пра дзяцей. Часта перапыняюць размову. У нейкі момант адзін з іх кажа другому:

— Ведаеш Сашку Вэбліна?

— Ведаю. Брат той чарнулі. Як яе імя?

— Фэля.

— Правільна! Ну, і што ён?..

— Застрэлілі яго на паграніччы.

— Хто застрэліў?

— Невядома. Жывіца прызнаўся, што вёз яго з Рубяжэвіч да Ракава і непадалёку ад Волмы нехта выстраліў у іх з лесу і трапіў у Вэбліна.

Пачынаю ўважліва прыслухоўвацца, хоць раблю выгляд, што іх размова мяне зусім не цікавіць.

— Магчыма, мелі нейкія рахункі?

— Д’яблы іх ведаюць!.. Хоць Сашку Вэбліна ўсе і любілі, але мог мець і ворагаў… Здаецца, Жывіца штось скруціў з тым падстрэлам… Ён учора сабе ў лоб пальнуў.

— Хто? Жывіца?

— Так.

— Што гэта ён?..

— Па п’янцы нешта яму ў галаву цюкнула… Учора хавалі Вэбліна, а потым яго сястра зрабіла хаўтуры. Ну, скарыстаў з нагоды: напіўся і пайшоў увечары дахаты, а на Рынку пальнуў сабе з парабелума ў рот.

Пачуўшы гэта, я проста здранцвеў ад уражання.

— А можа, ён памачыў пальцы ў тым… стрэле і пабаяўся адказнасці? Што?

— Усё можа быць… Справа цёмная. Сам д’ябал з тым не разбярэцца. Гэты таксама за падстрэл арыштаваны, — паліцыянт кіўнуў галавой у мой бок.

З іх папярэдняй размовы я ведаў, што другі паліцыянт толькі сёння вярнуўся з адпачынку і не ў курсе местачковых навін. Таму зараз ён трасе маю руку і пытае:

— Э… спадар!.. За што спадар яго падстрэліў?

— Каго?

— Ну, гэтага…

— Алінчука, — дадае другі паліцыянт.

— За тое, што ён дзярмо!

Паліцыянты шматзначна пераміргваюцца: добрая птушачка! Пасля зноў закурылі папяросы.

«Дык Жывіцы няма! Застрэліўся!» — усцяж круціцца ў маёй галаве.

Неспадзявана ахоплівае нясцерпнае жаданне даведацца пра ўсё. He магу паверыць у тое, што Жывіца застрэліўся. Гэта не месціцца ў маёй галаве. Тут нешта не так… Можа, ёсць яшчэ адзін Жывіца?

У адну хвіліну прыходзіць цвёрдае рашэнне: мушу ўцячы і пайсці туды! Павінен!..

Зараз паціху ўважліва назіраю за паліцыянтамі. Яны ўпэўнены, што я не ўцяку. Сядзяць нядбайна. Кураць папяросы. Карабіны заціснулі паміж нагамі.

Выскачыць з саняў набок не паспею. Схопяць мяне. А што, калі адштурхнуцца нагамі ад днішча саняў і адкінуцца назад?.. Такім чынам можна лёгка вылецець — перш чым паспеюць працягнуць рукі. Толькі б не зваліцца на галаву…

Пакрыёма ўважліва аглядаю мясцовасць. На выбоінах сані так моцна падскокваюць, што з іх лёгка можна вываліцца. Ногі паліцыянтаў засунуты пад сена і закручаны шынялямі. Перш чым здолеюць падняцца і выскачыць з санак, я ўжо паспею ўстаць і пачну ўцякаць. Апрануты я лёгка, таму змагу бегчы вельмі хутка і, калі не патрапяць першымі кулямі — лёгка ўцяку ад іх.

— Далёка да Івянца? — пытаецца адзін з паліцыянтаў у сябра.

— Тры кіламетры.

Гэта падсцёбвае мяне. Шукаю вачыма прыдатную мясціну і чакаю адпаведнага моманту. Падсоўваю да сябе ступакі ног і цвёрда ўпіраюся ў дно саняў. Выцягнуў далоні з рукавоў. Каб яшчэ не кайданы!

Паліцыянты зноў задымілі папяросы.

Сані памалу ўз’язджаюць на адхон гары. Пры святле месяца бачу доўгі, стромісты нахіл спуску, па якім уніз бяжыць дарога. Злева заўважаю доўгую паласу прыдарожных хмызнякоў, а за імі адкрытае поле.

Кідаю апошні позірк направа, налева: на ахову і мясцовасць. Сані хутка ляцяць з гары ўніз. Імпэт руху адкідае нас на нізкія парэнчы. Тады я раблю целам моцны кідок назад і адпіхваюся нагамі ад днішча саняў.

Узлятаю ў паветра і падаю на дарогу. Ускочыў на ногі і нясуся ўгару па дарозе, па якой хвіліну назад імчалі ўніз сані.

— Трымай каня! Тры-ы-май каня-я-я!

Сані яшчэ ляцяць уніз.

— Трр! — крычыць фурман.

Бягу далей па дарозе ўгару. Зноў азіраюся. Здалёк бачу паліцыянта, які бяжыць па дарозе. Спыніўся. Цэліцца. Я хутка адскокваю ў бок кустоў. Гучыць стрэл. Вылятаю на поле і зноў бягу каля кустоў угару.

Зноў гучыць стрэл. Потым адразу некалькі адзін за другім. Страляюць без цэлі, не бачачы мяне, бо і я іх не бачу.

Узабраўся на самы верх гары, а пасля лёгка і хутка збягаю ўніз. He стаміўся ані, толькі ўзапрэў ад хуткіх рухаў. Некалькі разоў азіраюся. На заснежанай белі дарогі і поля нікога няма.

Адбегся ўжо кіламетр ад верхавіны ўзгорка, калі ў святле месяца ўбачыў сані, што ўз’язджалі на яе. Прыкмеціў недалёка лес. Панёсся туды. Перасек яго на другі бок… Хутка пакрочыў палямі. Зноў увайшоў у лес… Няхай зараз дагоняць мяне!

Зноў лес і зноў поле. Азіраюся навокал. Пуста. У месяцовых промнях пераліваецца снежная бель палёў. Гляджу на зоркі: шукаю напрамак. Вялікая Мядзведзіца паказвае мне дарогу на захад.

«Не, мая каханая, не… Мая дарога вядзе на ўсход… На захадзе для мяне няма месца!»

Частка трэцяя

Здані пагранічча

 Сделать закладку на этом месте книги

He хадзі ж ты, мілы, 

He хадзі начамі 

Па краю магілы 

З смерцю за плячамі! 

З песні перамытнікаў

1

 Сделать закладку на этом месте книги

Зіма. Мароз. Заходзіць сонца. На небе рассцілаюцца шматкаляровыя ўзорыстыя дываны. Яны змяняюцца кожную хвіліну. Сонца не шкадуе фарбаў. Яны багатыя, шчодрыя і адмысловыя.

Стаю без шапкі на вузкай, разбітай санкамі дарозе. Робіцца холадна. Заснежаным падворкам бягу да будынкаў, а потым уваходжу ў вялікую цёплую хату.

Набліжаецца сярэдзіна снежня. Ужо чацвёрты тыдзень жыву на хутары Даўрыльчукоў, што ў трох кіламетрах ад граніцы, паміж Душкавам і Волмай. Да Ракава адсюль 11 кіламетраў. Схаваў мяне тут Лорд. Даўрыльчукі — ягоныя далёкія сваякі.

Хутар ляжыць збоку ад людзей. Да бліжэйшай вёскі два кіламетры. Іншых хутароў паблізу няма. Мяліна надзейная. Магу жыць тут шмат гадоў, і ніхто не знойдзе.

Непадалёку ад хутара ёсць вялікі лес. Адным канцом ён падыходзіць да будынкаў, а другім — бяжыць у далечыню, да граніцы, і цягнецца далёка на ўсход.

Даўрыльчукі — гэта збяднелая да ўзроўню сялян шляхта. У іх 25 дзесяцін зямлі і крыху лесу. Жывуць заможна. Грошы не заціскаюць, а дбаюць пра добры харч і адзенне. З навакольнымі сялянамі кантактаў не трымаюць. Жывуць адасоблена. Сям’я надзіва згодная. З-за драбязы не сварацца. Яны спакойныя і вясёлыя. Праца ў іх спорыцца. У хаце дастатак.

Галаве сям’і — Мацею Даўрыльчуку — 60 гадоў, аднак выглядае на 50. Ён здаровы і дужы, у працы не саступае сынам. Змоладу шмат ездзіў па свеце, таму досыць інтэлігентны, хоць ледзьве ўмее распісацца. У яго магутныя плечы і рукі: ходзіць злёгку нахіліўшыся ўперад. Вочы заўжды весела ззяюць, а на вуснах замёрла лёгкая ўсмешка. Ён любіць шмат распавядаць: кажа трапна і вобразна, праўда, хаатычна. Адчуваю, што пры гэтым яму замінае лішак слоў і думак.

Жонцы Мацея — Ганне — 55 гадоў. Трымаецца проста. Вельмі працавітая. Ніколі не бачыў яе без работы. Гаворыць мала і неахвотна.

У Даўрыльчукоў трое сыноў і чатыры дачкі. Сыны, як дубочкі, а дзяўчаткі, як маладыя ядроныя ліпкі. Усе яны здаровыя, вясёлыя, дужыя, працавітыя. He ведаюць, што такое нервавацца. Заўсёды ўраўнаважаныя, спакойныя. Працуюць шмат і ахвотна. Словы бацькоў для іх святыя, і не трэба звяртацца да прымусу, просьбаў, заахвочванняў ці абяцанак.

Сям’я набожная і трымаецца асвечаных традыцыямі звычаяў. He раз за ядой я ўглядаўся ў «годна» пасеўшых вакол стала сямейнікаў: усе сыны і дочкі падобныя між сабой. Іх мала розняць гады, пол і ўзрост. Маюць здаровыя, свежыя твары; густыя цёмныя валасы, заплеценыя ў дзяўчат у тоўстыя косы; вочы светла-карычневыя, з ззяючым сіняватым адлівам бялкоў. Толькі тварыкі дзяўчат пазбаўлены тых рысаў напорыстасці, якія назіраю ў хлопцаў. Калі сяджу за сталом і гляджу на Даўрыльчукоў, на памяць прыходзіць расейская народная забава: «Ванька-встанька». Гэта чародка вытачаных з дрэва фігурак, велічынёй ад 10 да 2 см. Тыя фігуркі пафарбаваны аднолькавымі колерамі і, за выключэннем памераў, нічым не розняцца. Звычайна іх сем. З круглымі тварамі, галовамі і тулавамі — ног няма. Пахіленая набок кожная з фігурак адразу падымаецца, бо ўнізе закладзена волава. Адсюль назва: «Ванька-встанька».

Старэйшаму сыну, Базылю, 30 гадоў, сярэдні — Ігнат, на два гады маладзейшы, а Сымону — 25 гадоў. Базыль выглядае няўклюдным мядзведзем — вонкава цяжкаваты і марудны, аднак за гэтым хаваецца вялікі спрыт і магутныя фізічныя здольнасці. Ігнась — больш зграбны, аднак таксама атлетычна збудаваны. З усіх братоў Сымон самы шчуплейшы, больш «далікатны». Магчыма, менавіта таму з’яўляецца пестунком маці.

Сясцёр чацвёра — Кася, Алена, Магдзя і Насця. Узрост ад 18 да 24 гадоў. Усе падобныя адна на другую і аднолькава апранутыя. Часамі мне цяжка іх адрозніць: усе налітыя, рослыя, круглатварыя, вочы карыя, валасы цёмныя.

Калі Лорд вёў мяне да Даўрыльчукоў, сказаў, што тыя таксама займаюцца перамытніцтвам. На савецкім баку ў прыграніччы маюць сваякоў і зрэдку носяць туды тавар. Аднак за ўвесь час майго побыту ў Даўрыльчукоў яны не хадзілі за граніцу ані разу. Запытаўся пра гэта ў Сымона, з якім мне лягчэй, чым з астатнімі, было размаўляць. Адказаў, што зараз не пара. Я троху сумую без працы, але цярпліва чакаю яе… Калі мы разам з Лордам прыйшлі на хутар, сябра прывітаўся з усімі, а пасля — ужо па абедзе — звярнуўся да Мацея, кажучы, што ёсць да яго важная справа.

— Ну, дзеці, — прамовіў Мацей, — схадзіце паглядзіце, ці ўсё ў нас у парадку!

Сыны і дочкі неўзабаве выйшлі з хаты.

— Вось, дзядуля, — сказаў Лорд, — хачу вас папрасіць, каб вы прынялі на зіму гэтага хлапца. Ён мой друг. У мястэчку жыць не можа, бо паліцыя хоча ўзяць яго на кручок… за кантрабанду… У вас яму было б найбольш надзейна.

— Хай сабе застаецца. Толькі ў нас няма выгод. Жывём па-сялянску.

— Ён да ўсяго «прызвычаены». Што вы ясцё, тое і ён з’есць. А як хлопцы пойдуць з таварам у дарогу, то спатрэбіцца вам. Добра ведае гэтую справу… стары кантрабандыст…

— Хай застаецца. Месца хопіць, хлеба таксама, а паліцыя да мяне не ездзіць. Суседзяў таксама няма… не данясуць…

Тады я ўмяшаўся ў іх размову:

— За ўтрыманне я магу заплаціць. Грошай у мяне дастаткова.

Адразу ўбачыў, што павёў сябе нетактоўна. Паглядзеўшы мне ў вочы, Мацей злёгку ўсміхнуўся і вымавіў:

— На грошы я не ласы. Меў і магу мець пад дастаткам, але не ганяюся за імі. Ты, хлопча, прыхавай для сябе. Спатрэбяцца, яшчэ малады!

— Даруйце. He хацеў вас пакрыўдзіць.

— Нічога. Мяне не абразіш, я да гэтага не прыткі. Для добрага чалавека ўсё і задарма зраблю, а дрэннага, хай ён з золата будзе, у вочы бачыць не хачу!

Увечары, развітаўшыся, Лорд разам з Базылём вырушыў у мястэчка. Паабяцаў прыходзіць час ад часу, або прысылаць Шчура. Пайшоў правесці іх. He заўважылі, як дайшлі да Душкава. Там развіталіся, і я, папрасіўшы Лорда часцей прыходзіць, пабег па дарозе да хутара.

Назаўтра Базыль вярнуўся. Прынёс мне вялікі пакунак і ліст ад Лорда.

Адклаўшы набок пасылку, пачаў чытаць ліст:

Прывітанне, Вар’ят!

Ведаю, што табе сумна ў Даўрыльчукоў, але ты пацярпі. Да вясны, можа, штосьці прыдумаем. У мястэчка ты не прыходзь, бо цябе зноў апыляць. Трымайся Даўрыльчукоў — там мяліна надзейная, мураваная. А калі будзе штосьці патрэбна, прышлі Базыля.

Альфрэд распытвае пра цябе ў паўстанцаў, але ніхто не ведае, дзе ты. Учора ў Гінты Анёл аддубасіў яму скуру — Альфрэд адбіў у яго Зоську Колбаўшчанку. Цяпер Анёл, нібы д’ябал, зацяўся на таго. Кажа, што выверне яго подшыўкай наверх. Бэльку Альфрэд ужо пусціў кантам. Цяпер з яе смяюцца: называюць салдаткай.

Табе там сумна, але і нам не весела. У дарогу не ходзім. Хлапцы робяць гранды: штодня б’юцца. Размаўляў са Шчурам. Ён сказаў, што прыйдзе да цябе пасля нядзелі.

Я купіў тут усялякай дробязі. Хусткі аддай кабетам, а рэшту — як хочаш.

Пятрок Філосаф пытаўся пра цябе. Сказаў яму, што ты здаровы і жывеш у добрым месцы. З Юлікам Вар’ятам дрэнна. У яго сухоты. Да вясны, напэўна, не дацягне. Каўкне. Шкада хлапца.

А больш нічога новага няма. Калі нешта будзе, дык напішу табе.

Ну, заставайся.

Болек.

У пакунку было пяць вялікіх ваўняных жаночых хустак, дзевяць пляшак спірытусу, некалькі кілаграмаў цукерак, ангельская люлька, шмат тытуню і папяросаў.

Адну хустку я аддаў гаспадыні, астатнія — дзяўчатам. Яны спачатку не хацелі браць тыя прэзенты. Малодшая, Насця, вымавіла:

— Як татка захоча!

Тады Мацей кажа:

— Ты што, хочаш, каб я ў бабскай хустцы хадзіў?

Усе рассмяяліся, і дзяўчаты прынялі падарункі. Мацею на памяць я даў люльку. Агледзіўшы яе, ён прамовіў:

— Старая люлька, як старая жонка: верная і надзейная, але і маладая часам спатрэбіцца! — і міргануў вокам сынам.

Зноў смех.

Вечарам за сталом выпілі дзве бутэлькі разведзенага вадой спірытусу. Усё адбылося спакойна, без галасу. Я частаваў мужчын гарэлкай, а дзяўчат, паколькі ад гарэлкі наадрэз адмовіліся, цукеркамі.

Так я пачаў жыццё ў Даўрыльчукоў…

Праз тыдзень, у нядзелю, мяне адведаў Шчур. He чакаў яго. Увайшоў у хату, калі мы абедалі. З сабой меў ладны пакунак. Паклаў яго на лаву каля сцяны, потым скінуў шапку з галавы і пачаў казаць, паціраючы далоні:

— А я так спяшаўся, так спяшаўся! Думаю сабе: паспею на абед ці не?.. Я до лыхы і до міхы едыны!  У мяне ж так: да работы — кажух апранаю, а есці — кашулю скідаю!

На тварах прысутных бачу ўсмешкі: што за такі весяльчак? А Шчур вітаецца са мной і з прысутнымі, пачынаючы ад гаспадара. Усе зразумелі, што гэта мой сябра. Гаспадар запрашае за стол. Шчур сядае ля мяне і кажа далей:

— Я такі, як мала хто, на яду слых маю: што ні дай — усё зайграю! Струблю як гляну: капусту дык капусту — абы тлусту! Гарох — наемся так, што — ох! ох!

Усе ўсміхаюцца. Мацей кажа дачцэ:

— Насця, прынясі госцю міску і лыжку!

Шчур звяртаецца да Насці, якая выходзіць з-за стала:

— Панна Насця! Але прыкіньце, каб місачка і лыжачка былі як трэба! У мяне, гаспадар, так: заўсёды цягне з’есці што-небудзь добрае і… шмат! А вашу капусту я ўжо ў Душкаве знюхаў. Бег так, што боты амаль не згубіў.

Пры ядзе ў Даўрыльчукоў звычайна пануе цішыня. Зараз жа з’явіўся нязвыклы рух, які выклікаў толькі сам Шчур. Еў і гаварыў, еў і гаварыў. Нахіляўся то ўправа, то ўлева, блішчэў вачыма і жартаваў. Усіх зачапіў… Бачу вясёлыя твары. Разлягаюцца ўсё мацнейшыя выбухі смеху. Я прыглядаюся да Шчура і не пазнаю яго. Звычайна размаўляе мала. З сябрамі ўедлівы, задзірысты. Са мной прыстойны, зычлівы, але скупы на жарты. А тут кіпіць удаваным рухам і жыццём. Хоча развесяліць нас, і гэта яму ўдаецца напоўніцу.

У пакоі была балалайка, на якой хлопцы і дзяўчаты час ад часу штосьці сабе падыгрывалі. Вечарам, калі ўся сям’я сабралася ў камплекце, бо найважнейшыя справы па гаспадарцы былі скончаны, Шчур, настроіў балалайку і пачаў іграць. Іграў добра, і ўсе са здзіўленнем слухалі яго. He думалі, каб на гэтай брэнкале можна было так прыгожа іграць. А Шчур сёк кавалак за кавалкам. Тое, што не мог выціснуць з інструмента, дарабляў мімікай, рухамі рук і цела. Пачаў, акампануючы сабе на балалайцы, спяваць па-беларуску:


Дзяўчыненька, сэрца мое,
Як прыемна ліца твое!
He так ліца, як ты сама,
I ў паперах упісана.

Шчур, зіркаючы салодкімі вачыма на дзяўчат, спяваў далей:


Як я сяджу каля цебе,
Дык жа ж мыслю, што я ў небе!
Як я цебе пацалую,
Тры дні ў губе цукар чую!

Дзяўчаты пырскаюць смехам, штурхаюцца лакцямі, Шчур з пачуццём спявае далей. Спявае песню за песняй, іграе полькі, вальсы, маршы і нейкія ўласныя імправізацыі. He думаў, што з яго такі артыст. Цэлы дзень забаўляў нас усіх, а вечарам, пасля яды, пачаў збірацца ў дарогу.

Мацей запрашаў Шчура, каб прыходзіў, калі будзе мець вольны час. Я пайшоў праводзіць яго. Па дарозе расказваў мне местачковыя навіны. Непадалёку ад лесу затрымаўся. З паўгадзіны яшчэ размаўлялі і курылі папяросы. У нейкі момант Шчур міргануў мне вокам:

— А паненкі там у цябе клёвыя! Дзеўкі як печы!

— Так, так…

— Ты падваліся да якой. Будзе табе весялей.

— Неяк не да таго…

— Дык зрабі, каб было таго… Дзяўчаты аж пішчаць. Гараць. Ногі заціскаюць, а ты глядзіш. Падумаюць, што калека!

Хутка развіталіся, і Шчур спяшаючыся пайшоў па дарозе, што вяла на тракт, а я вярнуўся на хутар. Застаў усіх за сталом. Доўга яшчэ размаўлялі і смяяліся, прыгадваючы жарты і апавяданні Шчура.

Адзін з братоў узяў у рукі балалайку і пачаў іграць на ёй. Аднак у яго руках інструмент зноў стаў паспалітым брынкалам.

Словы Шчура пра дзяўчат абудзілі ў мяне да іх цікавасць. Пачаў уважлівей і інакш, чым раней, сачыць за імі. Штораз больш падабаюцца мне. Маюць ладныя, карыя вочы, бялкі якіх аддаюць сінявой, зацяняюць іх густыя доўгія павейкі. Вусны малыя, выразныя, шчокі ружовыя, зубы выдатныя, і павінны быць цудоўна збудаваныя. З усё большай зацікаўленасцю аглядаю дзяўчат. Яны адчуваюць гэта. Заўважыў у іх пэўнае какецтва: хочуць мне спадабацца. Але як яны падобныя! Нават розніца ва ўзросце сціраецца.

У той вечар мы пайшлі спаць досыць позна.

Мне прысніліся «Ваньки-встаньки». Яны мелі карыя вочы з сіняватым адлівам бялкоў. Смешна нахіляліся і рухалі вуснамі.

2

 Сделать закладку на этом месте книги

Незадоўга перад Калядамі браты Даўрыльчукі пачалі рыхтавацца ў дарогу за граніцу. Мацей і Базыль прывезлі шмат тавару з мястэчка. Гэтага хопіць больш чым на дзесяць ношак. Тавар танны: мужчынскія і жаночыя свэтры, шалі, панчохі, хром, скура на падэшвы. Аднак на тым тавары добра зараблялі, бо на яго вялікі попыт у Саветах.

Мы пасартавалі тавар і прырыхтавалі пяць ношак. У дарогу пойдуць тры браты, я і Кася. He хацелі яе браць, аднак яна ўперлася, што абавязкова пойдзе, паколькі ўжо не раз насіла з братамі кантрабанду праз граніцу. Урэшце Мацей дазволіў ёй. Зараз чакаем толькі спрыяльнага надвор’я.

Праз некалькі дзён пасля дастаўкі тавару пачалася лёгкая завея.

— Калі снегавіца не сунімецца да вечара, дык вырушым сёння ў дарогу, — сказаў мне Базыль.

— Напэўна, не перастане! — жвава адказаў яму.

I сапраўды, завея не толькі не сцішылася, а наадварот, памацнела. Калі незадоўга да змяркання я выбег за браму, то апынуўся ў каламутнай хмары са снегу, у якой знікалі прыкметы мясцовасці. А лес, які быў адсюль на адлегласці двухсот крокаў, не мог увогуле разгледзець. Змерзнуўшы, вярнуўся ў хату. Там рыхтавалі для нас вячэру.

У час вячэры панаваў паважны, амаль урачысты настрой. Уся сям’я была ў зборы. На разагрэў і за поспех выпілі па шклянцы гарэлкі. Потым пачалі апранацца ў дарогу. Браты і Кася нацягнулі белыя, хатняга вырабу, тоўстыя суконныя парткі, вырабленыя на белы колер кажухі і белыя шапкі са штучнага каракуля, такія, якія зімовай парой насілі салдаты царскай арміі. Мацей прынёс з «каморы» гэткі самы кажух і шапку для мяне. Апратка была вельмі зручная: лёгкая, цёплая, яна не адрознівалася ад снежнай белі наваколля.

Браты і Кася развітваліся з астатнімі сямейнікамі. Я рабіў тое самае. Паціскаў моцныя далоні Мацея, Ганны і іх дачок.

— Дай Божа шчасця! — казалі мне ўсе.

Непадалёку ад стадолы мы выйшлі ў поле і патанулі ў снежнай замеці. Першым ішоў Базыль, за ім — Сымон, трэцяя Кася, потым я; наш паход замыкаў Ігнась. У дарозе я трымаў правую руку за пазухай, на рукаятцы зараджанага парабелума, які купіў мне Шчур, бо маю ранейшую зброю забрала паліцыя пры арышце ў Калішанак. У левай кішэні я меў пяць запасных магазінаў і ліхтарык.

Доўгі час мы крочылі палямі на адлегласці ў некалькі дзесяткаў крокаў ад лесу. Потым увайшлі ў лес і рушылі далей, ідучы між высокімі пнямі хвояў. З паводзін Базыля — яго асцярожнасці — раблю выснову, што знаходзімся паблізу граніцы. Крочылі ўсё павольней і час ад часу затрымліваліся.

Завея не сціхала. Ледзьве мог прыкмячаць Касю, што ішла ў некалькіх кроках наперадзе. Унізе, перад сабой, бачыў толькі цёмную, рухлівую пляму спадніцы, паколькі белізна кажуха і шапкі дзяўчыны злівалася з белізной снегу… На нагах у нас доўгія белыя валёнкі, якія таксама не вылучаліся з агульнага фону.

Выходзім на ўскраіну лесу. Перад намі мільгаціць снегавы туман… Знаходзімся на беразе пагранічнай паласы. Кася расшпільвае кажух і запіхвае спадніцу ў белыя парткі. Зараз наша група нічым не адрозніваецца на белым фоне. Калі так нерухома стаім, нас цяжка заўважыць нават з вельмі блізкай адлегласці.

Рушылі наперад. Зараз я вымушаны трымацца вельмі блізка да дзяўчыны, што ідзе перада мной. Снегавы вір разразае нейкія зблытаныя і, мне падаецца, рухомыя ніткі. Гэта калючыя драты. «Як мы празь іх пералезем?» — думаю я, ведаючы, што не маем ані мата, ані жэрдак, ані нажніц, каб рэзаць драты. Аднак Базыль упэўнена ідзе наперад, і мы абмінаем доўгую засеку, якая застаецца справа.

Зараз уваходзім у лес па другім баку кантрольнай паласы. Сляды, дзве доўгія глыбокія раллі, пакінутыя намі на снезе, спяшаючыся, замятае працавітая завея. Праз гадзіну тут зноў будзе роўнае месца.

У лесе ціха. Бяз шуму, нібы здані, праходзім паміж вялікімі пнямі дрэў, каля аснежаных кустоў. Прабіваемся скрозь снегавыя замёты, увальваемся ў замаскаваныя снегам яры.

Зноў выходзім на поле. Я ўвогуле не адрозніваю перад сабой мясцовасць. Адхоны і пахілы пагорка адчуваю толькі нагамі… Агортвае санлівасць. Аднастайнасць рухаў закалыхвае мяне да сну. Аўтаматычна сачу за постаццю дзяўчыны, якая ідзе перада мной. На снежнай белі адрозніваю яе толькі таму, што ўтварае суцэльную, рытмічна-рухлівую перад вачыма белую пляму. На фоне гэтай плямы бачу цямнейшы прастакутнік ношкі, які няўхільна плыве ўперад. У думках узнікаюць розныя малюнкі: бачу шматлікія постаці, размаўляю з імі, і, увогуле, не заўважаючы таго, пхнуся наперад.

Адчуваю сябе ў поўнай бяспецы. Ідзём вельмі асцярожна. Амаль зусім не рызыкуючы. Нас ахоўвае мяцеліца, маскіруе белізна апраткі. Праваднік надзейны і дасканала ведае мясцовасць, без вагання вядзе наперад, адрэзак спакойны. На выпадак небяспекі дастаткова адскочыць


убрать рекламу




убрать рекламу



некалькі крокаў убок, каб назаўсёды ўнікнуць пагоні… У дадатак маю ў далоні рукаятку парабелума — машыны надзейнай, якая не падвядзе.

Апоўначы набліжаемся да нейкага будынка. Спыняемся ў зацішку пад яго сцяной. Гэта вялікая пуня. Недзе злева брэша сабака: пачуў нас, бо вецер дзьме ў той бок. Браты размаўляюць шэптам. Кася здымае з плячэй ношку, выцягвае з нагавіцаў спадніцу і крочыць уздоўж сцяны пуні. Знікае за вуглом будынка. Вяртаецца яна праз пятнаццаць хвілін.

— Казалі ісці ў пуню. У іх спакойна. Дзядзька зараз прыйдзе.

Абыходзім будынак і спыняемся перад самавітай брамай. Прынесеным з хаты ключом Кася адмыкае вялікі замок і памалу адсоўвае завалу. Уваходзім у пуню. Нас ахутвае цішыня, цяпло і змрок. Скідаем з плячэй ношкі. Я залажу высока на сенавал, а браты застаюцца на доле. У сухім, духмяным сене раблю глыбокую нару і забіраюся ў яе. Захінаюся кажухом. Мне цёпла і мякка. Вочы зліпаюцца ад сну. Чую, як нехта ўвайшоў у пуню. Доўга паціху размаўляюць. Потым дзверы зноў замыкаюцца. Браты таксама ўзлазяць да мяне і пачынаюць ўкладвацца спаць. Нораў не робяць. Базыль лёг недалёка ад мяне.

— А дзе Кася? — пытаю яго.

— Пайшла ў хату спаць.

— Гэта хутар?

— He… вёска… дваццаць тры хаты.

— Каб нас не «засыпалі»!

— Што ты кажаш?.. Тут народ надзейны… I ніхто не ведае, што мы сюды прыйшлі.

Супакойваюся гэтымі адказамі і хутка засынаю.


* * *

Назаўтра прачнуўся позна. Браты ўжо не спалі і, седзячы на сене, паціху размаўлялі.

Праз гадзіну прыйшоў высокі плячысты селянін у доўгім жоўтым кажуху. Сваім выглядам нагадваў мне Мацея — паважны, разважлівы, павольны, гаварыў засяроджана; часта паўтараў «от, на гэты прыклад, скажу я вам». Завуць яго Андрэй. Расказвае нам мноства розных рэчаў і навін, вельмі цікавых Даўрыльчукам і далёкіх мне.

Хутка прыходзіць Кася. У руках яна трымае шчыльна накрыты «радном» вялікі кош. Павольна ўздымаецца па драбіне, трымаючы кош у руцэ. Падыходжу да краю сенавала і бяру кош з яе рук.

— Дзень добры, Кася! — кажу.

Весела ўсміхаецца і адказвае:

— I вам дзень добры!

Я стаўлю кош паблізу ад братоў на сена і хутка вяртаюся назад. Хачу дапамагчы Касі ўзлезці нагару. Бяру яе за рукі. Дзяўчына скача з драбіны на сена і амаль не валіцца. Лаўлю яе за сярэдзіну і, моцна абняўшы рукой, падымаю. Дзяўчына зачырванелася і вымавіла:

— Ах, якая я… недарэка!

— Гэта я вінаваты. Замінаў Касі.

Дзяўчына бліснула ў мой бок прыгожымі карымі вачыма і ўсміхнулася.

Ядзім сняданне: яечню, смажаныя скваркі, бліны. З кішэні кажуха Базыль вымае 2 пляшкі гарэлкі. П’ём па чарзе — адной шклянкай. У нейкі момант дзядзька Андрэй рухам галавы паказвае на мяне і, кіўнуўшы на Касю рукой, кажа:

— A то, на той прыклад, яе нарачоны?

Дзяўчына чырванее і хавае вочы. Браты смяюцца.

— He, гэта наш госць, — гаворыць Базыль.

Дзядзька Андрэй хвіліну разважае над тым адказам, а потым вымаўляе:

— Госць, госць… Сёння госць, а заўтра, на той прыклад, швагер. Гэ?

Браты смяюцца. Я таксама смяюся, такім чынам хаваючы сваю зацікаўленасць.

— А чаму, на той прыклад, замуж не ідзеш? — зноў звяртаецца да Касі дзядзька Андрэй. — Бач, як разраслася! Згарыш, дзеўка! Кроў цябе спаліць!

Тут улазіць Базыль.

— А нашто ёй ісці да чужых людзей бяду шукаць?.. Хлеба і работы ў хаце ўсім хопіць. He прымушаем яе: як хоча! Сваты не раз прыязджалі, — не прыняла іх…

Пасля дзядзька Андрэй збіраецца адыходзіць. Мусіць адвезці тавар у мястэчка паблізу да купца, які здаўна прымае ад яго кантрабанду. He займаецца гэтым прафесійна, толькі пры выпадку. Кася выходзіць з пуні разам з ім.

Вечарам дзядзька Андрэй і Кася прыходзяць зноў. Дзяўчына прыносіць кош яды, а дзядзька трымае на плячах спорны мяшок. Залазяць на сена.

Доўга вячэраем. Выпілі дзве пляшкі самагону, якія дзядзька захапіў з сабой. Потым браты Даўрыльчукі і дзядзька Андрэй пачынаюць падлічваць кошт прынесенага намі тавару. Гэта цягнецца доўга. Нарэшце канчаюць рахункі. Дзядзька Андрэй вымае з мяшка 85 лісіных скурак і дае іх Базылю. Акрамя таго, яшчэ некалькі дзесяткаў залатых манет. Пры гэтым кажа:

— У нас, на той прыклад, усё па-боску. Мы ж сваякі. I вы заробіце, і мне штось кропне. Неяк будзем жыць. Абы здароўе!

Збіраемся ў дарогу. Лісіныя скуркі браты ўпакоўваюць у дзве ношкі, якія бяруць Базыль і Ігнась. Я пярэчу гэтаму. Кажу, што тавар павінны мы несці ўсе, апрача Касі. Базыль адказвае:

— Тут і двум няма чаго несці!

Пасля выходзім з пуні. Дзядзька на чарзе жагнае нас і гаворыць Касі:

— А ты, дзеўка, не хадзіла б у дарогу, а яшчэ, на той прыклад, у портках. He па-божаму гэта!

— Але зручна! — весела гаворыць Сымон.

Мы вырушылі ў зваротны шлях.


* * *

Назаўтра да мяне падышоў Базыль і прамовіў:

— Што хочаш за дарогу: дзве лісіцы ці 25 рублёў?

— Нічога не хачу. Хай застанецца вам… за мас ўтрыманне.

Базыль энергічна запратэставаў, і я мусіў узяць ад яго 25 рублёў.

Да свята паспелі яшчэ раз схадзіць за граніцу, але зараз Кася засталася дома. Магчыма, засаромелася слоў дзядзькі Андрэя! А можа, сёстрам хоча дапамагчы ў працы, якой зараз у гаспадарцы значна павялічылася.

Шчасліва вярнуліся з-за граніцы, і я зноў атрымаў ад Базыля 25 рублёў. Раніцай Мацей, Ганна і Базыль паехалі на апошні, перадсвяточны «кірмаш». Склаў Базылю спіс рэчаў, якія павінен быў купіць для мяне, і ліст Лорду. Калі яны выехалі са двара, пачаў памагаць Сымону і Ігнасю. Яны пілавалі тоўстыя бярвёны дроў, а я іх сёк. Пасля пабег дадому у «чорную палову» хаты і кінуўся дапамагаць Насці, якая ткала на кроснах вялікае ўзорыстае «радно». Больш перашкаджаў ёй, чым дапамагаў, таму атрымаў кулаком у бок і, пакінуўшы Насцю, прыміндаліўся да Касі, якая пякла «аладкі» з мукі і надзёртай бульбы. Нейкі час працавалі ў згодзе. Яна пякла аладкі і скідала з патэльні ў вялікую міску, а я еў іх яшчэ гарачымі. Хутка Кася заўважыла, што ў місцы нічога не прыбывае, і наша ўзаемнасць скончылася. Перад пагрозай вялікай драўлянай лыжкі, з якой Кася налівала на патэльню цеста, змушаны быў адысці ад міскі. Тады падаўся да Магдзі, якая, пабліскваючы мускулістымі плячамі, у клубах пару, мыла ў балейцы бялізну. Скарыстоўваючы тыя аблокі, як дымавую заслону, вырашыў паспрабаваць, ці цвёрдыя ў яе мускулы. Але гэтая спроба скончылася для мяне фатальна. Магдзя трэснула мне па плячах моцна скручанай штукай мокрай бялізны, і я вымушаны быў як мага хутчэй уцякаць, атрымаўшы пераканаўчае пацверджанне моцы яе мускулаў. Нарэшце падваліў да Алены, якая на чыстай палове хаты шаравала пяском і гарачай вадой стол, лаўкі і падлогу. Пару разоў, калі яна анучай сцягвала ваду з падлогі, зрабіў так, што мы нібыта выпадкова сутыкнуліся. Трэцяе такое збліжэнне выклікала неабходнасць хуткіх маіх уцёкаў. Алена замахнулася ўсім кублом вады, і калі б я не адхіснуўся ў бок ад струменя вады, быў бы ўшчэнт абліты. Мусіў вяртацца да Сымона з Ігнасем, якія за гэты час напілавалі ўжо цэлую гару дроў. Таму ўзяў у рукі сякеру і пачаў іх секчы.

Цяпер пачуваю ў Даўрыльчукоў сябе так, нібы быў іх сямейнікам. Пасябраваў з хлапцамі і з дзяўчатамі, якія зараз зусім не саромеюцца мяне. Разам працуем, разам ямо, разам бавім вольны час. Стары Мацей любіць апавядаць мне розныя эпізоды са свайго досыць бурлівага ў маладосці жыцця. Апавядае цікава і вобразна, таму з ахвотай яго слухаю. Ён курыць люльку, я — папяросы, і мы часта праводзім разам шмат гадзін.

На трэці дзень пасля першага вяртання з-за граніцы ўвечары лёг спаць. Для мяне на ноч рассцілаюць вялікі сяннік на дзвюх састаўленых разам лаўках. Пад галаву даюць велізарную падушку, а накрываюся я ватняй коўдрай, верх якой зроблены з каляровых кавалачкаў ад розных матэрыялаў. Дзяўчаты спяць за перагародкай на дзвюх ложках, а хлопцы на вялікіх «палацях» за печкай. Ложак гаспадара і гаспадыні стаіць ля дзвярэй за перагародкай, якая ўтварала нешта накшталт малога пакойчыка на другім канцы хаты.

У той вечар доўга не мог заснуць. Браў з паліцы папяросы і курыў. Думаў пра рознае. З-за печы далятаў моцны храп братоў. Напачатку гэта перашкаджала мне спаць, а потым прызвычаіўся… Так мінула гадзіны са дзве, а я ўсё не мог заснуць. Падняўся з пасцелі і пайшоў у кут пакоя, дзе, на нізкім зэдліку, стаяла ладная дзежка з хлебным квасам. Напіўся і вярнуўся на месца. Мне ўвогуле не хацелася спаць. Зараз найахвотней пайшоў бы куды-небудзь на гулянку ці за граніцу з таварам.

У нейкі момант пачуў за перагародкай дзявочы шэпт. Часта чуў, як яны размаўлялі і шапталіся між сабою, але не так ціха і позна, як зараз. Потым усё сціхла. Праз пару хвілін я пачуў лёгкія крокі босых ног. Глядзеў у бок перагародкі, аднак абсалютна нічога не мог убачыць, бо ваканіцы былі замкнутыя і хата патанала ў поўным змроку. Крокі наблізіліся да маёй пасцелі. Затрымаліся непадалёку ад лавак. Чую шоргат далані па паліцы, якая вісіць нада мной на сцяне. Нечага там шукае. Шукае доўга і не знаходзіць. Тады я думаю: «А можа, гэта толькі зачэпка!» Вельмі ціха кажу: «Хто гэта?» Няма ніякага адказу, а шоргат далані па паліцы не спыняецца. Тады я сядаю на пасцелі і выцягваю рукі ў той бок, дзе адчуваю чыюсьці прысутнасць. Пальцамі датыкаюся да цела дзяўчыны ў грубай льняной кашулі. Робіць рух, нібы хоча ўцячы, але я моцна абдымаю яе за стан і саджу на пасцель. Пачынаю яе цалаваць. Штосьці хачу вымавіць, але яна спяшаючыся кладзе мне на вусны даланю. Тады я моўчкі валю яе на ложак.

Праз гадзіну дзяўчына хоча мяне пакінуць. Спрабую яшчэ затрымаць, але яна рашуча адрывае ад сябе мае рукі і паціху адыходзіць за перагародку… Бязгучна ляжу адзін. Праз некалькі хвілін за перагародкай чую ціхае шаптанне і, як мне падалося, смех.

Нараніцу адчуваю сябе трохі няёмка. Снедаючы, сядзелі, як звычайна: гаспадар з гаспадыняй «на красным покуце», я каля братоў, а сёстры насупраць нас. Як заўсёды, у час яды пануе маўчанне. Усе павольна ядуць. Я штохвілінна зыркаю на дзяўчат. Час ад часу лаўлю на сабе іх погляды — такія, як звычайна. Ніякіх змен не заўважаю ў іх паводзінах. Гляджу на спакойныя твары, на цёмныя галовы з выразнымі праборамі пасярэдзіне і косамі, што спадаюць на плечы, на іх прыгожыя карыя вочы і думаю: якая?.. Днём не бачу ніякіх перамен у іх паводзінах, у адносінах да мяне.

Так прайшоў цэлы дзень. Вечарам, пасля працоўнага дня, зноў ідзём на адпачынак. Гасне лямпа. Хату ахутвае цемра. Сквапна лаўлю вухам кожны шолах, кожны гук… Цішыня… Разлятаецца храп братоў. Углыбі хаты чую кашаль Мацея. Закурыў папяросу. З боку на бок кручуся на пасцелі. Калі ўжо зусім згубіў надзею, што дзяўчына да мяне прыйдзе, і хацеў заснуць, пачуў за перагародкай шэпт, а праз хвіліну адрозніў лёгкія крокі босых ног. Калі пазней дзяўчына ляжала на пасцелі, пачаў пальцамі абмацваць яе чало, шчокі, падбародак, нос, вушы, вусны. Дзяўчына, напэўна, думаючы, што яе ласкаю, не перашкаджала рабіць гэта. Я ж такім чынам стараўся запомніць яе твар. Аднак нічога не атрымлівалася: усе сёстры маюць падобны твар. Хацеў, каб адгукнулася і пазнаць яе па голасе, але ўпарта маўчала і ніводным слоўкам сябе не выдала. А калі пачаў нешта шаптаць ёй на вуха, хуценька закрыла мне рот.

Назаўтра зноў уважліва сачыў за дзяўчатамі, але ніякіх высноў зрабіць не здолеў. Так працягвалася некалькі начэй запар. Адзін раз вечарам паклаў пад падушку ліхтарык. Наважыўся — калі дзяўчына будзе са мной, асвяціць яе. Усунуў руку пад падушку. Але, відавочна, прадбачыла мой намер, бо хуценька выхапіла з маёй рукі ліхтарык і, кленчачы на пасцелі, паклала яго на паліцу. Зараз, калі прыходзіла да мяне вечарамі, перш-наперш правярала, ці не маю пры сабе ліхтарыка. Зрэшты, пакінуў тыя спробы, баяўся, каб не перастала наведваць мяне… Паразважаўшы, вырашыў увогуле не імкнуцца, каб даведацца, хто ж з сёстраў прыходзіць да мяне па начах. Мог бы асвяціць яе ліхтарыкам, калі будзе набліжацца да ложка, або нанесці хімічным алоўкам значок на шыю, які пасля раніцай заўважыў бы, перш чым яна агледзіцца. Але калі яна вельмі хоча заставацца непазнанай, то не буду рабіць спробаў у гэтым кірунку.

Пра яе адведкі павінна ведаць нехта з сёстраў, паколькі, калі вяртаецца ад мяне, досыць часта паціху размаўляюць. Напэўна, думаюць, што я гэтага не чую.

Як і раней, жартую з дзяўчатамі, як і раней, мне перападае за зачэпкі ад усіх без выключэння сёстраў ударамі кулаком або даланёй, і, як раней, далей працягваюцца начныя наведванні маёй таямнічай, маўклівай каханкі.

А ў хаце віруе падрыхтоўка да свята, ад якой нам увогуле не застаецца вольнага часу. Зараз працую нароўні з усімі. Гэта скарачае мне дні і (як кажа Шчур) дае лепшы слых на яду. I кожны дзень з нецярпеннем чакаю вечара і… маёй незвычайнай каханкі. Зараз мне весялей, менш прыгадваю мястэчка і хлопцаў. Толькі часам вельмі кліча да сябе перамытніцкая праца і наведваюць успаміны пра Фэлю; але вобраз яе ўсё больш заціраецца ў маёй памяці. Думаю пра яе не як пра рэальную жанчыну, а як пра ўяўленую ў сне, мроях або недзе вычытаную ў кніжцы прыгожую дзяўчыну, што папраўдзе не існуе… Спачатку шмат думаў пра Сашку і Жывіцу, зараз стараюся як мага далей адагнаць ад сябе згадкі пра іх, бо адчуваю — гэта мне шкодна. Тады мяне цягне некуды ў лясы, на бездарожжа… Туды, дзе свеціць цыганскае сонца, дзе неба іскрыцца зорамі, дзе валадарка — Вялікая Мядзведзіца.

3

 Сделать закладку на этом месте книги

Надышлі Каляды. Свята сустрэлі ўрачыста, згодна даўняй традыцыі. Было і сена пад абрусам, і «куцця» пад абразамі, і 12 посных страў. Усё было смачнае, і ўсё трэба было пакаштаваць, і я так наеўся, што ўвечары ледзьве выбраўся з-за стала. Ноччу дзяўчына не прыйшла, хоць уначы доўга чуўся шэпт за перагародкай. Магчыма, нешта перашкаджала альбо не захацела рабіць гэтага святам.

Раніцай усе, апроч мяне і Сымона, які моцна застудзіўся ў перадсвяточнай лазні і зараз лячыўся на печы, паехалі на набажэнства не ў Валмянскі парафіяльны касцёл, а ў Ракаў. Дахаты вярнуліся ў дзве гадзіны дня. Расказалі шмат навін і перадалі мне віншаванні ад Лорда і Шчура, якія абяцалі наведацца заўтра.

Вечарам накрылі багаты стол. Гарэлкі не шкадавалі, і ўсе добра падпілі… нават дзяўчаты. Седзячы ў радочак на лаве і лускаючы арэхі, яны весела размаўлялі са мной, з братамі і з усімі. Гарэлка падфарбавала ім шчокі, запаліла ў вачах новыя агеньчыкі, выклікала вясёлыя выбухі смеху. Я бяру балалайку і пачынаю іграць. Захмялеў ад выпіўкі і поглядаў, якія паціху кідаюць на мяне зусім іншыя, чым звычайна, дзяўчаты. Потым, калі гасне лямпа, я з нецярплівасцю чакаю прыходу каханкі. Шкада, што сам не магу пайсці да яе. He чакаў бы так доўга! Браты размаўляюць на палацях. Зрэдку да іх адгукаецца з печы хворы Сымон. А дзяўчаты доўга паціху размаўляюць. Чую вясёлы смех і воклічы. Нарэшце ўсе супакоіліся. Браты храпуць. Кашаль Мацея спыняецца. Перастаюць размаўляць дзяўчаты. А яшчэ праз гадзіну чую лёгкі шэпт. Пасля адрозніваю крокі босых ног… Моцна абдымаю і прытуляю да сябе разагрэтае ядранае і зграбнае цела дзяўчыны. У забыцці цалую яе вусны, твар, шыю.

— Якая ты цудоўная! Выдатная! — шапчу ў вуха.

Кладзе мне пальцы на вусны і, здаецца, бязгучна смяецца, а затым з нечаканай сілай і напалам адказвае на мае ласкі.

Назаўтра а 10-й раніцы прыйшлі Лорд і Шчур. Расказалі мне шмат навін і прынеслі два пакункі з мноствам смачных для нас рэчаў. Выклікалі вялікае ажыўленне. Мы значна павесялелі.

Пачаўшы ад старэйшых, Лорд вітаўся з усімі, а Шчур выказваў жартаўлівыя пажаданні. Вітаючыся з дзяўчатамі, ён рабіў выгляд, што цалуе ім ручкі, а на самой справе датыкаўся вуснамі да сваёй далані. Адной ён зычыў вясёлага сну, другой крэпкага храпака, трэцяй — лёгкага сапення, чацвёртай — моцнага чыху.

Дзяўчаты весела ўсміхаюцца, зрэдку дасціпна адказваюць на зачэпкі. Сёння сёстры апрануліся вельмі старанна: у новыя, каляровыя сукенкі, вышываныя станікі, у боцікі на высокіх абцасах, на нагах белыя панчохі. У косы пазапляталі каляровыя істужкі, на шыю навесілі шмат караляў. Ад іх пахне парфумай і памадай. Шчур падыходзіць да Насці, прынюхваецца, чыхае і кажа:

— Вось бы такую жоначку мець… I тытуню не трэба!

Лорд размаўляе з Мацеем і братамі, а пасля далучаецца да нас і пачынае гутаркай, жартамі забаўляць дзяўчат. У нейкі момант Шчур набліжаецца да Касі і, ушчыкнуўшы яе за сцягно, пытаецца:

— А колькі панна Касюхна плаціла за тавар?

Дзяўчына дае яму такога штурхаля, што той адлятае на сярэдзіну хаты.

— Мудра! — адгукаецца Лорд.

А Шчур, зрабіўшы перапалоханы выгляд, вымавіў:

— Калі б уласнымі вачыма не бачыў, што вось гэтая далікатная ручка панны Касі ды так урэзала, то заклаўся б, што гэта конь мяне лягнуў. Ну і ну! Ёсць у паненкі пар у ручках! Цікава, а як жа ў ножках?

— I ў ножках панне Касі не забракне! Хочаш паспытаць? — кажа Лорд.

Адсоўваючыся, Шчур вымаўляе:

— He буду рызыкаваць!

Пасля абеду мы бяром трое санак і накіроўваемся да бліжэйшай горкі. Пачынаем катацца. Стаіць моцны мароз. Снег зіхаціць на сонцы і рыпіць пад нагамі. Санкі хутка нясуцца з гары. Вецер спявае ў нашых вушах. Часам санкі перакульваюцца, і тады мы вывальваемся ў снежныя гурбы.

У дзяўчат адны санкі на ўсіх, і яны па двое ці утрох з’язджаюць з гары. Некалькі разоў спрабуем іх дагнаць, аднак яны ўцякаюць. Раз, калі дзяўчаты, усеўшыся, хацелі з’язджаць, паміж Аленай і Магдай уціснуўся Шчур. Дзяўчаты напхалі яму за каўнер снегу і, перакуліўшы санкі, вымусілі Шчура ратавацца ўцёкамі.

Забава цягнулася да самага вечара. У пэўны момант, калі Кася збіралася з’язджаць, я вырашыў зрабіць тое самае і выхапіў з-пад яе санкі. Кася кінулася адбіраць. Мы пачалі дужацца. Спачатку жартам, а затым усур’ёз. Падахвочваючы нас да барацьбы, усе пасталі вакол.

— Ну, ну, не паддавайся, Кася! — крычыць Лорд.

— Глядзі, Уладзік, каб не спіхнула з гары! — чую голас Шчура.

А мы змагаемся зацята, аднак безвынікова. Кася была мацнейшая і нашмат цяжэйшая за мяне. Аднак я быў больш спрытны, хоць і яна таксама некалькі разоў выкруцілася з маіх рук. Нарэшце абое зваліліся ў гурбу. Усе зарагаталі. Я ўсхапіўся на ногі і кінуўся да санак, за якія мы пачалі барацьбу. Я ўскочыў і панёсся з гары. Аднак у апошнюю хвіліну Кася паспела ўхапіцца і ўзлезла ззаду. Мы імчымся ўніз. Вецер астуджвае твары. Звяртаюся да дзяўчыны:

— Кася, гэта ты?

— Што? — пытаецца яна.

— Ну, не ведаеш, ці што?

Яе твар палымнее. Вочы весела смяюцца.

— He ведаю…

Больш не пытаюся. Баюся, каб не атрымалася памылка. Ужо мы ўнізе. За намі з’язджаюць Лорд, Базыль і Шчур, за імі — Алена, Магда і Насця.

Позна ўвечары мы ўсе весела вяртаемся дахаты. Смех не сціхае. Шчур, падышоўшы да мяне, мацае бакі.

— Чаго хочаш?

— Хачу паглядзець, ці засталіся цэлыя рэбры? З Касяй, браце, не жарты!

На стале нас чакае багатая святочная вячэра. Мы з апетытам ядзім і шмат п’ём. А пасля вячэры забава цягнецца зноў.

Шчур грае на балалайцы і спявае:


Закладай-ка пару коні
I пояс шырокі!
Мы паедзем у залёты
Да панны Сарокі…

Пасля Шчур просіць, каб я зайграў вальс. Бяру балалайку і выконваю просьбу сябра. З камічнай грацыяй Шчур па чарзе абыходзіць дзяўчат і запрашае іх таньчыць, аднак ніхто не ўмее вальса. Тады Шчур таньчыць разам з Лордам. Робіць смешныя рухі, крывіць твар і выклікае агульны смех. Потым я для іх жа выконваю польку, а яны таньчаць яшчэ смяшней. Нарэшце Шчур прыносіць з сеняў венік і таньчыць разам з ім. Да сваёй дамы спачатку адносіцца вельмі галантна, але калі тэмп полькі ўзмацняецца, ён сам і партнёрша робяць вар’яцкія рухі. Штохвілі хату трасуць моцныя выбухі смеху.

У нейкую хвіліну Мацей кажа Шчуру:

— А можа, хлопча, зайграеш «Лявоніху»?

Шчур ляпае сябе па лбе у знак таго, што забыўся пра гэты танец. Бярэ балалайку. Па хаце разлятаюцца вясёлыя гукі танца. Лорд запрашае Алену. Я таньчу з Магдай. Кася і Насця з братамі. Мы ўтварылі некалькі пар.

Пасля Шчур зайграў другі беларускі народны танец — «Мяцеліцу». Тэмп рабіўся ўсё жвавейшы, і хата захадзіла ў мяне перад вачыма. У паветры ляталі каляровыя сукенкі дзяўчат. Усіх паланіла вясёлая імпэтная «Мяцеліца». Ззяюць вочы, зіхацяць твары, ногі ледзь паспяваюць за шалёным рытмам танца. У паветры нясуцца воклічы Шчура і Лорда. Танец уздымае усіх, нават Шчур таньчыць на месцы разам з балалайкай, на якой грае з усё большым запалам. «Мяцеліца» захапіла нас і круціць, і віруе, і мяце, нібы сапраўдная снежная завіруха.

Забава працягвалася доўга, і толькі позна ўвечары ўсе разышліся адпачываць. Шчур і Лорд засталіся нанач. Для гасцей ссунулі дзве лавы і зрабілі адзін супольны ложак.

Цішыня яшчэ не хутка ўсталявалася ў хаце. Доўга па розных кутках гучалі размовы і смех. Гэтую ноч я спаў адзін. Мая каханка не наведалася ў госці. Магчыма, пабаялася, каб не заўважылі мае сябры.

Нараніцу, адразу пасля снядання, Шчур і Лорд вырушылі назад. Даўрыльчукі ўгаворвалі іх, каб яшчэ пагулялі адзін дзень, але хлапцы адказалі, што сёння ім абавязкова трэба вярнуцца ў мястэчка і рыхтавацца ў дарогу.

Я пайшоў іх праводзіць. Даведаўся шмат новага. Юрлін перастаў хадзіць за граніцу. Ён добра зарабіў у «залаты сезон» і зараз не хоча рызыкаваць. Вырашыў дачакацца прыдатнейшай пары. Яго месца заняў Лорд і, як машыніст, водзіць групу на пункт Юрліна. Перад святамі ў мястэчка вярнуўся Цвік, які восенню 1922 года паклаў сваю групу ў Саветах. Ён уцёк з высылкі і, змучаны, хворы, ледзьве жывы, дабраўся дахаты. Анёл трапіў у рукі польскіх стражнікаў і зараз сядзіць у Наваградскай турме. Цяпер «дзікіх» водзіць Сум. Група «дзікіх» зменшылася — налічвае ад 10 да 15 чалавек. У пачатку зімы «дзікія» зрабілі Кентаўру дзве агранды, але зараз некалькі партый перакінулі чыста. Браты Алінчукі ў дарогу не ходзяць — нечага баяцца. Пятрусь Філосаф хоча адаслаць Юліка Вар’ята ў шпіталь, можа, там яго падлечаць. Хлапцы зрабілі складчыну і сабралі на лячэнне Юліку больш за 400 рублёў. Пачуўшы гэта, я напісаў Петрусю, каб з маіх 1200 даляраў узяў для Юліка на лекаванне 100 даляраў, а калі спатрэбіцца больш — няхай паведаміць мне. Болек Камета п’е, як і раней. Мамант, Алігант і Фэлік Маруда ходзяць за граніцу разам з групай Лорда. З імі таксама фартуе Ванька Бальшавік. Шчур сказаў, што Юрлін нібыта перапыніў працу праз Соньку, якую падазрае ў здрадзе: у дарозе ёй і Ваньку здаралася шмат момантаў, якія заўсёды выкарыстоўвалі ў сваіх інтарэсах. Бэлька разам з бабскай (Лорд сказаў — дзюравай) групай, добра зарабіўшы ў залаты сезон, таксама за граніцу не ходзіць.

Сябры расказалі яшчэ шмат навін пра граніцу, пра паўстанцаў, пра жыццё ў мястэчку, але ні слоўкам не абмовіліся пра Фэлю. Нарэшце запытаўся пра яе ў Лорда.

— Зараз у Фэлі жыве сваячка з-пад Дубрава, — адказаў Лорд. — Альфрэд пасылаў да яе сватоў і зноў з’еў гарбуз. Фэля стала паненкай з пасагам. Ходзіць пра 30.000 даляраў чыстымі! Гараць да яе ўсе, але круціць носам. Мусіць, чакае каралевіча!

Я правёў хлапцоў амаль да Душкава. Калі развітваліся, Лорд запытаўся:

— Ну, крыху звык?.. He абрыдла табе?

Шчур адгукнуўся да яго:

— Што яму абрыдзіць! Шамкі і гарэлкі пад дастаткам, а дзеўкі як лані! Мёртвы б падняўся!

— Я не ляту на іх, — з удаванай абыякавасцю адказаў ім. — А пацехі ў нас ніякай няма. Вось вы толькі трошачкі разварушылі… Сяджу там, бо мушу!

— Ну, нічога! — прамовіў Лорд. — Пакуль што трымайся гэтага месца, а на вясну нешта прыдумаем. У мястэчку жыць табе нельга… Зноў апыляць. Альфрэд скрозь цягаецца. Лбы толькі што разнюхае, зараз у паліцыю паляціць.

Сябры пакрочылі па дарозе да Душкава, а я вярнуўся на хутар Даўрыльчукоў. Там зараз пасля адыходу Шчура і Лорда ўсталявалася яшчэ большая цішыня.

Мінулі святы. Пачаўся новы год. Далей жыву ў Даўрыльчукоў. Дапамагаю ў працы і ўсё больш сумую. Некалькі разоў пытаўся ў Базыля, калі нойдзем за граніцу. Адказваў мне, што не гарыць.

На свята Трох Каралёў дзяўчаты пачалі варажыць. Яны плавілі волава і па чарзе ўлівалі ў ваду. Сыкаючы, метал прымаў розныя формы, якія дзяўчаты ўважліва разглядалі і тлумачылі. Я таксама далучыўся да іх, хоць паненкі неахвотна ўспрынялі маю прысутнасць у сваёй кампаніі. Дазволілі нават адліць крыху волава ў ваду, але я выкуліў увесь тыгель, за што атрымаў некалькі кухталёў. Вынялі з міскі ўстылы метал. Пачалі разглядаць. Праз хвіліну Насця пырскнула смехам:

— Гэта ж мядзведзіца.

— Што? — запытаўся я, здзіўлены.

— Ну, так… Мядзведзіца! — пацвердзілі Насціны словы дзяўчаты. — Яна штосьці нясе ў лапах. Напэўна, у гэтым годзе ажэнішся з мядзведзіцай. Сам адліў сабе нарачоную!

— А сватам будзе воўк! — прамовіла Магда.

— А шлюб дасць ліс! — дадала Кася.

Потым дзяўчаты палілі паперу і па выкрыўленых формах варажылі сваю будучыню. Затым сыпалі на палатно мак. Пазней паставілі дзве свечкі перад люстэркам і глядзелі ў доўгую, цёмную перспектыву калідора, які шарэнгамі свечак па баках сягаў далёка ў глыб люстэрка. Гэта рабілася на чорнай палове хаты — кожная асобна. Усе дзяўчаты бачылі там нешта незвычайнае і доўга расказвалі пра гэта адна другой. Напрыканцы і я пайшоў у тую хату, усеўся перад люстэркам 1, знерухомеўшы, стараючыся не міргаць, глядзеў у глыбіню таямнічага калідора. Доўгі час нічога не бачыў. Пасля ўдалечыні паказалася невялікая трапяткая залатая плямка, якая рухалася ў мой бок. Перамяніўшыся на белую, яна пачала хутка набліжацца і… расці… Праз хвілю перад сабой убачыў Фэлін твар… вясёлы, усмешлівы… Твар бялее, на лбе з’яўляецца доўгая папярэчная складка. Тады ж заўважаю, што гэта не твар Фэлі, а збялелы халодны твар Сашкі. Нібы бліскавіцы, яго бесперапынна перасякаюць зменлівыя каляровыя лініі. А твар усё адыходзіць і расплываецца ў цёмнай глыбіні, ад якой не магу адарваць вачэй; раптам бачу перад сабой бляклы худы твар з дзіўным засяроджаным выразам чорных броваў і вачэй… Адкуль яго ведаю? Гэты жаночы твар!.. Думаю, думаю… Ах! Гэта ж здань, якая з’явілася на Капітанавай Магіле, калі я ў гарачцы ляжаў там пасля ўцёкаў з Саветаў… I гэты твар знікае. У той жа момант перад вачыма яго месца займае выразна абазначаны мужчынскі твар — непрыемны, агідны… Бачу рыжую бараду, шрам на левай шчацэ, злосныя вочы, з’едлівую ўсмешку… Гэта ж падпольнік Макараў!.. Ускокваю з крэсла, і ўсё гіне… Гараць свечкі. Хата патанае ў паўзмроку. Па кутах залягло густое сутонне.

Спяшаючыся, крочу на чыстую палавіну. Дзяўчаты сустракаюць мяне сваімі позіркамі.

— Чаму такі бледны?.. Што табе здалося? — пытаецца Кася.

— Замёрз! — кажу, паціраючы рукі.

— He… ты штосьці ўбачыў! — з напорам гаворыць Кася. — Кажы што!

Звярнуўшыся да Касі, сур’ёзна кажу:

— Спачатку я ўбачыў цябе, пасля яе! — паказваю на Алену. — Пасля яе! — звяртаюся да Магды. — А пазней яе! — паказваю на Насцю.

Магда пырскнула смехам. Я ж працягваю далей:

— Нарэшце я ўбачыў мядзведзіцу… Вялізную-вялізную… Вялікую Мядзведзіцу.

Дзяўчаты ў смех.

— У гэтым годзе ты ажэнішся з мядзведзіцай, — кажа Кася.

— З вялікай мядзведзіцай, — дадае Насця.

4

 Сделать закладку на этом месте книги

У студзені за граніцай мы былі толькі адзін раз. Зрэшты, і надвор’е было неадпаведнае. А ў лютым — браты, скарыстаўшы выпадак, набылі пры пасрэдніцтве Лорда, вялікую партыю тавару. Мяркую, што тавар паходзіў з агранды. Там было шмат батыста, сукна, падцяжак, пальчатак, надвязак і панчох. Потым чакалі спрыяльнага для нашай працы надвор’я (непагадзі). Увесь тавар раздзялілі на 12 ношак. Гэтага хопіць на тры вандроўкі за граніцу.

Нарэшце ў сярэдзіне лютага пачалася моцная завіруха. Карыстаючыся зручнай акалічнасцю, адвячоркам мы вырушылі ў дарогу. Шчасліва дабраліся да пункта, а наступнай ноччу вярнуліся назад, прынёсшы шмат лісіных скур і некалькі сот рублёў золатам. Праз два дні перакінулі наступную партыю тавара. Калі вярталіся да хаты, пачало выпагоджвацца, аднак, не зважаючы на гэта, мы ўпакавалі рэшту тавара ў чатыры ношкі, вагой каля 70 фунтаў кожная. Баяліся, каб завея зусім не сціхла, таму, удзень адпачыўшы, вечарам выйшлі ў дарогу.

Ноч была ясная. Поўня то хавалася за аблокі, то выплывала на чыстую прастору неба. Вецер быў пераменны. Увесь час змяняў свой накірунак. Зрэдку мацнеў і, падымаючы ўгару цэлыя сумёты снегу, нёсся за ім некуды ўдалечыню, а снег зноў агортваў поле мяккім пушыстым вэлюмам.

Дарога была нязручная. Павольна цягнуліся наперад, з цяжкасцю адольваючы розныя перашкоды. Базыль вёў нас пераважна лясамі. Зноў пайшлі новым шляхам. За гадзіну ледзь паспелі дабрацца да граніцы. У гэтым месцы не было засекі, таму адным духам пераскочылі паласу і схаваліся сярод дрэў на савецкім баку. Хутка выбраліся з ляска і палямі накіраваліся далей. Мясцовасць тут была няроўная, узгорыстая. Ішлі пераважна нізінамі і ярам, дзе-нідзе паросшым кустоўем. Праз дзве гадзіны, прыпыніўшыся на раўніне, убачылі перад сабой вялікі лес. Далей дарога была амаль бяспечная, і, прабіраючыся па лесе, дабраліся да самай мяліны.

Дзядзька Андрэй сказаў нам:

— Кепска, хлопцы, на гэты конт, робіце! Гэта ж святлей, чым днём, і завея сціхла…

— Нічога, дадзім сабе рады, — адказаў Ігнась.

— Ваша справа! Толькі глядзіце! Будзьце асцярожныя!

За дзень спарадкавалі тавар. Гаспадар мяліны даў Базылю некалькі сот рублёў і пару дзесяткаў лісіных скур. А вечарам мы вырушылі ў зваротны шлях.

Мясцовасць выглядала так, нібы аркуш пакамечанай паперы, асветлены промнямі электрычнага ліхтарыка. Ніякі рухомы аб’ект не мог схавацца на полі ад людскога вока. Добра, што мелі на сабе белую вопратку, таму нас можна


убрать рекламу




убрать рекламу



было заўважыць толькі з блізкай адлегласці.

Ісці без ношак было лёгка, і мы хутка крочылі ўперад… на захад. Прыкмеціў, што вяртаемся дарогай, па якой я ўпершыню, разам з братамі і Касяй, хадзіў за мяжу. Зразумеў, Базыль хоча абысці засекі з поўначы.

Мінаем лес, выходзім на поле. Зноў лес і зноў поле… Нарэшце апынуліся ў невялікім ляску, які ўпіраўся ў пагранічную паласу. Гэты лясок, утвараючы на снежнай бялізне палёў цёмны востраў, нібы плыў у моры месячных промняў. Перамахнулі на другі бок і затрымаліся ў густых хмызах. Злева, у сотні кроках ад нас, бачу засеку, якая хаваецца ўдалечыні. Справа, паміж канцом засекі і цёмным сілуэтам кустоў, адрозніваю чыстую шырокую прастору. На другім баку пагранпаласы, у месячным ззянні, плавіцца змрочна-цёмная лясная смуга.

Доўга стаім на месцы і ўважліва аглядаем абшар. Нічога падазронага не заўважаем.

Рашучым крокам Базыль падаўся наперад. Ідзём за ім. У схаванай у рукаве кажуха правай далані сціскаю зараджаны і ўзведзены парабелум. У левай — запасны магазін. Кіруемся ў напрамку прасторы між засекай і хмызняком. У нейкі момант мне здалося, што ў тых кустах нешта зварухнулася, аднак не быў у тым перакананы, Базыль жа шырокім размашыстым крокам пасоўваўся наперад.

Былі мы ўжо побач з граніцай. Раптам прагучала некалькі стрэлаў і з-за кустоў выбеглі чырвонаармейцы з карабінамі ў руках, адрэзаўшы нам шлях да граніцы.

— Стой! Рукі ўгору! — залунаў у паветры голас.

Мы хутка кінуліся назад. На адкрытай прасторы пагранічнай паласы зялёнкі маглі лёгка дагнаць нас і ўсіх перастраляць… Разумеў гэта, таму, як толькі прагучалі першыя стрэлы і чырвонаармейцы выскачылі з-за кустоў на граніцу, пачаў страляць з парабелума. Стрэліўшы дзевяць разоў і накіроўваючыся ўслед за братамі, я ўсадзіў запасную абойму ў рукаятку рэвальвера. Бег, нізка схіліўшыся над зямлёй, і, каб ускладніць прыцэльванне, раз-пораз кідаўся то ўправа, то ўлева.

Больш дзесяці секунд стаяла цішыня. Потым салдаты, якія пасля маіх стрэлаў пахаваліся назад у кусты, пачалі зноў страляць. Мы ўляцелі ў лес. Азірнуўся назад. Салдаты несліся па нашых слядах. Браты Даўрыльчукі хутка беглі лесам. Укленчыў за тоўстым камлём зламанай бярозы. У паветры свісцелі кулі. Салдаты ляцелі кучай. Некаторыя на хвіліну затрымліваліся і стралялі ў бок лесу «на страх врагам». Чуў іх крыкі:

— Таварышы, наперад!

— Браць іх!

Яны былі перакананыя, што мы, спяшаючыся, уцякаем лесам. Тую ўпэўненасць ўзмацняла рыпенне крокаў на снезе, што далятала сюды. Гэта браты імчалі да супрацьлеглага краю лесу.

Калі ж салдаты наблізіліся да мяне на адлегласць трыццаці крокаў, хутка пачаў страляць. Некаторыя паляглі на снезе, астатнія пачалі адыходзіць да граніцы. Тады я пабег па слядах Даўрыльчукоў. Стараўся не шумець, каб не зразумелі, што пакінуў засаду, і баяліся сунуцца следам.

Хутка праскочыўшы лясок, у некалькіх сотнях метраў перад сабой убачыў тры чалавечыя постаці. Гэта браты Даўрыльчукі, спяшаючыся, джгалі ў напрамку вялікага лесу, што знаходзіўся ў 3 кіламетрах ад нас. Хоць мелі на сабе белую вопратку, аднак выразна абазначаліся на снезе, нават мог пазнаць кожнага па постаці.

Бег услед. Дагнаў іх толькі на палове дарогі да ляска. Далей ужо рухаліся разам. Далёка ззаду, недзе на граніцы, гучалі карабінавыя стрэлы… У нейкі момант заўважыў на снезе цёмныя плямы. Нахіліўся над імі. Гэта былі плямы крыві… Пабег наперад і параўняўся з Сымонам, які крочыў апошнім.

— Хто паранены? — запытаўся ў яго.

— Ігнась… Прастрэлілі руку.

Калі прайшлі дзве трэці адлегласці, што аддзяляла нас ад вялікага лесу, зноў загрымелі стрэлы… бліжэйшыя і больш выразныя. Азірнуўся. Убачыў салдат, якія вывальваліся з-за паўночнай ускраіны ляска. He рызыкуючы заходзіць усярэдзіну, абышлі яго і ўбачылі, што мы ўцякаем палямі. Зрэдку пастрэльваючы, гналіся за намі. Але адлегласць была занадта вялікай, іх стрэлы не маглі нам пашкодзіць.

Мы наблізіліся да лесу. Я хутка крочыў за Сымонам.

— Адкуль іх столькі? — запытаўся, думаючы пра нашых пераследнікаў, якіх налічыў больш дзесятка.

— Там блізка стражніца, — адказаў Сымон.

Увайшлі ў лес і нейкі час адпачывалі. Ігнась скінуў з сябе ношку і кажух, а Базыль пачаў спрытна рабіць перавязку.

— Добра, што затрымаў іх там! — сказаў мне Сымон. — He ўцяклі б… Яны адпачылыя, а мы гэткі кавалак дарогі адмералі!

У некалькіх дзесятках крокаў ад ускрайку лесу я прыкмеціў засыпаную снегам вялікую капу. У галаву прыйшла адна думка. Пайшоў да той капы і разам са снегам скінуў верхні пласт галля. Гэта было нацяганае сухое сукаўё. Выняў з кішэні запалкі і падпаліў той стос знізу. Полымя весела пабегла па сухіх смалістых лаўжах і вельмі хутка, ператвараючыся ў штораз большае вогнішча, пачало разгарацца.

Я вярнуўся да братоў Даўрыльчукоў. Перавязка Ігнася закончылася. Апранулі яго. Параненую руку падвесілі на доўгім шаліку з воўны, які завязалі на шыі. Ягоную ношку з больш чым дзесяткам лісіных скур узяў Базыль.

— Навошта гэта зрабіў? — запытаўся ў мяне Сымон, паказваючы на вогнішча.

— Падумаюць, што мы тут затрымаліся, і будуць баяцца ісці ў лес!

— Твая праўда, — адказаў Сымон.

Пагоня была ўжо на палове дарогі да лесу і, страляючы, хутка пасоўвалася наперад. Спачатку мы накіраваліся ў глыб лесу, пасля павярнулі на поўдзень і, зрабіўшы вялікае паўкола, выйшлі на ўскраіну лесу за паўкіламетра ад таго месца, дзе пакінулі вогнішча. Адсюль мы выразна бачылі зялёнак, якія сунуліся палямі. Зараз разгарнуліся ланцугом і павольна крочылі наперад. Іх збівала з панталыку вогнішча. He разумелі, што гэта азначае… Спыніліся і пачалі біць залпамі ў напрамку лесу. Базыль рассмяяўся:

— Да раніцы так будуць забаўляцца… Каб ім толькі патронаў хапіла!..

Узлескам мы рухаліся на поўдзень, а потым на паўднёвы ўсход. Да нашых вушэй з усё большай адлегласці даляталі карабінавыя стрэлы. Я цешыўся са сваёй выдумкі.

Пасля дзвюх гадзін дарогі на поўдзень і паўднёвы ўсход Базыль нейкай лагчынай вывеў усіх на захад. Зараз, разумеючы, што браты ведаюць пра зброю, не хаваў рэвальвер так старанна, як раней, у рукаў кажуха.

Пад раніцу ў чатыры гадзіны мы перайшлі граніцу на паўднёвым захадзе, далёка за Волмай. Дахаты вярнуліся, калі пачало днець. У дарозе былі 13 гадзін. Ігнась ледзьве здолеў дайсці дахаты. Быў зусім знясілены, хоць рана не надта балела і мала крывавіла.

У хаце завіраваў рух. Запалілі ў печы. Гатавалі ваду. Пасля Мацей пачаў сам аглядаць Ігнатаву руку. Костка была цэлая. Куля прабіла толькі цягліцы.

За гадзіну ўсё спарадчылі: тавар быў пахаваны, а вопратку развесілі сушыцца каля печы.

Снедаючы, мы выпілі па шклянцы гарэлкі і наваліліся на яду. Калі скончылі, браты пачалі апавядаць пра нашу прыгоду. Падрабязна яе каментавалі. Моцна перабольшваючы «маю заслугу», апавядалі, як я двойчы затрымаў масалкаў… У хаце рабілася ўсё весялей. Калі расказвалі, як расклаў вялікае вогнішча, па хаце разляцеўся смех. Толькі Мацей уважліва, моўчкі слухае, а пасля ўрачыстым голасам кажа:

— Ну, сынкі, падзякуйце Уладзіку, што адбіў вас ад красных, можа, зараз ніводнага з вас не аглядаў бы тут! — на хвіліну спыніўся, а пасля, яшчэ больш паважна, прамовіў:

— А зараз паслухайце, якая будзе мая воля!..

Усе ўважліва пазіралі яму ў твар.

— За граніцу больш не пойдзеце!.. Ніколі!.. Не хачу дзеля золата губляць сыноў!.. Не шукайце лісіных скур, а пільнуйце лепей свае!.. Гэта мая воля!..

Ніхто яму не запярэчыў.

Ад таго часу браты больш не выбіраліся за граніцу, хоць і надышла для такіх вандровак адпаведная пара.


* * *

Мінае дзень за днём. Тыдзень сплывае за тыднем. Працягваю жыць на хутары. Дапамагаю ў працы. Не просяць пра гэта, але сам стараюся быць карысным для зычлівай да мяне сям’і. Зрэшты, працай забіваю сум, які ўсё больш надакучае. Такое становішча мне самому выдавалася вельмі непрыемным. Адчуванне, быццам назаўсёды зняволены. А магчымасць у любую хвіліну пакінуць гэты куток яшчэ больш спакушае мяне на тое. Жыве непераможнае жаданне развітацца з хутарам і вярнуцца ў мястэчка, дзе мог бы таксама добра схавацца і хадзіць за граніцу з групай Лорда… Акрамя таго, можа, зрэдку бачыў бы Фэлю і пагаварыў бы з ёй. Меркаваў, што пра той выпадак яна ўжо забылася.

Наведванні маёй каханкі працягваюцца далей. Кожны вечар з нецярпеннем чакаю яе прыходу. Гэта адзіная асалода майго побыту на хутары, і, калі б не яна, даўно б уцёк адсюль. Дарэчы, нават гэта мяне не задавальняе… Чаму так зацята маўчыць?.. Усё працягваецца ўжо трэці месяц! Аднак яна не робіць захадаў для свайго апазнання. Калі ж гэтага не хоча, то хай застаецца так надалей. Можа, яно і да лепшага!..

У другой палове сакавіка з захаду падзьмулі цёплыя вятры. У паветры адчувалася вясна. Мой сум памацнеў. Узбуджаны, хадзіў па хутары. Знікла ахвота да працы. Крочыў да недалёкага лесу і праставаў па цаліку куды вочы глядзяць. Зрэдку пракрадаўся лясамі да граніцы і са схованкі назіраў за стражнікамі, якія пахаджвалі пагранічнай паласой. Пасля вяртаўся на хутар.

Пачаў пакрыёма піць гарэлку, якую Сымон у таямніцы ад усіх прыносіў для мяне з недалёкай вёскі ад селяніна, які нелегальна гандляваў гарэлкай.

Аднойчы з пляшкай гарэлкі ў кішэні накіраваўся ў лес. Вельмі далёка адышоў ад хутара. Дахаты вярнуўся пад вечар. Якая ж гэта была радасць, калі ў пакоі ўбачыў Лорда. Шчаслівы, прывітаўся з сябрам і пачаў распытваць пра навіны. Вельмі доўга размаўлялі. У нейкі момант Лорд запытаўся:

— He абрыдла табе тут?

— О, не кажы, вельмі! — адразу адгукнуўся я.

— Ну, калі пажадаеш, дык ёсць работка. Акурат для цябе. Трохі таго… рызыкоўная, але заробак добры.

— Што за работа? — запытаўся ў яго.

— «Фігуркі» вадзіць…

Лорд сказаў, што Кручок шукае сабе кампаньёна — надзейнага і смелага хлапца, які разам з ім мог бы пераводзіць праз граніцу ўцекачоў з Саветаў. Яго папярэдні «супрацоўнік» папаўся разам з таварам у Менску, калі рашыў адведаць сваякоў, і апынуўся ў Чрэзвычайцы (зараз ГПУ). Пра Кручка ўжо казаў раней, як некалі на вечарынцы ў Сашкі ён разбіў бутэлькай галаву Альфрэду за тое, што той гуляў пазначанымі цынкам стыркамі.

Я з радасцю пагадзіўся з прапановай Лорда. Прываблівала не толькі перспектыва добрага заробку, але і новая цікавая праца… Кручок жа быў вядомы сярод перамытнікаў як хлопец з «характарам», з ім нароўні сябравалі і найслынныя местачковыя «варавы», і «старыя завадатары».

У тую ноч Лорд не вярнуўся ў мястэчка, а застаўся ў Даўрыльчукоў. Пад час вячэры аб’явіў усім, што раніцою я адыходжу ў мястэчка.

— Надоўга? — запытаўся Сымон.

— Невядома… Магчыма, назаўсёды…

— Хіба не дагадзілі чым-небудзь? — адгукнуўся Мацей.

Я рашуча запратэставаў:

— Ніякай крыўды ад вас не меў. I буду заўсёды прыгадваць вас усіх добрым словам!

— Што ж рабіць, ваша воля! — прамовіў Мацей — Як трэба будзе, прыходзьце зноў. Выгод у нас няма, але хлеба не бракуе.

He зважаючы на тое, што Лорд начаваў у адным пакоі і было досыць рызыкоўна, мяне ў апошні раз наведала мая маўклівая каханка. Была доўга, але і гэтым разам ані слова не прамовіла.

Раніцай, сардэчна развітаўшыся з Даўрыльчукамі, разам з Лордам пакрочыў у дарогу. Шмат разоў азіраўся на будынкі, што знікалі ўдалечыні і рабіліся ўсё самотней. Дзіўнае ты, сэрца чалавека: пакутуеш ад аднастайнасці, нудзяць цябе адны і тыя ж людзі, а калі пакінеш — пачынаеш сумаваць па іх.

Высока ў небе свяціла сонца. На дарозе таяў снег. У цёплым подыху паветра ўсё мацней адчувалася вясна. Мы бадзёра крочылі наперад і жвава размаўлялі на розныя тэмы. Лорд сказаў, што хлопцы зараз вельмі рэдка ходзяць за граніцу. Большасць спыніла работу да восені. Сонька разам з Ванькам Бальшавіком збегла з мястэчка. Іх бачылі ў Аляхновічах, як садзіліся ў цягнік, што адыходзіў на Вільню. Юрлін паехаў услед, сказаўшы, што заб’е і суку, і «кабяля». Некалькі хлапцоў з групы «дзікіх» папаліся ў Саветах.

Я заўважыў, што ўвесь час ідзём па дарозе ў напрамку Ракава. Лорд растлумачыў: хутар, на якім разам з маткай жыве Кручок, знаходзіцца ў трох кіламетрах ад мястэчка і схаваны ў вельмі зручным месцы, таму стане для мяне «мураванай мялінай».

Я запытаўся ў сябра, ці папярэдзілі Кручка, што буду з ім працаваць. Лорд расказаў, як учора размаўляў з ім пра гэта і што ўжо паабяцаў — калі я згаджуся на прапанову — прывесці мяне сёння на хутар.

He даходзячы кіламетры два да Ракава, Лорд звярнуў направа ў лес. Доўга крочылі напрасткі. Нарэшце апынуліся на ўскрайку вялікай паляны. У адным яе канцы, у засені з чарады елак, стаяла малая ўчарнелая хаціна. Да яе прытуліліся нейкія паветачкі і хляўкі.

Насустрач вылецеў вялікі чорны сабака і з заўзятым брэхам кінуўся нам пад ногі.

— Каро! Каро! Хадзі сюды!

З памяшкання выбег Кручок і адагнаў сабаку. Мы прывіталіся. Кручок выглядаў вельмі маладым… Ніхто б не падумаў, што гэта — стары, дасведчаны перамытнік і славуты праваднік фігурак. Пры гэтым ягоныя дзіцячыя блакітныя вочы ўсміхаліся, а ўвесь твар свяціўся смехам. Бегаючы па падворку і ганяючыся за сабакам, ён ствараў уражанне падлетка. Назіраючы за ім, пацяшаліся і мы. Лорд прамовіў:

— У гэтага заўсёды ўсюды гулі!

Пераступілі парог хаты Кручка. Невялікае памяшканне, складзенае з нядбала абчэсаных бярвенняў, выглядала змрочна. Непадалёку ад увахода стаяла вялікая печ. Левы бок хаты аддзяляла доўгая перагародка. Падлога была гліняная, сцены голыя, столь з круглякоў, цёмная, закураная. Аднак весялосць Кручка асвятляла пануры выгляд хаты.

— Гэлька, мамуська! — крыкнуў хлопец. — Маем гасцей! Рыхтуйце есці! Шмат і хутка.

Я ўбачыў старую жанчыну — маленькую, худзенькую, з такімі ж, як у сына, вясёлымі вачыма. Побач ішла маладая, можа, пятнаццацігадовая дзяўчынка, вельмі падобная да брата. Яны пачалі рыхтаваць ежу.

— Мы толькі паснедалі! — вымавіў Лорд.

— Што там сняданне! Мы зробім абед. Наедак будзе ціп-топ, — адказаў Кручок.

Перамытнік пачаў дапамагаць, а лепш сказаць, замінаць маці і сястры, што завіхаліся ля печы. Потым ён выбег з хаты і праз пару хвілін вярнуўся, несучы чатыры пляшкі гарэлкі.

— Кожнаму па пляшцы, а мамцы і Гэльцы, паколькі не маюць вусоў, — па палове!

— Ты ўжо маеш! — адгукнулася сястра. — Намалюй сабе вуглём.

— Але ж буду мець! А ты — фігу!

Яны хутка зрабілі нам закуску, і мы пачалі піць гарэлку. У такой кампаніі адразу зрабілася цёпла і весела. He хапала толькі Шчура… Я прадчуваў — надыходзіць пачатак цікавай, новай для мяне працы.

5

 Сделать закладку на этом месте книги

Вечар быў цёмны. Дзьмуў цёплы заходні вецер. Неба было густа засыпана зоркамі. Мае вочы ў цемры адрознівалі два адценні: чорны фон неба з параскіданымі зоркамі і белы фон снегу, дзе-нідзе засеяны чорнымі сілуэтамі дрэў і кустоў.

Палі ўсцілала рэдкая шэрая каша з падталага снегу, у які глыбока правальваліся ногі і па якой у розныя бакі коўзаліся падэшвы. Гэта вельмі ўскладняла нам шлях. Месцамі падталы за дзень снег утвараў велікаватыя калюжыны. Ноччу мароз зацягваў іх лядком

і падрыхтоўваў мноства коўзанак, па якіх дурэў раніцою цёплы заходні ветрык. Калі ж гэта яму надакучвала, тады трушчыў яго, пакрываючы лужыны лускай дробных хваль.

Увечары разам выйшлі з хаты і падаліся ў лес. На сабе пад курткамі мелі «бандажы», якія ўтваралі нешта накшталт вялікіх двайных камізэлек з палатна для пераносу тавару. Асноўным заняткам Кручка быў перавод праз мяжу фігурак, але на сваю руку ён яшчэ займаўся перамытніцтвам. У дарогу, каб не перашкаджала рухацца, ён не браў шмат тавару. Перавяз быў напоўнены іголкамі для ручнога і машыннага шва, іголкамі для грамафонаў, шавецкімі і рымарскімі шыламі. Акрамя гэтага, кожны з нас нёс па некалькі дзесяткаў брытваў.

Крочылі па лесе непадалёку ад сялібы Кручка. Наперадзе бег Каро. У адным месцы Кручок узлез на вялікую ліпу і выняў з дупла рэвальвер. Гэта быў расейскі «афіцэрскі» наган — «самовзвод». Тады я паказаў свой парабелум.

— Добрая цацка! — адказаў Кручок. — Але для мяне і гэтага хапае. Я ваяваць не збіраюся.

Пасля мы вырушылі лесам на ўсход. Каро бег наперадзе.

— Ты з сабакам ходзіш за граніцу? — запытаўся я ў Кручка.

— Так. Каро лепш ведае пагранічча, чым я. На яго можна пакласціся. Трэці год разам працуем.

Пачуўшы сваё імя, сабака падбег да нас, спыніўся і зірнуў у вочы гаспадару.

— Ідзі наперад! — загадаў перамытнік.

Сабака зноў пабег, апярэджваючы нас на дзесятак крокаў. Выйшлі на ўскраек лесу. Я ўбачыў вялікую адкрытую прастору. У трох кіламетрах адсюль была граніца, а крокаў за 200 праходзіла дарога, што вяла з Волмы да Ракава.

Селі на павалены камель дрэва і чакалі змяркання. Выпілі бутэльку гарэлкі, закурылі папяросы. Калі згусцелі сутонні, мы павольна пакрочылі палямі ў напрамку граніцы. Моцна нашмараваныя шкіпінарам боты не прапускалі вільгаці.

Непадалёку ад граніцы адпачывалі і прыслухоўваліся больш дзесяці хвілінаў… Каро пабег наперад. Мы пайшлі за ім. Снег, уціснуты падэшвамі нашых ног, глуха рыпеў. Стараліся не ставіць ногі проста зверху, а расстаўляць, слізгаючы, наўскасяк, ступаком зверху ўніз. Тады таўшчыня снегу пад ботамі рабілася танчэйшай і менш мокрай, а, рухаючыся наперад, мы менш шаргаталі.

Хутка апынуліся на граніцы. Гэта адразу распазналі па шматлікіх слядах, якія перамервалі снегавую бель з поўдня на поўнач і ў адваротным напрамку.

Дарога была цяжкой. Перашкаджала бясконцае правальванне і даставанне ног з глыбокай снежнай кашы. У адным месцы Кручок затрымаўся. Падышоў да яго.

— Што такое?

— Хочаш рызыкнуць? — замест адказу запытаўся Кручок.

— Дзеля чаго?

— Калі хочаш рызыкаваць, дык можам пайсці па дарозе! Я адзін часта хаджу дарогамі.

— Добра, — адказаў. — Хадзем дарогай.

— А калі нарвецца на нас які д’ябал, то…

Кручок махнуў у паветры наганам.

Хутка выбраліся на тракт. Ён быў увесь у калдобінах і выбоінах ад конскіх слядоў. Часта яго перасякалі шырокія лужыны. Аднак крочыць тут было значна лягчэй, чым пнуцца палямі. Хоць ногі не правальваліся ў снег. Праўда, было вельмі слізка.

Здалёк я прыкмеціў агні нейкай вёскі. Да нашых вушэй далятаў сабачы брэх. Кручок спыніўся.

— Пройдзем праз вёску ці абыдзем навокал?

— Ці ёсць там масалкі?

— Няма… Раней не было…

— Дык сіганём праз яе.

Неўзабаве перайшлі мост праз нейкую рэчку і пакрочылі па забудаванай з двух бакоў вуліцы, якая была вельмі вузкай і рабіла ладнае паўкола на вялікай вёсцы. Снег, што ляжаў на дарозе, быў шэры, амаль чорны, у многіх месцах перамешаны з балотам.

Крочылі дастаткова хутка. Справа і злева ў нізкіх вокнах пахілых хацін, якія прытуліліся каля дарогі, бліскалі невялікія жаўтаватыя агеньчыкі. Праз некалькі крокаў вуліцу перарэзвалі прастакутнікі святла ад вокнаў. Дзе-нідзе на падворках гучалі людскія галасы. Пераважна напятыя, узбуджаныя ад злосці. У асноўным чуліся кленічы.

У пэўным месцы Кручок падышоў да плота і вырваў адтуль кол. Мусіць, таму зрабіў гэта, што наперадзе заўзята брахалі сабакі. Каро ўжо не бег уперад, а трымаўся побач. Прайшлі яшчэ некалькі хат. На сярэдзіне вёскі акружылі нас сабакі і, кідаючыся пад ногі, пачалі ўядаць. Кручок ударамі кала разагнаў іх, і тыя, зацята брэшучы, беглі на адлегласці за намі. Каро спакойна трымаўся наперадзе. Тады з брамы нейкага двара паказаліся дзве постаці. Калі ж мы падышлі бліжэй, нас асвяціў кішэнны ліхтарык. Прагучаў голас:

— А вы куды?

— Цябе гэта не датычыць! — адказаў Кручок.

— Я сакратар Волисполкома.

— Вось і добра. Ідзі да свайго Волисполкома і кладзіся спаць, бо ты п’яны.

— Што-о?

— Нічога. Сыдзі з дарогі!

Кручок хацеў прайсці міма, але сакратар схапіў яго за левую руку. У той жа момант Кручок агрэў таго палкай, а Каро кінуўся да сакратаровага горла. Другі мужчына хацеў уцячы, але я падставіў нагу, і ён пакаціўся ў балота. Кручок дабавіў ім калом. Вуліца ажыла крыкамі. Здалёк даляталі галасы людзей. Пакінуўшы на зямлі тых двух, мы, спяшаючыся, рушылі далей, а яны пачалі крычаць:

— Трымай іх! Трымайце!

— Зладзеі! Бандыты! Трымайце!

У цемры гучалі крыкі людзей, якія беглі ў наш бок. Пасвяціўшы ліхтарыкам, я ўбачыў больш дзесятка мужыкоў з каламі: яны гналіся за намі.

— Ану, пальні пару разоў, каб пачулі! — вымавіў Кручок.

Я стрэліў некалькі разоў угару. Данёсся яшчэ мацнейшы тупат ног, аднак зараз ён не набліжаўся, а хутка ўсё больш аддаляўся.

— Навыперадкі панесліся! — прамовіў Кручок.

Мы, спяшаючыся, пакрочылі далей. За вёскай збочылі з дарогі і палямі накіраваліся ўперад. Кручок лічыў, што сакратар Волисполкома пазвоніць у наступную вёску, якая ляжала ля тракта і дзе раскватараваўся «заградительный отряд». Там маглі б наляцець на засаду ці аблаву.

Зноў пачалася цяжкая бясконцая дарога палямі. Асабліва дрэнна ішлося ворывам, умёрзлую зямлю зверху яшчэ пакрывала ледзяная абалонка, на якой нага не магла адшукаць надзейнай апоры. Праз значны кавалак часу мы ўсё ж ўзбіліся на дарогу і па ёй прайшлі каля пяці кіламетраў. Потым, звярнуўшы направа, палямі дабраліся да лесу.

Каля чацвёртай гадзіны ўранку наблізіліся да адзінокага хутара. Кручок пусціў сабаку наперад, і мы паціху пачалі сунуцца ў кірунку будынкаў. Нішто не сведчыла пра наяўнасць чужых людзей. З рэвальверамі ў руках падкраліся да вакна, якое выходзіла на дарогу і не было зачынена ваканіцамі. Кручок пасвяціў туды ліхтарыкам. Паміж белай фіранкай і рамамі я ўбачыў вазон герані — знак таго, што на хутары ўсё ў парадку і нікога няма.

Кручок пастукаў у шыбу; Доўга ніхто не адгукаўся. Калі ж праз некалькі хвілін ён пачаў настойліва ляпаць, з сярэдзіны даляцеў жаночы голас:

— Чаго трэба? Хто там?

— Адчыняй, Стася, — прамовіў у адказ Кручок.

— Чакай! Ужо!

— Можаш не апранацца, і так цябе пазнаю!

— Разумнік! — даляцеў праз шыбіны голас.

Праз хвіліну адсунулі ўбок фіранку, а з падваконніка знялі вазон. Кручок спрытна ўскочыў на тое месца і праз вакно залез у хату. Я зрабіў па яго прыкладу. Хлопец паклікаў сабаку, і Каро таксама праз вакно ўскочыў у сярэдзіну памяшкання. Гэта была кухня. Нейкі час мы стаялі ў цемры. Стася выбегла з хаты і зачыніла ваканіцу. Пры неабходнасці яе можна было адамкнуць з сярэдзіны. Стоячы ў змроку, недзе злева чую шэпт.

— Гэнюся не спіць? — вымавіў Кручок. — Можа, прыме мяне на печ, пагрэцца?.. На цёпленькія ножкі!..

— Ах ты, лайдак! Лезь сюды, зраблю табе цёплыя вушы. Бач ты, чаго яму захацелася… А малака!

Чую смех. Вяртаецца Стася і запальвае падвешаную над сталом лямпу. Левы бок кухні займае вялікая печ. З-пад завешанай угары доўгай узорыстай фіранкі затоена зіркаюць нечыя цікаўныя вочы.

Здымаем з сябе курткі, а пасля перавязы. Вымаем з кішэняў чатыры пляшкі спірытусу. Адчыняюцца дзверы, і на кухню, заплюшчваючы ад святла вочы і чухаючы клубы, заходзіць высокая мажная кабета гадоў 45. На ёй шырокі ружовага колеру халат і чаравікі на босую нагу. Гэта гаспадыня хутара — Мар’яна Зых — матка шасці дачок. На хутары не было мужчын, калі не лічыць дурнаватага парабка Ануфрыя, які быў аднаго ўзросту з гаспадыняй і ўжо больш дзесяці гадоў жыў тут. Яго трымалі як конюха і для вывазу з лесу дроў. Астатнюю працу па гаспадарцы рабілі ўласнымі сіламі, як казаў Кручок, «бабскай брыгадай». Зрэшты, гаспадарка была малая, і жанчыны даволі лёгка спраўляліся з ёй… Маці Кручка была далёкай сваячкай Мар’яны, пра што і казала: «сёмая вада на кісялі».

Мар’яна Зых трымала пункт, які знаходзіўся паміж Новым Дваром і Пятроўшчынай, на паўднёвым захадзе ад Менска. У горадзе спецыяльныя пасярэднікі шукалі людзей, якія б хацелі нелегальна перабрацца з Саветаў у Польшчу, і за добрую плату прыводзілі на пункт да Мар’яны, а адсюль Кручок перакідваў іх праз кардон. Ужо трэці год ён паспяхова займаўся гэтым, адначасова носячы кантрабанду.

Распакавалі перавязы, і Мар’яна разам са Стасяй — старэйшай дачкой — палічыла і запісала тавар. Пасля пачала разлічвацца з Кручком (рабілася гэта на вока). За ўвесь тавар Кручок атрымаў 370 даляраў. Даў мне 20 за дарогу.

Затым Стася і Мар’яна падрыхтавалі нам сняданне. А пасля яды гаспадыня прамовіла:

— Ну, хлапцы, ідзіце на гарышча, пераспіце!

— Яшчэ чаго? — адгукнуўся Кручок. — На гарышча? А я хачу на печ!..

Ён скокнуў на прыпечак, а адтуль даў нырца пад занавеску. Пачуліся крыкі, піск, смех.

— А пойдзеш адсюль!

— Ты бессаромнік!

— Наладзім лазню!

Неўзабаве Кручок, сустрэты кулакамі, сігануў з печы на падлогу. Пасля мы ўзялі два доўгія кажухі і разам з Мар’янай і Стасяй, якая несла лямпу, падаліся ў сенцы, дзе стаяла драбіна, што вяла на гарышча. Кручок узлез наверх і паклікаў сабаку, Каро пачаў спрытна ісці па драбіне. Калі ўсе залезлі на падстрэшак, Мар’яна прамовіла:

— Ліхтарыкам там не свяціць і агню не кідаць.

— Добра, добра, — адказаў Кручок.

Палову гарышча займалі высока складзеныя снапы. Кручок выняў збоку некалькі снапоў і загадаў мне залазіць у нару. За мной пайшоў Каро. Тады Кручок адцягнуў снапы назад у праход і замаскіраваў выйсце з сярэдзіны. Звонку яму дапамагала Стася, якая ўзлезла на гарышча разам з намі. Пазней мы папаўзлі па вузкай нары ў канец падстрэшша. Там было прастарней і магло схавацца з дзесятак людзей. Малое акенца, якое выходзіла на дах, было занавешана рэшткамі чорнай ваўнянай хусткі. У выпадку небяспекі і туды можна было ўцячы.

Зрабілі сабе прыдатную пасцель і хутка паснулі.


* * *

Надыходзіў вечар. У прысутнасці Мар’яны, якая апранула на сябе доўгі жоўты кажух, а на ногі юхтовыя з доўгімі халявамі боты, я і Кручок накіраваліся да блізкага лесу. У руках Мар’яна трымала доўгі кій і абапіралася на яго ў дарозе. Каро бег наперадзе.

— Колькі іх? — запытаў Кручок.

— Пяцёх, — адказала Мар’яна.

— Хто такія?

— He ведаю… Я дакументаў не пытаю. Але нейкія не надзейныя. Ты глядзі там!

— Чаму не надзейныя?

— Ну, бо выхаваныя! А да мяне ўсё: калі ласка пані гэта, калі ласка пані тое… Напэўна, якія-небудзь нігілісты альбо іншыя інтэлігенты…

Крочылі лесам. У нейкім месцы з-за дрэў паказалася малая хацінка. Адтуль выйшаў сівенькі стары дзядок. Нягледзячы на ўзрост, быў вельмі рухавы і, размаўляючы з Кручком і Мар’янай, жвава махаў рукамі.

— Ну, Грыбок, як там у цябе, усё ў парадку?

— А, усё, усё… Як заўжды…

— Занёс ім яду?

— А як жа! А як жа!

— Ну, дык пайшлі!

Заглыбіліся ў гушчар. Праз некалькі хвілін дарогі ўбачыў стрэшку зямлянкі. Спераду былі малыя дзверцы, замкнутыя заржавелым, у форме агурка, замком. Грыбок, не падыходзячы да іх і абышоўшы навокал страху, выняў з яе задняй часткі некалькі дошак. Пасля, нахіліўшыся ўніз, прамовіў:

— Вылазьце! Зараз пойдзеце ў дарогу!

Наверх пачалі высоўвацца нейкія людзі. Апрануты былі па-рознаму, аднак, зірнуўшы на твары, я заўважыў ва ўсіх аднолькавы выраз, які цяжка акрэсліць, але ў ім месціліся: увага даследчыка, халодны позірк баксёра, дзіцячая прастата, цікавасць здзіўленага чалавека, які ўбачыў перад сабой людзей, у чые рукі аддаваў свой лёс, сваю надзею, і, нарэшце, нейкі ціхі смутак захоўвалі яны на сваіх спакойных рашучых тварах. Былі апрануты ў паношаныя курткі і паліто, двое ў ботах, трое — у чаравіках. Адзін на галаве меў салдацкую шапку «ячменная каша», другі — вялікую мехавую з навушнікам, двое насілі «керанкі», пяты — быў уладальнікам вялікай чорнай папахі. Такое адзенне не падыходзіла ім. Адчуў гэта адразу. Выглядалі вайскоўцамі або спартсменамі, апранутымі ў рыззё. Іх рухі былі дакладныя і зграбныя. Постаці выпрастаныя. Калі вылезлі са склепа, адзін з іх прывітаў Мар’яну:

— Наша ўшанаванне, пані! Сёння выходзім у дарогу?

— Так. Гэтыя двое, — кабета рухам галавы паказала ў наш бок, — перавядуць усіх праз граніцу і здадуць на пункт.

Усе з цікавасцю паглядалі на нас. З вачэй прамянілася радасць і недавер. Напэўна, іх здзіўляла, што бачаць перад сабой двух маладых хлапцоў. Мусіць, сваіх праваднікоў уяўлялі ў выглядзе магутных страшных здаравякоў.

Змяркалася. Мы павольна крочылі па вузкай лясной сцяжынцы. Кручок быў першым, «фігуркі» ішлі за ім, я замыкаў паход. У лесе снег лепш затрымаўся, чым на палях; калі збіваліся са сцежкі, ён са скрыгатам ламаўся пад нагамі. Тады адшуквалі сцежку, якая хутка прывяла нас да ўскраіны лесу, ля якога ўдалеч бегла шырокая, наезджаная санямі дарога.

Вечар быў цёмны і досыць цёплы. У паветры адчуваліся подыхі надыходзячай вясны. Па лесе разляталіся нейкія дзіўныя пошумы. To трашчала галлё дрэў, то з высокіх ствалоў валіліся ўніз абледзянелыя камякі снегу, то рвалася і сціскалася ад вячэрняга холаду ледзяное шкарлупінне, якім пакрываліся снежныя астраўкі.

Кручок затрымаўся, выняў з кішэні бутэльку спірту. Стукнуў даланёй аб дно і, выбіўшы корак, закінуў назад галаву, пачаў піць проста з рыльца. Прыкмеціў на тварах людзей усмешкі. Іх здзівіла, што такі малец — ды так п’е. Кручок адарваўся ад пляшкі і падаў мне:

— Трымай!.. Смакчы… і перадай далей!

Я таксама крыху адпіў спірту, а пасля, аддаючы пляшку фігуркам, прамовіў:

— Піце па чарзе… Каб разагрэцца!..

Яны, няўмела лыкаючы, пачалі піць спірт. Амаль усе задыхаліся і адкашліваліся. Упяцёх ледзь асілілі палову бутэлькі. Разам з Кручком мы дапілі рэшту спірту. Пасля сябра вымавіў:

— Хто жадае, можа закурыць… Далей курыць нельга…

Усе закурылі.

— Ці далёка да граніцы? — запыталася мяне адна з фігурак.

— Далёка.

— Ці моцна ахоўваецца?

— He… Хаця гэта залежыць… як для каго… Перайсці заўсёды можна.

У Кручка яны таксама распытвалі пра розныя рэчы, і ён без вялікага жадання адказваў: звычайна цяжка дакладна растлумачыць людзям, якія ў гэтых справах не арыентуюцца, і таму задаюц


убрать рекламу




убрать рекламу



ь такія недарэчныя пытанні.

Пасля кароткага адпачынку вырушылі ў далейшы шлях. Доўга цягнуліся палямі, якія дзе-нідзе былі поўнасцю аголеныя ад снегу. Неўзабаве апынуліся на беразе Пцічы. Па краях рэчка была закутая лёдам, а сярэдзінай неслася бурлівая плынь. Трымаючыся левага берагу, мы крочылі ў напрамку Новага Двара. Ісці было цяжка. Ногі гразлі ў тугім, набрынялым вадой снезе. Нарэшце перад сабой убачылі невыразныя абрысы моста. Кручок спыніўся і доўга прыслухоўваўся. Потым падаўся далей. Мы ішлі за ім.

Пакрочылі даволі хутка і дабраліся да моста. Пад нагамі глуха дуднелі замерзлыя дошкі. Унізе шумелі, пераліваліся хвалі. He чакаючы нічога дрэннага, я павольна ішоў за групай. Раптоўна наперадзе ў цемры бліснуў карабінавы агеньчык і бухнуў стрэл. Фігуркі спыніліся. Выхапіўшы з кішэні парабелум і зняўшы забеспячальнік, я кінуўся наперад. Бліснуў ліхтарыкам. Убачыў Кручка, які левай рукой трымаўся за рулю карабіна, а правай накіроўваў наган у грудзі чырвонаармейца. Спачатку не мог іх добра разглядзець, бо чырвонаармеец ляжаў на зямлі, а сабака прытрымліваў яго лапамі і пысай. Пачуў голас Кручка:

— Каро, прэч! Пусці яго!

Сабака адскочыў убок і стаяў нерухома, гатовы ў кожную хвіліну кінуцца зноў. Салдат выпусціў з рук карабін, і Кручок адкінуў яго да ракі. Пачуўся пляскат вады.

— Падымайся! — загадаў Кручок.

А калі салдат падняўся, Кручок вылаяўся і прамовіў:

— Што ж гэта вас так вучаць: спачатку страляць, а пасля крычаць «стой»!

— Мяне, таварыш, сабака напалохаў. Падумаў — воўк!

— He трэба лепшага ваўка, чым ты, чалавеча!.. Дулічы ведаеш?

— Ведаю.

— Далёка адсюль?

— Восем вёрст.

— Дарогу добра ведаеш?

— А як жа!

— Ну, дык завядзі нас туды. Толькі глядзі: зробіш крок убок, каб уцячы — пальну ў лоб! I сабака цябе схопіць!..

— He буду ўцякаць… Завяду вас туды, куды хочаце!..

Пасунуліся далей. Першым ішоў салдат, за ім Кручок, фігуркі і, нарэшце, я. Крочылі па вузкіх, ледзьве азначаных на снезе палявых дарогах і сцежках. Чырвонаармеец, відавочна, вёў нас так, каб пазбегнуць непажаданых сустрэч. Баяўся, што тады застрэлім яго.

Праз гадзіны паўтары маршу палямі мы ўбачылі злева лес, а справа — агеньчыкі ў вокнах хацін. Гэта былі Дулічы. Тут Кручок загадаў салдату крочыць перада мной, а сам павёў усіх далей. Я ўважліва сачыў за шэрай постаццю салдата. Праз гадзіну дарогі напрасткі мы выйшлі на добра ўтаптаную лясную сцежку. Тут Кручок затрымаў усіх і падышоў да салдата. Паказаў на сцежку:

— За тое, што страляў без папярэджвання, табе варта было б пальнуць у лоб, але не хачу пэцкаць рукі ў кроў… Ідзі хутка назад. Скажаш, што на цябе напала 100 бандытаў і 10 тыграў. Атрымаеш ордэн за гераізм. Ну, «пошел»!

Чырвонаармеец хутка пакрочыў сцежкай, якая вяла ў глыбіню лесу, і неўзабаве знік у сутонні між дрэвамі. А мы рушылі далей.

«Не шанцуе нам! — думаў я. — Сюды ішлі, нам заступілі дарогу! Назад ідзём — тое самае!»

Фігуркі стаміліся і праз кожныя пару кіламетраў прасіліся адпачыць. Кручок, зірнуўшы на гадзіннік, прамовіў:

— Занадта часта адпачываеце, гэта надакучае. Зараз даю вам большы перапынак, а потым на адным уздыху пойдзем да граніцы… Нельга губляць час… Зараз другая гадзіна… Калі нас пагоняць на граніцы, спатрэбіцца час, каб перакінуцца ў іншым месцы. Разумееце?

— Добра.

— Будзем старацца.

— Дарога дрэнная… — раздаліся галасы фігурак.

Пасля даўгаватага адпачынку мы, спяшаючыся, ірванулі наперад. Кручок вёў нас добра наезджанай дарогай, якая перасякала лясы і палі. Гэтай дарогай я ішоў першы раз, аднак добра ведаў усю мясцовасць абапал тракту.

Дабраліся да берага рачулкі. Гэта была другая лінія. Пайшлі направа. Я ўбачыў даўгаватае, перакінутае праз ваду дрэва. Каро перабег на другі бок і гойсаў там па лазняку. Хутка вярнуўся да нас. Кручок распачаў пераправу. Досыць хутка перайшоў на другі бераг рачулкі. Потым фігуркі, седзячы на ствале і ўпіраючыся рукамі аб дрэва, пачалі памалу сунуцца ўперад.

Чакаю, пакуль усе пераправяцца. Сціскаючы рукаятку парабелума, аглядаю шырокую адкрытую прастору паміж гэтай рачулкай і лесам. Мне ўсё здаецца, што там, на беразе лесу, ёсць нейкія людзі… He ведаю, адкуль у мяне ўзнікла такое ўражанне. Магчыма, там сапраўды хавалася група перамытнікаў, чакаючы адпаведную хвіліну для пераходу другой лініі і рачулкі.

Пераправа закончана. Павольна ідзём лесам. Заўважаю, што людзі, якіх мы пераводзілі, вельмі хвалююцца. Стараемся крочыць як мага цішэй. Кручок пусціў сабаку наперад.

Нарэшце дабраліся да граніцы. Кручок затрымліваецца, і мы доўга стаім нерухома… Злева далятаюць нейкія шоргаты. Яны штораз выразней даходзяць да маіх вушэй. Кручок павольна крочыць наперад і падыходзіць да густа парослых елак. Збіраемся ў кучу. I доўга, прыслухоўваючыся, стаім на месцы. А шолахі злева то ўзмацняюцца, то заціхаюць. «Альбо перамытнікі ідуць, альбо — зялёнкі», — думаю я.

Мне падалося, што шоргаты абмінаюць нас зводдаль і пасоўваюцца да мяжы. «А можа, гэта „дзікія“?» У той жа момант злева, наўскасяк, перад намі гучаць адзін за другім некалькі стрэлаў, якія рознагалосым рэхам ляцяць па лесе. Пасля чуваць галасы людзей:

— Стой! Стой!..

— Падай! Рукі ўгору!

«Спачатку забіваюць, а пасля крычаць: „Стой!“», — думаю, прыслухоўваючыся да гэтага ляманту злева.

Кручок выходзіць з нашай схованкі і шэптам кажа:

— He адставаць… Крочыць ціха…

Пайшоў наперад, мы за ім. Трымаю падрыхтаваную для стрэлу зброю. А лямант злева не аціхае. Адтуль чуваць стрэлы, воклічы, тупат ног. Прыкідваю, што адбываецца гэта на адлегласці больш ста крокаў ад нас.

Выходзім на пагранічную паласу. На снезе бачым мноства слядоў, якія ідуць у розных напрамках. Гэта сляды звяроў і людзей. Яны ўяўляюць цікавую кнігу жыцця граніцы, адкуль той, хто ўмее чытаць, можа даведацца шмат цікавых рэчаў. Знікаючы ў лесе, на другім баку паласы, мы пакінулі ў той кнізе свае сляды.

Пад раніцу завялі фігурак да стадолы на ўскрайку мястэчка. Я застаўся каля брамы, а Кручок пайшоў да хаты жыдоўкі, якая трымала гэты пункт. Праз квадру гадзіны вярнуўся. Побач крочыў нейкі стары жыд. Разам увайшлі ў гумно. Кручок звярнуўся да прысутных:

— Вы знаходзіцеся ў Ракаве. Тут пункт. Тут вам усё растлумачаць, у чым трэба — дапамогуць. Далей свае справы вырашайце як захочаце. Зычу поспеху.

Фігуркі падышлі да нас. Адзін з іх, старэйшы, імкнуўся ўсунуць Кручку, а потым мне некалькі залатых манет, аднак Кручок, а пасля і я не ўзялі грошы. Хлопец прамовіў:

— Нам ужо заплочана… За ўсё сваё падарожжа вы разлічыліся на пункце ў Менску… Мы з вас скуру здзіраць не будзем. Нам хопіць таго, што зарабляем.

— Але ж гэта не плата! Цэнім вашу працу… Мы проста ўдзячны… Ну, і ў нас хапае!..

— Тады штось іншае! — адказаў Кручок. — Калі так, дык трасіце.

Узяў 60 працягнутых яму залатых рублёў і 30 аддаў мне. Пасля мы выйшлі з гумна і, спяшаючыся, накіраваліся бочнымі вулачкамі на Слабаду.

Ужо світала, калі наблізіліся да хаткі Кручка. На ўсходзе неба ўсё больш ярчэла… Абвяшчала пра ўзыход сонца.

6

 Сделать закладку на этом месте книги

Прыйшла вясна. Знікла белая сцежка. Лягла чорная. Але перамытнікі мала хадзілі за граніцу. Ночы былі кароткія, дарогі вельмі цяжкія, мяжа і пагранічча добра ахоўваліся. У параўнанні з залатым сезонам зараз працавала толькі 10 працэнтаў перамытнікаў. Тавар за граніцу піхалі нерэгулярна — выбіралі лепшыя ночы… Амаль усе старыя групы надоўга спынілі сваю работу. У той жа час хадзілі паўстанцы — маладыя, недасведчаныя хлопцы, якія не мелі паняцця аб перамытніцкай працы і хадзілі на схібіў-трапіў. Вельмі часта пападаліся, аднак іх месцы займалі новыя паўстанцы, якім прыходзіла ахвотка зарабіць пару рублёў на гарэлку.

Разам з Кручком пяць разоў быў за граніцай. Працягвалі вадзіць фігуркі. Сябра сказаў мне, што тыя пяцёра, каго мы перакінулі ў пачатку нашай агульнай працы, былі афіцэры.

— Адкуль ты ведаеш? — запытаўся ў яго.

— Нюхам адчуваю!.. Я ўсялякага народу сотні перакінуў. Адразу кожнага пазнаю: што за ён!

У час нашай працы на пункт прывялі дзвюх жанчын з двойкай дзетак ды іхняга спадарожніка — чалавека сталага веку. Мелі мы з імі шмат клопату. Жанчыны напакутваліся, а дзеці наплакаліся: вымушаны былі рабіць днёўку ў лесе і толькі на другую ноч перайшлі граніцу. На трэці раз перавялі ў Ракаў папа з жонкай і дачкой. Яны вельмі баяліся. Поп увесь час паўтараў:

— Каб, мае даражэнькія, толькі ўсё было ў парадку!

— У нас заўжды ўсё ў парадку! — адказваў яму Кручок.

Акрамя перакідкі фігурак мы яшчэ займаліся перамытніцтвам.

На кожным пераходзе зараблялі ад 60 да 150 рублёў золатам. Пасля вяртання з-за граніцы мы звычайна адпачывалі 2–4 дні і зноў выходзілі ў дарогу. Кручок арганізоўваў справы на пункце. Купляў тавар, а я альбо сядзеў у хаце, чакаючы яго звароту, ці бадзяўся па лясах, якія зараз, пакрыўшыся веснавым зялёным уборам, выглядалі цудоўна.

Калі мы за пятым разам прыйшлі з-за граніцы, Кручок, як звычайна, падаўся ў мястэчка, а я лёг спаць. Hi ўдзень, ні ўначы сябар не вярнуўся. Гэта мяне занепакоіла, паколькі ён абяцаў прыйсці па апоўдні таго ж дня. Увесь наступны дзень яго таксама не было. I я ўжо меркаваў вечарам схадзіць на пункт, каб даведацца, што з ім такое. Аднак незадоўга да змяркання прыйшоў Шчур. Быў страшэнна ўсхваляваны. Ніколі не бачыў яго такім узбуджаным.

— Што з табой?! Дзе Кручок?.. — пытаюся ў яго.

— З Кручком дрэнна! He ведаю, ці выжыве! Адаслалі ў шпіталь… Лорда арыштавалі…

— За што?!

— Заступіўся за Кручка!.. Гэта хамы! Гэта гады! Гэта жлабы! — праклінаў Шчур.

З яго адрывістага апавядання даведаўся наступнае. Учора апоўдні Кручок і Лорд пайшлі выпіць у рэстаран Гінты. З нашых хлапцоў там нікога не было. Салон запоўнілі паўстанцы… Былі п’яныя і лезлі біцца. Разам з імі піў Альфрэд Алінчук. Меў нейкія агульныя інтарэсы. Лорд з Кручком прыселі за бакавы столік, паўстанцы пачалі чапляцца да Кручка. Іх падбухторваў Альфрэд, які не забыўся, як Кручок стукнуў яму бутэлькай па галаве на вечарынцы ў Сашкі. Адзін з паўстанцаў, зусім п’яны, кінуў у твар Кручку кавалак селядца. Кручок падскочыў да яго і стукнуў кулаком. За сябру заступіліся іншыя паўстанцы. Пачалася бойка. Біліся кулакамі, бутэлькамі, крэсламі. Паўстанцы схапіліся за нажы. Павалілі Кручка на падлогу. Тады Лорд, выхапіўшы рэвальвер, стрэліў некалькі разоў для спалоху, а калі паднялася паніка, пачаў крэсламі біць паўстанцаў, якія ўцякалі. Двух моцна параніў. Яго арыштавалі. Кручок меў некалькі сур’ёзных нажавых ран. Альфрэд жа ўцёк, як толькі пачалася бойка.

Я быў страшэнна ўражаны гэтым апавяданнем.

— Што ж зараз будзе? — запытаўся ў Шчура.

— He ведаю. Кручок цяжка паранены. Можа, не выжыве. А Лорд зараз пасядзіць і за зброю, і за пабоі.

— Кепска! — прамовіў я.

— Дрэнна, браце! — пацвердзіў Шчур.

— Цяпер за адным разам — і ты і я — засталіся без працы! Бо групу Лорда д’яблы пабралі.

Шчур не адказваў і доўга маўчаў. Потым прамовіў:

— Гэта яшчэ пабачым!

— Што? — не зразумеў яго адказу.

Шчур тупнуў нагой. Пальцы сціснуў у кулакі.

— Я ім гэтага не дарую!.. Ніколі!.. I Альфрэдчыку таксама! — казаў, утаймоўваючы гнеў.

Замоўк і доўга нерухома глядзеў перад сабой.

— Гарэлка ёсць? — запытаўся ў мяне пазней.

— Ёсць.

— Давай!.. Гэта клячы! Гэта жлабы! Гэта гады! — зноў пачаў лаяцца Шчур.

Я прынёс бутэльку гарэлкі. Сябра адразу выпіў амаль палову пляшкі. Потым закурыў папяросу, сплёўваючы направа і налева, прамовіў:

— Нічога. Ты гэта надта не бяры да галавы. Дадзім сабе рады і Лорду дапаможам. А да Кручка трэба матку паслаць. Пойдзем да яе.

Пераступілі парог. Шчур коратка расказаў маці Кручка пра здарэнне з яе сынам. Бабулька хуценька апранулася і разам са Шчурам пайшла з хаты.

Развітваючыся, Шчур наказаў мне:

— Ты далёка не адыходзься. Калі ўсё параблю ў мястэчку, вярнуся да цябе.

Шчур з’явіўся назаўтра ўвечары. Ужо быў п’яны. Сардэчна прывітаўшыся са мной, вымавіў:

— Так, браце, пачнем работу! Вырабім ім скуру!

— Каму?.. Якую работу!..

— Паўстанцам. Я ім: халера, ні адной групы не прапушчу! Усе пакладу! Толькі трымацца клёва!

Мы сядзелі ў пакоі Кручка. Яго сястра нешта рабіла на падворку.

— Дзе Кручок? — запытаўся ў Шчура.

— Павезлі ў віленскі шпіталь. Трэба будзе рабіць аперацыю. Матка Кручка паехала разам з ім.

— А дзе Лорд?

— Адаслалі ў Івянец. Да следчага.

— Пра якую работу ты казаў?

— Стоп! Тут шмат гутаркі. Трэба выпіць… Пасля растлумачу ўсё падрабязна.

Мы выпілі бутэльку гарэлкі, і Шчур пачаў казаць:

— Пакуль на мяжы працавалі нашы фартоўцы, усё было: маё ўшанаванне!.. З’явіліся паўстанцы. Ходзяць за некалькі грошаў. Адзін у аднаго адбівае работу. Адзін другога засыпае. Можна сказаць, не фартоўцы, а хамы! Машыністы ў іх таксама гады. З імі нават «дзікія» не хочуць знацца. Яны клікалі да сябе ў машыністы Сума, дык ён адказаў, што галодны будзе сядзець або ваду жыдам цягаць, чым са жлабамі справу мець! Тое самае сказаў і Бульдог… Некалі перамытнік — то быў зух, а зараз — альфонс, гультай альбо шпанюга! Зараз за пляшку гамэры паўстанец лепшаму хлапцу лязо ў бок усуне. Так, як зрабілі Кручку па намове Альфрэда! I ведаеш, што я зараз прыдумаў?

Я быў вельмі здзіўлены такой незвычайна доўгай для Шчура прамовай і запытаўся ў яго:

— Уласна і жадаю даведацца хутчэй, што ты задумаў.

— Хачу паўстанцкія групы разбіваць і тавар забіраць. Калі гэтак доўга рабіць, купцы перастануць ім даваць тавар. Зразумеў?

— А як уведаеш, куды ідуць?

— Пра ўсё даведаюся ці ў машыністаў, ці ад хлопцаў з груп, ці сам высачу. Дам рады!.. Будзем «крыць» альбо тут, на паграніччы, альбо, сама лепш, у Саветах!

Шчур з усё большым запалам расказваў, як мяркуе весці работу. Паддакваючы, я ўлазіў у размову са сваімі заўвагамі. Незадоўга перад адыходам сябар вымавіў:

— Пазбавілі, чэрці, нас добрых хлапцоў і працы! Але ж і мы ім пакажам па чым фунт перцу!

Праз некалькі дзён з Вільні вярнулася маці Кручка. Яе сын памёр у шпіталі, і матка з дачкой выплакалі па ім усе вочы. Калі глядзеў на іх роспач, мяне ахоплівала ўсё большая нянавісць да паўстанцаў. З нецярпеннем чакаў Шчура, але ён недзе прапаў, і я ўжо пачаў баяцца за перамытніка. Праз некалькі дзён ён прыйшоў. Радасна прывітаўся са мной:

— Даўно б пайшла работа, але не хапала трэцяга хлапца!.. Трэба, каб яго не ведалі паўстанцы.

— Знайшоў?

— Знайшоў! З’ездзіў за ім аж у Радашкавічы!

— Хто гэта?

— Янка Грабар. Ты яго не ведаеш! Клё-ё-вы хлапец! Надзейны і баявы! Да любой працы здатны! I не жмінда… Ведаеш, дзе яго пакінуў… для пачатку…

— Дзе?

— У Петруся Філосафа. Сёння ўвечары прынясём сюды шмат розных рэчаў. Я буду жыць у мястэчку і ўсё выведваць, а вы тут… Трэба пагаварыць з маткай Кручка.

Паклікаўшы бабульку, запыталіся ў яе, ці згодна трымаць нас у хаце, бо мы хочам адчыніць тут пункт. З радасцю згадзілася. Шчур жа паабяцаў добра ёй плаціць!

— Але ж я і так магу! — прамовіла бабулька. — Вы былі яго добрымі сябрамі… Жывіце, як у сябе дома! — і пачала плакаць.

— Вы, мама, не плачце! — адказаў Шчур — Яшчэ пажывём!.. He трэба кідацца ў роспач. Прапала! А з пункта будзеце мець працэнты. Калі доўга шчасліва папрацуем, то збярэце Гэльцы на пасаг!

Я забыўся напісаць, што Каро — сабака Кручка — загінуў пад час бойкі з паўстанцамі. Абараняючы свайго гаспадара, ён кінуўся на іх. Паразрываў рукі, ногі, твары. Аднак адзін з паўстанцаў, лежачы на падлозе, распароў яму знізу бруха.

Таксама забыўся напісаць, што Юлік Вар’ят памёр у шпіталі ад сухот. Пра гэта паведаміў мне праз Шчура Пятрусь Філосаф.

Увечары разам са Шчурам прыйшоў новы сябра — Янка Грабар. Гэта быў мужчына сярэдняга веку, дастаткова моцны і вельмі спрытны. Меў светлыя валасы, якія наперадзе выпалі, і там утварылася досыць вялікая лысіна. Увесь час смяецца і прыплюшчвае ўважлівыя шэрыя вочы. Яму магло быць гадоў 40. Часта паціраў далоні і казаў: «Пайшло!.. Першая катэгорыя!»

Сябры прынеслі два вялікія пакункі. Распакавалі мы іх на гарышчы, дзе мелі схованку і куды можна было, не будзячы маткі Кручка і Гэлю, лёгка залазіць па страсе, а пры небяспецы — уцякаць ва ўсе бакі праз спецыяльна зробленыя для гэтага ў даху дзверцы. I скрозь паблізу рос лес.

У пакунках было шмат усялякага адзення і шапак. Акрамя таго, знаходзіліся там розныя незразумелыя па прызначэнні прылады. Спарадкаваўшы ўсе рэчы, зрабілі нараду.

— Зброі ў нас мала, — прамовіў Шчур. — Дзве машыны на трох. Але заўтра будзе болей!

— Адкуль? — запытаўся ў яго.

— «Адкуль»? — Шчур усміхнуўся і вымавіў: — Сам даведаешся. Заўтра ідзём на першую работу!

Грабар пацёр рукі.

— Ну і пайшло! Першая катэгорыя!

— Каго бяром? — запытаўся я ў Шчура.

— Алінчукоў! — урачыста адказаў Шчур.

— He можа гэтага быць! — не паверыў яму.

— Каб мяне так чэрці ўзялі!..

— Дзе крыем?

— Пад мостам, насупраць Вялікага Сяла. Пойдуць туды з таварам.

— Адкуль ты ведаеш пра гэта?

— Я ўсё ведаю. Там праходзяць кожны чацвёрты і пяты раз… I зараз павінны там ісці. А пра тое, што яны выходзяць раніцай у дарогу, я даведаўся ад аднаго «блатняка».

— Можа, ад Ёські Гусяра?

— Ты яго ведаеш?

— Ведаю.

— Ад яго і пачуў.

— Але ж усе Алінчукі ходзяць узброеныя, а ў нас толькі дзве машыны на трох!

— Таму і секанём іх найперш! Трэба здабыць зброю. Я ўжо ўсё абмазгаваў! — вымавіў Шчур.

Мы пачалі абмяркоўваць падрабязнасці заўтрашняга нашага налёту. Пасля, развітаўшыся з намі, Шчур вярнуўся ў мястэчка, а я з Грабаром, лежачы на гарышчы, перад сном размаўлялі пра ўсё на свеце.


* * *

Вечар быў цёмны і ціхі, як і тады, калі першы раз пайшоў з Юзікам Трафідам за граніцу. Мы знаходзіліся на тым самым месцы, на якім я быў некалі, толькі зараз не сядзеў у канале разам з гуртам перамытнікаў, а на плячах не было ношкі.

Як я ўжо пісаў на пачатку гэтай аповесці, дарога там ішла па высокім насыпе, дзе ў адным нізкім месцы быў доўгі, на некалькі метраў, адводны канал для вытоку вады пад час веснавой паводкі. Алінчукі павінны былі ўвайсці ў канал і на нейкі час там схавацца, каб адпачыць. Так рабіла кожная група, машыніст якой вёў па гэтым шляху хлопцаў. Ведалі пра тое пэўна.

Калі ўвечары прыйшлі туды, перш за ўсё ўважліва агледзелі мясцовасць. Ад Паморшчыны да нас цягнулася ўзараная вялікімі скібамі чорная ралля. З таго боку блізка ад канала схавацца было немагчыма. З другога боку насыпу (ад граніцы) вузкім клінам накіроўваўся ў поле, на ўсход да граніцы, луг. Тут таксама немагчыма было зручна схавацца, каб увесь час трымаць на воку ўваход канала. Тады вырашылі зрабіць наступнае: па краях насыпу мы выкапалі дзве даўгаватыя канавы глыбінёй па 25 сантыметраў кожная. Я і Грабар залеглі ад Паморшчыны, а Шчур уладкаваўся ў канаве з боку граніцы. Пад намі знаходзіўся канал, а падняўшы галаву ўгару, мы маглі бачыць уваходы ў канал, што чарнелі на стромкіх берагах насыпу. Потым спраўдзілі, ці добра замаскаваліся. Сапраўды, ідучы ў напрамку да канала, нічога не маглі прыкмеціць на насыпе. Затым, залезшы ў канал, выкурылі па некалькі папярос і толькі тады занялі свае месцы. Як павінны дзейнічаць, мы дамовіліся раней.

Час цягнуўся марудна. Мне шмат разоў здавалася, што чую крокі людзей, якія набліжаюцца да нас з боку Паморшчыны, і нават — што бачу цёмныя абрысы, якія хістаюцца ў змроку, але заўсёды пазней упэўніваўся, што гэта падман… У правай руцэ я трымаў парабелум, у левай аборку, другі канец якой знаходзіўся ў Шчура. Калі б паказаліся людзі, я павінен быў тузануць адзін раз на сябе, а калі б тыя залезлі ў канал — тройчы моцна пацягнуць. Тады б Шчур, скокнуўшы ўніз, уключыў бы ліхтарык і свяціў ім усярэдзіну, а Грабар павінен быў паўтарыць усё гэта, толькі з нашага боку. Далейшы працяг «аперацыі» абдумалі да дробязей, і кожны добра ведаў, што яму належыць рабіць… Я і Шчур павінны былі захоўваць маўчанне і адгукацца толькі ў надзвычайным выпадку, змененымі падробленымі галасамі, кароткімі воклічамі. Гэта асабліва датычылася Шчура, які знаходзіўся на легальным становішчы і мог без перашкод, жывучы ў мястэчку, здабываць усялякую патрэбную нам інфармацыю. На Шчуру была куртка з настаўленым каўняром і капялюш з нізка насунутымі на вочы вялікімі палямі. Свой твар ён упрыгожыў магутнымі рыжымі вусамі і таму выглядаў вельмі пацешна, а гледзячы на яго, хацелася рассмяяцца. Я ж меў наклееныя чорныя вусікі.

Час ідзе. Ляжу ў схованцы каля Грабара і, павярнуўшыся тварам да Паморшчыны, думаю пра рознае… Непадалёку адсюль, бліжэй да граніцы, знаходзіцца Капітанская Магіла. Падымаю галаву і праз насып гляджу ў бок граніцы. Аднак нічога не магу заўважыць у змроку, які шчыльна ахутаў нас.

Дзесьці брэша сабака. Стараюся вызначыць: дзе. «Там хтосьці ідзе!» У Паморшчыне гараць агеньчыкі. Іх некалькі. Калі даўжэй узіраюся — здаецца, яны перасоўваюцца. Прымушаю сябе не глядзець, паколькі цемра потым гусцее і цяжка што-небудзь заўважыць на мясцовасці.

Сплываюць хвіліны, квадры, гадзіны. Няма нікога. Паглядаю на фасфарычныя стрэлкі. Хутка адзінаццаць. Тады чую нейкі невыразны звон, нібыта стук па каменю абцасам. Зірнуў управа і пачаў прыслухоўвацца. Падалося, што чую тупат крокаў. Потым усё сцішылася. Зноў хібіў… «А можа, сёння яны ўвогуле не пойдуць альбо вырушылі іншым шляхам?»

Раптоўна ўсё выразней чую лёгкі шоргат крокаў.

«Ідуць, — думаю радасна. — Сапраўды ідуць!»

Тулавам прыціскаюся бліжэй да зямлі, галаву падымаю над насыпам і стараюся ахапіць зрокам мясцовасць, якая знаходзіцца справа ад мяне і патанае ў сутоннях. Аднак у такую змрочную ноч найлепшы мой паслугач — слых, і цяпер я штораз выразней адрозніваю крокі людзей. Штурхаю Грабара ў бок локцем і руляй парабелума паказваю ў цемру, адкуль чую крокі. Ён доўга прыслухоўваецца, а потым сцвярджальна ківае галавой. Падрыхтоўвае ліхтарык і нож: з нажом у руцэ будзе абшукваць Алінчукоў.

Ужо вельмі выразна чую крокі. Тады цягну адзін раз за шнурок. Шчур злёгку адказвае мне… He спіць…

А крокі ўсё бліжэй. Ведаю — гэта не зялёнкі — да граніцы адсюль значны кавалак адлегласці, і трымаюцца яны гуртам, а зводдаль ад граніцы не паводзілі б сябе так ціха. Гэта ці Алінчукі, ці іншыя перамытнікі.

Нечакана ў 10 кроках ад мяне выразна бачу постаць, якая ўзнікае з цемры. За ёй сунуцца наступныя. Каб перамытнікі не заўважылі мой твар, нахіляю ўніз галаву.

Іх пяцёра. Падыходзяць да насыпу. Спыніліся паблізу канала. Доўга стаяць нерухома, потым адзін з тых хутка ўзбег на насып і перайшоў яго на другі бок. Я не чакаў гэтага. «Што такое? Можа, увогуле не пойдуць у канал!» Пазіраю то на астатніх чатырох чалавек, то на ўваход у канал. Вакол цішыня. «Можа, хочуць разведаць другі бок насыпу і канал?» — думаю і не памыляюся. Праз пэўны час заўважаю, як у некалькіх кроках ад мяне з канала паказалася істота з шэрым прастакутнікам ношкі на спіне. Чую ціхае: «Цыц! Цыц!» — і чатыры цёмныя постаці накіроўваюцца паўз насып да ўвахода. Адразу ўсе. Сэрца хутка з радасцю б’ецца, скача ў грудзях: усё атрымалася выдатна — як мы прадбачылі!

Нізка нахіляючыся, Алінчукі адзін за другім залазяць у канал. Тады я моцна тройчы тузаю аборкай, і Шчур ускоквае на ногі. Зрабіўшы некалькі скокаў, знікае за насыпам. З нашага боку Грабар скокнуў уніз, а я збег за ім.

Амаль адначасова каля двух выйсцяў бліснулі электрычныя ліхтарыкі. Залілі сцены яркімі праменнямі. У той жа момант прагучаў спакойны, халодны, упэўнены ў сабе голас Грабара:

— Ручкі ўгору!.. Раз, два!.. I ані мур-мур! Першая катэгорыя!

«Ого! — чамусьці падумаў я. — Дык вось ты які!»

Грабар засвяціў свой ліхтарык і з бліскучым нажом у правай руцэ пайшоў, нахіліўшыся ўперад. Шырока расхінуўшы курткі, каб закрыць выйсце з канала, я са Шчурам усцяж свяцілі ўсярэдзіну. Рабілі так, каб не было здалёк відаць бляску ліхтарыкаў.

Грабар абшуквае першага з краю. Пазнаю Альбіна. З яго кішэні Грабар выняў рэвальвер, запасныя магазіны і нешта яшчэ, што здалёк я не мог заўважыць. Усё гэта ён хавае ў свае кішэні. Потым аглядае наступнага — Адольфа. Таксама ўсяго абмацвае, выварочвае кішэні і забірае зброю. Наступны быў Альфонс. За ім Амброжык. I, нарэшце, Альфрэд. Перамытнік нешта сказаў Грабару. Я не пачуў што. У адказ прагучаў голас Грабара:

— Якім правам?.. А гэткім, што мне так падабаецца! Разумееш?.. А як захочацца — выб’ю табе зубы альбо во — «касу» ў бок заганю! «Понял»?

Грабар скончыў абшукваць Алінчукоў. Пасля загадаў ім:

— Скідайце ношкі! Хутка, бо я падганю!

Зараз ужо Грабар трымаў у левай руцэ ліхтарык, а ў правай зараджаны парабелум, які забраў у Альфрэда. Браты скінулі з плячэй ношкі. Тады Грабар голасна загадаў:

— А зараз марш за граніцу! Гуськом… Адзін за другім… Я буду ззаду… хто азірнецца, атрымае пілюлю для ачышчэння сумлення… Вылазь!.. Пайшлі!.. Першая катэгорыя!

Шчур, пагасіўшы ліхтарык, адсланіў ім выйсце. Алінчукі вылезлі па адным і накіраваліся ў поле. Грабар пакрочыў за імі. Шчур забраўся ў канал і пачаў выкідваць адтуль ношкі. Яны былі дастаткова цяжкія. Я пачаў іх звязваць па дзве зараз. Дзве Грабару, дзве мне, а Шчуру, які быў слабейшы за нас, пакінуў адну ношку.

— Мурова ён іх апрацаваў! — шэптам сказаў я Шчуру.

— Гэта старая фірма! Жыган! Ведаю, каго да такой работы браць!.. Такіх, як ён, на паграніччы мала!

Хутка пачуліся лёгкія крокі, і з насыпу збег Грабар.

— Дзе ты іх пакінуў? — запытаўся Шчур.

— Паўкіламетра іх вёў. Можа, да самай граніцы… Я тут мясцін не ведаю… А пасля паціху ўзад, узад… Як я петру, да самай Масквы памаршыруюць: думаюць, што крочу следам…

Мы вярнуліся на мяліну. На падстрэшшы пры свеце ліхтарыка Грабар пачаў выкладваць адабраныя ў Алінчукоў рэчы. Там было 5 рэвальвераў: тры парабелумы і два наганы, 5 ліхтарыкаў, шмат набояў і запасных абоймаў. Акрамя гэтага — некалькі партманетаў. Шчур пачаў іх правяраць. Там было шмат польскіх і савецкіх грошай, былі даляры і стэрлінгі. Ніякіх дакументаў не было. Асабістых пасведчанняў перамытнікі ў дарогу не бяруць.

— Ведаеш што? — прамовіў Шчур. — Палову грошай аддадзім матцы Кручка, а палову адашлем Лорду ў астрог. Яны праз іх пацярпелі. Хай хоць гэта скарыстаюць!

— З паршывай авечкі — абы клок воўны! — вымавіў Грабар.

— А нам застаецца тавар і зброя.

Мы пачалі распакоўваць ношкі. Тавар быў дарагі: лакеркі, шаўро, перламутравыя французскія гузікі, батыст, шаўковыя панчохі — усё самага лепшага гатунку.

— Ну і ну! Добры куш сарвалі! — прамовіў Шчур.

— Дзе ты гэта апыліш? — запытаўся ў яго Грабар.

— Халера яго ведае! Ёсць дзе прадаць, але трэба шмат страціць!

Тады мне ў галаву прыйшла адна думка.

— Ведаеш што? — сказаў Шчуру. — А можа, паспрабуем занесці тавар да Бамбіны? Яна даўно ўжо на волі, а свае справы завязала.

— Добрая парада! — адгукнуўся Шчур. — Тут трэба аддаваць за палову кошту. А там мы яшчэ 100 працэнтаў заробім. Возьмем у восем, дзесяць разоў больш, чым тут… Ну і таго! — міргануў мне вокам. — Убачыш сваю Бамбусю. Добра, што ты яе прыгадаў!

Вырашылі, скарыстаўшы цёмныя ночы, назаўтра аднесці за граніцу адабраны ў Алінчукоў тавар. Шчур пайшоў у мястэчка, а я і Грабар засталіся на мяліне.

7

 Сделать закладку на этом месте книги

Мы добра ўзброіліся. У мяне два парабелумы: адзін — уласны, а другі — адабраны ў Альфрэда. У Шчура таксама два парабелумы, у Грабара два наганы — ён не давярае аўтаматычнай зброі. Нясём складзеныя ў тры вельмі цяжкія ношкі, тавар Алінчукоў… Быў прызначаны для Саветаў і ідзе ў Саветы. Толькі з розніцай у адзін дзень і на іншы пункт.

Ноч вельмі цёмная. Ідзём пераважна лесам. Крок у крок, паціху і асцярожна, хоць не баімся нікога, бо на кулі з засады, з-за куста мы можам адказаць дзесяткам куль. Такая асцярожнасць прадыктавана жаданнем апярэдзіць людзей, якія б напалі на нас. Аж занадта асцярожныя, але калі спатрэбіцца, будзем біцца да апошняга. He гаворым пра гэта, але ведаем, што так будзе.

Недалёка ад мяжы затрымаліся, паселі на зямлю і скінулі боты. Пасля заткнулі за рамні халявамі ўніз. Далей пайшлі ў шкарпэтках. Наперад рухаліся як здані, без шолаху. Ступні ног мякка абдымаюць галінкі галля, шышкі і ўвогуле не робяць гукаў.

Нас вядзе Шчур. Я добра ведаю гэты прамежак і таму крочу апошнім. Грабар рухаецца за Шчурам — яму гэтая мясцовасць зусім незнаёмая. Трымаю ў руках два рэвальверы, запасныя абоймы адцягваюць левую кішэню. Крок за крокам, паціху, марудна пасоўваемся далей. Абмінаем кусты, дрэвы, кучы ламачча. Паступова вочы ўсё больш прызвычайваюцца да цемры і бачаць мясцовасць на значнай адлегласці.

Вось і тылавыя сцежкі, па якіх ходзяць бальшавіцкія салдаты. Павольна набліжаемся да кожнай з іх. Доўга, з увагай прыслухоўваемся, а пасля пераходзім небяспечнае месца. Зноў марш, зноў лес і зноў сцежка.

У адным месцы Шчур спыняецца ў двух кроках ад сцежкі. Раптоўна прысядае. Робім, як ён. Напачатку я нічога не чую, але праз хвіліну да маіх вушэй далятаюць невыразныя гукі. Адразу не магу зразумець, што гэта. Пасля ўжо адрозніваю выразны шоргат ног аб зямлю… Гэта крочаць зялёнкі. Часам спыняюцца, пасля чаго пануе дзіўная, неспакойная цішыня… Зноў разносіцца шоргат… Бліжэй, бліжэй. Нечакана заўважаю цёмныя сілуэты, якія сцежкай павольна сунуцца да нас… Маўчым… Паціху падымаю рэвальверы ўгару, накіроўваю іх уперад… «Магу зрабіць з імі што захачу!.. У мяне напагатове


убрать рекламу




убрать рекламу



18 куль… Магу іх выстрэліць за некалькі секунд. Магу ператварыць гэтых двух стражнікаў у рэшата з мясам!»

Крочаць марудна, ляніва… Затрымліваюцца насупраць нас. Адзін злёгку кашлянуў. Тут жа пры іх знаходзіцца Шчур, які, калі б захацеў, мог бы схапіць іх рукой за шынялі. Яны, прыслухоўваючыся, стаяць хвіліну… Нічога не заўважыўшы навокал сябе, пакрочылі далей, цяжка ступаючы нагамі. Адчуваю да іх нешта накшталт літасці і пагарды.

Шолах крокаў усё больш аддаляецца ад нас. Шчур устае і падаецца наперад. Рухаемся за ім. Крочым без шуму — як цені, як здані. Мы спрытныя, дасведчаныя, прадбачлівыя, добра ўзброеныя, упэўненыя ў сабе… Прыемна працаваць у такіх умовах, з такімі сябрамі…

Дзіўлюся з гэтага вар’ята, Шчура. Думаў, што ён толькі здольны рабіць скандальныя забавы, а ён вядзе нас так асцярожна і ціха, што не знаходжу слоў, каб выказаць сваё захапленне. I адначасова дэманструе бравуровую адвагу. Напрыклад, другую лінію перайшлі па мосце, ніхто яго не ахоўваў. А калі б хто і быў там, дык заўважыў бы нас толькі перад сабой. А тады… Ці трэба пісаць — што адбылося б тады.

Чуем, што па дарозе едзе нейкі воз. Збочваем з тракту і спыняемся зводдаль купіны елак… Гэта не адзін воз, гэта цэлы табар. Едуць некуды ў бок граніцы — магчыма, на лясныя распрацоўкі на паграніччы.

Праз некалькі кіламетраў ад граніцы, абуўшы боты, рухаемся палявымі дарогамі і стараемся не звяртаць на сябе ўвагу. Досвіткам мы падыходзім да хутара Лёні. Нарэшце ўбачу яе. Так часта пра яе думаў, меркаваў калі-небудзь адведаць. Затрымаліся ў лесе, зводдаль ад хутара. Чакаем ўзыходу сонца.

Віднее ўсё больш. Зараз выразна бачым дарогу, якая вядзе на хутар і дзядзінец. Бачым, як парабак запрагае каня і выязджае ў поле. Пасля заўважыў, што дзеўка, рухаючы вялікі цэбар, пайшла ў хлеў. Паблізу ад хутара таксама не відаць чужых людзей.

— Я пайду… пагляджу… — кажу Шчуру.

— Добра… А калі што — сячы з комінаў і ўцякай да нас. Мы падтрымаем.

— Гіт.

Бяз ношкі хутка іду па дарозе да хутара. Выходжу на дзядзінец, пасля на ганак і ў сенцы. He вымаю з кішэні рук. Трымаю там зараджаныя і без забеспячальнікаў рэвальверы. З сенцаў заглядаю ў прыадчыненыя дзверы на чорную палову хаты. Бачу Лёню. Адвярнуўшыся ад мяне, мыецца ў вялікай мядніцы, пастаўленай на табурэце пасярод хаты. Намыленымі рукамі цярэ твар і шыю. Крадуся да яе. Лёня змывае вадой твар. Калі праз момант выпростваецца, хапаю яе аберуч рукамі і падымаю ўгару. Крыкнуўшы, яна вырвалася ў мяне з рук. Мядніца звалілася на падлогу. Разлілася вада.

— Гэта я, Лёня!

Прыціскае рукі да сэрца і кажа:

— Як ты мяне напалохаў! Адкуль ты?..

— З-за граніцы… Надарыўся мне тавар. Хацеў цябе адведаць і прыйшоў з сябрамі.

— Колькі іх?

— Двое.

Лёня хуценька выцерлася ручніком і, адказваючы на мае пытанні, весела ўсміхалася і радасна бліскала вачыма.

— У цябе спакойна?

— Зусім… Зараз мяне не чапаюць… Напэўна, аднекуль ведаюць, што закрыла пункт.

— А мой тавар прадасі?

— Што б я для цябе толькі не зрабіла! He забыўся на мяне?.. Хадзі, прывітаемся!

Адкладвае ручнік на лаўку і абдымае за шыю. Пахне мылам і мятай. Цягне мяне за руку на другую палову хаты.

— Там хлопцы чакаюць! — кажу ёй.

— Хай трохі пачакаюць. Я цябе даўжэй чакала.

Потым іду ў лес і прыводжу сябраў на хутар. Лёня ўжо цалкам апранулася. Запрашае нас у пакоік за перагародкай, дзе мы звычайна камплектавалі ношкі. Зараз вымаем тавар і, раскладваючы яго па гатунках, лічым колькасць рэчаў.

— Калі нам Бамбіся піхне гэтыя цюкі? — пытаецца Шчур.

— Спяшаешся?

— Так, і форса патрэбна.

— Як хочаш прадаць: за золата ці за даляры?.. А можа, абмяняць на футра?

— Прадай за даляры.

— Калі так, дык назаўтра да вечара ўсё арганізую. Сёння не паспею. Мусіце пераначаваць у мяне.

— Каб нас тут не цапнулі.

— He цапнуць. Бо адкуль даведаюцца?

— А тады, Уладзік?

— «Тады»?.. Тады чакалі. Засыпаў вас хтосьці з местачковых хлапцоў, і Макараў зрабіў засаду… Чатыры дні чакалі.

Днявалі мы на гарышчы. Адсюль добра праглядаліся дарогі ва ўсе бакі і пры патрэбе можна было хутка ўцячы. Лёня днём паехала ў Менск, а вечарам пяць пераносчыц занеслі ўвесь тавар на месца. Я бавіў час у памяшканні, а сябры на падстрэшку.

— Сёння можам вярнуцца, — сказаў я Лёні. — Тавар перанеслі, і, напэўна, у цябе ёсць для нас грошы.

Лёню гэта абурыла.

— Чаго ты спяшаешся? Больш года не бачыліся, а табе карціць! Паспееш!.. Ёсць якая справа дома? Ну?

— Няма.

— Ну, дык заўтра пойдзеш. Грошы я таксама не ўсе атрымала. Раніцай забяру астатнія, з жыдамі было па-ўсякаму, а вам трэба манету на рукі даць!

— Так!

— Бачыш. Я ведаю, як зрабіць найлепей.

Хлапцы засталіся на гарышчы, а я правёў яшчэ адну ноч з Лёняй. Раніцою яна паехала ў горад. Вярнулася пасля палудня. Уважліва падлічыла кошт тавару і выплаціла нам 2950 даляраў. Я ўзяў з тых грошай 250 даляраў і даў ёй, кажучы:

— А гэта атрымай за сваю працу і пункт.

Яна весела рассмяялася.

— Які ж ты добры!.. А ты мне дай са сваіх грошай… з долі, а не з агульных.

— Добра, — адказаў я. — Дам табе палову з таго, што мне належыць, а калі хочаш, дык і ўсе!.. Грошы ў мяне ёсць.

Лёня з удаваным здзіўленнем ківае галавой.

— Глядзіце на яго, які багач! Але ты за мяне не хвалюйся. Я свае працэнты атрымаю ад жыдоў. А гэта вашае чысцяком. Калі хочаце за даляры ўзяць скуркі, дык заробіце яшчэ больш.

— Нам хопіць і гэтага заробку, — сказаў Шчур.

— He хочам лішніх клопатаў.

Падзялілі паміж сабой атрыманыя грошы. Вечарам, пасля моцнай вячэры, развіталіся з Лёняй і вырушылі назад.

— Калі яшчэ будзе тавар, дык прыходзьце! — наказала мне Лёня. — Я пункт цяпер не трымаю, але твой тавар заўжды прадам.

Ноч была цёплая. Прыемна было ісці палямі і лясамі без ношак за плячыма. Быў пярэдадзень нейкага свята. У вёсках дзяўчаты цягнулі беларускія песні. Крочым праз лугі, палі і лясы, па сцежках, імхах, дарогах… Усё на захад. Туды, дзе нясецца наўскасяк зверху ўніз, з усходу на захад Вялікі Воз.


* * *

Мы выдатна дапасаваліся адзін да другога. У нас дасканалая зброя. Маем шмат грошай і надзею на яшчэ большыя… Навошта яны мне? Хіба я ведаю? Мне грошы ўвогуле не патрэбны. Абыходжуся малым.

Ужо сярэдзіна траўня. Шчур падрыхтоўвае ў мястэчку нашы справы: уважліва і спрытна разнюхвае, ці не пойдзе за мяжу якая-небудзь група паўстанцаў. Грабар цэлымі днямі адсыпаецца на гарышчы нашага пункта ў маці Кручка. А я, з двума парабелумамі ў кішэні, швэндаюся па дарогах і лясах. Часамі заходжу вельмі далёка. He ведаю, што мяне падганяе. He магу гэтага і зразумець… Магчыма, гэта сум? Але па чым сумаваць? У мяне ёсць ежа і гарэлка, адданыя сябры…

Веснавы поўдзень. Сонца прапякае гарачымі промнямі глебу. Лес іграе, шуміць і спявае… Зямля млее і цяжка дыхае!

Працягваю хадзіць па лясах вакол мястэчка. Зрэдку да мяне далучаецца Грабар (але толькі вечарамі, мой сябра не любіць сонца), і тады мы ідзём да бліжэйшых вёсак. У нас там шмат знаёмых хлапцоў і дзяўчат. Прыцягваем іх да сябе гарэлкай і цукеркамі. Грабар не выбірае — задавальняецца абы-чым, толькі каб была баба! А днём з цынізмам насміхаецца над дзяўчатамі, якіх вечарамі і начамі з працавітай трываласцю абмацвае на прызбах і па гумнах. Кажа, напрыклад, так:

— Вясна для мяне пачынаецца далёка за каленямі, а канчаецца каля пупка. Гэта першая катэгорыя! Няма розніцы. А рэшта не ўлічваецца!..

Грабар умее размаўляць з дзяўчатамі і, нягледзячы на тое, што сам брыдкі і цынік, карыстаецца ў іх папулярнасцю. У кожнай навакольнай вёсцы ў яго па некалькі каханак… Я не раз чуў, як ён апавядаў дзяўчатам такія амаральна-вытанчаныя, заслюняўленыя анекдоты, што аж плявацца хочацца, а тыя клянуць яго, дубасяць кулакамі, вушы сабе затыкаюць пальцамі, але слухаюць і лезуць да яго.

Калі ночы не занятыя працай, Грабар на пункце не спіць. Вяртаецца толькі пад раніцу, што-небудзь з’есць і кладзецца спаць аж да вечара, пакуль зноў не выходзіць на інспекцыю па вёсках. Таму я заўсёды ўдзень адзін, ды і спаць доўга не магу. Тады, задумаўшыся, бадзяюся па лясах. Цэлымі гадзінамі ляжу на мяккіх імхах, узіраюся ў глыбокі лазуровы фон неба, па якім прабягаюць лёгкія аблачынкі або доўгія чароды хмар.

Аднойчы я прабавіў шмат часу ў лесе каля Душкава. У мяне з’явіўся намер абысці вёску Выганічы і вярнуцца на пункт. У гэты момант, стоячы на ўзлеску, заўважыў пару, якая рухалася па дарозе — маладога хлапца і дзяўчыну. Постаць юнака мне некага нагадвала. Я адышоў у лес і схаваўся ў хмызах.

Сярод тых, што набліжаліся, пазнаў Петруся Філосафа, які трымаў пад руку невядомую мне паненку. Ніколі не бачыў яе ў мястэчку. Была сціпла апранутая. З чорнымі валасамі, брывамі і светлым воблікам. Была надта маладая, нават маладзейшая за Петруся. Мне падалося, што недзе бачыў гэты твар. Спачатку хацеў падысці да іх, але калі заўважыў у дзяўчыны падабенства да некага, каго я ведаў раней… спыніўся. Абмінулі мяне. Ціха размаўляючы, пайшлі далей. А я глядзеў услед і ўсё думаў, думаў… Нарэшце прыпомніў Капітанскую Магілу і здань… гэты самы воблік… або вельмі блізкі… Бачыў яго ў гарачцы, паўставаў са змроку, аднак застаўся ў памяці.

Сачу за імі зводдаль. Няма рашучасці падысці. Штосьці мяне ўтрымлівае.

Наблізіліся да Душкаўскага маёнтка і павярнулі назад. Крочу за імі. Пасля забягаю лесам наперад і залажу ў прыдарожныя кусты. Падыходзяць да схованкі. Чую дзявочы голас:

— Няхай спадар напіша ў Варшаву. Магчыма, там знойдуцца якія-небудзь звесткі?

— He, панна Ірэна!.. Усё гэта намарна. Думаю зараз, пры дапамозе газет, звярнуцца да эмігрантаў… Маглі выехаць у Германію альбо Францыю. Павінны мець знаёмых, што ведаюць пра іх лёс…

Працягу размовы не разабраў. З самога ўрыўка зразумеў, што Пятрусь імкнецца адшукаць сваіх блізкіх, і размаўляў пра гэта з дзяўчынай, імя якой — Ірэна. Але хто яна? Адчуваў, што гэтую загадку без дапамогі Петруся мне не разгадаць…

Адыходзілі ўсё далей ад мяне і зніклі за нейкім пагоркам. А я доўга ўзіраўся ўслед.

Крочу па палях у напрамку лесу, дзе знаходзіцца наш пункт. У памяшканні Гэля рыхтуе нам вячэру. Маглі б есці ў пакоі, але на гарышчы адчуваем незалежней — няма ўмоўнасцей. З гэтае нагоды кладу яду ў кош, выходжу з хаты і залажу на гару. Убачыўшы мяне, Грабар зірнуў прыплюшчанымі вачамі і прытварыўся, што спіць.

— Чалавек, калі ты выспішся! — кажу я, здзіўлены.

— Ну, бо што?.. Што трэба рабіць?.. Ноччу да баб на біржу, а днём дрыхну.

— Падымайся есці!

Са смакам ядзім засмажаную са скрылёчкамі ад бачка яечню, гарачыя бліны, тушанае мяса, капусту. Выпіваем пляшку гарэлкі. Пасля закурваем папяросы. Да заходу сонца яшчэ далёка.

— Быў Шчур, — вымавіў Грабар.

— Ну?..

— Прынёс 10 пляшак «гамэры» і 2000 папярос.

— Што казаў?

— Паўстанцы сядзяць ціха. У дарогу не рыпаюцца. А Алінчукі данеслі на цябе ў паліцыю, што абрабаваў іх на дарозе з Ракава да Аляхновіч.

— Супакойся! He можа быць!

— Шчур казаў. Таксама лаяўся. Першая катэгорыя!

— Але ж не маглі мяне пазнаць. He адгукнуўся ж да іх ні адным словам, не бачылі мяне ўвогуле!

— Шчур казаў, што гэта яны з понтам, налева. Яны самі не ведаюць, хто іх абрабаваў, а на цябе данеслі са злосці. Гэта Альфрэдава работа… А што, хвалюе гэта цябе? I так ніхто не дасць веры, што ў іх адабралі тавар па дарозе на станцыю.

— А я на іх пляваць хацеў, — адказаў са злосцю — Няхай даносяць! Папрашу Шчура, каб абавязкова даведаўся, калі ізноў пойдуць за граніцу, і на «чыстую» іх выведу!

— Гэта я разумею! У гэта я гуляю! — вымавіў Грабар.

— Што казаў Шчур? Будзе работа?

— Зараз нічога няма. Шчур сказаў: пацярпіце! Няхай стануць цёмныя ночы. Тады пачнецца работа! Першая катэгорыя!

— Абрыдла мне чакаць.

— Дык пайшлі да баб. Ведаю тут у адной вёсцы такіх кабет, што трасца чалавека схопіць! Першая катэгорыя!

Сонца зайшло. Вырушылі ў вандроўку да адной з навакольных вёсак. Садзімся на вялікім камені, непадалёку ад апошняй з канца хаціны, і зводдаль назіраем за вячэрнім рухам на вёсцы. Пастухі гоняць з выпасаў, у хмарах пылу, чароды кароў. Каля нас праходзіць селянін. У яго вялізны ўскудлачаны лоб і магутныя, зчарнелыя, дэфармаваныя ступакі ног.

— Памагай, Божа, Валентаму! — крычыць яму Грабар.

Хлопец паварочвае да нас потны твар.

— Га?.. Дзякую!

Пакрочыў далей.

— Бачыш, які аўтаматычны карабін, — вымавіў Грабар.

— Дзе аўтамат?

— Ну, на плячы нясе.

— Гэта ж вілы!

— Уласна… Беларускі аўтаматычны карабін, адразу 5 дзюрак робіць!

— Ну, а як выглядае беларуская гармата?

— Сякера, — кажа Грабар. — Дай у лоб, конь не вытрымае!

Ад лугавін да нас набліжаецца гурт дзяўчат з граблямі ў руках. Спадніцы ў іх высока пападтыканыя, кашулі потныя. Як на парадзе, трасучы цыцкамі, праходзяць побач, пакідаючы пасля сябе моцныя пахі поту, сыру, цыбулі і гною. Паглядзелі ўважлівымі каровінымі вачыма без выразу і пайшлі далей, з выклікам калыхаючы бёдрамі.

— Ганка, у цябе каса заплялася! — крычыць Грабар.

Адна з дзяўчат датыкаецца даланёй шыі.

— He ззаду… спераду! — кідае ёй Грабар.

— А што б цябе трасца ўзяла, — адказвае Ганка.

Астатнія дзяўчаты паказваюць у шырокіх усмешках ружовыя дзясны і па эскадрону здаровых белых зубоў.

— Прыходзьце, хто хоча, да Акуліны. Пагуляем! — крычыць услед дзяўчатам Грабар.

— Добра, — адгукаецца здаля адна з іх.

Сядзім далей на камені. Надыходзіць цёплы веснавы вечар. Змяркаецца. Грабар падымаецца з месца і, сціснуўшы кулакі, пацягваецца, аж косці трашчаць.

— Ну, пайшлі! Пагуляем, першая катэгорыя!

Крочым вузкай крывой вуліцай у глыб вёскі. Усё тут натуральна: смурод, бруд, голад… Жанчыны таксама: калі прыгожыя — дык прыгожыя, калі брыдкія — дык брыдкія. Ва ўсёй вёсцы не знойдзецца гарсэта, парыка, штучных зубоў. Толькі крыху румян, пудры і памады. I то ў адной з дзвюх, больш заможніх, хацін, якія знаходзяцца ў цяснейшым кантакце з мястэчкам.

8

 Сделать закладку на этом месте книги

Ноч цёплая і ціхая. Цёмнае неба пакрыта мноствам зорак, якія асвятляюць мясцовасць на значнай адлегласці. Сяджу на беразе высокага, у некалькі метраў, адхону, унізе якога ляжыць тракт, што вядзе з Ракава на Менск. У левай руцэ трымаю ліхтарык, у правай зараджаны парабелум.

Уважліва ўглядаюся ў напрамку моста, які знаходзіцца ў ста кроках ад мяне. Сюды далятае шум вады, але я не бачу ні моста, ні рачулкі. Злева ад моста вада булькае па каменнях. Чакаем паўстанцаў, якія будуць вяртацца гэтым шляхам з Саветаў, несучы скуркі. Павінны, як лічым з дакладнай інфармацыі і ўласных назіранняў над мясцовасцю, перайсці па камянях рачулку, а пасля, праз выкапаную ў доўгім узгорку дарогу, выйсці на вялікую паляну. Тут дарога ўтварае нешта накшталт яра шырынёй на чатыры-пяць метраў, а ўдоўжкі на некалькі дзесяткаў крокаў.

Я знаходжуся з аднаго боку, а Шчур насупраць, каля ўвахода ў гэты штучны яр. Зручная пастка для групы, за якой палюем два тыдні і якая ўжо тройчы выслізгвала ў нас з рук. Ім неяк дзіўна шанцуе! Гэта нас дражніць, і мы з упартасцю высочваем іх далей. У гэтым яры робім засаду тры начы запар.

Стаіць сярэдзіна жніўня. Лета адплывае. Чацвёрты месяц палюем на паўстанцаў. Схапілі больш дзесяці груп. Напэўна, больш, чым стражнікі з двух бакоў граніцы на працягу ўсяго года. Малыя партыі паўстанцаў, якія ходзяць на ўласную руку, не чапаем увогуле: гэта занадта дробная для нас рыба. Высочваем вялікія групы, якія пераносяць дарагі тавар. Некалькі груп разбілі ўшчэнт, бо купцы, убачыўшы сталыя правалы, перасталі даваць ім тавар. He раз працуем «на моцю» з машыністамі тых груп, або з іх членамі, якія дамаўляюцца са Шчурам у вялікай таямніцы перад астатнімі сябрамі. Менавіта яны паказваюць дакладныя дарогі і пункты, а мы наладжваем засады ў Саветах. Імітуючы падпольнікаў, чэкістаў, сексотаў, бярэм іх «жыўцом», перш чым тыя здолеюць зразумець, што адбылося і хто мы такія.

На мне чорная скураная куртка і шапка з чырвонай зорачкай. Акрамя гэтага, нашу карычневыя штроксы, абшытыя скуранымі лампасамі, і боты з доўгімі халявамі. Гэтаксама апрануты і Грабар. На Шчуру доўгі вайсковы шынель і вайсковая шапка без адзнак.

Ужо першая гадзіна ночы. Мне вельмі хочацца спаць, але перамагаю санлівасць і пільна ўзіраюся ў напрамку моста. У гэты момант ззаду чую нейкія ціхія шолахі. Нахіляюся да зямлі і падрыхтоўваю рэвальвер. Разносіцца ціхі свіст. Двойчы. Адказваю. Збоку, з-за дрэў, паказваецца Шчур. Садзіцца каля мяне і шэпча:

— Напэўна, ужо не пойдуць.

— Напэўна… Далёка па першай…

— Закурым?

— Давай.

Адыходзім у глыб лесу. Здымаю з сябе куртку. Кладуся на зямлю. Накрываю курткай галаву і верхнюю частку тулава. Закурыў папяросу. Хаваю яе ў рукаў і вяртаюся да Шчура. Ён таксама запаліў папяросу.

Доўга сядзім моўчкі і курым. Адначасова ўважліва прыслухоўваемся, што робіцца навакол, і аглядаем перад сабою мясцовасць.

Сядзім на краю адхону. Ногі звесілі ўніз. Пад намі рассцілаецца шэрая паласа дарогі і знікае ў сівым сутонні.

Грабара з намі няма. Ён у засадзе з другога боку рэчкі ў купіне кустоў, недалёка ад моста. Мы ўлічваем тое, што група можа падацца іншай дарогай, бо з левага боку моста таксама знаходзіцца брод. Калі б Грабар заўважыў, што паўстанцы перапраўляюцца там, ён павінен быў паведаміць пра гэта, і мы разлічвалі перапыніць іх у некалькіх кіламетрах ад абранага месца.

Калі сядзелі, асцярожна пакурваючы, на краю адхону, заўважыў, што ўнізе нешта рухаецца. Гэта выглядала так, як бы раптоўна частка дарогі пачала без шуму паўзці ўгару… Паспешліва нахіляюся ўніз. Чую лёгкі звон, нібы ад удара металу аб метал. Зноў такі самы звон. Напэўна, стук зброі… Падымаю з каленяў парабелум і кладуся на крайку рова. Шчур укленчыў побач з рэвальверам, падрыхтаваным да стрэлу. Сплывае некалькі секунд, і мы бачым, як унізе, акурат пад намі, сунуцца два ўзброеныя чырвонаармейцы. Іх сівыя шынялі зліваюцца з шэрым фонам дарогі, і, калі б не рухаліся, нельга было б іх заўважыць нават з такой блізкай адлегласці. Лёгкі бразгат зброі грыміць без перапынку, пры кожным іх кроку. Тупата ўвогуле не чуваць, бо ногі чырвонаармейцаў патанаюць у мяккім пыле, што засцілае дарогу…

Усё глядзім уніз. Губляем іх са зроку. Лёгкі стук зброі сціхае ўдалечыні.

— Пайшлі, — ціха кажу я Шчуру.

Той доўга не адказвае мне, а пасля шэпча:

— He… Стаяць…

— Пайду пагляджу.

Падымаюся і, робячы павольна і ціха вялікае паўкола паміж соснаў, якімі зарос верх рова, выходжу на ўскрай вялікай паляны, пасярэдзіне якой бяжыць дарога да граніцы. He адрозніваю ні процілеглага, парослага лесам краю паляны, ні мастка на дарозе, у той жа час мне здаецца, што я чую ляскат зброі, які аддаляецца. Кладуся на зямлю і гляджу ў напрамку дарогі такім чынам, каб позірк наўскасяк трапляў на цёмны фон неба. Абсяг так значна пашыраецца. Мне здаецца, што адрозніваю постаці людзей, якія адыходзяць па дарозе. Амаль упэўнены ў гэтым. Вяртаюся ў лес і крочу да краю абрыву. Тут у адным месцы, паміж выступаючымі карэннямі сасны, я пакінуў брызентавую торбу, у якой было шэсць пляшак спірту, літр лікёру і больш дзесятка шакаладных плітак.

Шукаю тое месца. Нахіліўшыся ўніз, павольна іду паміж дрэвамі. У левай руцэ ліхтарык, у правай парабелум. У гэты момант заўважаю ля краю абрыву, недалёка ад пня старой сасны, нейкую шэрую пляму. Думаючы, што гэта мая торба, нахіляюся, каб яе ўзяць. Нечакана тая пляма адсоўваецца ад маёй выцягнутай рукі, і я чую крык:

— Кто это? Руки вверх!

Раблю моцны скачок назад і ўніз. Укленчваю і з выцягнутай улева рукі накіроўваю перад сабой сноп электрычных промняў з ліхтарыка. Бачу дзве галавы ў будзёнаўках з чырвонымі зоркамі наперадзе. Дзве карабінавыя рулі, накіраваныя ў тое месца, дзе перад гэтым за хвіліну быў я. Адначасова справа, з берага рова, бліснуў яшчэ адзін ліхтарык і даляцеў голас Шчура:

— Руки вверх.

Я пагасіў свой ліхтарык і саскочыў уніз з абрыву, які ў гэтым месцы быў невысокі, і апынуўся паміж чырвонаармейцамі. Трымаю напагатове парабелум. Шчур свеціць на нас зверху.

— Што за такія, сукіны дзеці? — пытаюся, лаючыся па-расейску.

— Чырвонаармейцы.

— А што вы тут, да д’ябла, робіце?

— Вяртаемся з Краснага. Былі там у засадзе.

— Адкуль будзеце? З граніцы?

— Ну, так.

— А хто вам дазволіў бадзяцца па тылах і рабіць засады?

— Палітрук.

— У вас ёсць чырвонаармейскія кніжкі?

— He.

— А адкуль я, да халеры, магу ведаць, што вы сапраўдныя чырвонаармейцы?

— Вы, таварыш, не сварыцеся. He маеце на гэта права!

— А чаго тут лазіце і палохаеце нам перамытнікаў?

— Мы ішлі па дарозе… вельмі ціха…

Шчур, працягваючы свяціць ліхтарыкам, таксама саскочыў уніз. Пасля загасіў ліхтарык, і нас на нейкі момант, пакуль мы не прызвычаіліся, агарнула цемра.

— У вас ёсць крыху часу? — запытаўся сябра ў чырвонаармейцаў.

— Ёсць.

— Дык дапамажыце нам… Трэба ціха… Могуць пачуць. Зараз палова другой. Ёсць сэнс яшчэ да трох пасядзець…

Адзін з салдатаў адгукнуўся да мяне:

— Таварыш, на тым баку ў кустах хтосьці сядзіць.

— Адкуль гэта ведаеце?

— Бачылі, як запалілі папяросу. Бліснула запалка.

Зразумеў, што заўважылі там Грабара, і адказаў:

— Гэта наш чалавек… Ведаеш Макарава?

— Чулі…

— Гэта ён.

— А мы думалі — перамытнікі. Чакалі, што выйдуць на поле, але не вылезлі. Таму пайшлі ўперад, бо ў кустах чорт яго ведае хто можа сядзець.

— Добра зрабілі, — вымавіў я, звярнуўшыся да салдат, — калі б нечакана напалі, ён мог бы вас пастраляць.

Шчур забірае сабе аднаго чырвонаармейца, а я другога. Вяртаемся на свае месцы і цікуем далей. Паціху размаўляю з салдатам. Ён з Барысава. Расказаў мне падрабязна пра сябе і службу. Кажа, што на адным прамежку падпольнікі возам перавозяць тавар у Менск. Абяцае дапамагчы нам наладзіць засаду. Пытаецца ў мяне, якой фірмы рэвальвер. Упершыню за сваё жыццё бачыць такую зброю.

Каля трэцяй гадзіны ночы перастаём пільнаваць. Шчур ціха двойчы свіснуў і са сваім кампаньёнам сышоў уніз. Мы таксама збягаем з пагорка і выходзім на дарогу. Пасля дамаўляемся сустрэцца з чырвонаармейцамі ў нядзелю а дзевятай гадзіне вечара, непадалёку ад купіны кустоў, справа ад дарогі, на тым беразе рэчачкі. Развіталіся з салдатамі, якія пакрочылі ў напрамку граніцы. Пасля мы пайшлі шукаць Грабара. Вылез нам насустрач з кустоў.

— Што ў цябе чуваць? — запытаўся ў таго.

— Былі тут масалкі… удвух… Панюхалі, панюхалі і пайшлі… Думаў лупануць па іх з комінаў, але не хацеў шухеру рабіць.

— Заўважылі, як ты курыў, — вымавіў Шчур. — Ты глядзі, так нельга!

Пакручастымі вузкімі сцежкамі мы пайшлі ў глыб лесу. Дарога цягнулася доўга. Некалькі разоў змянілі напрамак… Перамералі велікаватую дрыгву. Нарэшце, калі пачало світаць, затрымаліся ў надзейным, добра схаваным месцы. Тут наладзілі днёўку.

Перш за ўсё з’елі сняданне. Па малой пайцы хлеба і вялікаму кавалку сала, па палове шакаладкі і па некалькі глыткоў спірту на брата.

Разагрэтыя ад руху і алкаголю, мы кладземся спаць. Я вартую першым. Так рабілі заўсёды: ахоўваем спакой сяброў па дзве гадзіны кожны. Заснуць нельга. Стараюся не класціся на зямлю. Сяджу, стаю, паціху хаджу побач з нашай схованкай, але не прыкладаюся да зямлі — можна заснуць і не заўважыць, як гэта выйшла.


* * *

Спірт і сала канчаюцца. Хлеба няма ўжо некалькі дзён. У нас шмат скурак куніц, лісаў і пясцоў, але няма чаго есці.

Робім днёўку. Я вартую. Падтрымліваю вогнішча. Пяку бульбу, якую накапаў на полі, недалёка ад смалярні. У мяне на каленях сядзіць дужы рыжы кот. У яго вялікі лоб і падзёртыя ў шматлікіх бойках вушы. Гэта павінен быць бадзяга па прызванні. Такі кацячы канквістадор. Ачышчаю ад солі скрылёчак сала і кармлю ката. Есць без вялікага энтузіязму.

Гэты кот прыйшоў да мяне ўчора на засаду. Маё месца было ў неглыбокім рове, тут жа каля мастка. Шчур сядзеў у зарасніку з другога боку дарогі. Грабар знаходзіўся на процілеглым канцы паляны. Сюдой павінна была прайсці вялікая група перамытнікаў, машыніст якой і кантралёр, як было вядома, неслі вялікія сумы грошай. План мелі просты: калі група выйдзе з лесу, Грабар павінен прыстаць і незаўважаным крочыць ззаду за імі па паляне, а калі ж група ўзыдзе на мост, я асвятляю яе ліхтарыкам і крычу: «Стой, рукі ўгору!» Пасля тое самае паўтарае Шчур. Ад нас залежала заўважыць кантралёра і машыніста, а пры ўцёках групы лавіць толькі іх, бо маюць пахаваныя даляры.

Час цягнуўся марудна. Было вельмі цёмна. Я сядзеў у густых кустах, якімі парос бераг лесу і даўно нячышчаны роў. Трымаў у левай руцэ ліхтарык, а ў правай рэвальвер. Надакучыла ўжо бесперапыннае прыслухоўванне і ўзіранне ў начны змрок. Я прыплюшчыў вочы. Быў упэўнены, што і так пачую крокі перамытнікаў. Раптоўна злева ў рве разнёсся шолах. Я амаль не падскочыў на ногі. Адразу хацеў пасвяціць туды ліхтарыкам, але нельга было гэтага рабіць без крайняй неабходнасці. Працягваў стаяць, укленчыўшы на дне рова. Высунуў улева рулю рэвальвера, які быў падрыхтаваны для стрэлу. Пасля пачуў, як штосьці даткнулася майго калена. Рукой з ліхтарыкам я намацаў цёплую мяккую скурку. Гэта быў кот. Хвост меў каротка адсечаны. Здзівіла мяне тое, што ён мог знаходзіцца ў адлюдным месцы, у глыбіні вялікага лесу. Прасядзеў разам з ім у засадзе да раніцы. Затым занёс яго да нашай дзённай мяліны… Зараз сумесна вартуем сон Шчура і Грабара.

Незадоўга да змяркання мы пачалі па чарзе, каб не было адразу некалькі разабраных рэвальвераў, чысціць зброю. Я пачаў апавядаць калегам свой сон. Прыснілася мне, што знаходжуся ў гушчары вялізнага лесу, што стаю паміж камлёў велічэзных елак і азіраюся па баках; у нейкі момант заўважаю, што дрэвы пачынаюць рухацца. Гэта мяне дзівіць. He ведаю чаму, але здаецца, што яны хочуць мяне раструшчыць. Думаю абараняцца. Разумею, што толькі гэта можа мяне выратаваць. Вось тут і бачу на зямлі вялікі рэвальвер. Падымаю, ён зараджаны. Заціскаю яго ў далоні і аглядаюся навокал. А дрэвы ўсё больш сціскаюць сваё кола. Уверсе выразна грыміць пярун. Гэта дрэвы насміхаюцца з мяне… Трыумфуюць… Ужо знаходжуся ў цесным коле, якое ўсё звужаецца. Тады падымаю ўгару рэвальвер і страляю ў чырвоныя, нібы акрываўленыя, камлі дрэў. Кулі аблупліваюць з іх кару, і паказваецца сакаўная мяздра дрэў. Дрэвы адразу мацней сціскаюць сваё кола. Нарэшце я апынуўся ў цвёрдым бязлітасным уціску волатаў, пакрытых шарахаватай карой, якія трушчаць мне косткі. Мае рукі выцягнуты ўгару. У правай далані рэвальвер. Адчуваю, што заходжуся. He хапае паветра, а ўціск усё ўзмацняецца. Бачу над сабой угары малую блакітную пляму — гэта неба. Апошні раз націскаю на курок і страляю ўгару з рэвальвера. Гук стрэлу будзіць мяне. Бачу калегаў і з вялікай палёгкай уздыхаю. Грабар вылаяўся: у час сну загарэлася яго шапка і абпаліла і без таго рэдкія валасы. Шчур, які быў на варце, не заўважыў, што на шапку Грабара трапіў з вогнішча вугалёк.

— Ведаеце, што мне прыснілася, — кажа Грабар, гасячы шапку і мацаючы галаву.

— Што? — пытаюся з цікавасцю.

— Лес перада мной схіляўся.

— Як схіляўся?

— Схіляўся аж да самай зямлі, і малыя дрэўцы, і старыя…

Шчур коратка чмыхнуў носам. He ведаю — здзівіў яго сон Грабара, ці надаваў гэтаму якое-небудзь значэнне, або не ўспрыняў яго. Але калі пазней расказаў калегам свой сон, Шчур паважна сказаў:

— Будзе нейкая завіруха! Быць пільнымі!

Увечары, як звычайна, пайшлі на засаду. Я засеў у рове. Ката пасадзіў сабе на калені. Ён паціху мурлыкае. Мне ж прыгадалася хата, сям’я, полымя, якое гарыць у печы… Думкі ляцяць удалечыню, а разам з імі сыходзяць гадзіны. У нейкую хвіліну я страпянуўся. Выразна чую зусім блізка шоргат крокаў. Вылаяўся паціху, устрывожаны тым, што амаль не заснуў. Скідаю з каленяў ката. Незадаволены, той фыркае ў цемры. Я падрыхтаваўся да скачка наперад, сціскаю ліхтарык і рэвальвер. Прыгадаў, што трэба лавіць машыніста, які вылучаецца вялікім ростам, або кантралёра, які малы і ідзе апошнім. Зрэшты, яго будзе хапаць Грабар, які крочыць за групай ззаду.

Уважліва гляджу ў глыб ночы. Левую нагу паставіў на ўскрай рова. Бачу цёмны абрыс, які рухаецца. Прапускаю. На мосце грымяць крокі. Слушна мяркую, што гэта выпушчаны «на зман» перамытнік. Праз крокаў дзесяць сунецца рэшта групы. Крочаць нядбала, шаргочуць нагамі і робяць значны шум. Уласна таму, што не ўмеюць ціха хадзіць, паўстанцаў празвалі «сланамі».

Параўняліся са мной. Наперадзе заўважаю цёмную постаць дужага мужчыны. Думаю — «машыніст» і кідаю ў цемру сноп жоўтых праменняў. Адначасова крычу:

— Стой! Рукі ўгору!

Адбылася дзіўная рэч. Разнесліся перапалоханыя воклічы, і цёмная маса з ценяў кінулася ў кусты, на другі бок дарогі, адкуль у тую ж хвіліну бліснуў ліхтарык і пачуўся голас Шчура:

— Стой! Валіся!

Ззаду паўтарыў той жа загад Грабар. Але паўстанцаў ахапіла паніка. Бягуць, валяцца, стукаюцца аб дрэвы, паўзуць. Страляючы з рэвальвераў, крычым «Стой!», але гэта ўзмацняе паніку.

Шукаючы машыніста, свячу ліхтарыкам навокал. Заўважаю ў некалькіх дзесяткаў крокаў ад сябе высокага плячыстага мужчыну, які хаваецца за дрэвамі. Бягу за ім. Ашукваючы яго, свячу ліхтарыкам убок, жадаючы, каб той стукнуўся аб дрэва. Але ён шчасліва пазбягае гэтага. Даганяю яго. Свячу ўніз, яму пад ногі. Выбіраю зручны момант і скачу на яго. Той зваліўся на зямлю.

— Падымайся! — кажу.

Устаў.

— Рукі ўгору! — вымавіў, навёўшы яму на асветленыя ліхтарыкам грудзі рэвальвер.

Нечакана перамытнік робіць бліскавічны рух. Ледзь паспеў адскочыць, бо ён хацеў вырваць у мяне


убрать рекламу




убрать рекламу



з рукі зброю. Б’ю яго ў жывот. Тады пачынае ўцякаць. Зноў ганюся за ім. Здзіўляюся яго адвазе. Калі б не жорсткая дамоўленасць не забіваць без апошняй патрэбы, даўно б застрэліў яго. А сапраўдны стражнік стрэліў бы, нават не гонячыся, калі б на першае папярэджванне перамытнік не спыніўся.

Ганюся ўслед. Зноў валю на зямлю. Кажу падняцца. Перамытнік яшчэ раз паспрабаваў выхапіць у мяне рэвальвер, а калі не атрымалася, пачаў уцякаць.

Гэта мяне шакіруе. He магу зразумець, чаму так безразважліва ўцякае, рызыкуючы загінуць. Зноў збіваю яго на зямлю. Тады хапаю ў зубы ліхтарык, а левай рукой, трымаючы за каўнер курткі, падымаю ўгару. Парабелум трымаю ў правай руцэ. Выводжу яго на дарогу, і мы крочым у напрамку моста. Там здалёк бліскаюць ліхтарыкі сяброў. Неспадзявана мой арыштант моцна б’е кулаком мне ў бок і кідаецца з дарогі направа. Мой ліхтарык зваліўся на дарогу. Добра, што не сапсаваўся. Падняўшы яго і адчуваючы яшчэ боль у баку, пагнаўся за машыністам. Мяне ахоплівала ўсё большая злосць.

— Стой! Стой, бо заб’ю! — крычу ў часе бегу.

Ён уцякае далей. Тады, амаль датыкаючыся рукуяткай парабелума яго пляча і не спыняючы пагоню, націскаю курок. Стрэлу не адбылося. Упершыню здарылася са мной такое, бо заўсёды лічыў парабелум дасканалай зброяй. Спяшаюся, хаваю ў кішэню рэвальвер і на бягу выцягваю наган, які гэтым разам узяў з сабой. Гэты ніколі не падводзіць. Крычу:

— Стой! Апошні раз!.. Бо страляю!..

Ён не спыніўся. Я стрэліў, нацэліўшыся ў левую руку вышэй локця. Той грымнуўся на глебу, як толькі прагучаў стрэл, і пачаў лямантаваць дзікім голасам:

— О-го-го-го-го!

Мне здалося, што гэта больш падобна на выбух радасці або покліч, чым на крыкі роспачы. А ён дзёрся далей. Крычаў страшэнным голасам, які падхапіла рэха і разнесла далёка па лясах.

— О-го-го-го-го!..

Я адчуваю, што бялею. З’яўляецца жаданне стрэліць яму ў лоб, каб спыніць гэты жахлівы крык. Чаму ён так лямантуе? He ад болю ж! З асабістага вопыту ведаю, што болю адразу не чуваць. I рана неглыбокая. А можа, ад роспачы, што не можа ўцячы?

— Падымайся, — крычу на яго.

He зварухнуўся з месца, яшчэ мацней лямантуючы:

— О-го-го-го-го!..

Між дрэў бліснуў ліхтарык. Нехта падыходзіў да нас. Гэта Грабар. Нахіляецца над параненым.

— Што з ім? — пытаецца ў мяне.

— He хацеў стаяць! Некалькі разоў спрабаваў уцякаць! Стукнуў мяне. Хапаўся за рэвальвер… Прастрэліў яму руку.

— А чаму адразу пілюлю яму не ўсунуў? Гульню знайшоў! Ён бы з табой не цацкаўся!

Грабар звярнуўся да параненага:

— Ну, падымайся! Умомант. Бо ўрэжу ў лоб і труп абшукаю!

Машыніст падняўся і, нахіліўшыся ўлева, пайшоў да дарогі.

Падышлі да мастка недалёка ад паляны. Заўважыў тут двух людзей, што ляжалі на зямлі. Гэта былі паўстанцы, якіх злавіў Шчур пад кустамі, дзе разлічвалі схавацца ад пагоні. Абшукалі іх. Нічога не мелі. Пачалі вельмі ўважліва абшукваць майго. Пры ім знайшлі толькі 10 рублёў золатам і некалькі срэбных рублёў. Гэтая акалічнасць зрабіла на нас вялікае ўражанне.

— Навошта ўцякаў, халера! — лаяўся Грабар. — Хацеў кулю атрымаць?

Пасля запыталіся ў сланоў, ці забяруць з сабой параненага, і адпусцілі іх. Яны вельмі ўзрадаваліся. Ведучы пад руку параненага, яны адышлі дарогай у напрамку граніцы.

Пад час гэтага выпадку Шчур хаваў твар у цень і не размаўляў. Нягледзячы на бутафорыю (начэпленыя вялікія рыжыя вусы), баяўся, каб яго не апазналі.

Маючы вольную хвіліну, я агледзеў парабелум, каб даведацца: чаму ж не стрэліў. Прычына была неспадзяваная для мяне. Рэвальвер знаходзіўся ў поўным парадку, толькі, дужаючыся са сланом, выпадкова забяспечыў яго. Таму не стрэліў.

На гэты раз нам не пашанцавала. Нічога не зарабілі і групу не разбілі, а толькі паранілі чалавека. Калі я абшукваў, заўважыў, што яго рука цэлая, а куля прабіла збоку мяса на левай частцы грудной клеткі.

Ката я знайшоў крыху пазней у рве. He напалохалі яго ні крыкі, ні стрэлы, ні беганіна, ні бляскі ліхтарыкаў. Гэта, напэўна, вельмі дасведчаны коцік, які перажыў шмат у сваім жыцці і якога цяжка было чым-небудзь здзівіць альбо застрашыць.

9

 Сделать закладку на этом месте книги

Пяты дзень адзін сяджу на мяліне ў Краснасельскім лесе. Шчур і Грабар панеслі за граніцу скуркі (мелі іх вельмі шмат), каб там прадаць. А я застаўся ў лесе сачыць за групай Казіка Павука, які водзіць вялікую групу паўстанцаў. Нас паінфармавалі, што група Павука звычайна двойчы вяртаецца з Саветаў без тавару, а на трэці — нясе назад вялікую колькасць скурак. Нам рупіла тое, каб схапіць гэтую групу тады, калі будуць несці скуркі за тры партыі тавару. Краснасельскі лес (у якім мяркуем апрацаваць групу Павука) яны перасякаюць па чатырох дарогах. Калі ўважліва назіраць іх пераходы і лічыць па чарзе іх шляхі з таварам, можна прыблізна меркаваць, калі і якім шляхам будуць вяртацца са скуркамі з Саветаў.

Сяджу і фіксую праходы групы Павука. Да гэтага часу ні разу не празяваў і штодня ўвечары і ранкам праглядаю сляды па чатырох «дарогах», якімі звычайна ходзіць група Павука праз Краснасельскі лес. Пасля заціраю гэтыя сляды, якія засталіся на балоце, пяску, па беразе рачулкі і на дарозе, каб лепш заўважыць іх з’яўленне ў наступны раз. З гэтага раблю амаль беспамылковую выснову, якой дарогай у наступны раз пойдуць сланы.

Шчур і Грабар паабяцалі мне вярнуцца найпазней праз тыдзень. Прададуць скуркі і прынясуць тытуню і спірту. Адыходзячы, хлопцы пакінулі мне трохі сала, няпоўную пляшку спірту і некалькі плітак шакаладу. Я павінен абысціся гэтым да іх звароту.

Неўзабаве пасля адыходу сяброў пачалася залева. Ліло без